Ja, ik hoor u al denken "Hé, hij is toch nog altijd in Belgie?" maar ik vind dat ik sommige mensen toch moet op de hoogte houden van wat ze hebben gemist, of waarvoor ik 'de aanwezigen' dankbaar ben!
07/02/2009 - de dag van mijn benefiet/afscheidsfeestje Een dag om uiteindelijk nooit meer te vergeten. Rond 19.00 stipt kwam de eerste mensen binnen, de meeste waren bevriend met mijn meme Sonia, of waren vaste klanten van de dagbladhandel van mama. Alvast bedankt voor jullie stiptheid en aanwezigheid. Er werd met hapjes rond gegaan, met de grootste bedankingen aan Belle DeBakker, die als chef cuisine was gebombardeerd. Justine, Blerina en m'n Matthias waren ook van de partij, lekker zuiders aan het gaan met lekkere Mojito aan de zelfgemaakte mojitobar! De voorbereidingen voor een fuif als deze waren niet gemakkelijk, maar een fijne ervaring! De gasten kwamen binnen en bij elk gezicht dat ik zag was ik blij van hun aanwezigheid, echt waar! De hele nacht door was ik verrast en blij dat er zoveel mensen waren die ik kende, familieleden, vrienden, vrienden van vrienden - in één woord, zalig! Om 20.30 deed ik mijn uiteenzetting over mijn werk en mijn gastoverkomen, beetje uitleg wat ik daar zou gaan doen. Met dank aan fré rodenbach had ik een gigantische mooie poster van de Indische god Ganesha op het podium kunnen zetten, als sponsoring. Allesvoormuziek.be had voor een heus spektakel gezorgd, de muziek was in orde - de sfeerlichten zaten goed - en de nacht mocht beginnen.
21.00 was het tijd voor de verrassings-act waar ik erg naar uitkeek om te zien. De getalenteerde showgirls van Peter, oprichter van hét evenementenbureau Patsy and the showgirls, hebben het voor vele mensen plezant gemaakt! Hiervoor mijn dank en oprechte bewondering. Vele keren hebben ze opgetreden, van opera-zangeres tot Amy Winehouse-imitatie, ze konden het allemaal even professioneel. Madame Yvette en Ms. Diamond, bravo.
22.00 de zenuwen gierden door het lijf van mijn mama en haar vriendinnen ( Ann Vanhove, Katia Lycke, Inge Vanleenhove) die binnenkort zou gaan optreden. Als ware discotrutten waren zij de voorbije maanden volop in de weer geweest om de kaskraker Mamma Mia te imiteren. Als trio gingen ze met de glinsterende pakken en de roze boa's ABBA achterna en dat deden ze met uitstekende finesse. Het publiek ging uit hun dak en de ambiance zat er vanaf nu wel volkomen in.
22.30 Het jonge volk kwam binnen en de muziek werd luider gezet, de tombola was een fiasco en chaos. Voor de mensen die een tombola willen organiseren, begin er vroeg aan en maak dat alles is uitgekiemd en georganiseerd - want ik kijk de volgende keer met grote ogen naar mensen die een tombola hebben kunnen organiseren. Hiervoor zeg ik nogmaals sorry aan de mensen die meer hadden verwacht van de 'altijdprijstombola'. De citytrip naar Parijs ging dan toch de deur uit en de twee fietsen uiteindelijk ook.
22.45 De zaal werd stil, maar mocht men achter de coulissen hebben mogen tieren, dan tierde Peggy Braeme tot alle zenuwen haar uit het lijf waren geperst. Als Edith Piaf trotseerde ze La Vie En Rose met haar bloed-eigen stem, een lied die de melancholie uitdrukte van al de liefde die tussen mij en mijn familie, mijn vrienden en mijn kennissen bestond. Ze deed het Parfait, Excellent et dans tout cas inoubliablement! Je t'aime, Peggy! ...la viieeee.... ze dook achter het gordijn, haalde het melancholisch kleedje van haar af, zette roze pluimen op haar hoofd, kroop in een gedurfde korset en hierbij werd het cabaret-gehalte omgetoverd tot een heus La Moulin Rouge-gehalte. On applaudit!
