Zoals ik eerder had gezegd ben ik nu in Sivakasi voor de Hospital Inaugaration die morgen zal plaats vinden.
De bus van Kayatar naar Sivakasi was een echt avontuur. Ik was helemaal alleen op weg naar een plaats waarvan ik de weg daar naartoe helemaal niet kende. Toch waren de husconducteurs wel gebruiksvriendelijk, aangezien ik maar een beetje tamil kan lezen en de bussen geen aanwijzing hebben naar waar ze gaan. Ik moest twee uur onderweg zijn naar Sattur ( zo had Veera Pandian me geholpen, de avond daarvoor) en van Sattur moest ik de weg vinden naar de nieuwe bushalte van Sattur, daar de bus nemen naar Sivakasi en eenmaal in Sivakasi moest ik nog een uur en een half naar Satchiapuram... 17+5+6 Indische Rupees, dus dat valt nog tamelijk mee. In Sivakasi was ik de verkeerde kant opgelopen met als gevolg dat ik verloren was gelopen, ...Volg nooit de instructies van Indiers.. ofwel is het verkeerd, ofwel is het verkeerd. Daarna, toen ik echt verdwaald was heb ik maar gebeld naar het bureau van ProjectsAbroad, heb mijn gsm afgegeven aan een lokale vrouw en heb het dan toch nog gevonden. Moest ik simpelweg naar links geweest zijn, ipv rechts dan was ik er hihi. Kuch Kuch..
Ik heb nieuwe mensen leren kennen, twee duitse meisjes; Christina en Helena uit Frankfurt, HELE toffe meisjes en een oudere vrouw uit USA. De twee meisjes doen Project Care en de oudere vrouw geeft ook Engelse les, maar in Sivakasi zelf ( ze heeft me trouwens laten zien waar de cybercafe is). Met de twee Duitse meisjes heb ik gisteren rondgewandeld in Sivakasi, en heb ik uit een kokosnoot gedronken ( vind ik helemaal niet lekker) en heb ik voor het eerst indische jongens op een westerse vrouw zien springen om te vragen wat haar naam was. Figuurlijk wel te verstaan, natuurlijk. Ik was eigenlijk al gewoon blij dat ze nu niet enkel naar mij konden staren. Echt toffe meiden en vandaag ben ik er mee naar de tempel geweest, wat eigenlijk niet zo spectaculair was dan dat ik dacht... en ook naar de jungle, waar er zogezegd grote eekhoorns moeten zitten. In de heenreis heb ik een heilige boom gezien met duizend slapende vleermuizen in en weer de armoede van het land. Hier lopen sommige mannen ook met kromme O-benen, en dat komt volgens Christina dat psychologie studeert omdat hen nooit is uitgelegd hoe ze moeten lopen... ik weet het niet. Het was een leuke uitstap en ben blij dat ik de lange toch naar hier heb gemaakt. Daarna zijn we ook nog naar een tempel geweest op de top van een berg, was wel leuk ( als je kungfupanda hebt gezien) die eindeloze trap naar de tempel... Ik was wel blij dat we eindelijk op de top waren. Heel veel bedelaars op de trappen en een paar verkoopstandjes die beeldjes van Hindu goden verkochten. In de tempel was het enigste interessante dat ik heb gezien is dat ze hier in de plaats van weiwater, koemelk gebruiken om op hun voorhoofd te doppen. Ik ga waarschijnlijk volgend weekend met dezelfde duitse meisjes naar Het nationale conservatiepark, maar dat staat nog niet vast. Over die Rotaryclub kan ik enkel zeggen dat het geannulleerd was en dat wil dus zeggen dat we nu deze middag vrij hebben.
Ik ben aan het denken of er nog iets is dat ik moet vertellen... Uhm. Nu zit ik hier te zweten want die vent wil de airco niet aanzetten en zit er naast mij een indier zijn nek te kraken om de vijf minuten ofzo, AHJA ik heb ook mijn haar kort geknipt... dus goodbye theo met het lange haar uit het koude belgie, hello theo met kort haar uit het warme india... mijn nek is reeds verbrand, en mijn armen zien rood. Ik ben ook boterkoekjes aan het eten die me doen denken aan belgie... het is eigenlijk echt moeilijk om india uit te leggen... je Moet er gewoon geweest zijn om het je te kunnen inbeelden... Dat zei Christina ook dat je wel verhalen hoort over India dit en dat, maar dat je het eigenlijk nooit echt overtuigd totdat je het met je eigen ogen hebt gezien. Het afval is hier ook een enorm groot probleem, het ligt op straat, in beken of het is verlegd naar het hoekje van de straat en als niemand goed kijkt, steken ze het in brand en lopen vlug weg.
In de rit naar Sivakasi en ook bij de tempel, heb ik kunnen zien dat ze zich en hun kleren wel degelijk wassen in rivieren ( die met de dagen aan het uitdrogen zijn) ik heb er een foto van... het is zo het beeld dat je hebt van Indiers die zich aan de Ganges-rivier zitten te wassen, wel dat is dus niet enkel zo aan de ganges maar in elk mogelijk plasje water. Blij dat te mogen gezien hebben.
Hopelijk kan je je het wat goed inbeelden, als je vragen hebt kan je die stellen. Ik probeer telkens het zo uitgebreid mogelijk te vertellen, maar tis echt moeilijk... ik zie zoveel dat ik wil vertellen... Oke, nog een ding voor ik weg moet.. India is een prachtig mooi land, zolang er geen dorp of stad mee is gemoeid. De natuur is zo adembenemend mooi, met de bergen, de palmbomen, de jungle, dat was wel het toppunt van vandaag... het Indisch landschap.
Ik zet me in het klein kamertje waar de computer zich bevindt. Ik word begroet door een aantal mieren die over het raamkozijn lopen, een rode bij die de uitweg maar niet kan vinden en een salamander die zich vlug verstopt. Kokosnoten liggen hier op de grond, en ik ben blij dat de plafond-waaier aan staat, want vandaag is het verschrikkelijk heet. Ik mag er niet aan denken hoe warm het nog zal worden in maart en april
Dinsdag, of de tweede Sivanfeestdag.
Ik doe zoals elke dag het ochtendritueel= opstaan, me douchen, naar boven gaan eten met de handen, handen wassen, tanden poetsen in de emmer in mijn douche helemaal niet op de hoogte wat er me vandaag weer staat te gebeuren. Aangezien Veera Pandian ( of Director Sir) weg is met zijn familie naar Chennai ( of Madras t is hetzelfde) moet ik manieren vinden om naar de school te gaan. Vandaag kom ik Dumsilachamed tegen op straat en hij doet teken dat ik moet komen. Hier doen ze zon teken om te komen, maar als westerling is dat verwarrend want ze doen net teken alsof ik moet weggaan. Het doet er niet toe, uiteindelijk ben ik met het busje van Dumsil meegegaan. Het is een busje ( van ) dat bestuurd wordt door Kazim, een vriendelijke jongen van rond de 25 denk ik. Kazim houdt van toeteren en dat doet hij ook de hele weg naar school, neeneen, niet de 10 minutenweg, maar de haal-alle-kinderen-uit-het-dorpweg Het was wel een avontuurlijke rit in Kazims busje, door de hobbelende weg, de koeien, honden, geiten en kippen ging je van rechts naar links- kortom je maakt wat mee in zijn busje. Maar al bij al is hij zeer vriendelijk, ik nam een kauwgom en hij zei kauwgom in het Tamilees ik zei chewing-gum en dan zei hij chewing-gum You want one? vroeg ik, en op zon Westerse vraag kan je natuurlijk geen neen zeggen. hmmm Good taste, good taste en Kazim reed verder met zijn busje
Eenmaal dronken aangekomen bij de school, staan de kinderen in rijen, zingen ze het anthem lied van India en groeten ze de vlag, zoals elke ochtend. De zingende Hindus voor de SIVANfeestdag waren klaar met zingen, maar daar hadden ze ook redenen voor. Ze stonden namelijk allemaal bij de tempel die je kan bekijken vanuit de school. Allemaal ok, tot nu toe, dacht ik. Kinderen en leerkrachten waren aan het kijken naar de tempel, ze stonden er heel gespannen bij... alsof ze op iets aan het wachten zijn.
--Beeeeeh-beeeeh-- Jap, een geit! Ze namen de geit bij zijn horens en brachten hem voor het standbeeld van Sivan. Sommigen waren aan het waaien met palmbladeren, sommigen waren beginnen te zingen en een man hield een sabel vast.
( Theo gaat naar het lokaal, wou het namelijk niet zien) Hoorde een stilte en daarna geklap, het was gebeurd ik ging terug naar buiten en zag het arme dier spartelen zonder kop Je maakt wat mee als je in India bent
Dan gaan de lessen door, zoals er niets gebeurd is Soms kon ik me niet inhouden om te vragen aan de leerlingen Why did they kill the goat? en dan kunnen ze amper juist antwoorden, maar ik begrijp Offering. . The basterds
Woensdag, of de laatste feestdag
of in Belgie de halve dag school.
