Dit stuk draag ik op aan mijn lieve zus. Mijn zus is mijn zielgenoot. Al van toen we klein waren zorgde ze voor me. We konden heel goed ruzie maken ook hoor. En dan vochten we als jongens tot het bloedde. Maar we konden elkaar geen dag missen. Ik ben als ik ongeveer 11 jaar was 2 weken op kamp geweest met de scouts. En je moet weten, ik was de sloddervos van de twee. Mijn zus was altijd zindelijk op haar kamer en was altijd netjes en opgeruimd. Bij mij was het net omgekeerd. Een poes ging haar jongen niet vinden in mijn kamer. En ik durfde wel es in haar kamer spelen en er daar dan een boeltje van maken. Wat kon ze boos zijn dan! Maar om verder te vertellen, toen ik terug kwam van kamp had mijn zus mijn kamer helemaal opgeruimd, gepoetst en volledig ingericht met mooie spulletjes uit haar kamer. Ik herinner me die kamer nog levendig en zie haar nog staan te wachten op mij. Ze was zo blij dat ik terug was en we hebben elkaar vastgepakt. We hebben in onze kindertijd heel wat meegemaakt en geen goede ervaringen moet ik zeggen. We konden op onze ouders niet echt rekenen. Ons moeder had een serieus drankprobleem en ik kan de talloze keren niet meer tellen dat ze uitgeteld in de zetel lag toen we thuiskwamen van school. En ons vader was internationaal vrachtwagenchauffeur en was maar in het weekend thuis. Als hij al thuis kwam want er waren meerdere keren dat hij langer moest rijden dan een week. En je kan je voorstellen hoe leuk het was mijn vader te zien thuiskomen en zien hoe hij mijn moeder afroste omdat ze gedronken had. Mijn vader was een goed man maar hij was als kind heel verkeerd opgevoed van zijn vader waardoor hij dacht dat slaan en geweld gebruiken een oplossing was voor elk probleem. Telkens zoiets gebeurde zorgde mijn zus dan voor me en we sliepen dan samen in plaats van elk in ons kamer. Mijn vader was een wijnliefhebber en had een serieuze voorraad wijn in de kelder liggen van als hij in Frankrijk met de vrachtwagen boeren moest leveren en in de plaats nogal dikwijls kartonnen plaatselijke wijn meekreeg. Het nadeel was dat als pa weg was met de vrachtwagen dat ma elke dag uitgeteld was en mijn zus heeft es plotseling al die wijn in de kelder in het gootgat gegoten. Mijn vader was razend toen hij het zag en mijn zus kreeg een ferm slag op haar kaak maar toen men zus vertelde waarom ze het gedaan had zag je wel dat hij spijt had van zijn uitspatting. Ook financieel hadden we het niet makkelijk. Ma kocht graag plots voor 30.000 frank (was dat toen nog) bloemen of we kwamen thuis en er stond een gloednieuwe lederen salon in de living waar je als kind al zag dat dit niet de goedkoopste salon van de winkel was. En om eerlijk te zijn had mijn vader ook zijn hobbys die serieus geld kostten die tijd. Hij reed heel graag rally en was er goed in ook. Het nadeel was dat mijn vader naïef was als het op vrienden aankwam. Niemand durfde ertegen beginnen vechten maar mijn vader wilde meer zijn dan maar vrachtwagenchauffeur waardoor hij zijn job opgegeven heeft om een eigen zaak te beginnen. Jammer dat het met de verkeerde mensen was dat hij dat gedaan heeft want dat heeft het hem een financiële kater van miljoenen bezorgd. De gevolgen voor men zus en ik waren dat we dikwijls thuiskwamen en dat er niets meer stond. Alleen een tafel, paar stoelen en onze bedden. Onze stereos (als we er al hadden) of andere leuke spullen van men zus of ik waren ook weg. We wisten toen ook al dat de deurwaarder weer es langs geweest was en telkens een paar dagen erna stond alles terug. Of toch de meeste dingen. Op school stond er aan de ingang een groot groen bord voor mededelingen. Men zus en ik stonden er altijd op onder nog te betalen facturen. In die tijd hadden ze nog het fatsoen niet om daar discreet mee om te gaan. We zijn ook talloze keren verhuisd. Ik geloof tussen mijn geboorte en mijn 14 jaar zijn we zon 8 keer verhuisd. Dus was dat voor ons telkens opnieuw een nieuwe school, nieuwe vrienden maken. Niet dat we daar niet sociaal genoeg voor waren en dat het niet lukte maar het deed telkens pijn dat als je je ergens begint thuis te voelen en je begint echte vrienden te krijgen dan telkens het nieuws kreeg dat we weer es gingen verhuizen. We mochten daar niet op ingaan. We waren kinderen en hadden geen recht op eigen mening. Dat was mijn vader die zon domme dingen ingeprent was van zijn eigen vader. Wat komt dat mijn zus en ik eigenlijk altijd op elkaar waren ingestemd. Als ik problemen had met iemand riep ik mijn zus en kwam zij voor me vechten. Toen ze in de puberteit kwam weet ik nog dat ze dat niet wilde. Ze wilde die wildebras en halve jongen blijven die ze was in plaats van een jonge vrouw waardoor ze altijd losse kledij droeg en een band in haar haar droeg. Ik zie ze nog altijd voor me zoals ze toen was en het is al zolang geleden. Ik weet nog heel goed die ene keer toen ik nog maar thuis was van het ziekenhuis. Ze hadden mijn appendix uitgehaald. Ik was buiten aan het spelen met de buurjongen maar ik moet ergens in ruzie gekomen zijn. De reden herinner ik me niet meer maar ik weet wel nog dat hij heel boos kwam en met zijn voet me een stomp in men buik gaf juist waar de wonde was. Ik ben direct naar binnen gelopen en gelukkige was de snede die opengegaan en buiten de pijn en verschieten was er gelukkig niets ergs. Mijn zusje was razend. Ik zie ze nog vertrekken met de borstel in haar handen naar buiten. Ze keerde terug maar de borstel was in enkele stukken. Ze had hem enkele klappen verkocht en gezegd dat hij met zijn poten van haar zus moest blijven. Ik weet nog dat dat een heel veilig gevoel gaf. En toen die keer een leerkracht me een slag in het gezicht gegeven had omdat mijn bank niet netjes lag. Maar die leerkracht woonde in onze straat enkele huizen verder. Ze heeft een appel genomen en gaan aanbellen en ver genoeg gaan staan om op het moment dat die vrouw open deed ze de appel recht op haar oog kreeg. Met alweer de boodschap dat ze met haar poten van haar zus moest blijven. Ik liet me altijd doen als ik klein was en zij nam het altijd voor me op. Het was maar toen jongens begonnen haar interesse opwekken dat ze veranderd is. Zij is dan eigenlijk echt een braaf meisje geworden en ging zich eerder laten doen. Ik was als ik klein was een braaf kind maar als ik in de puberteit kwam niet meer. Ik liet me niet meer doen en soms ging ik daar wel beetje te ver in. Het is alsof we wisselden van karakter. Toen ik begon te rebelleren begon zij te kalmeren. En nu nog verschillen we van karakter maar er is maar een iemand aan wie ik alles kan vertellen. Er is maar 1 iemand die dezelfde humor heeft als ik. Alleen met mijn zus kan ik lachen dat ik erbij ween en dat mijn kaakspieren pijn doen en dan voor het domste wat je je kan voorstellen. Een domme uitspraak ofzo meer hoeft dat niet te zijn. Maar we kunnen ook goed praten serieus en elkaar oppeppen als het nodig is of kalmeren indien nodig. Het enige nadeel is dat ze bijna een jaar geleden verhuisd is naar het buitenland waardoor we elkaar niet zoveel meer zien. Maar we horen elkaar elke dag en we kunnen elkaar zien op messenger. En in dat klein jaar hebben we elkaar al toch 5 keer gezien. We houden het niet langer dan drie maanden vol zonder elkaar te zien. We zien elkaar wel via messenger maar dat is hetzelfde niet. En haar 4 schatten van kinderen zijn een voor een prachtige persoontjes. Er zitten er nu 2 ongeveer in de puberteit en de jongere twee zijn 5 en 7 jaar. En alle vier zijn het mijn schatten. Ik zou bergen verzetten voor die kinderen. Voor mijn zus natuurlijk ook maar haar kinderen das nog een ander gevoel. Ik voel de verantwoordelijkheid van tante echt wel en wil die opnemen. Ik wil dat ze alle 4 weten hoe graag ik ze wel zie en dat ze altijd terecht kunnen bij me voor alles. De oudsten weten dat al en de kleintjes kunnen de oren van mijn zus zagen om te komen naar tante Mie. Dat is mijn bijnaam voor alle 4. De oudste is daarmee begonnen toen hij klein was en ze hebben dat allemaal overgenomen. Sinds mijn dochter gestorven is hebben we ons testament aangepast. Aangezien we zelf geen kinderen hebben en anders geen familie aan wie we ons huis en alle onze andere spullen kunnen nalaten hebben we alles nagelaten aan men zus haar kinderen. Ons volledig vermogen wordt verdeeld in 4 gelijke delen. We hebben anders toch niemand. En we hebben zelf met niemand zon goede band als met men zus en haar man. En mijn man en haar man zijn al jaren vrienden. Zo heb ik mijn man ook leren kennen. Toen hij bij men zus op bezoek kwam voor men schoonbroer. We zijn zowel familie als vrienden en als ik iemand vertrouw buiten men ventje dan is het wel men zusje en haar man. Ik hoor soms wel verhalen van zussen of broers die geen contact of slecht contact hebben maar ik kan me dat echt niet voorstellen. Ik kan me zelfs men leven niet voorstellen zonder men zus daarin. Mijn ex-man heeft me nog bijna voor de keuze gesteld omdat ik dus zoals ik al zei men zus elke dag hoor of zie toen ze nog hier nog woonde. Hij kon daar niet mee om want als alles later uitkwam kon hij men zus niet uitstaan. En dat was voor mij een van de grote redenen om dat huwelijk op te geven en ik heb daar nog geen minuut spijt van. Ik weet dat je met familie niet verder doet zoals ze zeggen maar zonder mijn zus kan ik ook niet verder. En mijn zus kan niet verder zonder mij. We zijn twee in een zoals ze zeggen.
