02/04

Een datum met gemengde gevoelens, aan de ene kant verlang ik ernstig naar een taal die ik begrijp, mensen die mijn gewoontes als normaal bestempelen en een temperatuur waar een mens tenminste in kan leven en niet om de klokslag onder de douche moet kruipen. Aan de andere kant, zal ik in een week of twee een familie achterlaten die twee maanden voor me heeft gezorgd. Momenten van puur geluk of pure schaamte door een misverstand door onze dialecten in het Engels, ik heb ze allemaal mogen meemaken en ik ben blij dat ik dit heb mogen ervaren. Stond ik 15/02 opnieuw aan het vliegtuig in Zaventem, dan sprong ik er met hetzelfde enthousiasme weer op. Maar dat laat niet staan dat ik dat belgenland verdomme wel degelijk mis- het is bittere waarheid dat een mens nooit content is, als hij in een koud grijs land zit verlangt hij naar iets tropisch, als hij in een warm exotisch land is verlangt hij naar zijn thuis, Belgie. Iiii, mijn emoties weten niet welk standpunt ze moeten aannemen. – Ik stop, omdat ik doorkrijg dat ik begin door te slaan en dit voor jullie nutteloos is te lezen. –

Ik verslind de laatste tijd de boeken alsof het kleine stukjes chocolade zijn, aleer ik vertrek heb ik de helft van de bibliotheek uitgelezen, vrees ik. De reden waarvoor ik zoveel tijd heb is, dat de studenten die ik normaal lesgeef in de examens zitten. Als extra heeft Veera Pandian ( ik moet lachen omdat mama altijd pangpang zei ipv pandian) me les laten geven aan studenten die er eigenlijk zijn om leren les te geven. Met andere woorden, ik geef de studenten les die minstens 18 zijn en hoogstens 28, een hoogst eigenaardig en vreemde ervaring mensen die ouder dan jou zijn te educeren. Maar ze respecteren mij, en ik hen, en ik heb hen uitgelegd dat het misschien wel raar voor hen is dat ze les krijgen van een petieterig klein ventje, maar dat ik er ben om hen te helpen en hun zeker niet belachelijk wil maken. In mijn hoofd blijf ik natuurlijk die 18-jarige die nog maar net afgestudeerd is, van de meisjes krijg ik respect van de 8 jongens van de 50 meisjes is het wat moeilijker, er zit een dikke vent bij van 28, met een snor (bespugelijk lelijk) en hij vindt het natuurlijk leuk dat hij een klein jochie als leerkracht heeft. Maar ik laat me verdikke niet doen, the basterd! Ik heb hem op zijn plaats gezet en nu zingt hij een toontje lager ( of hoe die zegswijze ook gaat ).

Verder vind ik dat de rijst mijn oren uitkomt, het pikante eten nu echt wel overbodig is en vind het allang niet meer grappig als mijn neus ligt te hijgen onder het zweet en mijn kop zo rood staat als een tomaat. Ik heb hen vriendelijk gevraagd er minder Chilipeper in te doen, dat gingen ze doen, beloofden ze. MMM gisteren een toast gegeten met masala en ei! Dat was lekker en ik was verrast door de aangename wending van het eten.

Vandaag was Shanti jarig, de lerares Tamil en ik heb Laddu gekregen. Heerlijk, hihi.

Vandaag heb ik Hindi geleerd, althans gedaan alsof – ik gaf de laatste les aan IVstandard en toen kwam een lerares me storen die ik vind sprekend op een kikker lijken. Ze kwam de kinderen Hindi bijschaven en ik mocht er eens naar kijken, twas plezant en ik heb notities gemaakt die een leuke souvenir zijn, vind ik. Het was eens wat anders dan het bijna voor mij begrijpbare Tamil… ‘’Sssss appa!’’ ( dat mompelen ze bij een gevoel van opgelatenheid)

Ik zal het hierbij laten, en zal proberen vlug opnieuw een berichtje te laten.

Tot blogs.

02-04-2009 om 15:07 geschreven door Theo  

31/03

De laatste dag van een maand en een half en ik zou liegen moest ik zeggen dat ik nog niet ingeburgerd ben. Ik ben het boeren en winden al gewoon, en stoor me al minder aan het smakken van zoonlief Naren. Vandaag had ik een hele leuke dag met de leerlingen, we hebben spelletjes gespeeld – als het eens iets anders zijnde dan grammaticalessen – en ik heb er een paar van hen gefilmd zodat diegene die willen er in Belgie ook van kunnen nagenieten.

Na de dag waarin mama terug in Belgie is geland was ik een beetje bang dat de twee weken die volgden wat moeilijk en wat aan de trage kant gingen gaan. Maar ik probeer er alles aan te doen om mij geen illusies te maken en gewoon van elke seconde te genieten, je bent uiteindelijk niet elke dag in India ( al lijkt het voor mij wel zo) … ik mis het belgenland.

Zaterdag 28/03

Ben ik naar Tirunelveli gegaan in een stikkende hitte, de familie moest nog een paar dingen inkopen en hadden me uitgenodigd om mee te gaan. Geen ervaring wil ik ontlopen!

Zondag 29/03 heb ik doorgebracht met boeken lezen, de slangenkuil van Ivo Versluys die me liet inzien dat Belgie nog niet zo erg was en Antichrista van Amelie Nothomb die me als schrijfster al altijd heeft weten te boeien. Rond vier uur die dag, vroegen ze me of ik zin had om mee te gaan in een rondrit van Kayathar naar Kovilpatti om reclameborden uit te gaan hangen voor de school – als doel meer kinderen te hebben volgend jaar. Natuurlijk ging ik mee, ik hou van de Indische wegen… ben er stiekem zelf fan van, het uitzicht en het landschap. Zucht, zo mooi.

Het was grappig, de Maama (oom) van Naren en Niveditha en Rahman (de chauffeur en tergelijkertijd ook familie – hoe kan het ook anders -) werden vergezeld door mij en vier jongens uit het hostil ( soort internaat van de school) Siva is de enigste naam dat ik kon onthouden- de andere drie blijven voor mij naamonbekend. Het was in het begin wel stikheet, maar tegen dat de zon de horizon nadert rond 18.00 is dat al veel minder streng. Doordat we de armste en kleinste dorpen passeerden om er reclameborden te hangen, werd het me stilaan uiterst duidelijk dat ze hier echt wel bijna NOOIT blanke mensen zien. Bij dit fenomeen spelen de kinderen een belangrijke rol, aangezien zij het minst een blad voor hun mond houden en dan ook allerhande welkomstberichten naar me slingeren in Tamil.. weliswaar. Zwaaien, zot doen en lachen is geboden- hang anders de beroemde mens uit ( ik weet het ) maar ze negeren is ook maar flauw? Eigenlijk ben ik beschaamd dat onze mentaliteit heel anders ligt, mocht er in Belgie een neger rond rijden in een auto – er zou nog een donderslag op mijn kop mogen vallen, geen Blanke geeft hem aandacht. Schandalig, me dunkt! Dan stilaan konden we het spektakel van de zonsondergang bekijken, alhoewel ik de enigste was die er door gefascineerd was, genoot ik er dan maar stiekem in mijn eentje van. De palmbomen en dan de rode, oranje zon daarachter is heel tropische en exotisch. Mooi, mooi, mooi. 

Maandag dan, was het een gewone schooldag waar ik het VIIIstandard een toneeltje heb laten schrijven met de personages uit Peter Pan, die ze tot mijn verbazing kenden, maar wel niet wisten wie Disney was, laat staan Barrie. Maar vandaag wilden ze liever Pictionary spelen i.p.v. hun geschreven toneeltje te acteren, jammer, maar een kat moet je ook niet leren blaffen. (straks vind ik nog nieuwe zegswijzen uit!)

Vandaag dan was het echter Pictionary, Hangman, 1,2,3 Piano en Murderer geblazen. Echt toffe gasten, ik zal ze missen want morgen beginnen de examens en ik kan daar moeilijk tussenin gaan Engels geven. De pagadders, hm, ik denk dat het vast staat dat ik sta te popelen om leerkracht te worden.

Het eten begint wel tegen te steken, altijd hetzelfde – wel een grote varieteit maar toch is het alsof ik hele dagen door alleen maar rijst en iets pikant eet. Echt jammer dat ze niet kunnen genieten van andere smaken dan dat pikant eten. Een min puntje dan.

De snacks zijn dan wel heel lekker! Die goodday koekjes, en nog iets en nog iets dat ik moeilijk kan uitleggen zijn verrukkelijk! De een is precies karamel met pindanootjes en het ander is een bitter smakend gebak, maar tergelijkertijd ook zoet. Ben daarbij ook officieel fan van Slice, Absolutely Mangolicious! Hihihihi

Tot bloggie!

Vanakkam.

31-03-2009 om 14:35 geschreven door Theo  

11/03

Ik ben hier al bijna een maand, maar als ik er op terugkijk en denk wat ik heb meegemaakt is het net alsof het in een oogwenk is gebeurd. De twee voorbij dagen waren licht van temperatuur en wanneer het durfde bewolkt te worden, kreeg ik heimwee naar ons Grijs Belgenland. Voor de Indiers hier, is het een mysterie dat er in deze periode van het jaar ook maar een wolk zich durft te laten zien, normaal is het nu al snikheet- maar ik ben er niet kwaad om. Zelfs hier ondervinden ze gevolgen van the global warming… (intussen is dat al lang verleden tijd en is het hier wel degelijk een bijna ondraaglijke temperatuur geworden)

Sinds maandag is er niet zoveel gebeurd. Maandag heb ik de leukste klas de VIII standard, de leeftijd gaat van 13-15. Met hen doe ik het meest, doordat zij de meeste ‘free periods’ hebben en ik enkel in de free periods kan les geven. Maandag heb ik hen geleerd Yes-No-Questions te maken en het voelt goed als je ziet dat ze er ook iets aan hebben, wat je hen probeert te leren. Wat ik bizar vind, eigenlijk, is dat Indiers een enorm grote woordenschat hebben ( zelfs groter dan het mijne ), ze leren lange gesofisticeerde zinnen al in de basisschool – maar om de een of andere reden slagen ze er niet in om als 14-jarige een degelijke zin te vormen. Ze begrijpen Engels, ze lezen Engels, maar eens dat ze hun spreekvaardigheid moeten gebruiken, klappen ze toe en is het alsof ze geen enkel Engels woord meer kunnen spreken. Dus daarom was ik voldaan te zien dat op het einde van de dag ( want op die dag hebben ze 3 keer 40 minuten ‘free periods’, m.a.w. 3 keer Engels van mij) dat ze eindelijk een deftige vraag konden stellen. Zo heb ik hen proberen te evalueren tijdens een spel, waar ze moesten raden om een voorwerp met behulp van de yes-no vragen. Bvb. Is it yellow? Can it fly? Does it have four legs? Does it run fast? Etc.