Ik fantaseer over de worsten van de markt in Veurne mmm hot-dogs Zoals ze die elke woensdag verkochten op die oude goede markt van Veurne. MMM ketchup
Vandaag sta ik met veel moeite op, de nacht heb ik doorgebracht met het luisteren naar het gezang voor Sivan. Het was een heel angstaanjagend stuk in het lied en op dat moment was ik wakker geschrokken, had een nachtmerrie ( geen idée waarover, maar het was kutmuziek, Thats for sure )
Tatsj had me de dagen daarvoor gevraagd om nog eens langs te komen in de andere school en dat had ik haar vandaag beloofd. Na de lunch ben ik naar de andere school gegaan, heb ik de klas genomen die ik vorige week over had geslagen en heb hun een verhaal verteld van J.K. Rowling ( The tales of Beedle the Bard) dat was wel een beetje te moeilijk, dus heb ik hen tekenlessen gegeven ( Een bloem, een huis en een hond en het woord beautiful kennen ze nu door mij, hihi) Daarna ben ik naar Tatsj geweest, en ze bood me thee aan. Een lerares ( die ik heel beschaamd vond in de klas) was vandaag jarig en toen zij binnen kwam was Tatsj haar aan het plagen dat ze geen Snoep mee had voor haar ( als directrice ). Ik zeg het Tatsj is leuk, maar als ze je niet leuk vindt, ben je gescheten.
Mij vindt ze wel leuk, denk ik. Want ze zei dat ze zo over mijn hoofd wou krabben, omdat ze dat ook bij haar familieleden doet. Daarna kwam die jarige beschaamde lerares terug binnen, toch wel met snoepgoed zeker! Ocharme .. ik had echt medelijden met haar. Het is zo een klein meisje, beetje mollig, maar waarschijnlijk al in de 20 en ze gaf zo heel beschaamd een gele bol. Het gelig snoepje, was echt waar, tergelijkertijd zoet en pikant het was wel lekker. De jarige had een hele mooie Sari aan, ook geel daar lachtte Tatsj dan weer mee, etc
Toen kwam Sharmi binnen, en zij begon dan te vragen hoe ik India vind, of ik al had gegeten, wat de Belgen het liefst eten ( FrenchFries with Mayonaise, maar dat kenden ze niet) en toen zijn ze me daar beginnen lief te doen alsof ze me al jaaaaren kenden. Ze zeiden dat ze me gingen missen, en dat ik hen ga missen. We concludeerden dat India wel armer was dan Belgie, maar rijker in de gemeenschap door relaties op te bouwen onder elkaar. Ik gaf hen wel gelijk Het was echt lief, en het deed me veel deugd dat ik herkenning kreeg dat ze het toch apprecieerde wat ik daar kwam doen want die Nareen en Nivedetha.. ik denk dat ze tamelijk verwende kinderen zijn en dat ze zich te goed voelen om met mij te praten OF ze zijn het gewoon kotsbeu dat er onbekenden telkens hun huis binnen komen.. ik weet het niet, misschien kom ik daar wel nog achter.
Ik moet ook even kwijt dat ik me heel erg stoor aan hun manieren, ze boeren, ze laten scheten, en ze smakken enorm ( zeker die Nareen, ik zou zijn kop kunnen inslaan als hij eet).. maar dat doe ik natuurlijk niet. Het is misschien wel grof, maar het bewijst hoe diep cultuur in je zit gebakken. De cultuur hangt daarbij ook af van je opvoeding en de cirkel is rond.
Daarna was ik uitgenodigd om bij Tatsj te komen eten, en toen heb ik nog een beetje gespeeld met de kinderen; want Tatsje en Sharmi houden zich na school, bezig met de opvang van de kinderen. Kortom ze geven hun leven aan deze kinderen.
-------- Die avond ben ik nog naar boven gegaan, bij de familie Pandian ( Veera, Sugunya, Naren en Nivedetha). Het was echt verrassend leuk en gezellig, ze toonde me fotos van vroeger van de trouw van hun ouders ( heel traditioneel), de Bangel van de moeder ( als de moeder zwanger is dan krijgt ze een armband en zegen van heel de familie, elk lid van die familie moet dan een foto hebben met die zegenstok in hun handen... met als gevolg dat er 10000 fotos waren van mensen die hun zegen gaven), van de inweiding van Nivedetha in de Yoga-praktijk!!!! Een foto waar ze op een spijkerbed zit, en een man haar overrijd met een motorfiets echt ongelooflijk om te zien. Toen ik vroeg of het geen pijn deed, dan zei ze dat na lang Yoga te oefenen, je dat kan weerstaan. Daarna heb ik gevraagd of ze me dat ook wou leren hihi, dan nog een foto van haar waar ze neerligt en dezelfde motorfiets over haar vingers rijdt Indiers, ze zijn me der eentje
Nu kan het zijn dat je geen blog meer zult lezen tot volgende week dinsdag, tenzij ik een computer tegenkom en hem vriendelijk vraag of ik eens mag surfen. Ik ga dit weekend naar een Hospital Inaugaration, die gebouwd is geweest door de Indische organisator van ProjectsAbroad, daarna ga ik nog een tempel bezichtigen en iets met een Rotaryclub maar ik weet nog niet goed wat dat is. Dan 1 maart ben ik terug in Kayattar, maar dan ga ik hopelijk mee naar Chennai ( of Madras) met Veera Pandian. Ik duim dat er plaats zal zijn op de trein.
Verder mis ik jullie allemaal wel heel stiekem. Maar ik hou vol omdat ik weet dat het maar twee maanden is Vele groeten en bedankt om mijn blog te volgen.
Vandaag begint mijn echte werk. Vorige week heb ik een paar klassen genomen in de basisschool, maar zoals je kunt voorspellen was dat niet zo gemakkelijk aangezien ze enkel my name is and Im coming from kunnen zeggen en met moeite begrijpen wat ze aan het zeggen zijn. Vandaag was mijn eerste echte schooldag in de Baba Matriculation School in het secundair onderwijs, voordien waren zij in examens. Ik heb vandaag ook mijn TimeTable gekregen zodat ik weet wanneer ik moet werken en wanneer niet.
Net zoals alle dagen begint de dag met mijn wekker dat afgaat rond 7.30 AM en slenter ik naar de douche buiten. Ik slaap trouwens elke dag wat beter en beter ( ook al is dat met een kakkerlak of een salamander, ik begin het gewoon te worden). Dat, als ook de strontgeur in de straat door de open riolering, de gapende mensen en het pikante eten geraak ik beetje bij beetje gewoon. De mensen beginnen me al te herkennen en zeggen al wat makkelijker Vanakkam, waarbij ik ze dan dankbaar teruggroet.
Veera Pandian (Appa = papa) en Sunguya ( Amma = mama, zijn vrouw) en nog een paar familieleden zijn weg naar Chennai, normaal mocht ik mee maar er was geen plaats meer in de trein, dus moesten ze met de auto die tergelijkertijd ook beperkte zitplaatsen had. Maar 2 maart mag ik mee, het schijnt er heel mooi te zijn dus nieuwsgierig weten ze me wel te maken.
Abi die onder ons woont verzamelt muntstukken en de volgende keer als ze tijd heeft zal ze me haar collectie laten zien en zal ik moeten zeggen welke euro van welk land is, aangezien ze van elke europese vrijwilliger wel eens een euro heeft gekregen. Ik vond overlaatst 0.50 euro en 0.01 euro en heb die haar gegeven, een van belgie en een van duitsland.
Als je het trouwens door hebt dat ik al namen weet te onthouden, dat komt omdat ik er gisteren mijn werk van heb gemaakt om de essentiele namen eens te vragen en op te schrijven, anders was het echt onbegonnen werk, hihi.
De dochter van Veera Pandian heet Nivedetha en zij zorgt nu voor mijn eten ( ik vind het echt afschuwelijk om verzorgd te worden, het liefste wat ik wil doen is die lepel pakken en mijn eten zelf in te scheppen, maar ze laat het niet toe) nu haar moeder weg is. Haar broer, Nareen ( onthoud ik door het Franse woord voor meter) vind ik niet zo leuk, hij geeft me het gevoel dat ik er te veel ben en mja gewoon een ongemanierd pubertje hopelijk word het wat slimmer als hij ouder wordt. Hij blijft hier ook,samen met zijn nonkel ( mama in het Tamil ) die leraar Wetenschappen is.
Soms krijg ik na of voor het eten thee of melk. De thee is zoet en ze voegen er Ginger aan toe die zorgt voor een speciale smaak. De melk is opgewarmde melk met suiker. Op de momenten dat er eindelijk weer eens iets zoets mijn mond binnenstroomt ben ik gelukkig. Alhoewel het pikante eten er ook wel mag wezen.