Al in mijn kindertijd moest ik echt niet veel doen om iets te breken of te verstuiken. Ik zat toen al veel in de spoedafdeling of de huisdokter. Ik kan de keren dat ik in het gips ben geweest met zowel pols, knieën en enkels. Ik weet nog dat een dokter toen zei dat ik kalk tekort had en ampullen moest nemen om dat in orde te brengen. Maar als ik dat nu nam of niet ik had altijd wel ergens pijn of ik was gevallen. Ik had ook altijd last van mijn knieën. De dokter zei dat dit groeipijnen waren van te snel te groeien en hij heeft me meerdere keren in het gips gestoken met mijn benen vanwege die knieën. Ik herinner me dat ik toen al last had van ontstekingen op mijn knieën en vocht in men knieën. Op den duur gingen men ouders ervan uit dat ik gewoon een teer pietje was zoals ze zeggen. De jaren dat ik naar school ging viel dat allemaal wel nog mee buiten de regelmatige gipsen en verbanden door te vallen of gewoon ontstekingen. Toen ik 8 jaar was hebben ze mijn appendix uitgehaald want die stond op springen. Toen ik van school kwam wou ik aardbeien trekken. Het was net het seizoen en ik vond dat wel een goede start en ik had dan nog tijd om een verdere baan te zoeken. En het idee van buiten te werken vond ik wel leuk. Ik heb dan gesolliciteerd en mocht direct beginnen. Ik weet nog dat ze zei dat we onze nagels van duim en wijsvinger moesten laten groeien om zo makkelijk de aardbeien te kunnen afnijpen. De eerste dag voelde ik al dat ik ferm last had van het zitten op mij knieën. Als je aardbeien trekt zit je eigenlijk op je knieën op een hooibedje tussen de reien planten met een bakje om te vullen. En ik moet zeggen, ik deed dat graag. Het was mooi weer, je kon buiten en alle mensen waren vriendelijk. De tweede dag weet ik nog dat ik s avond bijna niet meer recht kon en dat ik nogal raar liep. Ik had al opgemerkt dat mijn rechterknie wat gezwollen was maar die avond was hij zowat dubbel zijn normale dikte. De bazin had me opgemerkt en me aangeraden toch een dokter op te zoeken. Ze zei me dat dit toch niet normaal was. Ik heb geprobeerd dat vol te houden en zelfs op men poep een eindje geplukt maar toen de bazin het zag zei ze me dat dit niet mocht. Iedereen moest op zijn knieën om dat hooibed waar je op zat niet te verschuiven. Ergens begrijpelijk maar voor mij dus een ferm probleem. Tegen het einde van de week ben ik naar mijn huisdokter geweest die onmiddellijk zei dat ik naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken en dat hij daar niet veel kon aan doen. Dit was iets voor een orthopedist. Zo gezegd zo gedaan. Ik naar dat ziekenhuis, de nodige onderzoeken gehad en dan terug bij de orthopedist voor de uitslag. Ik weet nog, ik was pas 18 en was al serieus onder de indruk van die onderzoeken en was beetje bang voor die uitslag. Ik wist totaal niet wat me te wachten stond en dat vond ik echt niet leuk. Iets wat ik nu nog altijd niet mee omkan. Die specialist wist me te vertellen dat mijn knieën niet normaal waren en dat mijn knieschijven helemaal gedraaid en scheef zaten waardoor mijn kraakbeen beschadigd was en mijn kruisbanden enz. uitgerokken. Toen zei hij me doodleuk dat dit een operatie zou worden en dat ik in de toekomst nog problemen zou hebben want mijn linkse knie was als zo slecht als mijn rechtse blijkbaar. Maar ik moest me geen zorgen maken want hij zou alles kunnen oplossen via een artroscopie (kijkoperatie) en ik zou er na enkele maanden al volledig door zijn. Ik volledig van mijn melk daar buiten gekomen met een hoop papieren voor de huisarts die een vooronderzoek moest doen voor die operatie. Ik weet nog de dag dat ik moest opgenomen worden in het dagziekenhuis voor de operatie kreeg ik op mijn kamer al zon operatieschortje en wat ik dacht een mutske voor op mijn hoofd. Dus ik me helemaal uitgekleed en dat schortje aangedaan en dat mutsje op men hoofd gezet. Ik zat dus klaar op men bed om meegedaan te worden als de verpleegster binnenkomt en me aankijkt te begint te lachen en vraagt wat ik daar op mijn hoofd heb. Ik kijk zowat raar en zeg haar wel mijn mutsje é. Ja da was dus geen mutsje maar een slipje. Ik had waarschijnlijk van de zenuwen nooit gezien dat daar in dat mutsje twee nogal grote gaten nochtans in zaten om dus je benen door te steken. Man man wat een afgang. De operatie is vlot gegaan en dezelfde avond mocht ik naar huis met een briefje waarop stond dat ik wondverzorging nodig had en 5 dagen op krukken. Ik heb dat allemaal goed doorstaan maar na een maand of twee kreeg ik opnieuw pijn in mijn rechterknie zodanig eigenlijk dat ik er op een moment bijna constant doorzakte met als gevolg een helse pijnscheut. Hij zwol ook weer op. Dus zocht ik opnieuw de orthopedist op en alweer de reeks onderzoeken en dan terug voor te uitslag. Ik weet nog dat hij zei dat hij had geprobeerd maar blijkbaar waren mijn knieschijven alweer schots en scheef geslagen en had schade aangericht. Hij zou het deze keer oplossen met langs de ene kant mijn kruisband en pezen in te korten zodat mijn knieschijf automatisch zou trekken naar de juiste kant. En als hij dat zou expliceerde aan mij leek mij dat ook wel een logische oplossing. Zo gezegd zo gedaan. Ik opnieuw binnen in de dagkliniek want ook deze operatie was niet zwaar en ik mocht dezelfde dag nog naar huis. Ik herinner me wel nog dat deze operatie toch een stukje pijnlijker was en ik mocht 2 weken deze keer er niet op steunen en krukken gebruiken. Ik heb die periode ook goed doorstaan maar alweer na enkele maanden begon die knie alweer te zwellen en pijn te doen. Tot na een tijd dat ik er weer bijna constant doorzakte ben ik terug gegaan en ik weet dat nog dit kort voor mijn eerste huwelijk was. Opnieuw weer dezelfde onderzoeken en alweer dezelfde uitslag. Hij zei me toen dat mijn knieschijven eigenlijk serieus gedraaid zaten en dat die operatie dus niet gelukt was. Maar hij had een oplossing maar het was een zwaardere operatie met een langere revalidatieperiode. En uitstellen was geen optie want hij wilde niet dat ik nog meer schade zou aanrichten dan dat er nu alweer was. Maar met mijn huwelijk die aan de deur stond was da niet zo simpel. Maar ik dacht dat het wel zou lukken. Dus zo gezegd zo gedaan. Zon 5 weken voor men huwelijk ben ik voor de 3e keer geopereerd en hij had niet overdreven dat het een zwaardere operatie was. Ze hebben mijn scheenbeen en mijn pees doorgezaagd en verlegd en mijn pees die aan men knieschijf hangt hebben ze aan mijn scheenbeen geschroefd zodat mijn knieschijf op die manier ging op de juiste positie zitten en blijven deze keer. Ik zag het niet echt zitten aangezien mijn huwelijk zo kortbij was maar ik zou er al op kunnen lopen op mijn trouwdag dus ik ging akkoord. Ik had ook niet veel keus want ik verging van de pijn en zag het ook niet zitten om zo te trouwen al manken. Die operatie zal ik niet snel vergeten. Pijnlijk man niet te doen. Ik herinner me dat ik wakker werd in de recovery gillend van de pijn en ze hebben me meteen weer iets ingeprikt tegen de pijn waarschijnlijk maar ik was direct opnieuw van de wereld voor een paar uur. Na 3 dagen daar had ik het echt wel gehad en ik wilde naar huis. Maar dat been deed nog zon zeer dat ik alles van mezelf heb moeten geven om mijn been van het bed te heffen om naar huis te mogen. Dat was de voorwaarde van de dokter om naar huis te mogen. Ik weet nog dat we nog niet helemaal thuis waren dat we moesten stoppen bij de huisarts achter iets tegen de pijn want ik was aan het hyperventileren van de pijn. En mijn toenmalige echtgenoot had van begrip en hulp echt geen kaas gegeten. Na 4 tot 5 weken gips en krukken ben ik al mankend gehuwd en was mijn inkomdans nogal lacherig. Maar daar die avond heb ik voor de eerste keer pijn gehad in mijn rug. Amai, ik wist niet wat rugpijn was nog nooit gehad. Ze hadden voor een spel een band aan mijn bovenbeen gedaan dat iemand dan met zijn mond moest afdoen ofzo. Tis zo lang geleden dat ik het zo zeker niet meer weet wat voor spel het was. In alle geval in ging naar de toiletten om die band aan mijn been te doen en het moment dat ik me stuip hoor en voel ik een immens gekraak en amai wat een pijnscheut. Daar stond ik dan. In de toiletten van de feestzaal op mijn trouwavond voorovergebogen van de pijn. Mijn tante heeft me dan een pijnstiller gegeven dat ze bij zich had maar ik heb de rest van de avond op een stoel gezeten met immens veel pijn. Zelfs weken na men huwelijk had ik nog zon pijn dat ik dan toch maar naar de dokter ben geweest want ik kon op den duur niets meer doen. Toen de dokter hoorde waar of hoe ik pijn had en hij bekeek mijn rug zei hij meteen dat ik naar het ziekenhuis moest want hij zag zo al dat mijn rug blijkbaar serieus scheef stond en er iets niet juist was. Hij heeft me sterke pijnstillers gegeven en me naar een fysiotherapeut gestuurd die me gekraakt heeft en een hele boel onderzoeken voorgeschreven. Ik weet nog dat als hij de uitslag had zei dat ik een ongewone scoliose had (verkromming van de ruggengraat) en dat ik volgens nog zo jong te zijn eigenlijk een oude rug had. Ik had ook blijkbaar 4 hernias. Ik moest naar de rugschool en ik moest ervoor zorgen dat ik mijn rug zo snel mogelijk sterk maakte anders ging ik serieus in de problemen komen. Ik heb dat ondertussen al zon tien keer geprobeerd maar telkens ze mijn oefeningen opdrijven komen mijn spieren in opstand en hou ik het gewoon niet vol van de pijn. Hoewel ik van mezelf mag zeggen dat ik een redelijke hoge pijngrens heb. Van het jaar 98 tot het jaar 2000 ben ik ongeveer 20 keer aan iedere knie geopereerd. Mijn rug deed het in die tijd redelijk zolang ik me niet overdeed. Ik had toen al wel telkens uitstralingen in mijn benen maar was me daar totaal niet van bewust dat dit van mijn rug kwam. En mijn knieën bezorgden me toen meer last dan mijn rug. Bij iedere knieoperatie telkens het kraakbeen opnieuw wegzuigen en mijn ligamenten en pezen aanpassen zodat die knieschijf hem toch een beetje in de goede richting zou zetten. Ondertussen ben ik gestopt met tellen hoeveel knieoperaties ik al gehad heb maar ik denk tussen 30 en 40 zoiets. Ik ben na die derde operatie opnieuw beginnen sukkelen en ben dan een andere orthopedist opgezocht. Hij heeft mijn knieën onderzocht en me eerlijk gezegd dat ze kapot geopereerd waren en dat die dokter dat niet slecht bedoeld had maar dat die operaties totaal niet voor mijn probleem waren geschikt waardoor alles alleen maar slechter gekomen was. Ik hoor hem nog letterlijk zeggen ik kan alleen als jij teveel last en pijn hebt alles beetje uitkuisen en ervoor zorgen dat je weer kan functioneren. Maar jij zult nieuwe knieën nodig hebben voor je 50ste. Maar ik had toen nooit durven denken dat mijn rug mijn leven zo zou bepalen zoals hij dat nu doet en zal blijven doen. Mijn eerste probleem met mijn rug was dus op mijn trouwavond en dan ben ik enkele jaren enkel bezig geweest met werken en ondertussen mijn knieën proberen zo goed mogelijk te houden door veel te fietsen enz. Ik herinner me wel nog heel goed dat telkens iedere dokter die me onderzocht me zei dat ik nog veel problemen ging hebben met mijn rug en dat mijn spieren en gebeente niet waren zoals ze moesten zijn voor iemand van mijn leeftijd. Dat daar toch iets meer moest achter zitten. Ik ben jaren geleden getest op de ziekte van Bechterew en ik had die ontstekingswaarde in mijn bloed maar ze zagen nog niets aan mijn rug omdat die ziekte ervoor zorgt dat je rug eigenlijk bijna letterlijk een bamboestok word. Hoe raar dat ook klinkt. Door de jaren heen ben ik verschillende keren bij een kraker geweest en infiltraties gehad toen het niet meer ging om te werken en zo heb ik toch kunnen werken en leven tot in 2006 ongeveer. Ik weet nog goed dat ik toen nog niet zo lang samen was met mijn huidig ventje. Ik was me aan het klaarmaken om te gaan werken en toen ik het bad uitkwam voelde ik een verschuiving en een pijnscheut onderaan in mijn rug en ik wist meteen dat ik naar spoed zou moeten. Ik heb daar dan drie weken gelegen met medicatie maar ik was toen al gewaarschuwd dat als dit nog een keer zou gebeuren ze wel zouden opereren omdat er te veel kans was dat ik verlamd zou worden. Ik had die keer nee gezegd tegen een operatie omdat ik bang was mijn werk te verliezen en zo hebben we nog es geprobeerd met medicatie. Ik weet nog na het ziekenhuis ben ik nog zon 4 maand