Eens ze in groepen zijn verdeeld en competitief worden, schieten ze in gang als geen ander. Dan zie je natuurlijk ook leerlingen die er snel mee weg zijn, en leerlingen die liever babbelen en er helemaal niets van bakken. Ik denk dat dat nu eenmaal de eeuwige teleurstelling zal zijn als leraar. Je hebt bloemen die bloeien, die niet bloeien en je hebt er die niet eens weten dat ze kunnen bloeien... Maar in het algemeen zijn het schatten van leerlingen... Zo heb je ook de bullebak van de klas Ranjit Kumar ( was de eerste waarvan ik de naam onthield)... een donker donkere jongen die fors gebouwd is en die zelfs niet zou buigen als het stormde. Dan heb je het populair meisje die niet op haar mond is gevallen, die dan heel lief doet tegen de leraar en alles probeert te doen om te verdoezelen dat ze eigenlijk constant zit te babbelen. De bank vooraan, tenslotte, is de ‘beschaamde meisjes’-bank die achteruitdeinzen telkens ik vriendelijk kom om hen te helpen met hun opdracht. Vandaag heb ik hen een les ingeleid om Homophones te leren ( see, sea – whether, weather – to, two, too) want daar missen ze ongelooflijk veel in.

Dinsdag was het een Islamitische feestdag, geen idee waarvoor, maar er was geen school. Die dag heb ik buikkrampen gekregen … met de gevolgen van dien (om niet te gedetailleerd te zijn en jullie te doen laten kotsen van walging...) maar ik heb medicatie bij mij en vandaag ben ik er van af, ook een beetje koortsig die dag – maar heb me plat gelegd, geslapen en het was voorbij … gelukkig. Die nacht natuurlijk wel niet kunnen slapen omdat ik overdag heb geslapen – daarbij was er een geluid van een dier dat ik niet kende, het leek op een getik van een typmachine VRESELIJK VERVELEND, en het bijna gekende geluid van de kakkerlakken, waar ik begin mee te leven. Na een maand, zou je denken dat een mens niet meer verschiet van spinnen, wel niet waar… Echt eee, toen ik boeken verplaatste toen ik mijn kamer opruimde- sprong er plots zo een gigantisch klein spinnetje tevoorschijn, maar met poten ( niet gelijk een huiwagenspin, of hoe die noemen) zo dik en groot – bweikes- maar kheb hem achter mijn spiegel gejaagd en dan maar proberen te slapen in de hoop dat hij niet in mijn mond komt om te drinken, terwijl ik slaap.

Vandaag is het woensdag en ik heb VIII standard gehad, zoals ik al eerder heb gezegd ( met de homophones). Daarna ben ik naar Tirunelveli geweest om shampoo te gaan kopen, Panthene Smoot&Silky en een verrassing voor papa… en de Goodday-cookies die ik al eens had gekocht. Lekker en verslavend! Het is ook de verjaardag van Abi vandaag, dus happy happy birthday to Abiiiii, hihi. Kheb haar een armband gekocht, en ze was er reuzecontent mee. Ik kom net terug van de living ( op de gelijkvloers ) waar ik zoete dingen heb gekregen, want als je hier jarig bent, dan moet je in de plaats van te krijgen, geven. Je nodigt dan iedereen die je wilt uitnodigen uit, geeft hen snoep en thee- ik denk dat ik een koek heb gekregen met simpele suiker op, een Ladu ( iets geels, zij zeggen dat het zoet is, maar ze slagen er toch in het pikant te maken ) en nog een ander soort koek met pistachenoten in. Dan kreeg ik nootjes, in iets pikants wat lijkt op opgedroogde pikante noedels of zoiets.. maar het is lekker en dan natuurlijk die goede oude thee, met melk, gember en suiker… lots of sugar.

Nu zal ik beginnen aan mijn vervolg om mijn schade in te halen.
Tot blogs

29-03-2009 om 09:29 geschreven door Theo  

24-03-2009 om 17:10 geschreven door Theo  

19-03-2009 om 05:26 geschreven door Theo  

Het Conflict in Sri Lanka is een burgeroorlog tussen Tamils en Singalezen in Sri Lanka. De Tamil Tijgers strijden voor de onafhankelijke staat Tamil Eelam in Sri Lanka zelf. De Singhalesen zijn hoofdzakelijk Boedhist en de Tamils Hindoes, ze komen met andere woorden weer niet overeen door godsdienst... De tamils van India en de tamils uit Sri Lanka kan je denk ik vergelijken met wij vlamingen en de hollanders, dezelfde taal, maar ander land, dus andere problemen.
Ik heb zelf moeten opzoeken hoor, op wikipedia... hier is dat conflict ( raar maar waar) een ver van mijn bed show en er word zelden over gesproken. Er word meer gevraagd om mijn mening wat er gebeurd is in Mumbai, en dat ze bang zijn dat India hierdoor minder toeristen gaat hebben, etc...

08-03-2009 om 13:49 geschreven door Theo  

Toen ik hoorde dat mijn moeder en mijn zus naar india kwamen was ik thrilled and astonished! Geen idee hoe je dat zegt in het nederlands. Ik moet jullie toegeven dat ik 2 maanden heb onderschat, en nu wel besef dat veel mensen me uiterst dierbaar zijn in Belgie. Toch kan ik ook niet verzwijgen dat ik mezelf gelukkig kan prijzen met mijn nieuwe familie die ik hier heb in India. Ze hebben me zo goed ontvangen, ook al is dat hun cultuur, toch hebben ze me gerespecteerd- evenals ik hen respecteerde. Maar om terug op mijn onderschatting te komen, was ik ook al blij geweest met 1 maand Incredible India, al kan er nog zoveel gebeuren in de volgende maand dat ik misschien van mening ga veranderen.

Nu terug naar mijn onvoorspelbaar leven in india…

Dit weekend was ik van plan om met Elena naar Varkala te gaan, maar dat is helaas niet door kunnen gaan, omdat de familie beslist had om langer in Caddambur (dicht bij Chennai) te blijven. Mag ik nog eens onder de indruk zijn van de grootte van de familie? Er kwam echt geen einde aan, schoondochter alhier, grootmoeder aldaar, aangetrouwde schoonzoon die nog eens familie is van ...etc. Grappig en tergelijkertijd enorm verwarrend, aangezien elke familielid hun naam aan mij wil leren; en als je weet wat voor namen ze hier hebben… dan weet je waarom ik het uiterst verwarrend vind.

Als gevolg zat ik alsnog 10 uur in de auto op weg naar Kayattar. Ik heb je al gezegd hoe ze hier rijden, wel het lijkt me dat hoelanger ik hier blijf hoe zotter ze beginnen te rijden. Ik vind het eigenlijk nog altijd adembenemend interessant dat ik jullie nog steeds kan vertellen hoe abrupt ze kunnen remmen ( zonder gordels) en hoe ze voorbij kunnen steken met mannelijke finesse! Het kan hen niet schelen of de tegenligger verdorie 3 cm van hen verwijderd is… kortom, ik hou mijn adem in, wend mijn gezicht telkens weer als die zotte chauffeur een auto wil voorbijsteken. Dan bedenk ik me dat de Indiers in ALLES anders heel erg op hun gemak zijn, zich zeker niet haasten, maar als ze eenmaal op die straat zijn, is het alsof ze koste wat kost in drie seconden aan de andere kant van het land willen zijn. Dit is het enigste waar ik nog moeite mee heb gewoon te worden.

De indische bank.

Zoals de titel zegt, wil ik jullie nog eens herinneren hoe easy onze belgische bank is… ik heb in de terugreis met verbazing een indische bank mogen zien en het was echt hi-larisch. Wel om het je makkelijk te kunnen voorstellen… wel eigenlijk weet ik niets om het mee te vergelijken… het is een grote ruimte, en aan de zijkanten kan men zitten. In de ruimte zelf zijn er kotjes gemaakt, waar de bedienden werken en waarschijnlijk heeft een van hen een computer. Als sardientjes in een blik en alsof er nog geen plaats genoeg over is, lopen de klanten nog eens tussen de kotjes heen. Roepend en tierend wanneer ze nu EINDELIJK besteld kunnen worden, terwijl een gez niapige man me passeerde met een tweelood-geweer op zijn schouder, eens naar me staarde van “wat komt die bleekscheet hier doen?”. Veera Pandian wou geld lenen, wel ik heb er 3 kwartier gezeten op de stoeltjes aan de zijkant van de ruimte, de zwetende lucht ingeademd en rond gekeken met verstomming. En net zoals ik keek naar de ruimte, staarde de ruimte terug naar mij – wit zijn is hier helemaal niet in de mode, denk ik... Verder hebben ze eerst 6 contactpersonen moeten aanspreken om uiteindelijk bij de juiste leen-vent te geraken, waar ik heel blij om was... en een kwartier later waren we terug de blakende zon in gelopen. Hot as hell.

Een school Annual-day

Zaterdag was een vrije dag, net zoals die vandaag is ( die ik doorbreng met boeken lezen, met de familie een babbeltje slaan en water drinken ). De familie is trouwens ook blij dat mijn mama en zus komen, en ze hebben hen al uitgenodigd om hier drie dagen te blijven.

Intussen is Thumsilachamed ( die ik voordien Dumsil heb genoemd ) binnengekomen, en heb ik hem tevergeefs willen leren fluiten… Nu om terug over de zaterdag te beginnen, om 16.00 kwam Veera Pandian me uit het niets vragen of ik hem wou gezelschap houden tijdens een annualday van de Presanna school in een dorpje verderop. Hij was goed bevriend met de directrice van die school, en ik had me een bescheiden feestje voorgesteld met een paar optredens van de kinderen.

Nu blijkt dat het dorpje wat verderop 1 uur verderop was, en dat het bescheiden feestje het hele dorp in rep en roer had gezet. Ik durf te zeggen dat het hele dorp aanwezig was!

Vooraleer we in de school binnenliepen, kregen we wat om te “smoefelen” en toen gingen we naar de speelplaats die versierd was en die al vol met mensen zat. Nu moet ik je waarschijnlijk niet zeggen hoe ze reageerden toen ze mij zagen. Een wit mens is er 1000 waard in een groep van bruinere mensen, want echt iedereen keek naar mij… ipv van wit werd ik rood… Toen ik dacht dat het ergste voorbij was, kwam een cameraman mij filmen alsof ik de ster van de show was en er was ook een fotograaf die wrs 30 foto’s van mijn entrée heeft getrokken. Ik deed dan maar wat mee en zwaaide, JA wat had een mens anders moeten doen? … ik was even normaal als de vader die daar op een stoel zat te wachten op de optrede van zijn dochter, kortom ik was toen al zo klein als mijn duim. Maar in india moet je je op alles voorbereiden, en ja ja daar op het podium op de speelplaats telde ik de stoelen al. Er stond er 1 te veel, naar mijn goesting en dat was de stoel waar Veera Pandian me naar toe leidde... had ik het geweten, dan had ik liever braafjes in mijn bed willen liggen. Tergelijkertijd voelde ik me wel kweetnie, beroemd mag ik misschien niet zeggen, maar toch.. ongewild gewild – ik heb er een dubbel gevoel over. Toen kwamen er speeches, als van de directrice die mij Special Guest heette – waardoor ik moest opstaan en het vanakkam-gebaar moest doen, en ik bij deze gelegenheid ook een doek over mijn schouders kreeg. Dat is hier de gewoonte, om iemand uitgenodigd een doek over zijn schouders te leggen ( dat had ik al gezien op de Hotel Inaugaration). Dan moest ik ook nog een paar leerlingen geschenken geven en lachen voor de foto… ik voelde me een witte attractie in een land van bruin. Maar alles werd goedgemaakt eenmaal we van het podium mochten en ik naar de optredens mocht kijken, die echt spectaculair en grappig waren. De eerste zal me bijblijven, waar twee meisjes rond de 10 de traditionele Indische dans dansten. De lichaamstaal legt een verhaal uit, en ik kon me er niet van weerhouden het even te vergelijken met een geisha-dans ( als gevolg van het boek dat ik uit heb).