School.
Ik moest vandaag te voet naar school, want de auto is er niet. Is niet zo ver, tien minuutjes wandelen ofzo. Als ik hier wat langer ben, dan zal ik de weg daar naartoe eens filmen want het is echt een weg die tot de grootste verbeeldingen spreekt! Oja!!! Vandaag zag ik iemand kakken langs de straat, zo domweg. Toen ik passeerde bleef hij naar mij staren alsof er niets aan de hand was, ik ben tergelijkertijd blij en verrast dat ik het echt met mijn eigen ogen heb gezien Incredible India, say that again? ik moet er wel bij zeggen dat het achter de vrachtwagen was die daar stond geparkeerd, maar dat neemt niet weg dat de andere kant van de straat zijn kakkende verschijning kon zien. Achja, Shit happens. Ik zag ook drie mannen op een brommer, zonder helm natuurlijk. Grappig zicht
Vandaag is het een feestdag die oorspronkelijk drie dagen duurde ( volgens de kinderen in mijn eerste klas ) het is ter ere van de god Sivan en het was echt de hel om vandaag les te geven. Naast de school is er een Hindutempel en die waren constant aan het zingen ter ere van de god, echt luid (zoals de klokken van een kerk maar die dan niet ophielden) Ze hebben zeker drie uur lang de lessen gestoord. Zo waren de eerste veertig minuten in mijn eerste klas heel goed gegaan, de klas was de VIIth grade en je had er leerlingen die 12 tot 14 waren. Ik heb hen To Be geleerd, die ze matig kenden en zo een paar What do you like?-vragen gesteld, alsook moesten ze kunnen zeggen wat hun naam was en van waar ze kwamen.
In deze klas heb ik iets heel leuks meegemaakt. Ik vroeg hen op een moment wat ze graag zouden willen dat ik deed, zij zeiden zingen ik kan helemaal niet zingen dus ik heb het ook niet geprobeerd. Maar toen stak er een meisje haar hand in de lucht en ze vroeg of ze mocht zingen. Ik heb haar vooraan laten staan en toen begon ze te zingen, ik weet niet welk liedje maar AMAI zo mooi dat ze kon zingen ( ik hoop dat ik haar in de volgende weken eens kan filmen als ze zingt, misschien word ze wel beroemd). Ik heb haar dan ook op het einde van de les bedankt en heb haar het enigste cadeau gegeven die ik in mijn rugzak had, ze was er blij mee en ik was blij dat ik haar heb horen zingen.
Daarna kreeg ik mijn timetable en mijn eten, rijst met Sambar en Gabish ofzoiets. Die gabish was heel lekker. Daarna heb ik mijn handen gaan wassen en moest ik naar de VIIIth grade waar ze 14-16 zijn. Dat was iets anders!! Zon kabaal en geroezemoes en dan nog eens die Hindus die in hun tempel aan het zingen waren, het was zeer moeilijk en ik was dan ook blij dat die 40 minuten snel voorbij zijn gegaan met een simpele introductie over mezelf. Ik heb fotos laten zien van mijn mama en papa, mijn zus en matthias, dat vinden ze wel interessant en vragen daarna ook wat ze doen etc. Na die klas ging ik naar de Vth grade waar ze 11-12 jaar zijn. Een hele grote klas die ik moeilijk onder controle kon krijgen, tot ik de grootste babbelaar eruit heb genomen en vooraan in de stoel heb gezet met zijn gezicht naar de muur, toen waren ze al een pak minder lawaaierig.
Het was de klas waarmee ik vrijdag had gespeeld op het grote grasplein bij de school, dus zij waren meer geinteresseerd in of ik morgen ook weer ging spelen of niet. Maar het was een leuke klas, luidruchtig maar leuk.
Terwijl ik dit typ
- is Dumsilachamad binnen gekomen, het neefje van 5. Hij wijst naar alles en zegt vervolgens het engels woord, heeft mijn camera al grondig bestudeerd en vraagt op het laatste GIFT?
- is er heel veel lawaai op straat door het festival. Ze laten poffertjes ontploffen en roepen ter ere van Sivan. Toen ik naar buiten keek, zag ik een stoet die werd voorgegaan door een zelfgemaakte koe van lakens en iedereen in de straat zit er naar te kijken.
- hebben Tatsj ( de directrice van het lager onderwijs) en Abi ( de muntenverzamelaar ) een paar toys meegenomen uit mijn kamer voor de school. Ik ben blij dat ze er blij mee zijn. Tatsj is een hele speciale vrouw, ze laat me graag schrikken en doet graag voor de lol de deur op slot als mensen in kamers zitten, zo wou ze eens mijn reactie zien toen ze de computerlokaal dicht deed en ze zei dat ze dat ook deed bij leraressen als ze op het toilet zitten. Nu we over toiletten bezig zijn, ik heb voor het eerst in mijn leven naar het toilet geweest van de school, de echte indische toilet is echt angstaanjagend. Het Indische toilet= Een kleine ruimte, een gat in de grond, een kraantje aan de muur die men gebruikt om door te spoelen en een raam om naar buiten te kijken. Ga daar maar eens naar de ple zal mijn laatste keer geweest zijn denk ik.
- komt Abi net binnen ( herinner je de wederdienst) met thee, noten en iets kweetnie oe lekkers!!! Kokosnoot, suiker en melk in een papje die ik ( HEMELTJELIEF) mag eten met een lepel, wat heb ik bestek gemist!!! Ik zal het ook eens proberen te maken thuis. Konden jullie dit maar eens proeven, JEZUS, bijna lekkerder dan chocolade. Hihi.
Omdat ik niet goed weet wat te schrijven, sluit ik mijn ogen en probeer ik te denken dat ik in belgie zit en jij in India en wat ik dan allemaal zou willen weten. Daarbij als je vragen hebt over iets, stel me die gerust zo kan ik er duidelijker op antwoorden en heb ik een richtlijn om iets te schrijven. Oh, nog iets stel dat je fouten ziet in woorden zoals een tekorte letter in een woord dat komt omdat deze computer het verbeterd zonder dat ik het heb opgemerkt. Bvb met ere en ( wou ik zeggen er een). Bedankt voor jullie begrip.
Ik zou me afvragen hoe de mensen daar doen.
-Telkens ik over straat loop word ik aangegaapt, zonder enige schaamte bekijken ze me van top tot teen en als ik ben voorbijgewandeld kan het wel eens gebeuren dat ze me blijven aanstaren, dat is als het volwassenen zijn. Kinderen zijn spontaner, of ze zeggen vriendelijk gedag en vragen how are you, of ze zwaaien eens heel beschaamd of ze steken zonder schaamte hun hand in de lucht en zeggen hoeveel ze graag willen krijgen. Zo vroeg een jongen me gisteren brutweg 10 rupees.
Ik heb advies gevraagd aan de schoondochter van Veera Pandian en ze adviseerde me dat ik me best concentreer op de leerlingen in de school en dat ik al mijn energie houd voor de schoolkinderen. Daar ging ik dan ook mee akkoord, want ELK kind iets geven is hier echt onmogelijk. Ik zit bijvoorbeeld in de kleinste straat van Kayattar en hier lopen 15 kinderen rond, om je maar een idée te geven.
Ik zou me afvragen hoe je je dagen slijt.
7.00-De dag begint zeer vroeg. Ze staan hier op rond 7.00 omdat het onmogelijk is om verder te slapen door het lawaai van de straat. Ik sta op, kruip in de ruimte dat de douche moet voorstellen. Daarvoor moet ik uit mijn kamer, drie meter rechtdoor, dan naar links, trapje af en aan de linkerkant is het toilet- aan de rechterkant de douche.
De douche is 1 op 2 vierkante meter (iets kleiner). Een staaf spuit het water de lucht in, er staat een emmer en een potje, er hangt een klein verrot kasje (waar ik Dove-shampoo en Sunlightzeep leg) en je kleren hang je het best over de ijzeren verroeste deur. Het water is koud s ochtends, dus het is even op je tanden bijten om de temperatuur gewend te geraken. Daarna droog ik me af in mijn kamer leg ik mijn handdoeken over de stoel, kijk of er nergens een beest rondkruipt die in mijn tenen zou kunnen bijten en check ik of er geen beest in mijn onderbroek zit. Zoniet doe ik hem aan, zoja pech voor mij en tier ik heel de buurt bij een.