23.00 De mojitobar draait goed, bij de bar komen de bonnetjes de spuigaten uit en aan de kassa klinkt het geld in de oren van Indische kinderen. Het moet gezegd zijn dat zo'n diversiteit aan mensen van oudere leeftijd, van jonge leeftijd en van jongere leeftijd, homo's en travestieten, vrouwen en mannen, stoere mannen me toch wat zenuwen op hebben geleverd, maar dat de aanwezigen trots mogen zijn van hun respect tegenover hun medemens en trots mogen zijn op hun individu zelve. Jullie waren engels!
00.00-04.00 het was zalig! Karaoke, drank, dansen, plezier, lachen, optredens, zangers en zangeressen - Brigitte, de boekhoudster uit Oostduinkerke kan zingen als jewelste, Armoni deed een dolly parton 'I will always love you' - het was gewoon constant genieten! Toch werden er een paar traantjes gelaten, maar dat hoort er tenslotte bij een afscheidsfeestje ook bij.
Speciale dank aan diegene die daar héél de nacht hebben gestaan, met volle moed, met uiterst veel geduld en die zich hebben uitgesloofd om voor de kinderen in India iets heel moois te geven. Bedankt aan Meme woefwoef en Rudy, meme sonia en boempa, mijn papa en nonkel Jos, Staftje, Klein Inge en Stefaan, Ollie voor het filmen, Belle voor de cuisinier, droesha en Patrick, justine, blerina en matthias aan de mojitobar- Inge voor de hele mooie versiering, Katia en Peggy voor hun moed, mijn mama voor alles in mijn leven, Allesvoormuziek, Patsy and the showgirls, 'T klavertje vier ( geweldige feestzaal), Charlotte en Shana ( zoen! ). Mijn zus waar ik zielsveel van hou. Gewoon iedereen heb ik dan ook terecht in de bloemetjes gezet!
Stress? Met het liedje "Chori Chori hum gori se" begin ik aan dit bericht. Nog 5 dagen... nog 5 dagen... ik geloof het nog steeds niet. Over vijf dagen zit ik aan de andere kant van de wereld, wat zal er gebeuren met mij, wat zal ik meemaken, wie ga ik leren kennen en hoe zal mijn gastfamilie zijn. Zullen er beesten in mijn bed liggen of over de muur kruipen als ik in mijn douche zal kruipen? Zal het me lukken mijn project tot een goed einde te brengen, zal ik stikken in de hitte, zal mijn bagage wel toekomen? De vragen zweven door mijn gedachten, maar uiteindelijk vind ik mezelf nog redelijk rustig.
Voorbereiding Ik heb me al een paar boeken aangeschaft over de gewoonten van India - zo zou ik niet mogen helpen met de dame des huizes omdat dat een belediging is tegenover 'het huis', moet ik opletten dat ik reine dingen zoals eten niet mag aanraken met mijn linkerhand, mag ik zeker niet mijn voetzolen aan iemand laten zien en ga zo maar verder. Ik hou je vast op de hoogte hoe ik het op dat vlak stel. India, Tamil Nadu, Kayattar - de taal Tamil spreekt me nu nog wel redelijk aan, het is een mooi geschrift en ik probeer het me aan te leren (als de nerd dat ik ben). Ik heb me al geinformeerd over de Indische Rupee en ben tot de conclusie gekomen dat een brood omgerekend 12 cent kost, evenals een flesje water. 1 INR (Indische Rupee - wat zilver betekent) is 0.015 cent, hopelijk kan ik me dat zelf leren om dat snel om te rekenen. De temperatuur op zondag wanneer ik zal toekomen bedraagt max. 32 graden en woensdag is er kans op storm! Spannend. Ik probeer allerlei boekjes te vinden die het geven van Engels kan vergemakkelijken tegenover kinderen van 3 tot 15 jaar. Met foto's en dergelijke. De medische bijstand heb ik nu compleet op zak; ik ben volledig vol gespoten met vaccins en ben gisteren Lariam beginnen pakken ( een pil die ik elke week moet nemen - eventueel bijkomstig effect : Hallucinatie -- hmm, kan misschien interessant worden? Maar ik ben nog niet aan het hallucineren ... denk ik... loopt daar een oranje koe? ) Allerhande zalfjes en pillen heb ik tot mijn beschikking, zelfs een EHBOkit tot aan de kop toe!
Als ik iets ben vergeten- en ik merk dat op reis- dan laat ik je het zeker weten, moest je als lezer ook van plan zijn naar India te gaan...