Ik zuchtte uit verlossing toen ik eenmaal terug in de auto zat op weg naar huis, met het doek in mijn handen. Ik koester het als een vreemde, maar grappige herinnering.

Verder deze ZONdag was het zonnig, en HEET. Mijn neus is aan het vervellen, zoals hij dat altijd doet na verbrand te zijn en ben ik vollop terug in de stemming om morgen de studenten te entertainen met de Engelse taal. Nieuw boek voor deze week is The Junge Book van Kipling en een nieuwe frisdrank die ik heb geprobeerd heet Mazaa of Maaza en is niet te drinken, gemaakt van mango.

Opnieuw vele groeten, tot blogs en dank je om deze blog gelezen te hebben
Verder stel ik het ook op prijs als jullie me iets laten weten hoe jullie het vinden, zodat ik weet aan wat ik moet werken, of door me gewoon goeiedag te zeggen - is ook leuk. hihi
Bedankt aan jullie die dit al deden.

08-03-2009 om 11:48 geschreven door Theo  

5/3/09

Intussen is het een hele tijd geleden dat ik iets schreef op mijn blog, aangezien er veel is gebeurd gedurende mijn verblijf in India. Eerst en vooral vind ik het spijtig dat een mens niet in staat is om een reis zoals deze te beschrijven, of men zou er dagen aan moeten werken en duizenden boeken schrijven. Ik kan jullie enkel een zucht van dit land meegeven, wil je meer dan dat, dan verzoek ik je om het met je eigen ogen te aanschouwen.

Klokslag 2 uur en mijn alarm ging af, vandaag vertrekken we naar Chennai. Het is pikdonker, maar de lucht was aangenaam om te ademen… geen getoeter, geen urinegeur, niets, enkel de geur van de slapende indier. De auto stond klaar en we laadden hem met onze bagage. Veera pandian kwam in zijn mooiste kostuum, omdat het zijn principe is om netjes te zijn eens hij uit Kayattar vertrekt. Gewoontes, gewoontes en gewoontes… de Indische cultuur hield op met bestaan zonder gewoontes, bijgeloof en traditie. Ze zijn enorm bijgelovig, en dat werd ook duidelijk want toen we eenmaal op weg waren, was de familie plots heel rumoerig en begonnen ze te zuchten en te lachen. Naren haalde zelfs de camera boven, waar ik totaal geen nut in zag, of het was om de auto voor ons te filmen en de duisternis van de nacht. Toen Veera zich naar me toekeerde en me vertelde dat TELKENS ze een reis ondernemen dezelfde auto voor hen rijdt en dat het nu wel heel toevallig is dat op die auto de naam Abi stond geschreven, de naam van de muntenverzamelaar. 10 uur rijden stond voor de boeg en ik had nu al respect voor Veera dat hij zoiets aankon. Toch toen hij begon 50 te rijden en een beetje te zigzaggen heb ik hem gevraagd om het Kastensysteem uit te leggen… Daar was hij later dankbaar voor, want anders had het ons 11 uur geduurd voor we er waren.

Tijdens de reis is het gebruikelijk om een paar keer te stoppen om te plassen, of om iets te drinken. Zo heb ik iets gedronken dat ik nooit eerder had gedronken, en ook nooit meer zal drinken. Het is geel, ze koken het en het bestaat uit kaas en suiker… eigenlijk heb ik het aangenomen uit beleefdheid en om eerlijk te zijn stond de kleur van het drankje me wel aan. Maar een walgelijke smaak! Bweikes. Nooit meer.

Het was verder wel een tamelijk spannend avontuur, bijna reden we een zwijn omver en p een kalme weg wou Veera zijn zoon wat rijlessen geven, wat als gevolg gaf dat Naren vooraan moest zitten en zijn lessen in de praktijk moest omzetten ( kan je je voorstellen hoe goed ik op mijn gemak zat toen die kleine het stuur over nam, the basterd, 14 jaar oud), daarna heb ik mijn tong verbrand aan een te hete thee en tegen dat het daglicht was en ik opnieuw het hemels mooie landschap van TamilNadu kon bewonderen waren we al aangekomen aan het huis van de moeder van Sugunya. Ze heeft de grappigste vader ooit, hij heeft geen boventanden, is zeer mollig en lacht constant. Vriendelijke vent.

Toen heb ik voor het eerst een echt Indisch bed mogen trotseren… Mensen, jullie volgende uitdaging na –een week lang op de grond zitten- komt op de grond slapen met drie kussens en een rieten mat. Ik dacht eerst dat ze gemist waren van kamer, of tenminste dat het een grapje was, maar neen, het volgende wat Veera zei was “If you want, you can rest a little, okay…I’ll sleep for an hour.”

Het zit namelijk zo dat Veera’s familie zich wat had aangepast aan het Westerse levenstijl, hier kijken ze niet hoe een bleekscheet slaapt en een gast moet maar slapen gelijk een echte Indier. Ongelijk kan ik ze niet geven, hoe zouden wij ons voelen als een indier te gast is en ons opdringt om water te gebruiken en je linkerhand in plaats van wc-papier. Daarbij is het eten hier NOG pikanter en is er helaas geen Westers toilet. Ik heb voor het eerst in mijn leven, na een kind geweest te zijn, weer moeten hurken om mijn ding te doen. Meest vreemde ervaring ooit, moet je zeker ook eens proberen… in plaats van te zitten op het toilet, met je voeten op de wc-bril te hurken en zo uw ding te lossen. Voor de echte avonturiers, gebruik geen toiletpapier.

Zo slecht geslapen, je kan het je niet voorstellen, de muggen hier zijn medogenloos en ik heb nog nooit zoveel jeuk gehad aan mijn twee handen dan toen. Maar weet je alles went, ik ben hier nu al drie dagen en echt alles went. Zelfs het zicht van het landschap en de arme mensen, de sarees en de donkere mensen, de mannen met rokken, de salamanders, de apen op straat, de geiten, de heilige koeien met hun horens in blauw geschilderd, de ontelbare spinnen en het onverstaanbare gebrabbel van de Tamilezen, het went allemaal. De dag na het slecht slapen, kwam ik de echte reden te weten waarom we zolang hadden gereisd naar de familie. Vandaag 3 maart is het de derde doodsverjaardag van de vader van Veera, het is hier de traditie om hun dode vader te eren als een god- daarbij komt dat die vader een specialeken was en hij in een boek geschreven had dat drie jaar na zijn dood, de kracht van zijn leven zou verschijnen en zich zou tentoonstellen aan Veera en zijn familie. Ik was er natuurlijk niet bij en ik moest nadien achterkomen met Seeno, de (mama = oom) van Naren, het kleine wegeltje dat we hebben moeten trotseren om naar de ceremonieplaats te gaan was in een woord, av-on-tuur-lijk! Die palmbomen doen toch altijd iets speciaals aan het zicht en de hobbelige weg – die echt wel hobbelig was – maar echt zonder te overdrijven zelfs angstaanjagend hobbelig was, was alweer iets om te onthouden. De plaats waar de ceremonie plaats vond was de rustplaats van Veera’s vader, na zijn werk als vereerde leerkracht heeft hij zich naar deze plaats teruggetrokken. Het was een klein boerderijtje, die hij helemaal zelf had gebouwd. Echt mooi, er was een boom die takken had die naar beneden groeiden, en het zicht was zo mooi en rustgevend dat je de man geen ongelijk kon gegeven hebben om hier zijn laatste dagen te spenderen. Nadat ik het kamertje moest begroeten uit respect zijn we naar de moeder van Veera gegaan, een krampachtig oud gerimpeld vrouwtje die aan het zorgen was voor haar kleindochters. Daar heb ik oude familiefoto’s moeten goedkeuren en heb als dank chocolade gekregen… CHOCOLADE! Ik was blij. Reuzeblij.

Toen zijn we weer huiswaarts gekeerd, heb ik verder gelezen in The Memoirs Of A Geisha ( die zoals elk boek, mooier is dan de film) en heb ik met een heel klein beetje tegenzin terug in dat vederzachte bed gekropen. Ondanks het gekrab en de harde grond, ben ik opgestaan ben een glimlach… Ik had echt ongelooflijk goed geslapen, want ik had de truk gevonden om de kussen zo te leggen dat je eigenlijk ‘dacht’ dat je op een matras lag te slapen. Eigenlijk heb je twee mogelijkheden, ofwel leg je een kussen neer zoals je die zou leggen op een echt bed, dan leg je daar een kussen op in de tegenovergestelde richting en dan beetje verder leg je een kussen in de eerste richting voor je achterste op te leggen, of leg je de drie kussen naast elkaar met dezelfde ruimte tussen en leg je je gewoon op je buik met de armen open… en denk je heel diep na over een matras dat je in een diepe slaap valt. Vandaag moest Veera weer iets speciaals gaan doen, en bespreken met familieleden, dat hij Naren en zijn Mama, Seeno en mij naar Poompuhar heeft gezonden om te kunnen genieten van de frisse zeebries en de geschiedenis van een gezonken stad. Die stad zou volgens de mythe connecties hebben gehad met Rome en Athene, dus dat vond ik wel verrassend en interessant. Eens met de voeten in het zeewater, besefte ik tot mijn verbazing dat hier die Tsunami had plaats gevonden ( natuurlijk niet zo erg als in Indonesie) maar zoals een vriend van Seeno me vertelde, had de zee toch 2 km diep het land ingestroomd. Toen pas besefte ik dat de vele tempels dat ik had gezien voor de overledenen waren… toch dat het 4 jaar geleden is, moest ik toch even slikken dat op de plaats waar ik stond zo’n ramp heeft kunnen plaats vinden- en durfde ik me zelfs niet voorstellen hoe angstaanjagend die golf geweest moest zijn. Het museum die ik daarna had bezocht, was wel minder spectaculair dan het museum in mijn hoofd over de Tsunami, maar ik heb wel van het verhaal genoten… ook al was die in Tamilees…

Uiteindelijk heeft Seeno me teruggebracht met de motor en heb ik moeten constateren dat mijn teder vel de zon niet goed heeft kunnen verdragen en zit ik hier nu met een knalrode nek en een t-shirt die in mijn lichaam is gebrand. Moest ik met een bloot bovenlijf lopen, hier zouden ze nog steeds denken dat ik een wit t-shirt draag… als ze fantasie genoeg hebben om de tepels en de navel weg te denken… Ach India.

Ik hou van de wereld, en heb hier beslist om er mijn werk van te maken om de wereld te zien… Ik zou me schuldig voelen moest ik later constateren dat ik na zo lang leven, niet eens de hele aardbol heb gezien, wetende dat het die planeet is waar je heel je leven hebt opgeleefd… Eigenlijk is het toch raar dat je soms van een plaats helemaal geen besef hebt, tot dat je er daadwerkelijk bent geweest… zo weten jullie bijvoorbeeld niet dat er hier een tempel staat met een gigantisch groot beeld van een god, die hier ook staat terwijl je opstaat, of je gaat gaan werken…

Zoals je ziet heb ik wrs te veel tijd om te denken, maar dat doet ook eens deugd.