8.00- Ik ga naar boven waar ik mijn ontbijt zal krijgen bij de Veera pandians familie (1 van de 4 families die in het huis wonen). Ik zet me op de grond, want tafels en stoelen hebben ze hier niet, doch hebben ze stoelen als ze de grond hebben gekuist, maar die durf ik niet te gebruiken uit beleefdheid. Het zitten op de grond is moeilijk. Ik hoor je nu al zeggen : Wat is daar nu moeilijk aan. maar ik daag je uit om een week zonder zetel, zonder stoel, zonder tapijt, zonder kussen tv te kijken, te eten (dan nog het liefst zonder bestek) en je zult je kont wel eens hard voelen bonzen of je rug wel horen kraken en trekken. Daarbij moet je het gewoon worden om op je voeten te kunnen blijven zitten, echt niet gemakkelijk dus. Daarna krijg ik warme melk met suiker ( ik verlang er elke ochtend naar , want hier is zelfs het ontbijt pikant) Na het eten was je je handen buiten bij het kraantje en als je neus loopt door het pikante eten heb je pech want ze snuiten hier in hun hand of ronken het terug in hun mond.
9.00 De school begint, maar er is nog geen kat. Indiers komen namelijk niet op tijd, ze vinden het te Westers. Net zoals ze mij uitlachtten toen ik mijn gordel wou aandoen. Ik word gebracht in de auto, telkens er een auto voorbijsteekt hou ik mijn adem in. Ik kom toe in de school en de kinderen make your day. Ze zijn gelukkig je te zien en zeggen Vanakkam of Hi! en dan vouw ik mijn handen en groet ze terug.
10.00 Nu komen de laatste kinderen toe, ze gaan allen in een rij staat en ze beginnen te zingen. De eerste drie liederen zijn in Tamil, dan the national anthem van India is in het engels ( Onverstaanbaar ). De lessen kunnen beginnen en de kinderen gaan naar hun klas.
11.00 Ik doe een toer in de school die helemaal open is, geen vensters, geen deuren als ze me zien dan is er geroezemoes en hoor je ze hopen dat ik in hun klas binnen kom, maar helaas heb ik een schema en moet ik naar een welbepaalde klas.
Ik kom binnen en ze begroetten mij, ik hen. Ik leid de les in met mezelf voor te stellen. Goodmorning children, my name is Theo Raemen and I come from Belgium ( dan hoor je ze fluisteren Belchioem, belgum) nog geen enkele klas gehad die het kende misschien maar goed ook.Dan ben ik verplicht mijn vaders naam te zeggen, mijn moeders naam en mijn zus haar naam ( ze zijn wel allemaal verrast dat ik voor hen zon kleine familie heb, aangezien ze hier allemaal bij elkaar blijven wonen) Tina betekent trouwens Daily. Ik was The Hindu aan het lezen en de Physical Teacher van de school kwam binnen, vroeg me helemaal uit ( wees naar mijn haar en zei Whats this!? twas te lang naar zijn goesting) en begon daarna mij Tamil te leren. Thinakaraan was de krant die op de tafel lag en hij vertaalde het ; Daily Sunrise. Zijn naam was Mallikaraj en betekent Jasmijnkoning. Was een rare vent, ik vind ze eigenlijk wel allemaal een beetje raar want ik weet niet hoe ze over me denken, noch weet ik of mijn Westerse manieren ze nu bevallen of niet bevallen ( zo forceer ik mezelf geen thank you meer te zeggen, terwijl zij het nu wel bij mij doen kortom zeer confusing) Ik geraak er wel eens aan uit.
11.00-12.30 = Les 1
Kinderen zijn in het algemeen wel blij dat ik les geef, al is het moelijk om 35 kinderen ( zoals eergisteren) koest te houden. Ze hebben hier trouwens enkel de Tweede zaterdag van de maand vrijaf, alle andere zaterdagen zijn schooldagen, maar ze hebben hier geen halve woensdag.
12.30-13.30 hangt af wat voor eten het is. Die tijd spendeer ik in de bibliotheek, daar eet ik trouwens ook onder de Roof fans. Als ik naar buiten kijk dan zie ik palmbomen, heel veel groen, een zeer kleurrijke christelijke kerk en de blauwe hemel. Terwijl mag ik de krant lezen onder het geluid van Tamilese zinnen die ik zelf niet kan verklaren uit hun lichaamstaal. Gisteren was ik gedaan met eten, had ik mijn handen buiten gewassen bij de meisjes die heel beschaamd hun kraan aan me gaven ( ook al deed ik teken dat het niet nodig was en dat ze verder hun schaaltje mochten kuisen ) en plots komt de moeder binnen begint ze daar te roepen tegen Saii ( haar dochter) en ze wees precies naar mij. Ik was mijn les aan het voorbereiden dus ik deed alsof ik niet luisterde, maar ik stond waarschijnlijk helemaal rood daarna vroeg ik aan de Veera of ik iets verkeerd had gedaan en het kwam er op neer dat Saii haar boek was vergeten voor haar priveles en dat ik helemaal niets misdaan had. Ik hoop dat ik de volgende keer me er gewoon niets van aan zal trekken, als ik iets misdoe dat ze me het dan gewoon zeggen, puntuit.
Zaterdag na 15.30
Break time, kinderen hollen naar de grote grasplein naast de school ( er zitten normaal ook 2 koeien en 4 geiten los te grazen). Dan blaast Mallikaraj op zijn fluit en staan ze allemaal op een rij ( Minor games) een paar stoere venten vochten om bij mij te staan ( 10-12 jaar) de meisjes houden zich bezig met elkaar te knuffelen of te huppelen of gewoon te praten. Ik heb Cat/Rat gespeeld, daarbij sta je in een cirkel, loopt er een jongen rond de cirkel, tikt iemand aan en de ene moet naar rechts, de andere naar links en zij moeten om het eerst naar de plaats lopen waar de ene jongen de andere heeft getikt. Niet te vergeten moet je goodmorning zeggen als ze elkaar ontmoeten bij het kruisen.
King/Queen ( De leraar zei Kink, moest aan blerina denken) daar staan de jongens tegenover elkaar in 2 rijen, als de leraar KINK roept dan moeten de Kings weglopen van de Queens want de Queens moeten je te pakken kunnen krijgen.
16.00 school is gedaan
Een paar van de jongens zeiden Game Over om me duidelijk te maken dat het gedaan was en ze gaven me een hand. Ze zijn erg nieuwsgierig en grappig, ze maken hier plezier zoals ze in belgie niet meer bestaat door de televisie denk ik. Alhoewel in belgie is het nu ook niet echt het weer om buiten te spelen
Daarna ga ik met een klein busje naar mijn klein straatje en ben ik blij dat ik even op mijn bed kan rusten in de koude bries van mijn RoofFan ( tenminste als de elektriciteit het niet heeft begeven ).
Indische televisie,
De zaterdag en de zondag mag de tv aan, maar dat hou ik zoiezo al niet lang vol doordat het me niet interesseert, daarbij komt dat je op de grond moet kunnen blijven zitten en dat ik er eigenlijk niets van begrijp wat die indiers allemaal zeggen. Het is echt grappig, indische televisie. Vechtscenes zijn zo grappig, als een man een mot geeft dan vliegt de andere 5 meter verder, om de 5 minuten gaat er zeker iemand belangrijks dood ( zoals een vriend, of familielid) maar de volgende serie leven die weer, close-ups zijn ontelbaar tijdens de serie en als ze even geinspireerd genoeg zijn dan beginnen ze te zingen op de manier dat wij echt oosters vinden (ik dacht dat dat enkel Bollywood was, maar dus elke dansscene is zo). Kijk op www.youtube.com dola re dola, of nimbooda, of sivakasi of chori chori hum gori se zo is het constant op de televisie. Best wel grappig.
Terwijl ik dit zit te typen komt het neefje binnen en praat tamil met een paar Engelse woorden ( hij is 5) ik begrijp uncle, sister, watch, clock, gift ik heb namelijk een paar cadeaus gegeven aan de neef en nicht zodat ik hen kan bedanken voor hun gastvrijheid en hun moeder had me gezegd dat ze graag een horloge wou en dat kwam hij nu halen. De cadeaus hebben ik en mama gespaard uit de magazines uit de winkel.
« Mama, ze zijn er erg blij mee, ik heb er ook een paar gegeven aan de kinderen van de straat, die waren helemaal met verstomming geslagen dat ze iets kregen, daar was ik blij mee. »
Ik mis jullie in Belgie wel, hoe kan het ook anders. Daar liggen mijn roots en daar knikken ze tenminste ja op de juiste manier maar ik hou van de ervaring die ik hier opdoe en de cultuur dat ik leer te apprecieren, elke dag een beetje meer. TOCH kan ik er nog altijd niet mee om dat de vrouwen het eten moet inscheppen
Morgen ben ik van plan al de namen van de familie op te schrijven, want ik begin me te schamen over het feit dat ik nog steeds niet weet wie wie is echt moeilijke namen. Geen idée hoe ze daar opgekomen zijn.
De nacht valt in India en het is tijd om naar bed te gaan. Tijd 21.30.