thuis geweest en ben dan opnieuw beginnen werken. Blij dat ik was. Ik had het gevoel weer thuisgekomen te zijn. Nog geen drie weken was ik aan het werk toen ik mijn bed aan het opschudden was weer zon pijnscheut. Ik wist direct hoe laat het was. Ik weet nog toen ik naar beneden ging, half aan het lachen van miserie en angst en aan het wenen van de pijn dat ik zei aan men ventje dat ik weer es een snak gedaan had. Ik zie zijn gezicht nog voor me. Hij geloofde me eerst niet omdat ik half lachend half wenend naar beneden kwam. Maar hij had rap door dat dit geen grap was. Opnieuw terug naar spoed en daar 14 dagen opnieuw gelegen met medicatie tot mijn dokter me zei dat het genoeg geweest was en dat hij me zou doorschakelen naar een neurochirurg. Ik moest geopereerd worden of ik zou verlamd worden. Mijn eerste operatie was op 12 augustus 2008. Ze gingen een prothese steken op mijn slechtste niveau en proberen de andere niveaus te bewaren of een kussentje tussen te steken. Zo gezegd zo gedaan alleen hadden ze vergeten dat ik zwaar allergisch ben aan allerlei pijnstillers waaronder contramal. De anesthesist had me nochtans de dag ervoor onderzocht en me nog gevraagd wat de gevolgen juist waren als ik toch contramal kreeg. Ik vertelde hem nog dat mijn gezicht zwol en ik geen adem kreeg. Ik hoor hem nog zeggen van das een ernstige allergie maar we zullen kijken voor een andere oplossing. Het was een redelijke zware operatie die langer dan 8 uur zou duren en ik moest bloed krijgen tijdens de operatie ook waardoor ik voor de operatie een resem onderzoeken heb moeten doen en ik moest de avond voor de operatie al in het ziekenhuis zijn. Ik weet nog dat ik redelijk nerveus was en dat ik enkele keren naar de rookzaal ben geweest om een sigaretje te roken wat normaal is denk ik toch. Maar ik was toch al enkele keren aangesproken door de hoofdverpleger dat hij dat niet zo leuk vond dat ik zomaar ging roken. Ik heb daarop gezegd dat ik daar was voor mijn rug en niet om te stoppen met roken. Zijn gezicht sprak boekdelen. Mijn ventje had al gedaan met werken en was op men kamer aan het wachten op me. Hij zag meteen toen ze men bed binnenrolden dat er iets deftigs mis was. Ik had blijkbaar een hoofd als een visbokaal en ik lag in een bolletje gedraaid omdat ik telkens moest overgeven. Toen hij achter men bed de pijnpomp zag en het etiket met daarop contramal erop is hij onmiddellijk naar de hoofdverpleger gegaan en geëist dat ze onmiddellijk die pomp stopzetten en me medicatie gaven voor die allergie. De hoofdverpleger antwoordde koudweg had ze gisteren niet zoveel gerookt dan ging ze geen zon last gehad hebben. We hebben andere dingen te doen. Ik heb daar zo bijna 3 dagen gelegen tot mijn schoonmoeder de chirurg is gaan halen en gelukkig heeft hij dan ingegrepen en me erdoor getrokken. Maar wat daar gebeurd is gebeurd waarschijnlijk te veel en is eigenlijk onmenselijk. Ik heb dit achter mijn operatie aangevochten en ik heb maar gewonnen toen ik dreigde naar de pers te stappen. En ik had een voordeel. Mijn chirurg was zelf zo verbolgen van wat er gebeurd was dat hij een heel verslag geschreven heeft in mijn voordeel met het hele verhaal van de allergie en dat ze me discrimineerden omdat ik een roker ben. Gelukkig is ondanks al die miserie die operatie goed verlopen en goed gelukt. Die prothese zit nog altijd in mijn rug en doet goed zijn werk. Ik ben dan na die operatie na zon 4 maand opnieuw beginnen werken hoewel mijn chirurg me zei dat er nog veel werk was aan mijn rug maar ik wilde eerst weer proberen om met medicatie en pijnkliniek zolang mogelijk te rekken. Ik heb nog gewerkt tot 2010 met tonnen morfine en bijna elke vrijdagmorgen een afspraak in de pijnkliniek voor een infiltratie. Ik weet nog dat ik in november 2010 een week verlof had en ik had al een tijdje zoveel pijn dat ik in die week een scan besteld had. Ik was ervan overtuigd dat mijn pijn redelijk rap kon opgelost worden in de pijnkliniek en ik had een week om te rusten en mijn rug weer beetje redelijk te krijgen. Ik weet nog heel goed dat ik op 23 november 2010 bij de chirurg in zijn bureau was voor de uitslag van de scan en op 26 november 2010 lag ik al op de operatietafel voor operatie nr2. Maar dit was geen zon zware operatie. Hij ging gewoon alles wat vort was in mensentaal gezegd dan wegzuigen en opnieuw kussentjes tussen mijn wervels steken want al mijn lumbale wervels waren letterlijk op elkaar gestuikt. Maar ik ging hoogstens 6 maand thuis zijn van mijn werk en hij verzekerde me dat het meeste van mijn pijn ging weg zijn en dat mijn rug zo toch weer beetje sterker zou zijn voor een eindje. Maar ik mocht niets meer heffen en nog een hele waslijst van verboden dingen maar dat maakte me niet zolang ik maar terug aan het werk kon. En inderdaad, die operatie heeft maar zon 3 uur geduurd en na zon 3 dagen mocht ik naar huis. Ik herinner me wel nog dat ik tegen men ventje zei dat ik meer pijn had van die operatie dan van mijn eerste. En de dokter was nog bij me geweest en me gezegd dat hij veel werk had gehad en dat het echt nodig geweest was en dat hij zijn best had gedaan en alles diep in mijn rug had vermaakt en kussentjes gestoken. Die tweede avond toen ik al terug thuis was zat ik s avonds in de zetel en ik voelde dat mijn pyjamabroek en slip nat waren. Ik vond het vreemd maar het was nu ook niet zo veel en ik zal dat het geen etter of bloed was dus ik was er redelijk gerust in en ging slapen. De volgende morgen toen ik wakker werd wist ik meteen dat er iets mis was. Ik lag in een plas water en ik vond dat zo raar. Het rook niet, het plakte niet maar het had een hele lichtroze kleur en ik had een kloppende hoofdpijn die bijna niet te harden was. Ben naar beneden geweest en verse kleren aangedaan en had al opgemerkt dat er bleef water uit mijn wonde komen en dat die hoofdpijn erger was als ik rechtkwam of als ik neerlag. Ik belde mijn huisdokter omdat ik dacht dat het niet zo erg zou zijn en makkelijk op te lossen. Ik weet nog dat ik haar zei dat ik wakker geworden was in een plas water die niet plakte, geen bloed was en dat ik razend pijn in men hoofd had. Wat ze me toen zei ben ik na al die jaren nog niet vergeten. Annemie ik wil dat je nu onmiddellijk een handdoek rond je middel draait en goed aanspant en je belt nu iemand om je onmiddellijk naar de spoedafdeling te brengen. Je hersenvocht is aan het uitlopen. Je mag zelf niet rijden. Zoek zo snel mogelijk een chauffeur of beter nog bel de 100. Ik heb haar gezegd dat de 100 nu ook niet nodig was en dat ik mijn zus wel zou opbellen om me binnen te doen. Mijn zus heeft me direct binnen gedaan en ze waren blijkbaar op de hoogte want mijn chirurg stond me op te wachten. Hij bekeek men wonde en zei direct dat het inderdaad hersenvocht was en dat ik serieus in de problemen zat aangezien het geen druppeltjes waren maar echte hulpen vocht die eruit gutsten. Toen ze onderzochten hoe groot dat gaatje was in mijn hersenvlies waren ze toch er niet goed van. Het was een scheur van meer dan een 1cm. Misschien klinkt dat niet veel maar om dat in je hersenvlies te hebben is dat toch heel groot. Ze hebben me in de daarop volgende 6 maanden 4 keer geopereerd om dat gat te kunnen dichten. En toen alles eindelijk gelukt was en ik mocht naar huis kon ik weer es geen weg van de pijn. Opnieuw onderzoeken gedaan en wat zagen ze? Er was een facetgewricht gebroken in mijn rug. Terwijl ik daar niks anders gedaan had dan liggen. Maar ze hebben me waarschijnlijk beetje te geweldig van de operatietafel naar mijn bed gerold waardoor dat er nu nog es bijkwam. Ik weet nog dat ik toen dacht dat we alles nu wel al hadden gehad en ging achter die operatie vol goede moed naar huis. Al aan het plannen om te gaan werken enz. Als je zon 6 maand in het ziekenhuis ligt is die rit naar huis zo memorabel. Ik voelde me als een vogel die ze na jaren vrijgelaten hadden. Maar opnieuw na een dag maar kreeg ik verschrikkelijk veel pijn in mijn rug. Ik kan het nog altijd niet beschrijven maar ik stond erbij te wenen als een klein kind. Ik heb dan opnieuw naar spoed geweest en ik zie de dokters nog staan bij de resultaten met hun handen in hun haar en hun gezicht sprak boekdelen. Ik weet nog dat ik vroeg wat is er nu weer gebroken?. Waarop men dokter me zei was het maar dat. Ik had een MRSA opgelopen blijkbaar in de operatiezaal en dat beestje had zich genesteld in mijn onderrug aan de kant van mijn buik en het had zichzelf volledig ingesloten. Als je dat zag op de scan was het alsof er een okkernoot in mijn rug zat. Maar doordat hij dus aan de kant van mijn buik zat konden ze er niet aan met een dikke holle naald om het leeg te zuigen. En om het allemaal nog beetje moeilijker te maken ben ik ook allergisch aan allerlei antibiotica en was dat beestje resistent tegen de zwaarste. Het heeft 7 maanden geduurd tegen dat ze de juiste antibiotica hadden gevonden die zwaar genoeg was om het te bestrijden en dat ik ook niet allergisch aan was. Ze hebben daarvoor samengewerkt met UZ Gent en Leuven. Ik heb dan een klein jaar in het ziekenhuis gelegen en daarna nog een klein jaar die antibiotica moeten nemen in pillenvorm. Maar ik moest daar wel achter naar de apotheek van het ziekenhuis zelf want de gewone apotheek had dat blijkbaar niet. En om de drie dagen moest ik bloed laten trekken om mijn CRP te meten en als hij weer de hoogte inging moest ik opnieuw naar het ziekenhuis en als hij binnen de perken bleef wat toen nog eigenlijk 5 keer hoger was dan de normale waarde mocht ik thuis blijven. Kheb een paar keer moeten opnieuw binnengaan tot ik daar een zware longonsteking opgelopen heb en heb gezegd dat het genoeg was. Voor mijn part at dat beest heel mijn rug op maar ik wilde niet meer naar het ziekenhuis. Want dat beestje at dan nog es graag bot en weefsel. Maar dat hebben me ze maar gezegd achterna toen ze de schade bekeken. Daarmee dat ik nu met een neurostimulator loop en nog altijd tonnen morfine moet nemen om maar iets te kunnen doen maar volgens de dokters mag ik al heel blij zijn dat ik niet in een rolstoel beland ben. Mijn neurostimulator hebben ze al es moeten volledig hersteken want ik had het blijkbaar volledig kapot gekregen vanbinnen waardoor ze nu alles aan mijn spieren bevestigd hebben zodat het niet meer zo snel kan kapot gaan. Die neurostimulator werkt met een batterij en een sensor die verbonden zijn met elektrische elektroden die ervoor zouden moeten zorgen dat ik minder zenuwpijnen heb in men benen maar eerlijk gezegd heeft dat bakje me al meer miserie bezorgd dan iets anders. Ik ben nu bezig met een aanvraag voor een morfinepomp maar dat is dan ook het laatste wat ze kunnen doen. Enkele weken geleden ben ik opnieuw volledig gescand geweest omdat ik zon last heb s nachts van spierspasmen en overdag zon elektrische snakken in men gezicht. Ik moet nu zo rap mogelijk naar een neuroloog want ze denken dat ik ms heb. En die snakken in men gezicht is een aangezichtszenuw die ontstoken is of kapot aan het gaan is. Er is daar geen oorzaak van of tis pech. Ze zullen proberen in de pijnkliniek die zenuw in men gezicht te behandelen of anders zullen ze moeten een gaatje boren in mijn hersenen tot ze aan die zenuw zijn en dan doorbranden. Het idee alleen al brr. Ik hoop echt dat de pijnkliniek me zal kunnen helpen. Ik heb al een maagbreuk van 40cm door de medicatie en al die verdoving en alle stress die dit met zich meebrengt en ik heb al veel zware migraine aanvallen door die scheur in men hersenvlies dat ik er nu momenteel niet zo veel kan bijhebben. Ik weet dat ik eigenlijk geluk heb gehad en dat het allemaal anders had kunnen uitdraaien maar kheb zon gevoel dat het niet stopt. Als het ene opgelost is komt er iets anders op de proppen. Maar ik zal alles aanvaarden zoals het is en er proberen zo goed en zo kwaad te leren mee leven zeker. Veel keus geven ze me niet. Ik heb volgende week al een afspraak met een neuroloog en ik ben aan het wachten voor de uitslagen van mijn bloedproeven. Dan zal ik al heel wat meer weten. Ik hoop gewoon eigenlijk met mijn verhaal te doen mensen laten weten dat ze niet alleen zijn met hun pijn en hoop daarmee anderen te steunen. En ik moet eerlijk zeggen dat het me ook deugd doet om alles es van me af te schrijven. Ik hou jullie zeker op de hoogte hoe alles verloopt en wat de uitslagen nu zullen zijn.