Dan wil ik ook even antwoorden op de vragen van papa, die ik dankbaar ben dat hij vragen stelt… zo weet ik tenminste wat jullie willen weten.

Wat ik me afvraag is, zijn daar geen wilde dieren vb slangen of tijgers in jouw streek of zijn het alleen maar heilige koeien?

-         Ik heb gelukkig nog geen slangen of tijgers gezien, die waren hier waarschijnlijk wel, zoals er ook wolven waren in Belgie, maar die zitten nu in reservaten of leven in het diepste van het woud – zoals de olifanten in het woud die ik heb bezocht dit weekend ( als je die olifanten wilt zien dan moet je eerst 12 uur wandelen vooraleer je bij die plaats belandt). Heilige koeien zitten hier wel, de ene zoals in belgie, de andere is de echte Indische koe met een bult op zijn rug, een strenge blik en blauw geschilderde horens en dan nog een soort koe die meer iets van een vriendelijke buffel heeft. Verder heb ik nog eekhoorns zien rondlopen, alsook apen ( veel apen ) geiten, honden die elkaar rauw lusten, nog maar 1 kat gezien, kolibries, arenden vliegen hier ook – die Vishnu zou zijn, als je Hindu was – mja en van de salamanders en de kakkerlakken wist je al… Oja, ik heb ook een miereneter gezien denk ik in deze tuin hier, of het leek alleszins op een miereneter ( klimt dat in bomen? Dan is het een miereneter…)

Hoe gaat het met het indisch praten of is het meestal engels?

-Ik zeg soms nandri, dankje of vanakkam, hallo… ama is ja en voor de rest is alles in het Engels, eigenlijk heeft Tamil iets van het Chinees soms, kortom het is geen taal die je in 123 hebt geleerd.

Vertel eens iets meer over de kinderen of vlieg je werkelijk van klas naar klas?

-         Ik vlieg inderdaad van klas naar klas, dus heb intussen al meer dan 300 kinderen gezien. Maar de 8^th Standard zijn wel de liefste studenten en van hen verwacht ik ook het meest dat zij het meest aan mij zullen hebben – het is zo dat ik de kinderen les kan geven als ze in hun vrije periodes zitten en dat zijn er eigenlijk heel wat… het komt overeen met de studie-uren die wij hebben op school, maar hier hebben ze er elke dag drie of maximum vier. De kinderen zijn de armste van de streek, aangezien het de goedkoopste school is… daardoor zijn zij het meest enthousiast over een bleekscheet aangezien ze waarschijnlijk nog nooit een bleekscheet hebben gezien op tv, laat staan als ze een tv hebben… Het zijn toffe gasten, maar soms ben ik blij dat ik de Raemen-stem heb en dat ik daar gebruik kan van maken als het echt nodig is.

Vertel me ook eens over hun geloof.

-         Als ik zou beginnen over het Hinduisme dan zit ik hier morgen nog. Maar in grote lijnen leven Hindus, Moslims en Christenen hier VREDIG samen. Moslims die anderen onderwerpen zijn meestal naar Pakistan verhuisd, na Ghandi en Nehru. Dus de meeste extreme moslims leven in Pakistan, en daar worden Hindus niet echt vriendelijk behandeld. In India is ieder mens vrij te geloven wat hij wil, al is het soms moeilijk voor sommigen om te begrijpen dat ik geen geloof heb..dus zeg ik dat ik in alles geloof- Zoals Ghandi. Dan zijn ze meestal content. Je hebt hier ook Jainisten, maar wat zij geloven weet ik niet, ook Singhs, de mannen met de tulbanden- dat moet ook iets speciaals zijn. Kortom Veera vertelt me enkel over zijn geloof en over zijn heiligvertegenwoordige Sai Baba, een grappige vent waarvan foto’s van hem in zijn huis overal uithangen.

Zijn er ook groepen zoals wij westvlamingen die totaal anders praten?

-         Als ik de afkortingen hopelijk goed heb begrepen van je vraag, hebben ze hier waarschijnlijk ook wel dialecten, als wij al dialecten hebben in ons kleinbelgenland… die ter verduidelijking 5 keer in Tamilnadu kan, dan denk ik dat er in India ontelbaar veel dialecten zijn… Eigenlijk praat Tamilnadu al anders dan de rest van India, want de nationale taal is Hindi… dat kunnen enkel de geleerde mensen hier spreken naast Engels. In Kerala, de provincie naast Tamilnadu spreken ze dan alweer een ander dialect, of taal..malayam ofzoiets.. kortom, Indisch bestaat eigenlijk niet. Ik ben al blij dat de minderheid Engels kan, en dat ik hier ben om de mensen Engels te leren.

05-03-2009 om 18:33 geschreven door Theo  

1/03/09

Gelukkige verjaardag Inge!

Op jouw verjaardag was het in India verschrikkelijk warm, elke dag wordt het een beetje warmer en warmer.

Ik ben nu juist gearriveerd in Kayattar, na een lange tijd onderweg geweest te zijn. Samen met de Duitse meisjes, die ter verduidelijking wel Engels spreken, Lavel uit the USA en Ann uit Australia ( die oorspronkelijk Duitstalig is) ben ik naar de Hospital Inaugaration geweest. Het uithoudingsvermogen van Indiers moet wel heel hoog liggen, de bussen rijden verschrikkelijk traag en om je trein te boeken is geduld de enige hoop. Vandaag ben ik waarschijnlijk 6 uur onderweg geweest, maar je hoort me niet klagen, hoor. Tijdens het reizen kijk ik naar buiten, naar het steeds indrukwekkende landschap van India, of praat en luister ik naar Indische muziek met mijn nieuw maatje Elena. Elena lacht echt constant en samen hebben we keiveel de slappe lach, echt leuk gezelschap.

 Haar andere duitse vriendin moet ik niet hebben, ze heeft een rotkarakter en wilt echt altijd gelijk hebben, het is eigenlijk een beetje ziekelijk… maar misschien is het een verkeerde eerste indruk ( hopelijk ). Aan Lavel heb ik een paar teaching-tips gevraagd, elke hulp is welkom, trouwens.

2/03/09

 Amai, het is al maart, vliegt de tijd voorbij!

Gisterenavond ben ik bij Abi gaan zitten, die me haar muntencollectie wou laten zien. Ze heeft veel Indische, Sri Lankese munten, best wel cool eigenlijk. Maar indrukwekkend was het niet, ik ben van plan een paar dubbele van mij te versturen als ik terug in Belgie ben… dan doe ik haar ook een plezier. Het is wel een hele lieve, ze brengt me altijd zoete dingen als ik op de computer bezig ben. Toen ik gisterenavond bij Abi zat, was Barvesafia, Tatsj, Sharmi en de mama van Abi ( die altijd heel streng kijkt en boert als een echte vent) er ook bij komen zitten. Ze praatten over hoe ze dromen om London eens te zien en de strenge boerende moeder grapt altijd dat ze mee zal komen naar Belgie… Ze zit hier goed, wat mij betreft.

Ik ben officieel ook fan geworden van Mirinda en Fanta met Appelsmaak! Echt lekker en het is eens wat anders dan het water dat ik krijg. Als ik tijd heb dan koop ik ze langs de straat, hopend dat de winkel een frigo heeft; want de meeste drank staat hier gewoon in de blakende zon. Ik heb mijn stamcafe gevonden hihi, met een frigoYEEY. 23 Rupees is het meestal  voor gekoelde frisdrank, dat is ongeveer 0.32 Euro als ik niet misteld heb. Misteld is een raar woord, is het mistelt? Ik ben mijn nederlands aan het vergeten, denk ik.

Vandaag op school was het wat moeilijk, de nachten dat ik moeilijk slaap beginnen op te lopen en de wallen onder mijn ogen beginnen zichtbaar te worden. Daarbij komt het dat de kinderen het al wat minder speciaal vinden dat ik er ben, dus ze beginnen al eens makkelijker een praatje te slaan met hun buurvrouw, of buurman. Achja, dan maak ik de les interessanter of zet de grootste babbelaar apart.

02-03-2009 om 14:01 geschreven door Theo  

28-02-2009 om 10:52 geschreven door Theo  

Donderdag

26/02/2009

Ik zet me in het klein kamertje waar de computer zich bevindt. Ik word begroet door een aantal mieren die over het raamkozijn lopen, een rode bij die de uitweg maar niet kan vinden en een salamander die zich vlug verstopt. Kokosnoten liggen hier op de grond, en ik ben blij dat de plafond-waaier aan staat, want vandaag is het verschrikkelijk heet. Ik mag er niet aan denken hoe warm het nog zal worden in maart en april…

Dinsdag, of de tweede Sivanfeestdag.

Ik doe zoals elke dag het ochtendritueel= opstaan, me douchen, naar boven gaan eten met de handen, handen wassen, tanden poetsen in de emmer in mijn douche …helemaal niet op de hoogte wat er me vandaag weer staat te gebeuren. Aangezien Veera Pandian ( of Director Sir) weg is met zijn familie naar Chennai ( of Madras t is hetzelfde) moet ik manieren vinden om naar de school te gaan. Vandaag kom ik Dumsilachamed tegen op straat en hij doet teken dat ik moet komen. Hier doen ze zo’n teken om te komen, maar als westerling is dat verwarrend want ze doen net teken alsof ik moet weggaan. Het doet er niet toe, uiteindelijk ben ik met het busje van Dumsil meegegaan. Het is een busje ( “van” ) dat bestuurd wordt door Kazim, een vriendelijke jongen van rond de 25 denk ik. Kazim houdt van toeteren en dat doet hij ook de hele weg naar school, neeneen, niet de 10 minutenweg, maar de haal-alle-kinderen-uit-het-dorpweg… Het was wel een avontuurlijke rit in Kazim’s busje, door de hobbelende weg, de koeien, honden, geiten en kippen ging je van rechts naar links- kortom je maakt wat mee in zijn busje. Maar al bij al is hij zeer vriendelijk, ik nam een kauwgom en hij zei kauwgom in het Tamilees… ik zei chewing-gum en dan zei hij chewing-gum… “You want one?” vroeg ik, en op zo’n Westerse vraag kan je natuurlijk geen neen zeggen. “hmmm Good taste, good taste” en Kazim reed verder met zijn busje…

Eenmaal dronken aangekomen bij de school, staan de kinderen in rijen, zingen ze het anthem lied van India en groeten ze de vlag, zoals elke ochtend. De zingende Hindu’s voor de SIVANfeestdag waren klaar met zingen, maar daar hadden ze ook redenen voor. Ze stonden namelijk allemaal bij de tempel die je kan bekijken vanuit de school. Allemaal ok, tot nu toe, dacht ik. Kinderen en leerkrachten waren aan het kijken naar de tempel, ze stonden er heel gespannen bij... alsof ze op iets aan het wachten zijn.

--Beeeeeh-beeeeh-- Jap, een geit! Ze namen de geit bij zijn horens en brachten hem voor het standbeeld van Sivan. Sommigen waren aan het waaien met palmbladeren, sommigen waren beginnen te zingen en een man hield een sabel vast.

( Theo gaat naar het lokaal, wou het namelijk niet zien) Hoorde een stilte en daarna geklap, het was gebeurd… ik ging terug naar buiten en zag het arme dier spartelen zonder kop… Je maakt wat mee als je in India bent…

Dan gaan de lessen door, zoals er niets gebeurd is… Soms kon ik me niet inhouden om te vragen aan de leerlingen “Why did they kill the goat?” en dan kunnen ze amper juist antwoorden, maar ik begrijp “Offering”. …. The basterds …

Woensdag, of de laatste feestdag

of in Belgie de halve dag school.