Het minst leuke moment van de dag is je kamer bekijken als de nacht valt. Ik heb al eerder gezegd dat er spinnen in overvloed zijn, waar ik geen problemen meer mee heb, salamanders achter elke donker hoekje, die zogezegd de spinnen en muggen zou opeten. Maar twee dagen geleden, alsook gisterennacht heb ik het lelijkste dier in mijn kamer gehad. Ik haat en ik krijg alweer de rillingen als ik denk aan (Trommelgeroffel) kakkerlakken! Het zijn de lelijkste insecten die ik ooit heb gezien en ze zijn evengroot als mijn pink. Eergisteren had ik die buiten gekregen door na een paar aantal keren te roepen, de deur open te zetten en hard te stampen. Maar gisterennacht heb ik het moeten opgeven met de kakkerlak in mijn kamer snif snif. Hij was achter een kartonnen doos gaan zitten en omdat ik redelijk moe was heb ik die dan maar laten zitten eigenlijk ook omdat ik het beest viezer vind als hij loopt jak jak jakkes. Het maakt dan nog verdikke het lelijkste lawaai ooit en het was aan het chatten met een college-kakkerlak buiten. Het is een schel geluid. Het geluid van een sprinkhaan die zo zijn benen over elkaar wrijft maar veeeeel harder en hoger. Ik heb waarschijnlijk heel de nacht wakker gelegen door zijn stom geluid. ( Ik heb oordopjes.. gekregen in het vliegtuig.. maar dat helpt niet).
Je maakt wat mee als je in India slaapt bij deze heb ik dit even meegedeeld, want het lag op mijn lever.
Slaapzacht in die propere kamer, in het verre belgie...
De school zonder deur, als de lerares zonder Engels.
Donderdag
Mijn verblijf in Kayattar heeft mijn ogen geopend net zoals vele mensen me hadden gezegd. Eerlijk gezegd moesten we ons schamen waar we ons druk in maken in Belgie, de armoede hier is onbeschrijfelijk en hoop ik aan te kunnen tonen met de fotos. Soms zie ik dingen maar durf ik daar nu nog geen fotos van te maken- misschien later als ik begrijp hoe ze hier gefotografeerd worden ervaren.
Kayattar
Het is echt ongelooflijk wat voor een diversiteit hier bestaat aan mensen. Je zou kunnen zeggen dat elke indier op elkaar lijkt, maar er is geen een die op de andere lijkt. Oudere mensen lopen met doeken rond hun hoofd, hebben inderdaad zon traditionele baard en hebben ook een bindu op hun voorhoofd. Ik weet nog niet goed welke filosofie er achter de Bindu zit maar ik zie heel veel verschillende bindus en ik ga het proberen te begrijpen. Misschien lijkt het allemaal wel logisch wat ik zeg, maar om eerlijk te zijn moet ik toegeven dat toen ik eraan dacht hoe het er hier zou uitzien dat ik dacht dat ik in een heel groot Stereotype dacht maar het is hier dus wel echt zo. Mannen met rokken (zoals Ghandi) die ze zonder schaamte ook eens omhoog heffen om te verluchten. Vrouwen, er is hier geen enkele vrouw dat geen Silk Sari/Saree draagt, allen even kleurrijk.
Het lang verwachte blog-item
DE SCHOOL
De baba matriculation school bestaat eigenlijk uit twee van elkaar gelegen delen, nl. Het zogenaamde lager onderwijs (3-5 = kindergarten + 6-10 = lager ) en het secundair onderwijs (10 -16), Ze krijgen hier les vanaf hun 6 jaar en gaan naar school tot hun 16 de school begint in juni en loopt tot april ( omdat van April tot Mei het hier te warm is om les in te geven = 35-45 Celsius).
Deze week zit ik bij de kindjes van 6-10 omdat de anderen in examens zijn, volgende week maandag ga ik naar de andere school om te observeren. De kinderen zijn geweldig ze zijn zo zenuwachtig en tergelijkertijd trots dat ze een blanke hebben gezien dat ze nauwelijks nog kunnen spreken. De engelse taal-kennis is zeer laag, zelfs van de leerkrachten. Wat ze uitmuntend kunnen zeggen is het volgende ;
Hi, sir/Where you from/hows your mothers/fathers name/ Whats your name/ Whats your full name? ( met deze vraag zouden ze zogezegd mijn kaste weten maar daar zullen ze waarschijnlijk niet veel mee zijn) en de superschattige zin dat ze allemaal zeker al 1000 keer opnieuw hebben gezegd telkens ze me zien My name is (bvb) Fatima Pandian (dan wachten ze totdat je hun naam correct hebt uitgesproken, wat bij sommigen zeer moeilijk is) en dan zeggen ze met een hoog luid stemmetje AND IM COMING FROM KAYATTAR!! ( sommigen komen uit een ver gelegen dorp, onmogelijk om na te zeggen.) en dan zeggen ze eigenlijk uit respect THANK YOU SIR, terwijl ik diegene moet zijn die hen moet bedanken. Dan zeg ik Very nice to meet you en dan giechelen de meisjes zich te pletter, de jongens eigenlijk ook.
Indische mannen hebben hier soms een heel vrouwelijk lachje. De vrouwen willen altijd weten of ik een vriendin heb, wat mijn ouders doen als beroep ( dat durven de slimsten ook wel eens vragen onder de kinderen) en hoe anders het is in Belgie.
DE LESSEN
Meestal begin ik met het alphabet, omdat ze echt allemaal de A,L,M,N,S, F, H verkeerd zeggen de leraressen weten blijkbaar ook niet het verschil.
De A spreken ze YE uit, al de letters die beginnen met E-in de uitspraak zoals el,em,en,es,ef zetten ze een J voor= Jel,Jem, omdat het in hun alphabet zo is en de H spreken ze uit als Hajtsj.
Dan krijg ik soms een les van de lerares in mijn handen geschoven, of vertel ik een klein verhaaltje, of zoals vandaag heb ik gerijmd met de kleuters =
Two little hands to clap, clap, clap
Two little legs go tap, tap, tap
Two little eyes are open wide
One little head goes side to side ( YES ik ken het nog!)
Natuurlijk met de danspasjes erbij die ze plezant vonden.
DE LEERLINGEN
s Ochtends is het heel erg disciplinair, ze zijn allemaal in schoolkledij en moeten allen op een rij naast elkaar staan. Dan vouwen ze hun Vanakkamhanden en doen een hele ode aan de goden en aan de school in Tamil, ze kennen het allemaal uit het hoofd en het is echt verbazingwekkend wat een effect dat heeft op hun samenhorigheidsgevoel op dat moment. Sommigen mompelen, en sommigen gaan zo overtuigend in hun tekst mee met hun hoofd bij elke lettergreep dat ze bijna de kinderen voor en achter hen een duw geven. Luidkeels staan ze dan te brullen.
Dan gaan ze naar hun bouwvallig ( maar echt bouwvallig) klaslokaaltje, met een opening in de muur als deur, openingen als ramen waardoor de wind binnen komt en gaat De leraressen hebben een zeer schelle stem, anders zijn ze onhoorbaar in de klas. De leerlingen hebben wel schriftjes, de kleuters hebben kleine bordjes met krijt. De borden zijn in een zeer slechte conditie, er zitten witte plekken op van de ouderdom dat je dat wit moeilijk onderscheid van het krijt.
De school zelf is de goedkoopste in de streek, 150 inr per jaar. Veera Pandian, de man die me al veel heeft uitgelegd over de Indische cultuur en tergelijkertijd mijn gastheer, heeft heel zijn leven gewerkt voor de school. Zo vertelde zijn schoondochter ( de directrice van de lagere school) dat hij begon in een kleine ruimte over het huis waar ze nu wonen ( ik heb het gezien en het is ECHT klein) en zo is hij 23 jaar bezig geweest om de kinderen te onderwijzen in Tamil maar ook in het Engels.
VEERA PANDIAN
Met andere woorden mijn gastheer is een heel spiritueel man, hij heeft een rode bindu tussen zijn wenkbrauwen en ik heb hem al horen bidden ( trouwens leuk om naar te luisteren) Hij heeft een verschrikkelijk goed beeld op de wereld en je kan hem zeker en vast niets wijs maken, je kan er enkel wijs van worden. Alhoewel het wel Engels is met haar op, heb ik heel veel respect voor die vent.
Nu met dat verhaal in je achterhoofd, dat Veera Pandian met de school ZELF is begonnen, en dat hij Engels spreekt met haar op is het begrijpelijk dat op het Engels dat door meer dan 260 mensen word gesproken ook een beetje haar staat De leerling van Veera word leerkracht en zo is de cirkel rond. Mijn doel is om volgende week het alfabet recht te zetten.
OVER MEZELF
Ik heb nog geen verkeerd water gedronken, heb intussen een tropische vrucht geproeft die ik eigenlijk wel lekker vond, eet met mijn handen, begin al vanakkam te zeggen, heb het toiletgebruik geprobeerd het vervelendste is de natte onderbroek nadien maar dat droogt snel op. Ik zie insecten dat ik in mijn hele leven nog nooit heb gezien, en heb vanochtend samen gedoucht met een sprinkhaan ... Ik heb kledij gekocht voor 1050 INR (2 tshirts/2 broeken) voor les te geven, een zonnebril voor 200 INR en shampoo, deodorant en oorstokjes voor 237 INR.