Ik zag er echt tegenop om daarover te beginnen schrijven maar ik heb gezegd dat ik alles zal schrijven zoals het is dus zoals iedereen heb ik ook ferm gepuberd zoals ze zeggen. Maar onze thuissituatie was dan ook niet alledaags. Doordat we nogal veel verhuisden konden men zus en ik moeilijk vrienden houden, want vrienden maken is niks maar als je dan verhuist is het contact houden zo moeilijk. Maar gelukkig heb ik altijd men zus gehad en tante Regine. Da was mijn lievelingstante. Ik kon alles zeggen tegen haar. Ze was meer een vriendin dan een tante. En met ma die liever dronken in de zetel lag en pa die nooit thuis met zijn beroep als vrachtwagenchauffeur en dan internationaal hadden we eigenlijk vrij spel om alles te doen wat we niet mochten doen. Maar als pa dan es thuiskwam bracht hij altijd vrienden mee. Als ik daar nu op terugkijk waren dat eigenlijk allemaal sukkelaars die anders alleen thuiszaten en waar mijn vader medelijden meehad. Of oplichters die mijn vader rond hun vinger draaiden met een pakje geld en verhaaltjes. Mijn vader had veel vrienden en was ook heel anders tegen zijn vrienden dan tegen zijn gezin. Ik weet nog heel goed toen hij de eerste keer zijn vriend Fred meebracht. Zijn vrouw had hem juist verlaten en hij liep een beetje verloren. En ik moet zeggen in het begin was da een toffe kerel die zich bezighield met ons en hielp waar hij kon. Tot mijn vader besloot dat hij bij ons mocht komen wonen. Dan begon die vriendelijkheid een beetje te vriendelijk te worden. Ik zal nooit vergeten toen hij de eerste keer s nachts aan men bed stond met zijn vinger op zijn mond en zijn andere hand in een broek. Hij bedoelde daarmee dat ik ma en pa niet mocht wakker maken. Ik heb nog altijd verschrikkelijk veel spijt dat ik niet geroepen heb of toch tenminste iets. Maar weet je ik was 13 toen het voor de eerste keer gebeurde en aangezien hij de hele tijd bij ons was wist hij ook veel van ons. Mijn vader was een strenge man tegenover zijn dochters. Ons haar mocht niet gekleurd of afgesneden zijn en nog zon regeltjes. Wat maakte dat wij veel deden wat ons vader niet wist maar Fred wist het dan wel. En hij hielp ons dan het geheim bewaren als ik s nachts mooi stil bleef. Één voorbeeld: ik rookte eigenlijk al van mijn 11 jaar. Ik weet das verschrikkelijk vroeg maar kan dat niet meer terugkeren en Fred wist dat. En hij wist als mijn vader dat zou weten ik er niet goed zou van zijn. Zoals ik al eerder zie had mijn vader maar een oplossing voor ongehoorzame dochters. Strenge belachelijke lange straffen zoals 6 maanden niet buiten, ook niet voor es naar de winkel. Hij kon dan heel koppig zijn en die 6 maanden volhouden maar aangezien hij niet vaak thuis was en dat ons ma ons ook niet echt in de gaten hield konden we toch in onze strafmaanden zal ik maar zeggen toch es naar buiten naar een vriendin ofzo. Maar Fred wist dat dan ook waardoor hij alleen maar meer middelen had om me te doen zwijgen. Ik heb één keer es mijn hart gelucht bij ma op een moment dat ik dat niet meer aankon en ik wilde weglopen van thuis. Maar daarvoor had ik alles verteld aan ma en had verwacht dat ze als een leeuw voor haar welpen ging vechten maar haar reactie was heel raar. Nu weet ik meer maar toen zei ze me: Ik zal er van spreken met je vader en we zien wel. Enkele dagen later begon ik er weer over en vroeg haar of ze al gesproken had met pa. Maar ze zei dat pa me niet geloofde. En dat was voor mij de druppel denk ik. Ik ben dan beginnen weglopen van thuis. Ik vertrok zogezegd naar school maar ging niet en ging dan bij vrienden logeren tot de politie me maar weer es kwam halen. Ik zei het nochtans aan de politie van me niet naar huis te brengen dat ik ging slaag hebben maar hun reactie was dat ik dat wel verdiend had. Ik had te luisteren naar mijn ouders punt uit. En inderdaad slagen heb ik gehad. Ik ben es weggelopen naar Kortemark waar ik men beste vriendinnetje had en het was me daar gelukt om me 3 dagen te verduiken. Tot de 3e dag men zus me vond. Ze smeekte me mee te gaan naar huis dat pa heel ongerust was en dat hij zo blij ging zijn als ik thuis was. Zij woonde ondertussen al een tijdje niet meer thuis en wist dat niet pa nogal hard kon slaan. Ik heb geweend, gesmeekt om me niet naar huis te doen want ik wist wat me te wachten stond. Maar ik had geen keuze,het was met mijn zus naar huis of met de politie. Dus ben ik maar met mijn zus en haar toenmalige man meegegaan. Ik zal de volgende momenten nooit vergeten en uit mijn hoofd kunnen prenten. Ik weet nog toen ik binnenkwam en mijn pa draaide zich naar mij toe met zijn gezicht lijkbleek van de woede en zijn woorden waren en nu is het aan jou. Ik weet nog dat ik een slag op men neus gehad heb, dan een stamp in men maag waardoor ik op de grond beland ben. Hij heeft me daar nog enkele schoppen gegeven en ik ben dan proberen weg te lopen naar boven maar hij was rapper dan ik. Ik had nog lang haar toen en ik heb met mijn hoofd iedere trap gevoeld tot aan mijn kamer. Ondertussen bleef hij maar briesen dat hij me ging dooddoen dat ik hem zo boos gemaakt had. Ik ben op mijn slaapkamer geraakt en heb me daar kunnen tussen mijn donsdeken draaien waardoor hij dan niet meer aan me kon. En dat is men geluk geweest. Ik weet niet of ik het anders kon navertellen. Alles gaat op zon moment zo vlug dat je maar later alles es opnieuw beleefd en beseft wat er eigenlijk allemaal gebeurt is. Ondertussen hoorde ik men zus schreeuwen tegen men vader en ik weet nog dat ze er beneden nog wilde tussenkomen maar haar man heeft haar tegengehouden en das maar best ook want we gingen dan met twee zo gelegen hebben. Ik weet dat ze haar daar nog altijd schuldig over voelt maar dat hoeft echt niet. Ik neem haar niets kwalijk integendeel ze heeft gedaan voor goed en ze was zich totaal niet bewust hoe pa was tot die dag. Ik denk dat ik toch een korte tijd moet bewusteloos geweest zijn toen ik daar tussen mijn donsdeken lag want ik kwam weer bij en hoorde beneden niks meer. Mijn zus en haar man waren naar huis en ik hoorde gewoon ma en pa praten alsof er niets was. Ik voelde aan met hoofd dat er iets niet pluis was. En ik weet nog dat ik zon commode had met een spiegel erboven op met dan 3 lades voor ondergoed enzo in weg te steken. Toen ik me uit het donsdeken rolde voelde ik het bloed uit men neus en gezicht stromen en ben dan naar die commode gestrompeld. Ik heb toen al mijn ondergoed gebruikt om het bloeden te stelpen. Toen ik in die spiegel keek verkende ik mezelf niet meer. Men gezicht was zo gezwollen dat mijn ogen gelijk kwamen aan mijn neus . Mijn gezicht was een bol als je het zo kan noemen. Ik had pijn aan men armen en handen en toen ik keek zag ik dat ik waarschijnlijk heb willen schermen voor mijn gezicht waardoor mijn vingers er ook aan moesten geloven. Toen ik es rond me keek was het net of ik zat midden in een horrorfilm. Overal bloed, op mijn bed, op de commode, op de vloer, overal gewoon. En mijn ma had ik nog niet gezien. Zij had zich nog niet getoond. Plots hoorde ik beneden de bel gaan en hoorde dat het nonkel Pierre was. De man van mijn lievelingstante. En ik dacht echt dat die me kwam redden. Ik begon te wenen van opluchting. Ik hoorde hem praten met mijn vader en hoor mijn vader nog zeggen jaja ze is thuis, ze is boven moe maar es gaan kijken.Ik vergeet nooit die zijn gezicht toen hij die kamer binnenkwam, rondkeek en dan mij zag liggen met al mijn ondergoed om het bloeden te stelpen. Hij begon onmiddellijk te wenen. Waarom ik het volgende heb gezegd weet ik nog niet maar het enige wat ik zei tegen nonkel Pierre was ik heb er genoeg van. Ik ga naar de politie. Ik geef hem aan. Ik wil hier weg. Hij is niet lang gebleven want hij kon niet in men gezicht kijken zo lelijk was ik eraan toe maar verzekerde me dat alles zou in orde komen. Ik hoor hem nog naar beneden gaan en roepen tegen mijn pa Ben je nu helemaal op je kop gevallen. Ze kon dood geweest zijn! Besef je wel wat je gedaan hebt? Ze gaat je aangeven en je gaat de gevangenis in broer. Ze heeft me zelf gezegd dat ze naar de politie gaat. Als ze gaat dan zit jij in de bak broer. Net daarop hoor ik iemand heel rap de trap oplopen en ik wist al dat het hem was. Ik had me al terug tussen mijn donsdeken gedraaid maar er niet aan gedacht mijn gezicht te beschermen. Ik herinner me zijn woorden nog levendig. Wat heb ik daar gehoord? Jij gaat me aangeven? Ik heb dan enkele vuistslagen recht in men gezicht gekregen. En dan zei hij als je denkt naar de politie te gaan sla ik je dood. Hij was zo razend. Hij is naar beneden gegaan ik en hoorde hem zeggen tegen ma je zal moeten gaan kijken naar de kleinen (dat was mijn naam) en verzorg haar een beetje. Ik was zo blij dat ik dat hoorde ik dacht als mijn ma me komt beetje verzorgen zal ze me troosten. Maar ze kwam me wel verzorgen maar medelijden had ze niet maar ik zag wel aan haar gezicht dat ze verschoot van mijn verwondingen. En ik begon wartaal uit te slaan. En ik verloor dikwijls het bewustzijn. Ma viel toch beetje in paniek en ging naar beneden vragen aan pa of dat ze mij niet naar het ziekenhuis of een dokter doen want dat er iets niet juist was. Dat was niet nodig zei pa. Al wat ze heeft gehad heeft ze verdiend. Maar het ging elke dag slechter met me. Tot in de week dat pa gaan werken was kon mijn moeder het ook niet meer aanzien en dan zijn we naar een dokter geweest. Niet onze dokter natuurlijk want die mocht dat niet weten en in die periode werden medische gegevens nog niet gedeeld. Die man zijn gezicht vergeet ik ook niet gauw. Mijn neus was gebroken en een oogkas was gebarsten. Enkele vingers gebroken en een elleboog gebarsten. Enkele ribben gekneusd en grote bloeduitstortingen in mijn hoofd waardoor ik dus die wartaal uitsloeg. Ik heb een hoop medicatie meegekregen en mijn moeder heeft de raad meegekregen dat als er nog es zoiets gebeurd stappen te ondernemen want dat dit wel echt niet kon en dat hij een verslag zou opmaken en bij hem houden voor het geval als we wilden stappen ondernemen zouden we dat kunnen gebruiken. Ik weet nog dat iemand moest bellen naar school om te zeggen dat ik ziek was. Mijn pa heeft gebeld naar de directeur. Ik herinner me ook dat nog heel goed. Mijn vader hallo, met de vader van Anne. Zij komt toch zeker een maand of 2 niet naar school. De directeur oei wat is er gebeurd? Heeft ze een ongeluk gehad ofzo meneer? Mijn vader: nee, ze heeft slagen gekregen van mij omdat ze weggelopen is van thuis. Zo vlakaf ik zakte door te grond van schaamte. Weken gingen voorbij en ik leefde op mijn kamer. Ik mocht niet naar beneden komen. En dat was ook het laatste wat ik wilde. Ik denk nu dat het gewoon is omdat hij niet wilde zien wat hij zelf had aangericht. Ik weet nog toen ik bijna terug naar school mocht dat pa thuiskwam met het nieuws dat Fred opnieuw in de problemen zat en dat hij opnieuw een tijdje bij ons zou intrekken. En toen knapte iets in me. Kweet nog dat ik tegen men ma zei dat ik dit niet meer wilde maar zij vond het niet erg dat hij terugkwam. Integendeel had ik de indruk. Ik moest het geweten hebben waarom ze me niet beschermde maar als je nog zo jong bent denk je zover niet. Tot je met neus op de feiten wordt gedrukt. Ik kwam op een dag thuis van school. Ik had normaal gezien studie maar de leerkracht was ziek en we hadden geluk en we mochten naar huis. Toen ik thuiskwam hoorde ik geluiden vanuit het salon. Mijn ma en Fred waren daar in de zetel het beste van hun zelf aan het geven. En toen wist ik het. Ik moet hier weg. Ben dan opnieuw beginnen spijbelen en weglopen. Tot pa me weer es had gevonden aan het zwembad in Kortemark. Ik weet nog dat ik een witte trui aanhad. Als hij met me gedaan had was die trui helemaal rood doordrenkt met bloed. Ik heb nu nog altijd een lelijk litteken aan mijn voorhoofd van met sleutels in zijn handen te slaan. Ben de dag erop zogezegd naar school gegaan maar ben in de plaats naar de politie gegaan. Maar ik was de deliquent en ik moest maar es leren luisteren en een goede lap rond de oren kon in die tijd geen kwaad. Wat wisten zij? Daar stond ik dan weer. Rond die periode heb ik mijn jeugdliefde leren kennen. Natuurlijk was mijn vader er radicaal tegen. En inderdaad hij was geen koorjongen maar voor mij was hij alles. En hoe meer mijn vader er tegen opkwam hoe meer we mekaar zagen. Ondertussen ging het met mijn moeder van kwaad naar erger. Ze dronk elke dag. Een vriend van mijn vader woonde in een appartement achter ons huis. En mijn vader had ondertussen een andere carrière gevonden. Zelfstandig autoverkoper. Waardoor hij wel elke dag thuis was en ik zowat op mijn kamer leefde. Maar af en toe gingen we es langs bij die vriend want die had een wasmachine en dan konden we onze was ondertussen doen. Die bewuste dag gingen we ook de was gaan doen bij die vriend en ik ging mee. Moeder had ondertussen al haar limiet maar ik liet haar en ging mee om te helpen. Ik weet nog dat mijn vriendje niet binnen mocht bij ons van pa en spraken we dan soms af bij die vriend zodat we elkaar toch zagen. Zo gezegd zo gedaan. De was was gedaan en ma had er nog enkele gedronken bij onze vriend waardoor haar toestand van beneveld naar bezopen was gegaan. We liepen te voet terug naar huis en juist als we aan onze voordeur komen komt pa aangereden met zijn camionette. En toen ging alles heel vlug. Mijn vriend had 1 minuut om te maken dat hij wegkwam. Eens binnen kreeg mijn moeder enkele rake klappen en ik was naar boven gelopen en de politie gebeld. Hij had dat gehoord en was razend. Hij bond me vast aan het bed zodat ik niet kon weglopen. Gelukkig stond mijn vader al in de politiedossiers gekend als agressief dus gelukkig waren ze met genoeg. Mijn moeder mocht direct mee van men pa maar mijn dochter krijgen jullie niet mee had hij gezegd. En voor een keer heeft mijn moeder het dan voor me opgenomen en gezegd dat als ze me daar zouden laten ik het waarschijnlijk niet zou overleven. Maar ze hebben hem wel met 3 agenten moeten tegenhouden toen ze me naar beneden brachten om naar buiten te gaan. Ik herinner me zn stem nog levendig. Zorg dat ik je niet tegenkom of ik sla je dood. En ik wist dat hij het meende. Kheb dan ook officieel klacht ingediend tegen mijn vader en ben die verslagen van die dokter gaan vragen. Eindelijk geloofden ze me dan toch en begrepen ze de reden waarom ik wegliep. Ik heb ook klacht ingediend tegen die Fred maar heb daar nooit meer iets van gehoord. En wilde het ook zo vlug mogelijk vergeten en heb het eigenlijk nooit opgevolgd. Ben dan ook een hele tijd met anonieme witte volvos van de politie naar school gebracht en terug gebracht naar een pleeggezin waar ik voorlopig terecht kon. Mijn moeder had ondertussen alweer beslist om pa nog een kans te geven. Hij was nog de slechtste niet en ik moest hem zo niet uitdagen ook é. Ze patrouilleerden ook om de zoveel uur rond het huis waar ik verbleef want hij reed werkelijk rond op zoek naar me. Ik ben dan van dat pleeggezin naar Onze Kinderen geweest en ik was daar echt graag. Van de eerste dag dat ik daar was voelde ik me daar echt goed. Vriendelijke mensen en een goede structuur en ik voelde dat me dat goed deed. Maar na enkele weken kreeg ik bericht van mijn begeleider dat mijn vader klacht had ingediend bij de jeugdrechter dat hij het erg vond dat ik mocht kiezen waar ik woonde terwijl ik de deliquent was en hij ervoor moest betalen. Hij eiste dat ik eerst een periode naar een gesloten instelling moest zodat ik toch kon inzien dat ik verkeerd bezig was. Ik moest gestraft worden van hem omdat ik me verzet had. En zijn wil was wet dus ik mocht mijn koffers pakken en weg naar de Zandberg in Brugge. Dat was bijlange zo gezellig en huiselijk niet als in OK. Maar ik heb dat overleefd. Ik weet nog dat je in de Zandberg als je 14 was mocht je 6 sigaretten op een dag roken. Als je dan mocht van je ouders of niet het was hun regelement. Bij zijn eerste bezoek kreeg hij te horen dat ik dus 6 sigaretten op een dag kreeg en hij ontplofte bijna. Ik ben haar vader en ik zeg wat ze mag en niet mag hoor ik hem nog zegggen. Sorry meneer dat zijn regelementen van de jeugdrechter en die gaan boven u ouderlijke macht. Uw dochter mag hier 6 sigaretten per dag roken. En het gesprek was afgelopen. Weg was hij als een kind die zijn gedacht niet krijgt. Na 2 maanden daar hebben ze dan beslist dat ik opnieuw naar huis mocht maar natuurlijk onder de nodige begeleiding. Ik kreeg bijna een aanval als ik dat hoorde. Ik moest na school naar een dagcentrum tot 19u s avonds en dat was hun nodige begeleiding. Dat heeft natuurlijk niet lang geduurd. Na een paar maanden al was het weer bokswedstrijd bij ons thuis, is de politie opnieuw tussenbeide gekomen en hebben ze me dan toch geplaatst in een tehuis in Kortrijk. Ik was natuurlijk nog altijd samen met mijn vriendje al was het maar om mijn vader een loer te draaien eerlijk gezegd. Toen ik daar zon 3 maanden was kwam uit dat ik zwanger was van mijn jeugdliefde. Mijn eerste vraag was hoe zal mijn vader daarop reageren? Maar ik was vastbesloten. Ik hield dit kind en bleef bij mijn vriendje wat hij ook dreigde of deed. De zuster van de instelling in Kortrijk heeft mijn vader op de hoogte gebracht en hij had haar gezegd dat als hij me zou tegenkomen ik niet langer zwanger ging zijn want hij ging dat daar gauw es uitkloppen. Ik heb me dan 9 maanden beetje weggestoken zullen we maar zeggen. Maar als ze geboren was was hij de eerste om te komen kijken. En vanaf dat moment waren ze 2 handen op een buik. Dat waren zo een beetje mijn puberjaren. Vergeef me als ik een beetje chaotisch schrijf maar ik schrijf me zoals ik het me herinner. Maar geloof me als je zon wezentje in je handen krijgt waarvan je plots mama bent zijn je puberjaren voorbij.