Ik fantaseer over de worsten van de markt in Veurne… mmm hot-dogs… Zoals ze die elke woensdag verkochten op die oude goede markt van Veurne. MMM ketchup …

Vandaag sta ik met veel moeite op, de nacht heb ik doorgebracht met het luisteren naar het gezang voor Sivan. Het was een heel angstaanjagend stuk in het “lied” en op dat moment was ik wakker geschrokken, had een nachtmerrie ( geen idée waarover, maar het was kutmuziek, That’s for sure…)

Tatsj had me de dagen daarvoor gevraagd om nog eens langs te komen in de andere school en dat had ik haar vandaag beloofd. Na de lunch ben ik naar de andere school gegaan, heb ik de klas genomen die ik vorige week over had geslagen en heb hun een verhaal verteld van J.K. Rowling ( The tales of Beedle the Bard) dat was wel een beetje te moeilijk, dus heb ik hen tekenlessen gegeven ( Een bloem, een huis en een hond en het woord beautiful kennen ze nu door mij, hihi) Daarna ben ik naar Tatsj geweest, en ze bood me thee aan. Een lerares ( die ik heel beschaamd vond in de klas) was vandaag jarig en toen zij binnen kwam was Tatsj haar aan het plagen dat ze geen Snoep mee had voor haar ( als directrice ). Ik zeg het Tatsj is leuk, maar als ze je niet leuk vindt, ben je gescheten.

Mij vindt ze wel leuk, denk ik. Want ze zei dat ze zo over mijn hoofd wou krabben, omdat ze dat ook bij haar familieleden doet. Daarna kwam die jarige beschaamde lerares terug binnen, toch wel met snoepgoed zeker! Ocharme .. ik had echt medelijden met haar. Het is zo een klein meisje, beetje mollig, maar waarschijnlijk al in de 20 en ze gaf zo heel beschaamd een gele bol. Het gelig snoepje, was echt waar, tergelijkertijd zoet en pikant – het was wel lekker. De jarige had een hele mooie Sari aan, ook geel… daar lachtte Tatsj dan weer mee, etc…

Toen kwam Sharmi binnen, en zij begon dan te vragen hoe ik India vind, of ik al had gegeten, wat de Belgen het liefst eten ( FrenchFries with Mayonaise, maar dat kenden ze niet) en toen zijn ze me daar beginnen lief te doen alsof ze me al jaaaaren kenden. Ze zeiden dat ze me gingen missen, en dat ik hen ga missen. We concludeerden dat India wel armer was dan Belgie, maar rijker in de gemeenschap door relaties op te bouwen onder elkaar. Ik gaf hen wel gelijk… Het was echt lief, en het deed me veel deugd dat ik herkenning kreeg dat ze het toch apprecieerde wat ik daar kwam doen… want die Nareen en Nivedetha.. ik denk dat ze tamelijk verwende kinderen zijn en dat ze zich te goed voelen om met mij te praten OF ze zijn het gewoon kotsbeu dat er onbekenden telkens hun huis binnen komen.. ik weet het niet, misschien kom ik daar wel nog achter.

Ik moet ook even kwijt dat ik me heel erg stoor aan hun manieren, ze boeren, ze laten scheten, en ze smakken enorm ( zeker die Nareen, ik zou zijn kop kunnen inslaan als hij eet).. maar dat doe ik natuurlijk niet. Het is misschien wel grof, maar het bewijst hoe diep cultuur in je zit gebakken. De cultuur hangt daarbij ook af van je opvoeding… en de cirkel is rond.

Daarna was ik uitgenodigd om bij Tatsj te komen eten, en toen heb ik nog een beetje gespeeld met de kinderen; want Tatsje en Sharmi houden zich na school, bezig met de opvang van de kinderen. Kortom ze geven hun leven aan deze kinderen.

-------- Die avond ben ik nog naar boven gegaan, bij de familie Pandian ( Veera, Sugunya, Naren en Nivedetha). Het was echt verrassend leuk en gezellig, ze toonde me foto’s van vroeger – van de trouw van hun ouders ( heel traditioneel), de Bangel van de moeder ( als de moeder zwanger is dan krijgt ze een armband en zegen van heel de familie, elk lid van die familie moet dan een foto hebben met die zegenstok in hun handen... met als gevolg dat er 10000 foto’s waren van mensen die hun zegen gaven), van de inweiding van Nivedetha in de Yoga-praktijk!!!! Een foto waar ze op een spijkerbed zit, en een man haar overrijd met een motorfiets – echt ongelooflijk om te zien. Toen ik vroeg of het geen pijn deed, dan zei ze dat na lang Yoga te oefenen, je dat kan weerstaan. Daarna heb ik gevraagd of ze me dat ook wou leren… hihi, dan nog een foto van haar waar ze neerligt en dezelfde motorfiets over haar vingers rijdt… Indiers, ze zijn me der eentje…

Nu kan het zijn dat je geen blog meer zult lezen tot volgende week dinsdag, tenzij ik een computer tegenkom en hem vriendelijk vraag of ik eens mag surfen. Ik ga dit weekend naar een Hospital Inaugaration, die gebouwd is geweest door de Indische organisator van ProjectsAbroad, daarna ga ik nog een tempel bezichtigen en iets met een Rotaryclub… maar ik weet nog niet goed wat dat is. Dan 1 maart ben ik terug in Kayattar, maar dan ga ik hopelijk mee naar Chennai ( of Madras) met Veera Pandian. Ik duim dat er plaats zal zijn op de trein.

Verder mis ik jullie allemaal wel heel stiekem. Maar ik hou vol omdat ik weet dat het maar twee maanden is… Vele groeten en bedankt om mijn blog te volgen.

Vanakkam.

Nandri.

26-02-2009 om 13:09 geschreven door Theo  

Maandag 23/02/2009

Vandaag begint mijn echte werk. Vorige week heb ik een paar klassen genomen in de basisschool, maar zoals je kunt voorspellen was dat niet zo gemakkelijk aangezien ze enkel my name is and I’m coming from kunnen zeggen en met moeite begrijpen wat ze aan het zeggen zijn. Vandaag was mijn eerste echte schooldag in de Baba Matriculation School in het secundair onderwijs, voordien waren zij in examens. Ik heb vandaag ook mijn TimeTable gekregen zodat ik weet wanneer ik moet werken en wanneer niet.

Net zoals alle dagen begint de dag met mijn wekker dat afgaat rond 7.30 AM en slenter ik naar de douche buiten. Ik slaap trouwens elke dag wat beter en beter ( ook al is dat met een kakkerlak of een salamander, ik begin het gewoon te worden). Dat, als ook de strontgeur in de straat door de open riolering, de gapende mensen en het pikante eten geraak ik beetje bij beetje gewoon. De mensen beginnen me al te herkennen en zeggen al wat makkelijker Vanakkam, waarbij ik ze dan dankbaar teruggroet.

Veera Pandian (Appa = papa) en Sunguya ( Amma = mama, zijn vrouw) en nog een paar familieleden zijn weg naar Chennai, normaal mocht ik mee maar er was geen plaats meer in de trein, dus moesten ze met de auto die tergelijkertijd ook beperkte zitplaatsen had. Maar 2 maart mag ik mee, het schijnt er heel mooi te zijn dus nieuwsgierig weten ze me wel te maken.

Abi die onder ons woont verzamelt muntstukken en de volgende keer als ze tijd heeft zal ze me haar collectie laten zien en zal ik moeten zeggen welke euro van welk land is, aangezien ze van elke europese vrijwilliger wel eens een euro heeft gekregen. Ik vond overlaatst 0.50 euro en 0.01 euro en heb die haar gegeven, een van belgie en een van duitsland.

Als je het trouwens door hebt dat ik al namen weet te onthouden, dat komt omdat ik er gisteren mijn werk van heb gemaakt om de essentiele namen eens te vragen en op te schrijven, anders was het echt onbegonnen werk, hihi.

De dochter van Veera Pandian heet Nivedetha en zij ‘zorgt’ nu voor mijn eten ( ik vind het echt afschuwelijk om verzorgd te worden, het liefste wat ik wil doen is die lepel pakken en mijn eten zelf in te scheppen, maar ze laat het niet toe) nu haar moeder weg is. Haar broer, Nareen ( onthoud ik door het Franse woord voor meter) vind ik niet zo leuk, hij geeft me het gevoel dat ik er te veel ben en mja gewoon een ongemanierd pubertje… hopelijk word het wat slimmer als hij ouder wordt. Hij blijft hier ook,  samen met zijn nonkel ( mama in het Tamil ) die leraar Wetenschappen is.

Soms krijg ik na of voor het eten thee of melk. De thee is zoet en ze voegen er Ginger aan toe die zorgt voor een speciale smaak. De melk is opgewarmde melk met suiker. Op de momenten dat er eindelijk weer eens iets zoets mijn mond binnenstroomt ben ik gelukkig. Alhoewel het pikante eten er ook wel mag wezen.

School.

Ik moest vandaag te voet naar school, want de auto is er niet. Is niet zo ver, tien minuutjes wandelen ofzo. Als ik hier wat langer ben, dan zal ik de weg daar naartoe eens filmen want het is echt een weg die tot de grootste verbeeldingen spreekt! Oja!!! Vandaag zag ik iemand kakken langs de straat, zo domweg. Toen ik passeerde bleef hij naar mij staren alsof er niets aan de hand was, ik ben tergelijkertijd blij en verrast dat ik het echt met mijn eigen ogen heb gezien… Incredible India, say that again? – ik moet er wel bij zeggen dat het achter de vrachtwagen was die daar stond geparkeerd, maar dat neemt niet weg dat de andere kant van de straat zijn kakkende verschijning kon zien. Achja, Shit happens. Ik zag ook drie mannen op een brommer, zonder helm natuurlijk. Grappig zicht…

Vandaag is het een feestdag – die oorspronkelijk drie dagen duurde ( volgens de kinderen in mijn eerste klas ) het is ter ere van de god Sivan en het was echt de hel om vandaag les te geven. Naast de school is er een Hindutempel en die waren constant aan het zingen ter ere van de god, echt luid (zoals de klokken van een kerk – maar die dan niet ophielden) Ze hebben zeker drie uur lang de lessen gestoord. Zo waren de eerste veertig minuten in mijn eerste klas heel goed gegaan, de klas was de VIIth grade en je had er leerlingen die 12 tot 14 waren. Ik heb hen To Be geleerd, die ze matig kenden en zo een paar What do you like?-vragen gesteld, alsook moesten ze kunnen zeggen wat hun naam was en van waar ze kwamen.

In deze klas heb ik iets heel leuks meegemaakt. Ik vroeg hen op een moment wat ze graag zouden willen dat ik deed, zij zeiden “zingen”… ik kan helemaal niet zingen dus ik heb het ook niet geprobeerd. Maar toen stak er een meisje haar hand in de lucht en ze vroeg of ze mocht zingen. Ik heb haar vooraan laten staan en toen begon ze te zingen, ik weet niet welk liedje maar AMAI zo mooi dat ze kon zingen ( ik hoop dat ik haar in de volgende weken eens kan filmen als ze zingt, misschien word ze wel beroemd). Ik heb haar dan ook op het einde van de les bedankt en heb haar het enigste cadeau gegeven die ik in mijn rugzak had, ze was er blij mee en ik was blij dat ik haar heb horen zingen.