1 INR = 0.016 Euro
Voor de rest leef ik nog, en heb ik eigenlijk wel een klein beetje heimwee naar belgie het is en blijft je thuis Oost west, thuis best
Hopelijk heb ik het wat interessant kunnen maken en ik zal er mijn werk van maken om nog vele dingen te laten weten gedurende mijn verblijf hier.
Vele groetjes uit India!
Incredible India zeg dat nog maar eens
( Terwijl ik dit typ op de computer van V.Pandian hoor ik getoeter, kinderen die Tamilese woorden aan het spellen zijn aan de overkant en een man die iets onverstaanbaars zit te brabbelen op straat, staat gelukkig de airco aan en zijn er verschrikkelijk vervelende muggen voor het scherm aam het vliegen )
Zalig, vanaf nu af aan hou ik van vliegen. De eerste vlucht naar UK heb ik slapend doorgebracht, aangezien Engelse mensen niet een van de aangenaamste zijn deed ik maar vlug mijn ogen dicht. De tweede vlucht van HEATHROW naar Bangalore was een nieuwe ervaring, ik had nog nooit zolang in een vliegtuig (Kingfisher Airlines) gezeten en wat voor een!- In de zetels waren er schermen geplaatst waar je vanalles op kon bekijken om de 10 uur snel voorbij te laten gaan; gaande van Engelse tot Indische films, spelletjes tot documentaires en van tv-series tot de webcam van het vliegtuig. Veel had ik het niet nodig want ik had een uitstekend zicht door het raam - soms keek ik naar de GPS (waar we zaten en hoe hoog en snel we vlogen). Ik heb de mooiste zonsopgang meegemaakt boven het Midden-Oosten en in de derde vlucht heb ik de zon zien ondergaan in TamilNadu, India. De tweede vlucht was al wat avontuurlijker met zo van die wieken die je enkel nog in de films ziet EN ik mocht aan de nooduitgang zitten, waar ik vriendelijk werd verzocht om die te openen moest het nodig zijn en dat zei een stewardesse! Ik heb zo een spuiter om te kalmeren, wees gerust dat ik veel heb mee gespoten.
De aankomst
Warm, verschrikkelijk warm was het in trivandrum (te denken dat het al 19.30 was). Twee mannen stonden op me te wachten met het ProjectsAbroad-plakaatje, de ene heet Dass, de naam van de andere was onuitspreekbaar. Daarna heb ik Nathalie leren kennen, een Parisienne die uitstekend Engels kon met een onmiskenbaar Frans accent. Het was een toffe en ik was blij dat ik niet alleen was in die auto, want eenmaal in de auto als Westers mens doe je de schrik van je leven op.
De auto
Stel je je Brussel voor, hoe chaotisch het al kan zijn met gordel, verkeersborden, weinig tot geen getoeter en agressieve mensen. Wel drie keer raden! Hier overtreffen ze zelfs Turkije als je daar ooit al eens bent geweest Hier = geen gordel, getoeter voor het eender wat ze willen doen (zoals voorbijsteken, mensen waarschuwen dat ze eraan koomen en dat zij beter uit de weg gaan of ze zijn er geweest). Ze steken voorbij wanneer de andere auto aan de andere kant 100 meter van hen vandaan is en het verbaast me telkens weer hoe ik daar levend ben uitgeraakt. Indiers zijn hierbij volgens mijn mening de beste maar roekelooste chauffeurs die er bestaan.
De weg/straat
De weg is enkel in de grootste steden hard, overal zijn het wegen die bruin en stoffig zijn. Belgen denken soms dat hier koeien rondlopen op straat, wel dat is ook zo maar dan vergeten we er kippen, geiten, honden en zelfs een paar wilde zwijnen bij te vermelden.
De Zuid-Indische mensen
Hun huidskleur is donkerder dan de indier die ik in gedachten had, beetje donkerder dan Apu van The Simpsons. Ze zijn zeer nieuwsgierig als ik langs kom, iedereen gaapt alsof ze zon vel en haar nog nooit hebben gezien (misschien is dat dan wel het geval). Zijn ze arm dan komen ze bedelen- maar ik word altijd omringd door indiers die ze dan weten weg te houden-
Cultuurshock?
-Het eten;
Ik was verplicht om met mijn handen te eten, bestek hebben ze hier niet daarbij komt nog dat je het eten zeker niet met je linkerhand mag aanraken, maar daar kom ik later op terug bij het toiletgebruik. Het eten is doorgaans lekker, en net als ik had verwacht ZOOOOOOOOOO pikant, straf, kruidig (ongelooflijk). Ik begin het te kunnen, maar nog altijd begint mijn neus te zweten en mijn neus te lopen ze hebben hier geen zakdoek!- en mijn mond te branden. Na het eten die geserveerd wordt door de vrouwen die je NIET mag helpen of je beledigt hen, was je je handen. Raar maar waar heb ik de les gespeld gekregen omdat ik telkens Thank You zei tegen de vrouwen ( zijnde zijn vrouw en dochter die 16 jaar is). Er zit een hele filosofie achter dat dat niet hoort als medefamilielid. ( nu moet ik maken dat ik dit goed uitleg want het is eigenlijk wel begrijpelijk)Je zegt geen Dankjewel omdat als je als familie dicht bij elkaar bent, en je houdt evenveel van de ander als de ander van jou, dan is het NIET NODIG om dankjewel te zeggen want het is gebruikelijk dat je nadien iets terug doet voor hen waar ze op hun beurt ook geen dankjewel op mogen zeggen . Je zegt dankjewel tegen derden ( mensen die je niet persoonlijk kent, omdat je nadien niets meer voor hen kan doen in wederdienst) EIGENLIJK zeggen ze dankjewel in de daad van een wederdienst.
-Het toiletgebruik;
Oh neen geen toiletpapier. Hoe doen ze het hier dan? Wel de truc zit hem in punt 1, een kraantje bij het toilet en punt 2 de linkerhand van de persoon in kwestie. Indiers vinden het namelijk vies om met papier aan hun gat te vegen dus gebruiken ze hun linkerhand met water om het proper te krijgen. Er is daarvoor een speciaal gemaakt kommetje dat loopt in een punt zodat je dat kommetje met je rechterhand vasthoudt en kottert met je linkerhand. DAARDOOR gebruiken ze dus niet hun linkerhand om te eten. Geef mij maar een mes en een vork.
-De douche;
Is hier een buis waar water uit komt en er is ook een emmer. De emmer gebruik je om je af te spoelen en twee kraantjes heb je niet nodig aangezien het hier deugd doet om koud water over je te krijgen ( uiterst aangenaam !)
-Vanakkam of goeiedag;
Zet je linkerhand tegen de andere (zoals je engeltjes ziet doen als ze bidden) en hou de beide handen voor je borstkas, knik vriendelijk en zeg eventueel vanakkam zo ook zeg je een heel beleefde vaarwel.
-Het binnenkomen;
De filosofie achter het uitdoen van de schoenen als je binnenkomt gaat als volgt; elke ruimte heeft zijn vuddu/vudu, zijn geest. Uit respect ga je niet met je schoenen (waar je verdikke mee in het vuile buiten hebt gezeten) die geest beledigen met al dat vuil. Eigenlijk is de clue van de Indische cultuur properheid of puurheid.
-Ja of neen?
Ze hebben het door als ik ja knik, maar ik zie hen zelden ja knikken. Het is moeilijk om uit te leggen maar stel je je een koe voor die vliegen van zijn kop wilt wegslaan van links naar rechts maar in een zigzag beweging. Wel die beweging is ja ( denk ik) het lijkt verschrikkelijk veel op neen en ik weet echt nooit wat we nu juist bedoelen. De feeling zal ik hopelijk nog krijgen. De neen-beweging is hetzelfde.
-De speciale maan.
De eerste nacht dat ik hier heb meegemaakt zag ik de maan. De sterren zijn daar overigens beter te zien, maar de maan was echt even adembenemend voor mij. Het was halve maan en zoals ik me die als Westerling kan voorstellen is die helft links belicht, of recht belicht. Hier was de maan donkergeel en de onderkant was belicht! Op papier klinkt het waarschijnlijk niet zo leuk, naar het was echt iets raar omdat je al heel je leven de illusie hebt dat de maan constant is en niet kan veranderen.
-De nacht
Is allesbehalve stil, eerst en vooral heb je de plafond-airco (zo die wieken die draaien) waar je nauwelijks zonder meek an slapen of je zweet jezelf te pletter. Mocht je die uitzetten dan hoor je eindeloos getoeter, of een moskee, of een kerk, of een tempellied. Ze zijn hier alles en leven allemaal vredevol tezamen. In mijn kamer zitten er die-hard spinnen die je maar niet te pakken kunt krijgen ( een gele met kleine tandjes heb ik dan toch nog kunnen vangen) en salamanders tot zover mijn beesten-ervaring.