Mijn kinderjaren zijn niet zo rooskleurig maar ik zal dan ook wel niet de enige op de wereld zijn die dit kan zeggen. Maar ik had wel het geluk mijn zus te hebben en een tante en memetje. Zij zorgden veel voor ons want ma kon niet altijd. Ma had een ernstig drankprobleem en nog altijd trouwens. Pa was veel weg als vrachtwagenchauffeur waardoor we eigenlijk zonder tante en meme zon beetje aan ons lot overgelaten waren. En wat doen kinderen die geen begeleiding hebben? Op straat rondhangen, op vroege leeftijd beginnen roken, enz Maw mijn zus en ik hebben veel gezien en gehoord dat op die leeftijd totaal niet gepast was. Tante was mooie,jonge dame waardoor we een goede band hadden met haar. Ze was trouwens meter van mijn zus. Als we de woensdagmiddag thuiskwamen en ma had weer gedronken kwam tante ons dan halen. Kweet nog dat ma dan heel grof deed tegen tante. Ze was erg jaloers op tante. Tante was nog alleen, deed haar zin en woonde nog thuis waardoor ze niks tekort had. En ma was daar jaloers op en het feit dat wij haar dan opbelden, daar kon ze niet mee lachen. Tante had een grote hobby. Engelse Buldoggen. We hebben zo een nest gekweekt. Prachtige beestjes. Zelf hadden we ook een Engelse Buldogg. Het was een teefje en ze noemde Kim. Zon lief beest. Dat was dan ook de mama van de pups waardoor alle pups de hele tijd bij ons waren. Dat was met een stamboom en we moesten ze dan allemaal een naam geven die begon met de letter N. Tot de tijd kwam dat mensen kwamen kijken om ze kopen. Mijn zus en ik verdoken ze dan. Dat was een leuke periode in mijn kindertijd die me bijgebleven is. Memetje had een bar waar mijn ma zogezegd poetste en de kamers onderhield maar wij waren daar ook veel en het duurde niet lang voordat mijn zus en ik zagen dat ons ma daar meer deed dan poetsen alleen. En als je dat op jonge leeftijd van je eigen moeder ziet en weet dat je papa ergens aan het werk is dan kweek je op zon jonge leeftijd een afkeer van je moeder die niet gezond is. En het beeld krijg ik nu soms nog bijna niet uit mijn hoofd als ik haar zie en ze heeft weer eens gedronken. Bijna elke dag als we thuiskwamen van school lag ma uitgeteld op de bank of op de grond en lagen de flessen drank tot in de tuin verspreid. Ze deed haar best denk ik om een goede moeder te zijn maar ik denk dat ze eenzaam was en het niet aankon alleen maar ze dronk eigenlijk al daarvoor. Mijn vader was er nooit met zijn job als vrachtwagenchauffeur en als hij thuis was was hij eigenlijk ook alleen bezig met zijn hobbys en vrienden. Ik weet wel nog altijd s morgens was ma er altijd voor ons klaar te maken om naar school te gaan en ervoor te zorgen dat het al lekker warm was. Maar door het feit dat pa nooit thuis was en dat mijn moeder zich eenzaam voelde duurde het niet lang voordat we ook thuis bezoek kregen van mannen en zelfs vrienden van mijn pa en niet om koffie te drinken als je begrijpt wat ik bedoel. We zijn ook ontelbare keren verhuisd. En dat heeft ook voor ons heel zwaar doorgewogen want dat was telkens een andere gemeente, andere school en andere vriendinnen. Het voordeel was dat ik makkelijk vriendinnen maakte. En ik had mijn zusje die altijd bij me was en voor me zorgde. Financieel hadden we het niet makkelijk maar als je maar één inkomen hebt en mijn vader zijn hobbys waren niet bepaald goedkoop kon het ook niet anders. Mijn vader zijn hobbys waren rally en autos en motos. Dan kan je je voorstellen dat dit niet bepaald goedkoop is. En ons moeder kon ook niet goed met geld omgaan. Zij kocht dan met het geld die over was voor duizenden franken bloemen voor in de tuin. De keren dat we thuiskwamen van school en er stond niets meer dan enkel een tafel en 2 stoelen en onze bedden wisten we dat alweer een deurwaarder was langs geweest. En enkele dagen later stond er weer andere meubelen tot de volgende deurwaarder. Ik denk dat dat ook wel de reden zal geweest zijn dat moet moeder een centje bijverdiende bij mijn oma in de bar. En mijn vader was daar mee akkoord. Hoe raar dat ook klinkt. En daar dan champagne moeten meedrinken met de klanten heeft ook niet veel goeds gedaan aan haar toen al drankverslaving. En het probleem was en is nog altijd dat als mijn moeder nuchter is dat het een schat van een vrouw is. Een harde werker, een lieve rustige vrouw die veel kan verdragen. Maar o wee als ze gedronken heeft. Dan is het een heel andere vrouw. Dan veranderd ze in iemand die totaal geen fatsoen meer heeft, die mannen bespringt (letterlijk jammer genoeg), ruzie maakt of stookt. Iemand waarmee je in schande komt als je daar ergens mee gaat. En het jammere was dat ze het soms nodig vond om naar onze klas te komen als ze gedronken had om zich voor te stellen. Alé zo zei ze dat dan toch. Als we haar vroegen waarom ze weer eens gedronken hadden toen we thuiskwamen kwam ze altijd met dezelfde smoesen ik ben ziek of ik voel me niet goed. Maar volgens haar had ze nooit gedronken. Ze deed dan heel verontwaardigd. Typisch waarschijnlijk voor een alcoholist. Vriendinnetjes hadden we niet veel want als we ze es vroegen om te komen spelen verpestte ze het zo grondig dat ze niet meer wilden met ons omgaan. Wat begrijpelijk was eigenlijk maar toen deed dat pijn en aangezien we financieel altijd aan de grond zaten waren onze kleren altijd aftands en dat hielp ook niet echt voor ons imago. We hadden het geluk 2 hele goeie tantes te hebben en een schat van een meme die heel goed voor ons zorgden. We moesten maar bellen en ze kwamen ons direct halen. En we belden veel geloof me. Waardoor we eigenlijk het grootste deel van onze kindertijd elders zijn opgevoed maar we vonden dat niet erg. Daar hebben we gezien wat een gezin en gezinsliefde is, hoe het eigenlijk moet. Want bij ons was van liefde niet veel sprake. Integendeel, mijn vaders oplossing was slaan. Hij was een stronk van een vent zoals zeggen van een goede 100 kilo met een hart van goud voor zijn vrienden maar thuis was dat heel wat anders. Kmoet wel eerlijk zeggen als ik nu erop terugkijk ik hem ergens wel begrijp. Het was fout maar toch begrijpelijk. Mijn zus en ik zijn meer dan eens s nachts wakker geworden van geschreeuw en gebonk en meestal voelden en wisten we dat al van de avond zelf voor we gingen slapen en dan sliepen we altijd samen. Ik herinner me nog een keer dat we s nachts wakker werden van nogmaals geschreeuw en gebonk en enkele minuten later heel stil. Mijn zus en ik wilden naar beneden kijken maar waren bang. Ik weet nog dat mijn zus zei ik zal voorop gaan. Dat beeld dat we toen zagen zie ik nog dikwijls voor me. De living bijna kort en klein geslagen en veel bloed aan de voordeur. Dat was de eerste keer dat ik zoveel bloed in het echt gezien heb. We hebben ma gevonden in haar bed en pa was weg. Van de volgende morgen herinner ik me niet veel alleen dat ze in haar gezicht bont en blauw stond.
Ik heb wel enkele goede herinneringen aan mijn kindertijd maar ik moet eerlijk zeggen dat dit er niet zoveel zijn en als er het zijn dat het niet met mijn ouders is maar met familie of vooral met mijn zusje. Mijn zus en ik konden serieus vechten tot het bloedde maar we konden elkaar niet missen en kwamen voor elkaar op. Nu nog altijd trouwens. Zoals die keer dat we met onze ouders, grootouders en tante een grote reis door Europa gemaakt hebben met een mobilhome. Dat waren 3 prachtige weken waar ik goede herinneringen aan overhouden heb. Ik heb me denk ik grotendeels over mijn kindertijd kunnen zetten door het feit dat ik andere mensen had op wie ik kon rekenen. Ik weet dat veel mensen niemand hadden en dat is nog veel erger. Mag er niet aan denken als ik mijn tantes, meme of zusje niet gehad had.