Daarna kreeg ik mijn timetable en mijn eten, rijst met Sambar en Gabish ofzoiets. Die gabish was heel lekker. Daarna heb ik mijn handen gaan wassen en moest ik naar de VIIIth grade waar ze 14-16 zijn. Dat was iets anders!! Zo’n kabaal en geroezemoes en dan nog eens die Hindus die in hun tempel aan het zingen waren, het was zeer moeilijk en ik was dan ook blij dat die 40 minuten snel voorbij zijn gegaan met een simpele introductie over mezelf. Ik heb foto’s laten zien van mijn mama en papa, mijn zus en matthias, dat vinden ze wel interessant en vragen daarna ook wat ze doen etc. Na die klas ging ik naar de Vth grade waar ze 11-12 jaar zijn. Een hele grote klas die ik moeilijk onder controle kon krijgen, tot ik de grootste babbelaar eruit heb genomen en vooraan in de stoel heb gezet met zijn gezicht naar de muur, toen waren ze al een pak minder lawaaierig.

Het was de klas waarmee ik vrijdag had gespeeld op het grote grasplein bij de school, dus zij waren meer geinteresseerd in of ik morgen ook weer ging spelen of niet. Maar het was een leuke klas, luidruchtig maar leuk.

Terwijl ik dit typ –

- is Dumsilachamad binnen gekomen, het neefje van 5. Hij wijst naar alles en zegt vervolgens het engels woord, heeft mijn camera al grondig bestudeerd en vraagt op het laatste GIFT?

- is er heel veel lawaai op straat door het festival. Ze laten poffertjes ontploffen en roepen ter ere van Sivan. Toen ik naar buiten keek, zag ik een stoet die werd voorgegaan door een zelfgemaakte koe van lakens en iedereen in de straat zit er naar te kijken.

- hebben Tatsj ( de directrice van het lager onderwijs) en Abi ( de muntenverzamelaar ) een paar toys meegenomen uit mijn kamer voor de school. Ik ben blij dat ze er blij mee zijn. Tatsj is een hele speciale vrouw, ze laat me graag schrikken en doet graag voor de lol de deur op slot als mensen in kamers zitten, zo wou ze eens mijn reactie zien toen ze de computerlokaal dicht deed en ze zei dat ze dat ook deed bij leraressen als ze op het toilet zitten. Nu we over toiletten bezig zijn, ik heb voor het eerst in mijn leven naar het toilet geweest van de school, de echte indische toilet is echt angstaanjagend. Het Indische toilet= Een kleine ruimte, een gat in de grond, een kraantje aan de muur die men gebruikt om door te spoelen en een raam om naar buiten te kijken. Ga daar maar eens naar de ple… zal mijn laatste keer geweest zijn denk ik.

- komt Abi net binnen ( herinner je de wederdienst) met thee, noten en iets kweetnie oe lekkers!!! Kokosnoot, suiker en melk in een papje die ik ( HEMELTJELIEF) mag eten met een lepel, wat heb ik bestek gemist!!! Ik zal het ook eens proberen te maken thuis. Konden jullie dit maar eens proeven, JEZUS, bijna lekkerder dan chocolade. Hihi.

Gelukkige Sivandag, Lief Belgie

En tot blogs

Groetjes uit India.

23-02-2009 om 14:24 geschreven door Theo  

Zondag, 22/02/2009

Omdat ik niet goed weet wat te schrijven, sluit ik mijn ogen en probeer ik te denken dat ik in belgie zit en jij in India en wat ik dan allemaal zou willen weten. Daarbij als je vragen hebt over iets, stel me die gerust – zo kan ik er duidelijker op antwoorden en heb ik een richtlijn om iets te schrijven. Oh, nog iets – stel dat je fouten ziet in woorden zoals een tekorte letter in een woord – dat komt omdat deze computer het verbeterd zonder dat ik het heb opgemerkt. Bvb met ‘ere en’ ( wou ik zeggen er een). Bedankt voor jullie begrip.

Ik zou me afvragen hoe de mensen daar doen.

-Telkens ik over straat loop word ik aangegaapt, zonder enige schaamte bekijken ze me van top tot teen en als ik ben voorbijgewandeld kan het wel eens gebeuren dat ze me blijven aanstaren, dat is als het volwassenen zijn. Kinderen zijn spontaner, of ze zeggen vriendelijk gedag en vragen how are you, of ze zwaaien eens heel beschaamd of ze steken zonder schaamte hun hand in de lucht en zeggen hoeveel ze graag willen krijgen. Zo vroeg een jongen me gisteren brutweg 10 rupees.

Ik heb advies gevraagd aan de schoondochter van Veera Pandian en ze adviseerde me dat ik me best concentreer op de leerlingen in de school en dat ik al mijn energie houd voor de schoolkinderen. Daar ging ik dan ook mee akkoord, want ELK kind iets geven is hier echt onmogelijk. Ik zit bijvoorbeeld in de kleinste straat van Kayattar en hier lopen 15 kinderen rond, om je maar een idée te geven.

Ik zou me afvragen hoe je je dagen slijt.

7.00-De dag begint zeer vroeg. Ze staan hier op rond 7.00 omdat het onmogelijk is om verder te slapen door het lawaai van de straat. Ik sta op, kruip in de ruimte dat de douche moet voorstellen. Daarvoor moet ik uit mijn kamer, drie meter rechtdoor, dan naar links, trapje af en aan de linkerkant is het toilet- aan de rechterkant de douche.

De douche is 1 op 2 vierkante meter (iets kleiner). Een staaf spuit het water de lucht in, er staat een emmer en een potje, er hangt een klein verrot kasje (waar ik Dove-shampoo en Sunlightzeep leg) en je kleren hang je het best over de ijzeren verroeste deur. Het water is koud ‘s ochtends, dus het is even op je tanden bijten om de temperatuur gewend te geraken. Daarna droog ik me af in mijn kamer leg ik mijn handdoeken over de stoel, kijk of er nergens een beest rondkruipt die in mijn tenen zou kunnen bijten en check ik of er geen beest in mijn onderbroek zit. Zoniet doe ik hem aan, zoja pech voor mij en tier ik heel de buurt bij een.

8.00- Ik ga naar boven waar ik mijn ontbijt zal krijgen bij de Veera pandian’s familie (1 van de 4 families die in het huis wonen). Ik zet me op de grond, want tafels en stoelen hebben ze hier niet, doch hebben ze stoelen als ze de grond hebben gekuist, maar die durf ik niet te gebruiken uit beleefdheid. Het zitten op de grond is moeilijk. Ik hoor je nu al zeggen : “Wat is daar nu moeilijk aan.” maar ik daag je uit om een week zonder zetel, zonder stoel, zonder tapijt, zonder kussen tv te kijken, te eten (dan nog het liefst zonder bestek) en je zult je kont wel eens hard voelen bonzen of je rug wel horen kraken en trekken. Daarbij moet je het gewoon worden om op je voeten te kunnen blijven zitten, echt niet gemakkelijk dus. Daarna krijg ik warme melk met suiker ( ik verlang er elke ochtend naar , want hier is zelfs het ontbijt pikant) Na het eten was je je handen buiten bij het kraantje en als je neus loopt door het pikante eten heb je pech want ze snuiten hier in hun hand of ronken het terug in hun mond.

9.00 De school begint, maar er is nog geen kat. Indiers komen namelijk niet op tijd, ze vinden het te Westers. Net zoals ze mij uitlachtten toen ik mijn gordel wou aandoen. Ik word gebracht in de auto, telkens er een auto voorbijsteekt hou ik mijn adem in. Ik kom toe in de school en de kinderen make your day. Ze zijn gelukkig je te zien en zeggen Vanakkam of Hi! en dan vouw ik mijn handen en groet ze terug.

10.00 Nu komen de laatste kinderen toe, ze gaan allen in een rij staat en ze beginnen te zingen. De eerste drie liederen zijn in Tamil, dan the national anthem van India is in het engels ( Onverstaanbaar ). De lessen kunnen beginnen en de kinderen gaan naar hun klas.

11.00 Ik doe een toer in de school die helemaal open is, geen vensters, geen deuren… als ze me zien dan is er geroezemoes en hoor je ze hopen dat ik in hun klas binnen kom, maar helaas heb ik een schema en moet ik naar een welbepaalde klas.

Ik kom binnen en ze begroetten mij, ik hen. Ik leid de les in met mezelf voor te stellen. Goodmorning children, my name is Theo Raemen and I come from Belgium ( dan hoor je ze fluisteren Belchioem, belgum) nog geen enkele klas gehad die het kende… misschien maar goed ook.  Dan ben ik verplicht mijn vaders naam te zeggen, mijn moeders naam en mijn zus haar naam ( ze zijn wel allemaal verrast dat ik voor hen zo’n kleine familie heb, aangezien ze hier allemaal bij elkaar blijven wonen) Tina betekent trouwens Daily. Ik was The Hindu aan het lezen en de Physical Teacher van de school kwam binnen, vroeg me helemaal uit ( wees naar mijn haar en zei “What’s this!?” twas te lang naar zijn goesting) en begon daarna mij Tamil te leren.  Thinakaraan was de krant die op de tafel lag en hij vertaalde het ; Daily Sunrise. Zijn naam was Mallikaraj en betekent Jasmijnkoning. Was een rare vent, ik vind ze eigenlijk wel allemaal een beetje raar want ik weet niet hoe ze over me denken, noch weet ik of mijn Westerse manieren ze nu bevallen of niet bevallen ( zo forceer  ik mezelf geen thank you meer te zeggen, terwijl zij het nu wel bij mij doen… kortom zeer confusing) Ik geraak er wel eens aan uit.

11.00-12.30 = Les 1

Kinderen zijn in het algemeen wel blij dat ik les geef, al is het moelijk om 35 kinderen ( zoals eergisteren) koest te houden. Ze hebben hier trouwens enkel de Tweede zaterdag van de maand vrijaf, alle andere zaterdagen zijn schooldagen, maar ze hebben hier geen halve woensdag.

12.30-13.30 hangt af wat voor eten het is.
Die tijd spendeer ik in de bibliotheek, daar eet ik trouwens ook onder de Roof fans. Als ik naar buiten kijk dan zie ik palmbomen, heel veel groen, een zeer kleurrijke christelijke kerk en de blauwe hemel. Terwijl mag ik de krant lezen onder het geluid van Tamilese zinnen die ik zelf niet kan verklaren uit hun lichaamstaal. Gisteren was ik gedaan met eten, had ik mijn handen buiten gewassen bij de meisjes die heel beschaamd hun kraan aan me gaven ( ook al deed ik teken dat het niet nodig was en dat ze verder hun schaaltje mochten kuisen ) en plots komt de moeder binnen… begint ze daar te roepen tegen Saii ( haar dochter) en ze wees precies naar mij. Ik was mijn les aan het voorbereiden dus ik deed alsof ik niet luisterde, maar ik stond waarschijnlijk helemaal rood… daarna vroeg ik aan de Veera of ik iets verkeerd had gedaan en het kwam er op neer dat Saii haar boek was vergeten voor haar priveles en dat ik helemaal niets misdaan had. Ik hoop dat ik de volgende keer me er gewoon niets van aan zal trekken, als ik iets misdoe dat ze me het dan gewoon zeggen, puntuit.