Ja, ik hoor u al denken "Hé, hij is toch nog altijd in Belgie?" maar ik vind dat ik sommige mensen toch moet op de hoogte houden van wat ze hebben gemist, of waarvoor ik 'de aanwezigen' dankbaar ben!
07/02/2009 - de dag van mijn benefiet/afscheidsfeestje Een dag om uiteindelijk nooit meer te vergeten. Rond 19.00 stipt kwam de eerste mensen binnen, de meeste waren bevriend met mijn meme Sonia, of waren vaste klanten van de dagbladhandel van mama. Alvast bedankt voor jullie stiptheid en aanwezigheid. Er werd met hapjes rond gegaan, met de grootste bedankingen aan Belle DeBakker, die als chef cuisine was gebombardeerd. Justine, Blerina en m'n Matthias waren ook van de partij, lekker zuiders aan het gaan met lekkere Mojito aan de zelfgemaakte mojitobar! De voorbereidingen voor een fuif als deze waren niet gemakkelijk, maar een fijne ervaring! De gasten kwamen binnen en bij elk gezicht dat ik zag was ik blij van hun aanwezigheid, echt waar! De hele nacht door was ik verrast en blij dat er zoveel mensen waren die ik kende, familieleden, vrienden, vrienden van vrienden - in één woord, zalig! Om 20.30 deed ik mijn uiteenzetting over mijn werk en mijn gastoverkomen, beetje uitleg wat ik daar zou gaan doen. Met dank aan fré rodenbach had ik een gigantische mooie poster van de Indische god Ganesha op het podium kunnen zetten, als sponsoring. Allesvoormuziek.be had voor een heus spektakel gezorgd, de muziek was in orde - de sfeerlichten zaten goed - en de nacht mocht beginnen.
21.00 was het tijd voor de verrassings-act waar ik erg naar uitkeek om te zien. De getalenteerde showgirls van Peter, oprichter van hét evenementenbureau Patsy and the showgirls, hebben het voor vele mensen plezant gemaakt! Hiervoor mijn dank en oprechte bewondering. Vele keren hebben ze opgetreden, van opera-zangeres tot Amy Winehouse-imitatie, ze konden het allemaal even professioneel. Madame Yvette en Ms. Diamond, bravo.
22.00 de zenuwen gierden door het lijf van mijn mama en haar vriendinnen ( Ann Vanhove, Katia Lycke, Inge Vanleenhove) die binnenkort zou gaan optreden. Als ware discotrutten waren zij de voorbije maanden volop in de weer geweest om de kaskraker Mamma Mia te imiteren. Als trio gingen ze met de glinsterende pakken en de roze boa's ABBA achterna en dat deden ze met uitstekende finesse. Het publiek ging uit hun dak en de ambiance zat er vanaf nu wel volkomen in.
22.30 Het jonge volk kwam binnen en de muziek werd luider gezet, de tombola was een fiasco en chaos. Voor de mensen die een tombola willen organiseren, begin er vroeg aan en maak dat alles is uitgekiemd en georganiseerd - want ik kijk de volgende keer met grote ogen naar mensen die een tombola hebben kunnen organiseren. Hiervoor zeg ik nogmaals sorry aan de mensen die meer hadden verwacht van de 'altijdprijstombola'. De citytrip naar Parijs ging dan toch de deur uit en de twee fietsen uiteindelijk ook.
22.45 De zaal werd stil, maar mocht men achter de coulissen hebben mogen tieren, dan tierde Peggy Braeme tot alle zenuwen haar uit het lijf waren geperst. Als Edith Piaf trotseerde ze La Vie En Rose met haar bloed-eigen stem, een lied die de melancholie uitdrukte van al de liefde die tussen mij en mijn familie, mijn vrienden en mijn kennissen bestond. Ze deed het Parfait, Excellent et dans tout cas inoubliablement! Je t'aime, Peggy! ...la viieeee.... ze dook achter het gordijn, haalde het melancholisch kleedje van haar af, zette roze pluimen op haar hoofd, kroop in een gedurfde korset en hierbij werd het cabaret-gehalte omgetoverd tot een heus La Moulin Rouge-gehalte. On applaudit!
23.00 De mojitobar draait goed, bij de bar komen de bonnetjes de spuigaten uit en aan de kassa klinkt het geld in de oren van Indische kinderen. Het moet gezegd zijn dat zo'n diversiteit aan mensen van oudere leeftijd, van jonge leeftijd en van jongere leeftijd, homo's en travestieten, vrouwen en mannen, stoere mannen me toch wat zenuwen op hebben geleverd, maar dat de aanwezigen trots mogen zijn van hun respect tegenover hun medemens en trots mogen zijn op hun individu zelve. Jullie waren engels!
00.00-04.00 het was zalig! Karaoke, drank, dansen, plezier, lachen, optredens, zangers en zangeressen - Brigitte, de boekhoudster uit Oostduinkerke kan zingen als jewelste, Armoni deed een dolly parton 'I will always love you' - het was gewoon constant genieten! Toch werden er een paar traantjes gelaten, maar dat hoort er tenslotte bij een afscheidsfeestje ook bij.
Speciale dank aan diegene die daar héél de nacht hebben gestaan, met volle moed, met uiterst veel geduld en die zich hebben uitgesloofd om voor de kinderen in India iets heel moois te geven. Bedankt aan Meme woefwoef en Rudy, meme sonia en boempa, mijn papa en nonkel Jos, Staftje, Klein Inge en Stefaan, Ollie voor het filmen, Belle voor de cuisinier, droesha en Patrick, justine, blerina en matthias aan de mojitobar- Inge voor de hele mooie versiering, Katia en Peggy voor hun moed, mijn mama voor alles in mijn leven, Allesvoormuziek, Patsy and the showgirls, 'T klavertje vier ( geweldige feestzaal), Charlotte en Shana ( zoen! ). Mijn zus waar ik zielsveel van hou. Gewoon iedereen heb ik dan ook terecht in de bloemetjes gezet!
Stress? Met het liedje "Chori Chori hum gori se" begin ik aan dit bericht. Nog 5 dagen... nog 5 dagen... ik geloof het nog steeds niet. Over vijf dagen zit ik aan de andere kant van de wereld, wat zal er gebeuren met mij, wat zal ik meemaken, wie ga ik leren kennen en hoe zal mijn gastfamilie zijn. Zullen er beesten in mijn bed liggen of over de muur kruipen als ik in mijn douche zal kruipen? Zal het me lukken mijn project tot een goed einde te brengen, zal ik stikken in de hitte, zal mijn bagage wel toekomen? De vragen zweven door mijn gedachten, maar uiteindelijk vind ik mezelf nog redelijk rustig.
Voorbereiding Ik heb me al een paar boeken aangeschaft over de gewoonten van India - zo zou ik niet mogen helpen met de dame des huizes omdat dat een belediging is tegenover 'het huis', moet ik opletten dat ik reine dingen zoals eten niet mag aanraken met mijn linkerhand, mag ik zeker niet mijn voetzolen aan iemand laten zien en ga zo maar verder. Ik hou je vast op de hoogte hoe ik het op dat vlak stel. India, Tamil Nadu, Kayattar - de taal Tamil spreekt me nu nog wel redelijk aan, het is een mooi geschrift en ik probeer het me aan te leren (als de nerd dat ik ben). Ik heb me al geinformeerd over de Indische Rupee en ben tot de conclusie gekomen dat een brood omgerekend 12 cent kost, evenals een flesje water. 1 INR (Indische Rupee - wat zilver betekent) is 0.015 cent, hopelijk kan ik me dat zelf leren om dat snel om te rekenen. De temperatuur op zondag wanneer ik zal toekomen bedraagt max. 32 graden en woensdag is er kans op storm! Spannend. Ik probeer allerlei boekjes te vinden die het geven van Engels kan vergemakkelijken tegenover kinderen van 3 tot 15 jaar. Met foto's en dergelijke. De medische bijstand heb ik nu compleet op zak; ik ben volledig vol gespoten met vaccins en ben gisteren Lariam beginnen pakken ( een pil die ik elke week moet nemen - eventueel bijkomstig effect : Hallucinatie -- hmm, kan misschien interessant worden? Maar ik ben nog niet aan het hallucineren ... denk ik... loopt daar een oranje koe? ) Allerhande zalfjes en pillen heb ik tot mijn beschikking, zelfs een EHBOkit tot aan de kop toe!
Als ik iets ben vergeten- en ik merk dat op reis- dan laat ik je het zeker weten, moest je als lezer ook van plan zijn naar India te gaan...