Ik ben deze blog begonnen op aanraden van mijn dokter. 2 jaar geleden is mijn dochter uit het leven gestapt. Ze was amper 18 jaar. Na een nachtmerrie van 2 jaar om haar te helpen of haar bijna letterlijk in leven proberen te houden heeft ze toch beslist er een einde aan te maken. Ergens kan ik haar wel begrijpen want ze was zwaar psychisch ziek op haar jonge leeftijd. Ook mijn vader is 20 jaar geleden uit het leven gestapt. Hij was dan wel niet ziek maar hij is zwaar gekwetst geweest door een gevoelloze, zieke vrouw en zijn leven was eigenlijk een puinhoop. Erg om te zeggen van mijn vader maar toch was het zo. Maar ook op andere vlakken heeft het leven me niet gespaard. Maar ik ben er zeker van dat mensen nog veel meer meegemaakt hebben dan ik en misschien steun kunnen vinden in men verhaal. Ik zal me voorstellen als Anne, 38 jaar en getrouwd met een schat van een man. Het is mijn tweede huwelijk maar ik kan met mijn hand op men hart zeggen dat hij me echt graag ziet en dat we samen oud worden. Hij is niet alleen mijn man maar ook mijn beste vriend, minnaar en klankbord. We zijn nu bijna 11 jaar samen en 5 jaar ervan getrouwd. Man hij heeft al wat meegemaakt met mij in die tijd. En toch blijft hij bij me en ziet hij me nog altijd graag. Ik heb lang gewerkt in een sportwinkel. Ik deed het onthaal en de facturatie, was communicatieverantwoordelijke en gaf opleiding voor kassa en onthaal. Ik deed die job met hart en ziel en mijn collegas waren allemaal familie. Tot een mislukte rugoperatie. Ondertussen ben ik al meer dan 6 jaar thuis. Ik heb me er ondertussen al bij neergelegd dat ik dat werk niet meer kan en dat ik waarschijnlijk nooit meer zal kunnen werken. Maar ik heb echt meer dan een jaar geweend toen de dokters me zeiden dat ik niet meer mocht werken en dat ik moest blij zijn dat ik niet in een rolstoel zit. Maar ik kon dat toen niet begrijpen. Ondertussen wel. Ik moet elke dag morfine nemen om enkel mijn kleren te kunnen aandoen en de rest van de dag de gewone dingen te kunnen doen maar ik kan ze wel nog doen. Dat heb ik nu wel al beseft. Er zijn mensen die totaal niet meer kunnen lopen, wandelen met of zonder morfine of medicatie. Ik heb nu alleen nog meer respect voor mensen met een handicap die vechten en hun niet laten gaan. Want elke dag met pijn leven is niet zo simpel. Maar dat verhaal van mijn rug zal ik een andere keer es doen want het is al een boek op zijn eigen vrees ik. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb een schat van een zus en mijn mama is er ook nog. Een schat van een vrouw ook en alhoewel ze een drankprobleem heeft blijft ze altijd men moeder en ik zal ze altijd helpen waar ik kan maar zij helpt ook waar ze kan. Beschamend om te schrijven maar mijn moeder poetst mijn huis en doet mijn strijk want ik kan dat niet meer. Erg e. Na alles wat ik vroeger in mijn kinderjaren en jeugdjaren meegemaakt heb, heb ik toch nog een goede band met mijn moeder. Het leven is te kort om ruzie te maken. Dat heb ik al geleerd ondertussen. Mijn zusje is twee jaar ouder dan mij en is ook getrouwd en heeft 4 schatten van kindjes. Jammer genoeg wonen ze sinds een klein jaar in het buitenland. Ze waren er al een tijdje mee bezig maar toen dat met mijn dochter gebeurde werd het uitgesteld en ik had stiekem gehoopt dat ze het plan gingen opbergen. Maar verleden jaar is het dan toch gebeurd en zijn ze verhuisd. We horen en zien elkaar wel elke dag op skype of messenger maar dat is hetzelfde niet. Maar om de drie maanden ongeveer ga ik naar daar of komen zij naar hier. Want anders zou dat echt niet gaan. Ik kan niet zonder mijn zusje. We hebben in onze kinder en jeugdjaren elkaar zo nodig gehad en altijd elkaar geholpen en gesteund dat we een hele sterke band hebben. Zij is de enige die dezelfde humor heeft als ik en omgekeerd. En we weten alles van elkaar. Maar ik denk dat vele zussen die band hebben. Ik hoop in ieder geval dat het voor alle zussen zo kan zijn. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb 6 huisdieren. Een lieve bruine beer van een hond en een grote mooie langharige kater die denkt dat ik zijn mama ben. Overal waar ik ben is die poes ook. Zelfs als ik in bad zit. En dan nog een hele stoere haan en zijn 3 hennetjes die een groot park in de tuin hebben. Maar ze zijn me al zo gewoon dat ik ze kan aaien en ze eten uit men hand. Alleen mijn man moet opletten van mijn haan Brutus want hij heeft het blijkbaar niet zo op mannen. Het zijn onze zes kinderen bij wijze van spreken. Mijn dochter zag ze ook zo graag. Ik woon heel graag in ons huisje dat we 10 jaar geleden gekocht hebben en ik zou hier niet weg willen voor de herinneringen van mijn dochter alleen al. Haar kamer hier is er nog altijd. Maar soms is het ook heel pijnlijk om hier te zijn. Want naar alles wat ik kijk of doe herinnert er me we iets van haar. Maar hoe pijnlijk het ook is, ik zou het ook niet kunnen missen. Ik zou hier niet weg kunnen. Raar e. En we hebben ondertussen al zoveel verbouwingen gedaan en het eigenlijk al zo verbouwd zoals we ons nestje hadden voorgesteld dat we beslist hebben hier nooit te verhuizen. Dat is het zowat voorlopig dan. Sorry als ik wat van de hak op de tak spring maar ik zal in hoofdstukken proberen alles te vertellen wat ik hier nu in tkort heb geschreven. Het zal niet altijd even mooi zijn om te lezen. Het zal voor mij ook niet altijd makkelijk zijn om te schrijven want ik moet eerlijk zijn en ik heb heel wat domme dingen gedaan in men leven en fouten gemaakt. Maar ook deze zal ik neerschrijven ook al is het niet zo mooi maar ik heb mezelf beloofd mijn levensverhaal te schrijven zoals het is. Ik weet nog niet wat mijn volgende hoofdstuk zal zijn. We zullen wel zien als ik hier terug ben
Al in mijn kindertijd moest ik echt niet veel doen om iets te breken of te verstuiken. Ik zat toen al veel in de spoedafdeling of de huisdokter. Ik kan de keren dat ik in het gips ben geweest met zowel pols, knieën en enkels. Ik weet nog dat een dokter toen zei dat ik kalk tekort had en ampullen moest nemen om dat in orde te brengen. Maar als ik dat nu nam of niet ik had altijd wel ergens pijn of ik was gevallen. Ik had ook altijd last van mijn knieën. De dokter zei dat dit groeipijnen waren van te snel te groeien en hij heeft me meerdere keren in het gips gestoken met mijn benen vanwege die knieën. Ik herinner me dat ik toen al last had van ontstekingen op mijn knieën en vocht in men knieën. Op den duur gingen men ouders ervan uit dat ik gewoon een teer pietje was zoals ze zeggen. De jaren dat ik naar school ging viel dat allemaal wel nog mee buiten de regelmatige gipsen en verbanden door te vallen of gewoon ontstekingen. Toen ik 8 jaar was hebben ze mijn appendix uitgehaald want die stond op springen. Toen ik van school kwam wou ik aardbeien trekken. Het was net het seizoen en ik vond dat wel een goede start en ik had dan nog tijd om een verdere baan te zoeken. En het idee van buiten te werken vond ik wel leuk. Ik heb dan gesolliciteerd en mocht direct beginnen. Ik weet nog dat ze zei dat we onze nagels van duim en wijsvinger moesten laten groeien om zo makkelijk de aardbeien te kunnen afnijpen. De eerste dag voelde ik al dat ik ferm last had van het zitten op mij knieën. Als je aardbeien trekt zit je eigenlijk op je knieën op een hooibedje tussen de reien planten met een bakje om te vullen. En ik moet zeggen, ik deed dat graag. Het was mooi weer, je kon buiten en alle mensen waren vriendelijk. De tweede dag weet ik nog dat ik s avond bijna niet meer recht kon en dat ik nogal raar liep. Ik had al opgemerkt dat mijn rechterknie wat gezwollen was maar die avond was hij zowat dubbel zijn normale dikte. De bazin had me opgemerkt en me aangeraden toch een dokter op te zoeken. Ze zei me dat dit toch niet normaal was. Ik heb geprobeerd dat vol te houden en zelfs op men poep een eindje geplukt maar toen de bazin het zag zei ze me dat dit niet mocht. Iedereen moest op zijn knieën om dat hooibed waar je op zat niet te verschuiven. Ergens begrijpelijk maar voor mij dus een ferm probleem. Tegen het einde van de week ben ik naar mijn huisdokter geweest die onmiddellijk zei dat ik naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken en dat hij daar niet veel kon aan doen. Dit was iets voor een orthopedist. Zo gezegd zo gedaan. Ik naar dat ziekenhuis, de nodige onderzoeken gehad en dan terug bij de orthopedist voor de uitslag. Ik weet nog, ik was pas 18 en was al serieus onder de indruk van die onderzoeken en was beetje bang voor die uitslag. Ik wist totaal niet wat me te wachten stond en dat vond ik echt niet leuk. Iets wat ik nu nog altijd niet mee omkan. Die specialist wist me te vertellen dat mijn knieën niet normaal waren en dat mijn knieschijven helemaal gedraaid en scheef zaten waardoor mijn kraakbeen beschadigd was en mijn kruisbanden enz. uitgerokken. Toen zei hij me doodleuk dat dit een operatie zou worden en dat ik in de toekomst nog problemen zou hebben want mijn linkse knie was als zo slecht als mijn rechtse blijkbaar. Maar ik moest me geen zorgen maken want hij zou alles kunnen oplossen via een artroscopie (kijkoperatie) en ik zou er na enkele maanden al volledig door zijn. Ik volledig van mijn melk daar buiten gekomen met een hoop papieren voor de huisarts die een vooronderzoek moest doen voor die operatie. Ik weet nog de dag dat ik moest opgenomen worden in het dagziekenhuis voor de operatie kreeg ik op mijn kamer al zon operatieschortje en wat ik dacht een mutske voor op mijn hoofd. Dus ik me helemaal uitgekleed en dat schortje aangedaan en dat mutsje op men hoofd gezet. Ik zat dus klaar op men bed om meegedaan te worden als de verpleegster binnenkomt en me aankijkt te begint te lachen en vraagt wat ik daar op mijn hoofd heb. Ik kijk zowat raar en zeg haar wel mijn mutsje é. Ja da was dus geen mutsje maar een slipje. Ik had waarschijnlijk van de zenuwen nooit gezien dat daar in dat mutsje twee nogal grote gaten nochtans in zaten om dus je benen door te steken. Man man wat een afgang. De operatie is vlot gegaan en dezelfde avond mocht ik naar huis met een briefje waarop stond dat ik wondverzorging nodig had en 5 dagen op krukken. Ik heb dat allemaal goed doorstaan maar na een maand of twee kreeg ik opnieuw pijn in mijn rechterknie zodanig eigenlijk dat ik er op een moment bijna constant doorzakte met als gevolg een helse pijnscheut. Hij zwol ook weer op. Dus zocht ik opnieuw de orthopedist op en alweer de reeks onderzoeken en dan terug voor te uitslag. Ik weet nog dat hij zei dat hij had geprobeerd maar blijkbaar waren mijn knieschijven alweer schots en scheef geslagen en had schade aangericht. Hij zou het deze keer oplossen met langs de ene kant mijn kruisband en pezen in te korten zodat mijn knieschijf automatisch zou trekken naar de juiste kant. En als hij dat zou expliceerde aan mij leek mij dat ook wel een logische oplossing. Zo gezegd zo gedaan. Ik opnieuw binnen in de dagkliniek want ook deze operatie was niet zwaar en ik mocht dezelfde dag nog naar huis. Ik herinner me wel nog dat deze operatie toch een stukje pijnlijker was en ik mocht 2 weken deze keer er niet op steunen en krukken gebruiken. Ik heb die periode ook goed doorstaan maar alweer na enkele maanden begon die knie alweer te zwellen en pijn te doen. Tot na een tijd dat ik er weer bijna constant doorzakte ben ik terug gegaan en ik weet dat nog dit kort voor mijn eerste huwelijk was. Opnieuw weer dezelfde onderzoeken en alweer dezelfde uitslag. Hij zei me toen dat mijn knieschijven eigenlijk serieus gedraaid zaten en dat die operatie dus niet gelukt was. Maar hij had een oplossing maar het was een zwaardere operatie met een langere revalidatieperiode. En uitstellen was geen optie want hij wilde niet dat ik nog meer schade zou aanrichten dan dat er nu alweer was. Maar met mijn huwelijk die aan de deur stond was da niet zo simpel. Maar ik dacht dat het wel zou lukken. Dus zo gezegd zo gedaan. Zon 5 weken voor men huwelijk ben ik voor de 3e keer geopereerd en hij had niet overdreven dat het een zwaardere operatie was. Ze hebben mijn scheenbeen en mijn pees doorgezaagd en verlegd en mijn pees die aan men knieschijf hangt hebben ze aan mijn scheenbeen geschroefd zodat mijn knieschijf op die manier ging op de juiste positie zitten en blijven deze keer. Ik zag het niet echt zitten aangezien mijn huwelijk zo kortbij was maar ik zou er al op kunnen lopen op mijn trouwdag dus ik ging akkoord. Ik had ook niet veel keus want ik verging van de pijn en zag het ook niet zitten om zo te trouwen al manken. Die operatie zal ik niet snel vergeten. Pijnlijk man niet te doen. Ik herinner me dat ik wakker werd in de recovery gillend van de pijn en ze hebben me meteen weer iets ingeprikt tegen de pijn waarschijnlijk maar ik was direct opnieuw van de wereld voor een paar uur. Na 3 dagen daar had ik het echt wel gehad en ik wilde naar huis. Maar dat been deed nog zon zeer dat ik alles van mezelf heb moeten geven om mijn been van het bed te heffen om naar huis te mogen. Dat was de voorwaarde van de dokter om naar huis te mogen. Ik weet nog dat we nog niet helemaal thuis waren dat we moesten stoppen bij de huisarts achter iets tegen de pijn want ik was aan het hyperventileren van de pijn. En mijn toenmalige echtgenoot had van begrip en hulp echt geen kaas gegeten. Na 4 tot 5 weken gips en krukken ben ik al mankend gehuwd en was mijn inkomdans nogal lacherig. Maar daar die avond heb ik voor de eerste keer pijn gehad in mijn rug. Amai, ik wist niet wat rugpijn was nog nooit gehad. Ze hadden voor een spel een band aan mijn bovenbeen gedaan dat iemand dan met zijn mond moest afdoen ofzo. Tis zo lang geleden dat ik het zo zeker niet meer weet wat voor spel het was. In alle geval in ging naar de toiletten om die band aan mijn been te doen en het moment dat ik me stuip hoor en voel ik een immens gekraak en amai wat een pijnscheut. Daar stond ik dan. In de toiletten van de feestzaal op mijn trouwavond voorovergebogen van de pijn. Mijn tante heeft me dan een pijnstiller gegeven dat ze bij zich had maar ik heb de rest van de avond op een stoel gezeten met immens veel pijn. Zelfs weken na men huwelijk had ik nog zon pijn dat ik dan toch maar naar de dokter ben geweest want ik kon op den duur niets meer doen. Toen de dokter hoorde waar of hoe ik pijn had en hij bekeek mijn rug zei hij meteen dat ik naar het ziekenhuis moest want hij zag zo al dat mijn rug blijkbaar serieus scheef stond en er iets niet juist was. Hij heeft me sterke pijnstillers gegeven en me naar een fysiotherapeut gestuurd die me gekraakt heeft en een hele boel onderzoeken voorgeschreven. Ik weet nog dat als hij de uitslag had zei dat ik een ongewone scoliose had (verkromming van de ruggengraat) en dat ik volgens nog zo jong te zijn eigenlijk een oude rug had. Ik had ook blijkbaar 4 hernias. Ik moest naar de rugschool en ik moest ervoor zorgen dat ik mijn rug zo snel mogelijk sterk maakte anders ging ik serieus in de problemen komen. Ik heb dat ondertussen al zon tien keer geprobeerd maar telkens ze mijn oefeningen opdrijven komen mijn spieren in opstand en hou ik het gewoon niet vol van de pijn. Hoewel ik van mezelf mag zeggen dat ik een redelijke hoge pijngrens heb. Van het jaar 