Zaterdag na 15.30

Break time, kinderen hollen naar de grote grasplein naast de school ( er zitten normaal ook 2 koeien en 4 geiten los te grazen). Dan blaast Mallikaraj op zijn fluit en staan ze allemaal op een rij ( Minor games)… een paar stoere venten vochten om bij mij te staan ( 10-12 jaar) de meisjes houden zich bezig met elkaar te knuffelen of te huppelen of gewoon te praten. Ik heb Cat/Rat gespeeld, daarbij sta je in een cirkel, loopt er een jongen rond de cirkel, tikt iemand aan en de ene moet naar rechts, de andere naar links en zij moeten om het eerst naar de plaats lopen waar de ene jongen de andere heeft getikt. Niet te vergeten moet je goodmorning zeggen als ze elkaar ontmoeten bij het kruisen.

King/Queen ( De leraar zei Kink, moest aan blerina denken) daar staan de jongens tegenover elkaar in 2 rijen, als de leraar KINK roept dan moeten de Kings weglopen van de Queens want de Queens moeten je te pakken kunnen krijgen.

16.00 school is gedaan

Een paar van de jongens zeiden Game Over om me duidelijk te maken dat het gedaan was en ze gaven me een hand. Ze zijn erg nieuwsgierig en grappig, ze maken hier plezier zoals ze in belgie niet meer bestaat door de televisie denk ik. Alhoewel in belgie is het nu ook niet echt het weer om buiten te spelen…

Daarna ga ik met een klein busje naar mijn klein straatje en ben ik blij dat ik even op mijn bed kan rusten in de koude bries van mijn RoofFan ( tenminste als de elektriciteit het niet heeft begeven ).

Indische televisie,

De zaterdag en de zondag mag de tv aan, maar dat hou ik zoiezo al niet lang vol doordat het me niet interesseert, daarbij komt dat je op de grond moet kunnen blijven zitten en dat ik er eigenlijk niets van begrijp wat die indiers allemaal zeggen. Het is echt grappig, indische televisie. Vechtscenes zijn zo grappig, als een man een mot geeft dan vliegt de andere 5 meter verder, om de 5 minuten gaat er zeker iemand belangrijks dood ( zoals een vriend, of familielid) maar de volgende serie leven die weer, close-ups zijn ontelbaar tijdens de serie en als ze even geinspireerd genoeg zijn dan beginnen ze te zingen op de manier dat wij echt oosters vinden (ik dacht dat dat enkel Bollywood was, maar dus elke dansscene is zo). Kijk op www.youtube.com dola re dola, of nimbooda, of sivakasi of chori chori hum gori se… zo is het constant op de televisie. Best wel grappig.

Terwijl ik dit zit te typen komt het neefje binnen en praat tamil met een paar Engelse woorden ( hij is 5) ik begrijp uncle, sister, watch, clock, gift – ik heb namelijk een paar cadeau’s gegeven aan de neef en nicht zodat ik hen kan bedanken voor hun gastvrijheid en hun moeder had me gezegd dat ze graag een horloge wou – en dat kwam hij nu halen. De cadeau’s hebben ik en mama gespaard uit de magazines uit de winkel.

«  Mama, ze zijn er erg blij mee, ik heb er ook een paar gegeven aan de kinderen van de straat, die waren helemaal met verstomming geslagen dat ze iets kregen, daar was ik blij mee. »

Ik mis jullie in Belgie wel, hoe kan het ook anders. Daar liggen mijn roots en daar knikken ze tenminste ja op de juiste manier… maar ik hou van de ervaring die ik hier opdoe en de cultuur dat ik leer te apprecieren, elke dag een beetje meer. TOCH kan ik er nog altijd niet mee om dat de vrouwen het eten moet inscheppen…

Morgen ben ik van plan al de namen van de familie op te schrijven, want ik begin me te schamen over het feit dat ik nog steeds niet weet wie wie is… echt moeilijke namen. Geen idée hoe ze daar opgekomen zijn.

Vele groeten en tot blogs

22-02-2009 om 11:25 geschreven door Theo  

De nacht valt in India en het is tijd om naar bed te gaan. Tijd 21.30.

Het minst leuke moment van de dag is je kamer bekijken als de nacht valt. Ik heb al eerder gezegd dat er spinnen in overvloed zijn, waar ik geen problemen meer mee heb, salamanders achter elke donker hoekje, die zogezegd de spinnen en muggen zou opeten. Maar twee dagen geleden, alsook gisterennacht heb ik het lelijkste dier in mijn kamer gehad. Ik haat en ik krijg alweer de rillingen als ik denk aan (Trommelgeroffel) kakkerlakken! Het zijn de lelijkste insecten die ik ooit heb gezien en ze zijn evengroot als mijn pink. Eergisteren had ik die buiten gekregen door na een paar aantal keren te roepen, de deur open te zetten en hard te stampen. Maar gisterennacht heb ik het moeten opgeven met de kakkerlak in mijn kamer… snif snif. Hij was achter een kartonnen doos gaan zitten en omdat ik redelijk moe was heb ik die dan maar laten zitten – eigenlijk ook omdat ik het beest viezer vind als hij loopt jak jak jakkes. Het maakt dan nog verdikke het lelijkste lawaai ooit en het was aan het chatten met een college-kakkerlak buiten. Het is een schel geluid. Het geluid van een sprinkhaan die zo zijn benen over elkaar wrijft maar veeeeel harder en hoger. Ik heb waarschijnlijk heel de nacht wakker gelegen door zijn stom geluid. ( Ik heb oordopjes.. gekregen in het vliegtuig.. maar dat helpt niet).

22-02-2009 om 00:00 geschreven door Theo  

Donderdag

Mijn verblijf in Kayattar heeft mijn ogen geopend net zoals vele mensen me hadden gezegd. Eerlijk gezegd moesten we ons schamen waar we ons druk in maken in Belgie, de armoede hier is onbeschrijfelijk en hoop ik aan te kunnen tonen met de foto’s. Soms zie ik dingen maar durf ik daar nu nog geen foto’s van te maken- misschien later als ik begrijp hoe ze hier ‘gefotografeerd worden’ ervaren.

Kayattar

Het is echt ongelooflijk wat voor een diversiteit hier bestaat aan mensen. Je zou kunnen zeggen dat elke indier op elkaar lijkt, maar er is geen een die op de andere lijkt. Oudere mensen lopen met doeken rond hun hoofd, hebben inderdaad zo’n traditionele baard en hebben ook een bindu op hun voorhoofd. Ik weet nog niet goed welke filosofie er achter de Bindu zit – maar ik zie heel veel verschillende bindu’s en ik ga het proberen te begrijpen. Misschien lijkt het allemaal wel logisch wat ik zeg, maar om eerlijk te zijn moet ik toegeven dat toen ik eraan dacht hoe het er hier zou uitzien dat ik dacht dat ik in een heel groot Stereotype dacht… maar het is hier dus wel echt zo. Mannen met rokken (zoals Ghandi) die ze zonder schaamte ook eens omhoog heffen om te verluchten. Vrouwen, er is hier geen enkele vrouw dat geen Silk Sari/Saree draagt, allen even kleurrijk.

Het lang verwachte blog-item …

DE SCHOOL

De baba matriculation school bestaat eigenlijk uit twee van elkaar gelegen delen, nl. Het zogenaamde lager onderwijs (3-5 = kindergarten + 6-10 = lager ) en het secundair onderwijs (10 -16), Ze krijgen hier les vanaf hun 6 jaar en gaan naar school tot hun 16 – de school begint in juni en loopt tot april ( omdat van April tot Mei het hier te warm is om les in te geven = 35-45 Celsius).

Deze week zit ik bij de kindjes van 6-10 omdat de anderen in examens zijn, volgende week maandag ga ik naar de andere school om te observeren. De kinderen zijn geweldig – ze zijn zo zenuwachtig en tergelijkertijd trots dat ze een blanke hebben gezien dat ze nauwelijks nog kunnen spreken. De engelse taal-kennis is zeer laag, zelfs van de leerkrachten. Wat ze uitmuntend kunnen zeggen is het volgende ;

Hi, sir/Where you from/how’s your mothers’/fathers’ name/ What’s your name/ What’s your full name? ( met deze vraag zouden ze zogezegd mijn kaste weten – maar daar zullen ze waarschijnlijk niet veel mee zijn) en de superschattige zin dat ze allemaal zeker al 1000 keer opnieuw hebben gezegd telkens ze me zien… “My name is (bvb) Fatima Pandian” (dan wachten ze totdat je hun naam correct hebt uitgesproken, wat bij sommigen zeer moeilijk is) en dan zeggen ze met een hoog luid stemmetje “AND I’M COMING FROM KAYATTAR!!” ( sommigen komen uit een ver gelegen dorp, onmogelijk om na te zeggen.) en dan zeggen ze eigenlijk uit respect THANK YOU SIR, terwijl ik diegene moet zijn die hen moet bedanken. Dan zeg ik “Very nice to meet you” en dan giechelen de meisjes zich te pletter, de jongens eigenlijk ook.

Indische mannen hebben hier soms een heel vrouwelijk lachje. De vrouwen willen altijd weten of ik een vriendin heb, wat mijn ouders doen als beroep ( dat durven de slimsten ook wel eens vragen onder de kinderen) en hoe anders het is in Belgie.

DE LESSEN

Meestal begin ik met het alphabet, omdat ze echt allemaal de A,L,M,N,S, F, H verkeerd zeggen – de leraressen weten blijkbaar ook niet het verschil.

De A spreken ze YE uit, al de letters die beginnen met E-in de uitspraak zoals el,em,en,es,ef zetten ze een J voor= Jel,Jem,… omdat het in hun alphabet zo is en de H spreken ze uit als Hajtsj.

Dan krijg ik soms een les van de lerares in mijn handen geschoven, of vertel ik een klein verhaaltje, of zoals vandaag heb ik gerijmd met de kleuters =

Two little hands to clap, clap, clap

Two little legs go tap, tap, tap

Two little eyes are open wide

One little head goes side to side … ( YES ik ken het nog!)

Natuurlijk met de danspasjes erbij die ze plezant vonden.

DE LEERLINGEN

‘s Ochtends is het heel erg disciplinair, ze zijn allemaal in schoolkledij en moeten allen op een rij naast elkaar staan. Dan vouwen ze hun ‘Vanakkam’handen en doen een hele ode aan de goden en aan de school in Tamil, ze kennen het allemaal uit het hoofd en het is echt verbazingwekkend wat een effect dat heeft op hun samenhorigheidsgevoel op dat moment. Sommigen mompelen, en sommigen gaan zo overtuigend in hun tekst mee met hun hoofd bij elke lettergreep dat ze bijna de kinderen voor en achter hen een duw geven. Luidkeels staan ze dan te brullen.

Dan gaan ze naar hun bouwvallig ( maar echt bouwvallig) klaslokaaltje, met een opening in de muur als deur, openingen als ramen – waardoor de wind binnen komt en gaat – De leraressen hebben een zeer schelle stem, anders zijn ze onhoorbaar in de klas. De leerlingen hebben wel schriftjes, de kleuters hebben kleine bordjes met krijt. De borden zijn in een zeer slechte conditie, er zitten witte plekken op van de ouderdom dat je dat wit moeilijk onderscheid van het krijt.

