Nee, ik kwam de liefde niet tegen. (Helaas, trouwens, tussen haakjes).
Maar dit is wel de allereerste keer dat ik een blog begin én de allereerste keer dat ik hier een berichtje achterlaat.
Laat de champagne maar aanrukken. Of cava, deze tijden vragen om besparingen.

Wat precies de bedoeling van deze blog is, daar ben ik zelf nog niet helemaal achter.
Ik stel mezelf de vraag: "Doe ik dit om 'mee' te zijn?" Zeker niet, ik ben verre van hip. Wijsheid begint met zelfkennis. Ik ken mezelf. Wijs ben ik daardoor nog niet geworden. Een watje, dat ben ik wel. Bang van spinnen, muizen en andere kruipende beesten. Bang van vissen. Bang van het onverwachte. Bang van de toekomst, soms. Omdat ik niet weet waar die toekomst me zal brengen. Omdat ik zo moeilijk kan kiezen, vaak niet goed weet wat ik wil. Of omdat ik wél weet wat ik wil, maar er niet durf aan te beginnen. Staan popelen om mijn leven in eigen handen te nemen, maar tegelijk niet goed durven. Ik ben geen 'hippe, coole chick'. En ik begin geen blog om me anders voor te doen dan ik eigenlijk ben.
Waarom dan wel? Misschien omdat ik dingen pas in het juiste perspectief kan plaatsen als ik ze naar buiten breng. Als ik erover praat, of zoals hier, erover schrijf. Schrijven is gemakkelijker, minder confronterend, een publiek op afstand, een publiek dat me niet kent. Nochtans ben ik geen dagboekschrijver. Nooit geweest. Het leek me zo artificieel. Ik ben er dikwijls aan begonnen. Na één dag telkens weer gestopt. Omdat het zo belachelijk leek wat ik schreef. Omdat ik in sé geen schrijfster ben. Omdat ik weet dat wat ik schrijf, niet van dezelfde kwaliteit is als de boeken die ik lees.

Toch begin ik nu een blog, geen idee wat ik hier zal komen schrijven. Geen idee wat me morgen zal bezighouden, of overmorgen. Geen idee of ik het zal volhouden, ook. Maar we zien wel.

Groetjes

26-12-2008 om 15:19 geschreven door Eden