Vanakkam beste nieuwsgierige lezer! Als u durft verder te lezen zal u worden meegezogen naar een verwarmende en hallucinerend avontuur samen met mij naar het magisch land, India. Mijn naam is Theo Raemen, 18 jaren oud en vol levenslust. Wegens de stopzetting van mijn studies en omdat de Belgische regeling van academische jaren per 'jaar' loopt, was ik na Psychologie een beetje verdwaald gelopen. Ik had nog geprobeerd mij in te schrijven in de Ledeganck voor een Lerarenopleiding Lageronderwijs.. maar laat ons zeggen dat de leerlingenbegeleiding van die school op niets trok en ik letterlijk met lege handen ben buiten gesmeten. Maar geen traan, geen zucht. Ik dacht "Ik maak me dit jaar nuttig, ik ga niet gaan leeglopen en weet je wat, ik ga naar India". Zoiets moest het geweest zijn, en toen ben ik maar aan de slag gegaan. Ik zocht op internet en vond ProjectsAbroad, keuze genoeg aan projecten en ik koos Project Teaching. Teaching, to teach, lesgeven m.a.w., ik zette een steunmij-potje in de dagbladhandel 't Kabientje van mijn mama en begon er mijn werk van te maken. Eens je de borg hebt betaald* krijg je je eigen 'myprojectsabroad'-site en daar kan je dan de hele organisatie van je Project volgen. Ten eerste raden ze je aan om alles eens grondig door te lezen, over cultuurshock en kortom over wat er van je verwacht wordt. Ik heb alles grondig doorgelezen en begon de Indische kriebels al te krijgen! Ten tweede laten ze je over 'de Visa en uw Paspoort' ** lezen, ten derde uw vaccinaties *** en nadat dat in orde is, dan begint je avontuur pas écht, hét doen!
De vaccinatie heeft me gebracht naar het verre Antwerpen, nl. Het instituut voor Tropische Ziekte's. Buiten de prijs krijg je een heel avontuur en zoektocht gratis en voor niets erbij! Whoehoew! Spuitjes voor polio, tyfus, hepatitis A en B, difterie en iets van een Japanse "huppeldepup" waren wat minder goedkoop!!! Maar Antwerpen is een mooie stad, zeker met kerst.
Het paspoort was een makkie dat is bij je eigen stad en een paar pasfoto's en 't is geklaard, maar mensen ... ga je ooit naar India, bereid je voor op de meest chaotische en langdurige ambassades van Elsene, te Broekzele! We hebben er drie uur gestaan om vijf minuten bediend te worden, en de vriendelijkheid was ver te zoeken. Maar het was weer een beleving meer en uiteindelijk waren de Indiers wel grappig. Onvriendelijk grappig.
Als we bij 'ten vierde' komen wordt het spannend! Ten vierde kon ik mijn vlucht**** bekijken, mijn verrijkende vlucht naar IncredibleIndiaaaaaa!
Depart
15-Feb-09 19:35
Airport
BRUSSELS
Flight #
BD 154
Airline
BMI BRITISH MIDLAND
Arrive
15-Feb-09 19:50
Airport
LONDON HEATHROW TERMINAL 1
Check in details
15-Feb-09 17:35
Depart
15-Feb-09 22:05
Airport
LONDON HEATHROW TERMINAL 4
Flight #
IT 2
Airline
KINGFISHER AIRLINES
Arrive
16-Feb-09 13:35
Airport
BANGALORE
Check in details
Depart
16-Feb-09 17:45
Airport
BANGALORE
Flight #
IT 4735
Airline
KINGFISHER AIRLINES
Arrive
16-Feb-09 19:15
Airport
THIRUVANANTHAPURAM
De tijd waar ik 'Arrive' is plaatselijke tijd. Ruim geschat en opgeteld zit ik 24 uur onderweg, met de wachturen er bij gerekend.
Ten vijfde kon ik lezen over mijn 'Accomodation' en ten laatste las ik over mijn 'Placement'*****. Wat wel opluchting bracht want dat was een bewijs dat alles geregeld was en dat ik nu echt naar dat ongelooflijk interessant land ga!
YOUR PROJECT:
Name of Institution:
Baba Matriculation School
Address:
Nellai Madurai Road Kayathar Thoodhukudi District Tamilandu India
Your Supervisor:
Mr. Veera Pandian
Job Title:
Principal
Email:
N/A
Role of Supervisor:
Mr. Veera Pandian will introduce you to the staff and children, discuss your work with you and give you a timetable. He will also brief you about the school and its surroundings.
OVERVIEW:
The School is in Kayathar, a small town 30 minutes to the North of Tirunelveli on the Madurai road. It is run by Mrs. Noorjahan's Family. All the teachers speak good English and are very helpful. the childrens are very enthusiastic. Mrs. Noorjahan is the correspondent of the school while Mr. Veerapandi is the administrator and Mrs. Tamil Magal is the Pricipal. There are 16 staff menbers and about 260 childrens between the ages of 3 to 15.
LOCATION:
The school is within a 10 minutes walk of your accommodation. you will be shown around by our local Projects abroad Staff when you first arrive and Mr. Veera pandi will be happy to help you with any queries you have about local travel throughout your time with them.
This school is 2 hours away by bus from the Projects Abroad office and only half an hour from tirunelveli in the south.
KEY FACTS:
Number of Students
260
Age Range in institution
3 to 15
Age range taught
3 to 15
Average Class Size
25
Hours of work/day
3 to 4 hours
Number of Teachers
16
Type of institution
Secondary school
Other type
YOUR ROLE AS A VOLUNTEER:
Your main role is to be a classroom assistant. You will work alongside a local teacher who will be introduced to you during your placement induction. As an assistant in English lessons, you will concentrate predominantly on improving the conversational skills of the students. Your presence in the school gives students the valuable opportunity to practice their English on a native/fluent speaker. You also have the freedom to make your interaction with the students as diverse and fun as you want; we recommend that you come prepared with some ideas for speaking games and interesting conversation topics. As your placement continues, depending on your ability and enthusiasm, you may be given a more prominent role within the class.
Typical Day:
The School starts from 9am in the morning and will finish at 3.45pm, and there is an hour lunch break in the middle of the day.You will be teaching up to five periods of forty minutes each day.
Project Structure:
Your project supervisor will give you a timetable and a syllabus when you first arrive. You will be teaching up to five periods of forty minutes each day, five days a week.
Volunteers often find songs and games popular and useful in maintaining the childrens attention and in encouraging them to speak or sing in English.
Other Activities:
It is also possible to get involved in extra-curricular activities such as basketball, cricket, and football. You could even get involved with drama, classical dance and break dancing. It is best to discuss this with your supervisor when you first arrive at the placement.
YOUR ACCOMMODATION:
Name:
Noorjahan K S (Baba School+Gokulam Clinic)
Residential Address:
15, Kattabomman street, Kayathar - 628 952, Tuticorin Dt. Tamil Nadu, India
Host Tel Number (mobile):
N/a
Postal Address:
Baba Matriculation School Campus, Kayathar - 628 952, Tuticorin Dt. Tamil Nadu, India ZEND ZEKER EENS EEN BRIEF! hihi
OVERVIEW:
Your accommodation is in the heart of Kayathar. This town has services such as a bus station, a post office, internet cafes and international phone booths. Mrs Noorjahan (1961), the corresopndent of Baba School, is your host. Everyone in her family are very friendly and helpful.
Mrs Noorjahan lives with her husband Mr Shahul Hameed (1950) who works for the electricity board, their daughter Mrs Sharmila Banu (1980), their son-in-law Mr Mohamad Rfiq (1973), their son Mr Abdul Rehmman (1983), their daughter Ms Abitha Banu (1985) and their grand-daughter Perveez Afia (2004). You will eat your meals upstairs in the home of Mr Veerapandian (1960)and his family.
LOCATION:
Your accommodation is in a residential area in the heart of the town. The post office, internet cafes and phone booths are all just a five minute walk away. There is a bus stop very close by.
Tirunelveli is half an hour to the south. Madurai is two and a half hours to the north. Kanyakumari, on the southern tip of India, is a two and a half hour bus journey to the south.
LIVING IN YOUR ACCOMMODATION:
Your will be staying with a family who have a normal Indian house. The family will quickly make you feel at home and all the members speak reasonably good English.
About your room:
Your room is on the ground floor. It has two single beds and a ceiling fan. The bathroom is next to your room and has a shower and a western-style toilet. You could be sharing a room with another volunteer.
About the food:
You will be provided with three meals per day which you will eat with Mr. Veerapandian's family upstairs. The food will be a variety of South Indian dishes. South India is a predominently vegetarian area so you will be given food like Puddu, Dosa, Appam, Poori and Thali meals which contain rice, a vegetable sauce called sambar, a pepper soup called rasam, pappadam, butter-milk and vegetables. You will be given fruit and plenty of boiled water to drink.
General advice about living in this accommodation :
Smoking and drinking alcohol are considered to be cultural offences so please don't do either. Also, please do not return to your accommodation late at night or bring guests back.
*120 **50+72 ***350 en iets meer ****995 + taxen 165 *****1845