De school zelf is de goedkoopste in de streek, 150 inr per jaar. Veera Pandian, de man die me al veel heeft uitgelegd over de Indische cultuur en tergelijkertijd mijn gastheer, heeft heel zijn leven gewerkt voor de school. Zo vertelde zijn schoondochter ( de directrice van de lagere school) dat hij begon in een kleine ruimte over het huis waar ze nu wonen ( ik heb het gezien en het is ECHT klein) en zo is hij 23 jaar bezig geweest om de kinderen te onderwijzen in Tamil maar ook in het Engels.

VEERA PANDIAN

Met andere woorden mijn gastheer is een heel spiritueel man, hij heeft een rode bindu tussen zijn wenkbrauwen en ik heb hem al horen bidden ( trouwens leuk om naar te luisteren) Hij heeft een verschrikkelijk goed beeld op de wereld en je kan hem zeker en vast niets wijs maken, je kan er enkel wijs van worden. Alhoewel het wel Engels is met haar op, heb ik heel veel respect voor die vent.

Nu met dat verhaal in je achterhoofd, dat Veera Pandian met de school ZELF is begonnen, en dat hij Engels spreekt met haar op – is het begrijpelijk dat op het Engels dat door meer dan 260 mensen word gesproken ook een beetje haar staat – De leerling van Veera word leerkracht en zo is de cirkel rond. Mijn doel is om volgende week het alfabet recht te zetten.

OVER MEZELF

Ik heb nog geen verkeerd water gedronken, heb intussen een tropische vrucht geproeft die ik eigenlijk wel lekker vond, eet met mijn handen, begin al vanakkam te zeggen, heb het toiletgebruik geprobeerd – het vervelendste is de natte onderbroek nadien… maar dat droogt snel op. Ik zie insecten dat ik in mijn hele leven nog nooit heb gezien, en heb vanochtend samen gedoucht met een sprinkhaan ... Ik heb kledij gekocht voor 1050 INR (2 tshirts/2 broeken) voor les te geven, een zonnebril voor 200 INR en shampoo, deodorant en oorstokjes voor 237 INR.

1 INR = 0.016 Euro

Voor de rest leef ik nog, en heb ik eigenlijk wel een klein beetje heimwee naar belgie – het is en blijft je thuis – Oost west, thuis best …

Hopelijk heb ik het wat interessant kunnen maken en ik zal er mijn werk van maken om nog vele dingen te laten weten gedurende mijn verblijf hier.

Vele groetjes uit India!

Incredible India zeg dat nog maar eens …

( Terwijl ik dit typ op de computer van V.Pandian hoor ik getoeter, kinderen die Tamilese woorden aan het spellen zijn aan de overkant en een man die iets onverstaanbaars zit te brabbelen op straat, staat gelukkig de airco aan en  zijn er verschrikkelijk vervelende muggen voor het scherm aam het vliegen )

19-02-2009 om 00:00 geschreven door Theo  

Het land waar de maan glimlacht

1. De vlucht

Zalig, vanaf nu af aan hou ik van vliegen. De eerste vlucht naar UK heb ik slapend doorgebracht, aangezien Engelse mensen niet een van de aangenaamste zijn deed ik maar vlug mijn ogen dicht. De tweede vlucht van HEATHROW naar Bangalore was een nieuwe ervaring, ik had nog nooit zolang in een vliegtuig (Kingfisher Airlines) gezeten – en wat voor een!- In de zetels waren er schermen geplaatst waar je vanalles op kon bekijken om de 10 uur snel voorbij te laten gaan; gaande van Engelse tot Indische films, spelletjes tot documentaires en van tv-series tot de webcam van het vliegtuig. Veel had ik het niet nodig want ik had een uitstekend zicht door het raam - soms keek ik naar de GPS (waar we zaten en hoe hoog en snel we vlogen). Ik heb de mooiste zonsopgang meegemaakt boven het Midden-Oosten en in de derde vlucht heb ik de zon zien ondergaan in TamilNadu, India. De tweede vlucht was al wat avontuurlijker met zo van die wieken die je enkel nog in de films ziet EN ik mocht aan de nooduitgang zitten, waar ik vriendelijk werd verzocht om die te openen moest het nodig zijn – en dat zei een stewardesse! Ik heb zo een spuiter om te kalmeren, wees gerust dat ik veel heb mee gespoten.

2. De aankomst

Warm, verschrikkelijk warm was het in trivandrum (te denken dat het al 19.30 was). Twee mannen stonden op me te wachten met het ProjectsAbroad-plakaatje, de ene heet Dass, de naam van de andere was onuitspreekbaar. Daarna heb ik Nathalie leren kennen, een Parisienne die uitstekend Engels kon met een onmiskenbaar Frans accent. Het was een toffe en ik was blij dat ik niet alleen was in die auto, want eenmaal in de auto als Westers mens doe je de schrik van je leven op.

3. De auto

Stel je je Brussel voor, hoe chaotisch het al kan zijn met gordel, verkeersborden, weinig tot geen getoeter en agressieve mensen. Wel drie keer raden! Hier overtreffen ze zelfs Turkije als je daar ooit al eens bent geweest… Hier = geen gordel, getoeter voor het eender wat ze willen doen (zoals voorbijsteken, mensen waarschuwen dat ze eraan koomen en dat zij beter uit de weg gaan of ze zijn er geweest). Ze steken voorbij wanneer de andere auto aan de andere kant 100 meter van hen vandaan is en het verbaast me telkens weer hoe ik daar levend ben uitgeraakt. Indiers zijn hierbij volgens mijn mening de beste maar roekelooste chauffeurs die er bestaan.

4. De weg/straat

De weg is enkel in de grootste steden hard, overal zijn het wegen die bruin en stoffig zijn. Belgen denken soms dat hier koeien rondlopen op straat, wel dat is ook zo – maar dan vergeten we er kippen, geiten, honden en zelfs een paar wilde zwijnen bij te vermelden.

5. De Zuid-Indische mensen

Hun huidskleur is donkerder dan de indier die ik in gedachten had, beetje donkerder dan Apu van The Simpsons. Ze zijn zeer nieuwsgierig als ik langs kom, iedereen gaapt alsof ze zo’n vel en haar nog nooit hebben gezien (misschien is dat dan wel het geval). Zijn ze arm dan komen ze bedelen- maar ik word altijd omringd door indiers die ze dan weten weg te houden-

6. Cultuurshock?

-Het eten;

Ik was verplicht om met mijn handen te eten, bestek hebben ze hier niet – daarbij komt nog dat je het eten zeker niet met je linkerhand mag aanraken, maar daar kom ik later op terug bij het toiletgebruik. Het eten is doorgaans lekker, en net als ik had verwacht ZOOOOOOOOOO pikant, straf, kruidig (ongelooflijk). Ik begin het te kunnen, maar nog altijd begint mijn neus te zweten en mijn neus te lopen – ze hebben hier geen zakdoek!- en mijn mond te branden. Na het eten die geserveerd wordt door de vrouwen die je NIET mag helpen of je beledigt hen, was je je handen. Raar maar waar heb ik de les gespeld gekregen omdat ik telkens Thank You zei tegen de vrouwen ( zijnde zijn vrouw en dochter die 16 jaar is). Er zit een hele filosofie achter dat dat niet hoort als medefamilielid. ( nu moet ik maken dat ik dit goed uitleg want het is eigenlijk wel begrijpelijk)  Je zegt geen Dankjewel omdat als je als familie dicht bij elkaar bent, en je houdt evenveel van de ander als de ander van jou, dan is het NIET NODIG om dankjewel te zeggen want het is gebruikelijk dat je nadien iets terug doet voor hen – waar ze op hun beurt ook geen dankjewel op mogen zeggen . Je zegt dankjewel tegen derden ( mensen die je niet persoonlijk kent, omdat je nadien niets meer voor hen kan doen in wederdienst) EIGENLIJK zeggen ze dankjewel in de daad van een wederdienst.

-Het toiletgebruik;

Oh neen… geen toiletpapier. Hoe doen ze ‘het’ hier dan? Wel de truc zit hem in punt 1, een kraantje bij het toilet en punt 2 de linkerhand van de persoon in kwestie. Indiers vinden het namelijk vies om met papier aan hun gat te vegen – dus gebruiken ze hun linkerhand met water om het proper te krijgen. Er is daarvoor een speciaal gemaakt kommetje dat loopt in een punt zodat je dat kommetje met je rechterhand vasthoudt en kottert met je linkerhand. DAARDOOR gebruiken ze dus niet hun linkerhand om te eten. Geef mij maar een mes en een vork.

-De douche;

Is hier een buis waar water uit komt en er is ook een emmer. De emmer gebruik je om je af te spoelen en twee kraantjes heb je niet nodig aangezien het hier deugd doet om koud water over je te krijgen ( uiterst aangenaam !)

-Vanakkam of goeiedag;

Zet je linkerhand tegen de andere (zoals je engeltjes ziet doen als ze bidden) en hou de beide handen voor je borstkas, knik vriendelijk en zeg eventueel vanakkam – zo ook zeg je een heel beleefde vaarwel.

-Het binnenkomen;

De filosofie achter het uitdoen van de schoenen als je binnenkomt gaat als volgt; elke ruimte heeft zijn vuddu/vudu, zijn geest. Uit respect ga je niet met je schoenen (waar je verdikke mee in het ‘vuile’ buiten hebt gezeten) die geest beledigen met al dat vuil. Eigenlijk is de clue van de Indische cultuur ‘properheid’ of ‘puurheid’.

-Ja of neen?

Ze hebben het door als ik ja knik, maar ik zie hen zelden ja knikken. Het is moeilijk om uit te leggen maar stel je je een koe voor die vliegen van zijn kop wilt wegslaan – van links naar rechts – maar in een zigzag beweging. Wel die beweging is ja ( denk ik) het lijkt verschrikkelijk veel op neen en ik weet echt nooit wat we nu juist bedoelen. De feeling zal ik hopelijk nog krijgen. De neen-beweging is hetzelfde.

-De speciale maan.

De eerste nacht dat ik hier heb meegemaakt zag ik de maan. De sterren zijn daar overigens beter te zien, maar de maan was echt even adembenemend voor mij. Het was halve maan en zoals ik me die als Westerling kan voorstellen is die helft links belicht, of recht belicht. Hier was de maan donkergeel en de onderkant was belicht! Op papier klinkt het waarschijnlijk niet zo leuk, naar het was echt iets raar – omdat je al heel je leven de illusie hebt dat de maan constant is en niet ‘kan’ veranderen.

-De nacht

Is allesbehalve stil, eerst en vooral heb je de plafond-airco (zo die wieken die draaien) waar je nauwelijks zonder meek an slapen of je zweet jezelf te pletter. Mocht je die uitzetten dan hoor je eindeloos getoeter, of een moskee, of een kerk, of een tempellied. Ze zijn hier alles en leven allemaal vredevol tezamen. In mijn kamer zitten er die-hard spinnen die je maar niet te pakken kunt krijgen ( een gele met kleine tandjes heb ik dan toch nog kunnen vangen) en salamanders – tot zover mijn beesten-ervaring.

16-02-2009 om 00:00 geschreven door Theo  

10-02-2009 om 20:22 geschreven door Theo  

10-02-2009 om 18:25 geschreven door Theo  

01-02-2009 om 00:00 geschreven door Theo