98 tot het jaar 2000 ben ik ongeveer 20 keer aan iedere knie geopereerd. Mijn rug deed het in die tijd redelijk zolang ik me niet overdeed. Ik had toen al wel telkens uitstralingen in mijn benen maar was me daar totaal niet van bewust dat dit van mijn rug kwam. En mijn knieën bezorgden me toen meer last dan mijn rug. Bij iedere knieoperatie telkens het kraakbeen opnieuw wegzuigen en mijn ligamenten en pezen aanpassen zodat die knieschijf hem toch een beetje in de goede richting zou zetten. Ondertussen ben ik gestopt met tellen hoeveel knieoperaties ik al gehad heb maar ik denk tussen 30 en 40 zoiets. Ik ben na die derde operatie opnieuw beginnen sukkelen en ben dan een andere orthopedist opgezocht. Hij heeft mijn knieën onderzocht en me eerlijk gezegd dat ze kapot geopereerd waren en dat die dokter dat niet slecht bedoeld had maar dat die operaties totaal niet voor mijn probleem waren geschikt waardoor alles alleen maar slechter gekomen was. Ik hoor hem nog letterlijk zeggen ik kan alleen als jij teveel last en pijn hebt alles beetje uitkuisen en ervoor zorgen dat je weer kan functioneren. Maar jij zult nieuwe knieën nodig hebben voor je 50ste. Maar ik had toen nooit durven denken dat mijn rug mijn leven zo zou bepalen zoals hij dat nu doet en zal blijven doen. Mijn eerste probleem met mijn rug was dus op mijn trouwavond en dan ben ik enkele jaren enkel bezig geweest met werken en ondertussen mijn knieën proberen zo goed mogelijk te houden door veel te fietsen enz. Ik herinner me wel nog heel goed dat telkens iedere dokter die me onderzocht me zei dat ik nog veel problemen ging hebben met mijn rug en dat mijn spieren en gebeente niet waren zoals ze moesten zijn voor iemand van mijn leeftijd. Dat daar toch iets meer moest achter zitten. Ik ben jaren geleden getest op de ziekte van Bechterew en ik had die ontstekingswaarde in mijn bloed maar ze zagen nog niets aan mijn rug omdat die ziekte ervoor zorgt dat je rug eigenlijk bijna letterlijk een bamboestok word. Hoe raar dat ook klinkt. Door de jaren heen ben ik verschillende keren bij een kraker geweest en infiltraties gehad toen het niet meer ging om te werken en zo heb ik toch kunnen werken en leven tot in 2006 ongeveer. Ik weet nog goed dat ik toen nog niet zo lang samen was met mijn huidig ventje. Ik was me aan het klaarmaken om te gaan werken en toen ik het bad uitkwam voelde ik een verschuiving en een pijnscheut onderaan in mijn rug en ik wist meteen dat ik naar spoed zou moeten. Ik heb daar dan drie weken gelegen met medicatie maar ik was toen al gewaarschuwd dat als dit nog een keer zou gebeuren ze wel zouden opereren omdat er te veel kans was dat ik verlamd zou worden. Ik had die keer nee gezegd tegen een operatie omdat ik bang was mijn werk te verliezen en zo hebben we nog es geprobeerd met medicatie. Ik weet nog na het ziekenhuis ben ik nog zon 4 maand thuis geweest en ben dan opnieuw beginnen werken. Blij dat ik was. Ik had het gevoel weer thuisgekomen te zijn. Nog geen drie weken was ik aan het werk toen ik mijn bed aan het opschudden was weer zon pijnscheut. Ik wist direct hoe laat het was. Ik weet nog toen ik naar beneden ging, half aan het lachen van miserie en angst en aan het wenen van de pijn dat ik zei aan men ventje dat ik weer es een snak gedaan had. Ik zie zijn gezicht nog voor me. Hij geloofde me eerst niet omdat ik half lachend half wenend naar beneden kwam. Maar hij had rap door dat dit geen grap was. Opnieuw terug naar spoed en daar 14 dagen opnieuw gelegen met medicatie tot mijn dokter me zei dat het genoeg geweest was en dat hij me zou doorschakelen naar een neurochirurg. Ik moest geopereerd worden of ik zou verlamd worden. Mijn eerste operatie was op 12 augustus 2008. Ze gingen een prothese steken op mijn slechtste niveau en proberen de andere niveaus te bewaren of een kussentje tussen te steken. Zo gezegd zo gedaan alleen hadden ze vergeten dat ik zwaar allergisch ben aan allerlei pijnstillers waaronder contramal. De anesthesist had me nochtans de dag ervoor onderzocht en me nog gevraagd wat de gevolgen juist waren als ik toch contramal kreeg. Ik vertelde hem nog dat mijn gezicht zwol en ik geen adem kreeg. Ik hoor hem nog zeggen van das een ernstige allergie maar we zullen kijken voor een andere oplossing. Het was een redelijke zware operatie die langer dan 8 uur zou duren en ik moest bloed krijgen tijdens de operatie ook waardoor ik voor de operatie een resem onderzoeken heb moeten doen en ik moest de avond voor de operatie al in het ziekenhuis zijn. Ik weet nog dat ik redelijk nerveus was en dat ik enkele keren naar de rookzaal ben geweest om een sigaretje te roken wat normaal is denk ik toch. Maar ik was toch al enkele keren aangesproken door de hoofdverpleger dat hij dat niet zo leuk vond dat ik zomaar ging roken. Ik heb daarop gezegd dat ik daar was voor mijn rug en niet om te stoppen met roken. Zijn gezicht sprak boekdelen. Mijn ventje had al gedaan met werken en was op men kamer aan het wachten op me. Hij zag meteen toen ze men bed binnenrolden dat er iets deftigs mis was. Ik had blijkbaar een hoofd als een visbokaal en ik lag in een bolletje gedraaid omdat ik telkens moest overgeven. Toen hij achter men bed de pijnpomp zag en het etiket met daarop contramal erop is hij onmiddellijk naar de hoofdverpleger gegaan en geëist dat ze onmiddellijk die pomp stopzetten en me medicatie gaven voor die allergie. De hoofdverpleger antwoordde koudweg had ze gisteren niet zoveel gerookt dan ging ze geen zon last gehad hebben. We hebben andere dingen te doen. Ik heb daar zo bijna 3 dagen gelegen tot mijn schoonmoeder de chirurg is gaan halen en gelukkig heeft hij dan ingegrepen en me erdoor getrokken. Maar wat daar gebeurd is gebeurd waarschijnlijk te veel en is eigenlijk onmenselijk. Ik heb dit achter mijn operatie aangevochten en ik heb maar gewonnen toen ik dreigde naar de pers te stappen. En ik had een voordeel. Mijn chirurg was zelf zo verbolgen van wat er gebeurd was dat hij een heel verslag geschreven heeft in mijn voordeel met het hele verhaal van de allergie en dat ze me discrimineerden omdat ik een roker ben. Gelukkig is ondanks al die miserie die operatie goed verlopen en goed gelukt. Die prothese zit nog altijd in mijn rug en doet goed zijn werk. Ik ben dan na die operatie na zon 4 maand opnieuw beginnen werken hoewel mijn chirurg me zei dat er nog veel werk was aan mijn rug maar ik wilde eerst weer proberen om met medicatie en pijnkliniek zolang mogelijk te rekken. Ik heb nog gewerkt tot 2010 met tonnen morfine en bijna elke vrijdagmorgen een afspraak in de pijnkliniek voor een infiltratie. Ik weet nog dat ik in november 2010 een week verlof had en ik had al een tijdje zoveel pijn dat ik in die week een scan besteld had. Ik was ervan overtuigd dat mijn pijn redelijk rap kon opgelost worden in de pijnkliniek en ik had een week om te rusten en mijn rug weer beetje redelijk te krijgen. Ik weet nog heel goed dat ik op 23 november 2010 bij de chirurg in zijn bureau was voor de uitslag van de scan en op 26 november 2010 lag ik al op de operatietafel voor operatie nr2. Maar dit was geen zon zware operatie. Hij ging gewoon alles wat vort was in mensentaal gezegd dan wegzuigen en opnieuw kussentjes tussen mijn wervels steken want al mijn lumbale wervels waren letterlijk op elkaar gestuikt. Maar ik ging hoogstens 6 maand thuis zijn van mijn werk en hij verzekerde me dat het meeste van mijn pijn ging weg zijn en dat mijn rug zo toch weer beetje sterker zou zijn voor een eindje. Maar ik mocht niets meer heffen en nog een hele waslijst van verboden dingen maar dat maakte me niet zolang ik maar terug aan het werk kon. En inderdaad, die operatie heeft maar zon 3 uur geduurd en na zon 3 dagen mocht ik naar huis. Ik herinner me wel nog dat ik tegen men ventje zei dat ik meer pijn had van die operatie dan van mijn eerste. En de dokter was nog bij me geweest en me gezegd dat hij veel werk had gehad en dat het echt nodig geweest was en dat hij zijn best had gedaan en alles diep in mijn rug had vermaakt en kussentjes gestoken. Die tweede avond toen ik al terug thuis was zat ik s avonds in de zetel en ik voelde dat mijn pyjamabroek en slip nat waren. Ik vond het vreemd maar het was nu ook niet zo veel en ik zal dat het geen etter of bloed was dus ik was er redelijk gerust in en ging slapen. De volgende morgen toen ik wakker werd wist ik meteen dat er iets mis was. Ik lag in een plas water en ik vond dat zo raar. Het rook niet, het plakte niet maar het had een hele lichtroze kleur en ik had een kloppende hoofdpijn die bijna niet te harden was. Ben naar beneden geweest en verse kleren aangedaan en had al opgemerkt dat er bleef water uit mijn wonde komen en dat die hoofdpijn erger was als ik rechtkwam of als ik neerlag. Ik belde mijn huisdokter omdat ik dacht dat het niet zo erg zou zijn en makkelijk op te lossen. Ik weet nog dat ik haar zei dat ik wakker geworden was in een plas water die niet plakte, geen bloed was en dat ik razend pijn in men hoofd had. Wat ze me toen zei ben ik na al die jaren nog niet vergeten. Annemie ik wil dat je nu onmiddellijk een handdoek rond je middel draait en goed aanspant en je belt nu iemand om je onmiddellijk naar de spoedafdeling te brengen. Je hersenvocht is aan het uitlopen. Je mag zelf niet rijden. Zoek zo snel mogelijk een chauffeur of beter nog bel de 100. Ik heb haar gezegd dat de 100 nu ook niet nodig was en dat ik mijn zus wel zou opbellen om me binnen te doen. Mijn zus heeft me direct binnen gedaan en ze waren blijkbaar op de hoogte want mijn chirurg stond me op te wachten. Hij bekeek men wonde en zei direct dat het inderdaad hersenvocht was en dat ik serieus in de problemen zat aangezien het geen druppeltjes waren maar echte hulpen vocht die eruit gutsten. Toen ze onderzochten hoe groot dat gaatje was in mijn hersenvlies waren ze toch er niet goed van. Het was een scheur van meer dan een 1cm. Misschien klinkt dat niet veel maar om dat in je hersenvlies te hebben is dat toch heel groot. Ze hebben me in de daarop volgende 6 maanden 4 keer geopereerd om dat gat te kunnen dichten. En toen alles eindelijk gelukt was en ik mocht naar huis kon ik weer es geen weg van de pijn. Opnieuw onderzoeken gedaan en wat zagen ze? Er was een facetgewricht gebroken in mijn rug. Terwijl ik daar niks anders gedaan had dan liggen. Maar ze hebben me waarschijnlijk beetje te geweldig van de operatietafel naar mijn bed gerold waardoor dat er nu nog es bijkwam. Ik weet nog dat ik toen dacht dat we alles nu wel al hadden gehad en ging achter die operatie vol goede moed naar huis. Al aan het plannen om te gaan werken enz. Als je zon 6 maand in het ziekenhuis ligt is die rit naar huis zo memorabel. Ik voelde me als een vogel die ze na jaren vrijgelaten hadden. Maar opnieuw na een dag maar kreeg ik verschrikkelijk veel pijn in mijn rug. Ik kan het nog altijd niet beschrijven maar ik stond erbij te wenen als een klein kind. Ik heb dan opnieuw naar spoed geweest en ik zie de dokters nog staan bij de resultaten met hun handen in hun haar en hun gezicht sprak boekdelen. Ik weet nog dat ik vroeg wat is er nu weer gebroken?. Waarop men dokter me zei was het maar dat. Ik had een MRSA opgelopen blijkbaar in de operatiezaal en dat beestje had zich genesteld in mijn onderrug aan de kant van mijn buik en het had zichzelf volledig ingesloten. Als je dat zag op de scan was het alsof er een okkernoot in mijn rug zat. Maar doordat hij dus aan de kant van mijn buik zat konden ze er niet aan met een dikke holle naald om het leeg te zuigen. En om het allemaal nog beetje moeilijker te maken ben ik ook allergisch aan allerlei antibiotica en was dat beestje resistent tegen de zwaarste. Het heeft 7 maanden geduurd tegen dat ze de juiste antibiotica hadden gevonden die zwaar genoeg was om het te bestrijden en dat ik ook niet allergisch aan was. Ze hebben daarvoor samengewerkt met UZ Gent en Leuven. Ik heb dan een klein jaar in het ziekenhuis gelegen en daarna nog een klein jaar die antibiotica moeten nemen in pillenvorm. Maar ik moest daar wel achter naar de apotheek van het ziekenhuis zelf want de gewone apotheek had dat blijkbaar niet. En om de drie dagen moest ik bloed laten trekken om mijn CRP te meten en als hij weer de hoogte inging moest ik opnieuw naar het ziekenhuis en als hij binnen de perken bleef wat toen nog eigenlijk 5 keer hoger was dan de normale waarde mocht ik thuis blijven. Kheb een paar keer moeten opnieuw binnengaan tot ik daar een zware longonsteking opgelopen heb en heb gezegd dat het genoeg was. Voor mijn part at dat beest heel mijn rug op maar ik wilde niet meer naar het ziekenhuis. Want dat beestje at dan nog es graag bot en weefsel. Maar dat hebben me ze maar gezegd achterna toen ze de schade bekeken. Daarmee dat ik nu met een neurostimulator loop en nog altijd tonnen morfine moet nemen om maar iets te kunnen doen maar volgens de dokters mag ik al heel blij zijn dat ik niet in een rolstoel beland ben. Mijn neurostimulator hebben ze al es moeten volledig hersteken want ik had het blijkbaar volledig kapot gekregen vanbinnen waardoor ze nu alles aan mijn spieren bevestigd hebben zodat het niet meer zo snel kan kapot gaan. Die neurostimulator werkt met een batterij en een sensor die verbonden zijn met elektrische elektroden die ervoor zouden moeten zorgen dat ik minder zenuwpijnen heb in men benen maar eerlijk gezegd heeft dat bakje me al meer miserie bezorgd dan iets anders. Ik ben nu bezig met een aanvraag voor een morfinepomp maar dat is dan ook het laatste wat ze kunnen doen. Enkele weken geleden ben ik opnieuw volledig gescand geweest omdat ik zon last heb s nachts van spierspasmen en overdag zon elektrische snakken in men gezicht. Ik moet nu zo rap mogelijk naar een neuroloog want ze denken dat ik ms heb. En die snakken in men gezicht is een aangezichtszenuw die ontstoken is of kapot aan het gaan is. Er is daar geen oorzaak van of tis pech. Ze zullen proberen in de pijnkliniek die zenuw in men gezicht te behandelen of anders zullen ze moeten een gaatje boren in mijn hersenen tot ze aan die zenuw zijn en dan doorbranden. Het idee alleen al brr. Ik hoop echt dat de pijnkliniek me zal kunnen helpen. Ik heb al een maagbreuk van 40cm door de medicatie en al die verdoving en alle stress die dit met zich meebrengt en ik heb al veel zware migraine aanvallen door die scheur in men hersenvlies dat ik er nu momenteel niet zo veel kan bijhebben. Ik weet dat ik eigenlijk geluk heb gehad en dat het allemaal anders had kunnen uitdraaien maar kheb zon gevoel dat het niet stopt. Als het ene opgelost is komt er iets anders op de proppen. Maar ik zal alles aanvaarden zoals het is en er proberen zo goed en zo kwaad te leren mee leven zeker. Veel keus geven ze me niet. Ik heb volgende week al een afspraak met een neuroloog en ik ben aan het wachten voor de uitslagen van mijn bloedproeven. Dan zal ik al heel wat meer weten. Ik hoop gewoon eigenlijk met mijn verhaal te doen mensen laten weten dat ze niet alleen zijn met hun pijn en hoop daarmee anderen te steunen. En ik moet eerlijk zeggen dat het me ook deugd doet om alles es van me af te schrijven. Ik hou jullie zeker op de hoogte hoe alles verloopt en wat de uitslagen nu zullen zijn.
Ik zag er echt tegenop om daarover te beginnen schrijven maar ik heb gezegd dat ik alles zal schrijven zoals het is dus zoals iedereen heb ik ook ferm gepuberd zoals ze zeggen. Maar onze thuissituatie was dan ook niet alledaags. Doordat we nogal veel verhuisden konden men zus en ik moeilijk vrienden houden, want vrienden maken is niks maar als je dan verhuist is het contact houden zo moeilijk. Maar gelukkig heb ik altijd men zus gehad en tante Regine. Da was mijn lievelingstante. Ik kon alles zeggen tegen haar. Ze was meer een vriendin dan een tante. En met ma die liever dronken in de zetel lag en pa die nooit thuis met zijn beroep als vrachtwagenchauffeur en dan internationaal hadden we eigenlijk vrij spel om alles te doen wat we niet mochten doen. Maar als pa dan es thuiskwam bracht hij altijd vrienden mee. Als ik daar nu op terugkijk waren dat eigenlijk allemaal sukkelaars die anders alleen thuiszaten en waar mijn vader medelijden meehad. Of oplichters die mijn vader rond hun vinger draaiden met een pakje geld en verhaaltjes. Mijn vader had veel vrienden en was ook heel anders tegen zijn vrienden dan tegen zijn gezin. Ik weet nog heel goed toen hij de eerste keer zijn vriend Fred meebracht. Zijn vrouw had hem juist verlaten en hij liep een beetje verloren. En ik moet zeggen in het begin was da een toffe kerel die zich bezighield met ons en hielp waar hij kon. Tot mijn vader besloot dat hij bij ons mocht komen wonen. Dan begon die vriendelijkheid een beetje te vriendelijk te worden. Ik zal nooit vergeten toen hij de eerste keer s nachts aan men bed stond met zijn vinger op zijn mond en zijn andere hand in een broek. Hij bedoelde daarmee dat ik ma en pa niet mocht wakker maken. Ik heb nog altijd verschrikkelijk veel spijt dat ik niet geroepen heb of toch tenminste iets. Maar weet je ik was 13 toen het voor de eerste keer gebeurde en aangezien hij de hele tijd bij ons was wist hij ook veel van ons. Mijn vader was een strenge man tegenover zijn dochters. Ons haar mocht niet gekleurd of afgesneden zijn en nog zon regeltjes. Wat maakte dat wij veel deden wat ons vader niet wist maar Fred wist het dan wel. En hij hielp ons dan het geheim bewaren als ik s nachts mooi stil bleef. Één voorbeeld: ik rookte eigenlijk al van mijn 11 jaar. Ik weet das verschrikkelijk vroeg maar kan dat niet meer terugkeren en Fred wist dat. En hij wist als mijn vader dat zou weten ik er niet goed zou van zijn. Zoals ik al eerder zie had mijn vader maar een oplossing voor ongehoorzame dochters. Strenge belachelijke lange straffen zoals 6 maanden niet buiten, ook niet voor es naar de winkel. Hij kon dan heel koppig zijn en die 6 maanden volhouden maar aangezien hij niet vaak thuis was en dat ons ma ons ook niet echt in de gaten hield konden we toch in onze strafmaanden zal ik maar zeggen toch es naar buiten naar een vriendin ofzo. Maar Fred wist dat dan ook waardoor hij alleen maar meer middelen had om me te doen zwijgen. Ik heb één keer es mijn hart gelucht bij ma op een moment dat ik dat niet meer aankon en ik wilde weglopen van thuis. Maar daarvoor had ik alles verteld aan ma en had verwacht dat ze als een leeuw voor haar welpen ging vechten maar haar reactie was heel raar. Nu weet ik meer maar toen zei ze me: Ik zal er van spreken met je vader en we zien wel. Enkele dagen later begon ik er weer over en vroeg haar of ze al gesproken had met pa. Maar ze zei dat pa me niet geloofde. En dat was voor mij de druppel denk ik. Ik ben dan beginnen weglopen van thuis. Ik vertrok zogezegd naar school maar ging niet en ging dan bij vrienden logeren tot de politie me maar weer es kwam halen. Ik zei het nochtans aan de politie van me niet naar huis te brengen dat ik ging slaag hebben maar hun reactie was dat ik dat wel verdiend had. Ik had te luisteren naar mijn ouders punt uit. En inderdaad slagen heb ik gehad. Ik ben es weggelopen naar Kortemark waar ik men beste vriendinnetje had en het was me daar gelukt om me 3 dagen te verduiken. Tot de 3e dag men zus me vond. Ze smeekte me mee te gaan naar huis dat pa heel ongerust was en dat hij zo blij ging zijn als ik thuis was. Zij woonde ondertussen al een tijdje niet meer thuis en wist dat niet pa nogal hard kon slaan. Ik heb geweend, gesmeekt om me niet naar huis te doen want ik wist wat me te wachten stond. Maar ik had geen keuze,het was met mijn zus naar huis of met de politie. Dus ben ik maar met mijn zus en haar toenmalige man meegegaan. Ik zal de volgende momenten nooit vergeten en uit mijn hoofd kunnen prenten. Ik weet nog toen ik binnenkwam en mijn pa draaide zich naar mij toe met zijn gezicht lijkbleek van de woede en zijn woorden waren en nu is het aan jou. Ik weet nog dat ik een slag op men neus gehad heb, dan een stamp in men maag waardoor ik op de grond beland ben. Hij heeft me daar nog enkele schoppen gegeven en ik ben dan proberen weg te lopen naar boven maar hij was rapper dan ik. Ik had nog lang haar toen en ik heb met mijn hoofd iedere trap gevoeld tot aan mijn kamer. Ondertussen bleef hij maar briesen dat hij me ging dooddoen dat ik hem zo boos gemaakt had. Ik ben op mijn slaapkamer geraakt en heb me daar kunnen tussen mijn donsdeken draaien waardoor hij dan niet meer aan me kon. En dat is men geluk geweest. Ik weet niet of ik het anders kon navertellen. Alles gaat op zon moment zo vlug dat je maar later alles es opnieuw beleefd en beseft wat er eigenlijk allemaal gebeurt is. Ondertussen hoorde ik men zus schreeuwen tegen men vader en ik weet nog dat ze er beneden nog wilde tussenkomen maar haar man heeft haar tegengehouden en das maar best ook want we gingen dan met twee zo gelegen hebben. Ik weet dat ze haar daar nog altijd schuldig over voelt maar dat hoeft echt niet. Ik neem haar niets kwalijk integendeel ze heeft gedaan voor goed en ze was zich totaal niet bewust hoe pa was tot die dag. Ik denk dat ik toch een korte tijd moet bewusteloos geweest zijn toen ik daar tussen mijn donsdeken lag want ik kwam weer bij en hoorde beneden niks meer. Mijn zus en haar man waren naar huis en ik hoorde gewoon ma en pa praten alsof er niets was. Ik voelde aan met hoofd dat er iets niet pluis was. En ik weet nog dat ik zon commode had met een spiegel erboven op met dan 3 lades voor ondergoed enzo in weg te steken. Toen ik me uit het donsdeken rolde voelde ik het bloed uit men neus en gezicht stromen en ben dan naar die commode gestrompeld. Ik heb toen al mijn ondergoed gebruikt om het bloeden te stelpen. Toen ik in die spiegel keek verkende ik mezelf niet meer. Men gezicht was zo gezwollen dat mijn ogen gelijk kwamen aan mijn neus . Mijn gezicht was een bol als je het zo kan noemen. Ik had pijn aan men armen en handen en toen ik keek zag ik dat ik waarschijnlijk heb willen schermen voor mijn gezicht waardoor mijn vingers er ook aan moesten geloven. Toen ik es rond me keek was het net of ik zat midden in een horrorfilm. Overal bloed, op mijn bed, op de commode, op de vloer, overal gewoon. En mijn ma had ik nog niet gezien. Zij had zich nog niet getoond. Plots hoorde ik beneden de bel gaan en hoorde dat het nonkel Pierre was. De man van mijn lievelingstante. En ik dacht echt dat die me kwam redden. Ik begon te wenen van opluchting. Ik hoorde hem praten met mijn vader en hoor mijn vader nog zeggen jaja ze is thuis, ze is boven moe maar es gaan kijken.Ik vergeet nooit die zijn gezicht toen hij die kamer binnenkwam, rondkeek en dan mij zag liggen met al mijn ondergoed om het bloeden te stelpen. Hij begon onmiddellijk te wenen. Waarom ik het volgende heb gezegd weet ik nog niet maar het enige wat ik zei tegen nonkel Pierre was ik heb er genoeg van. Ik ga naar de politie. Ik geef hem aan. Ik wil hier weg. Hij is niet lang gebleven want hij kon niet in men gezicht kijken zo lelijk was ik eraan toe maar verzekerde me dat alles zou in orde komen. Ik hoor hem nog naar beneden gaan en roepen tegen mijn pa Ben je nu helemaal op je kop gevallen. Ze kon dood geweest zijn! Besef je wel wat je gedaan hebt? Ze gaat je aangeven en je gaat de gevangenis in broer. Ze heeft me zelf gezegd dat ze naar de politie gaat. Als ze gaat dan zit jij in de bak broer. Net daarop hoor ik iemand heel rap de trap oplopen en ik wist al dat het hem was. Ik had me al terug tussen mijn donsdeken gedraaid maar er niet aan gedacht mijn gezicht te beschermen. Ik herinner me zijn woorden nog levendig. Wat heb ik daar gehoord? Jij gaat me aangeven? Ik heb dan enkele vuistslagen recht in men gezicht gekregen. En dan zei hij als je denkt naar de politie te gaan sla ik je dood. Hij was zo razend. Hij is naar beneden gegaan ik en hoorde hem zeggen tegen ma je zal moeten gaan kijken naar de kleinen (dat was mijn naam) en verzorg haar een beetje. Ik was zo blij dat ik dat hoorde ik dacht als mijn ma me komt beetje verzorgen zal ze me troosten. Maar ze kwam me wel verzorgen maar medelijden had ze niet maar ik zag wel aan haar gezicht dat ze verschoot van mijn verwondingen. En ik begon wartaal uit te slaan. En ik verloor dikwijls het bewustzijn. Ma viel toch beetje in paniek en ging naar beneden vragen aan pa of dat ze mij niet naar het ziekenhuis of een dokter doen want dat er iets niet juist was. Dat was niet nodig zei pa. Al wat ze heeft gehad heeft ze verdiend. Maar het ging elke dag slechter met me. Tot in de week dat pa gaan werken was kon mijn moeder het ook niet meer aanzien en dan zijn we naar een dokter geweest. Niet onze dokter natuurlijk want die mocht dat niet weten en in die periode werden medische gegevens nog niet gedeeld. Die man zijn gezicht vergeet ik ook niet gauw. Mijn neus was gebroken en een oogkas was gebarsten. Enkele vingers gebroken en een elleboog gebarsten. Enkele ribben gekneusd en grote bloeduitstortingen in mijn hoofd waardoor ik dus die wartaal uitsloeg. Ik heb een hoop medicatie meegekregen en mijn moeder heeft de raad meegekregen dat als er nog es zoiets gebeurd stappen te ondernemen want dat dit wel echt niet kon en dat hij een verslag zou opmaken en bij hem houden voor het geval als we wilden stappen ondernemen zouden we dat kunnen gebruiken. Ik weet nog dat iemand moest bellen naar school om te zeggen dat ik ziek was. Mijn pa heeft gebeld naar de directeur. Ik herinner me ook dat nog heel goed. Mijn vader hallo, met de vader van Anne. Zij komt toch zeker een maand of 2 niet naar school. De directeur oei wat is er gebeurd? Heeft ze een ongeluk gehad ofzo meneer? Mijn vader: nee, ze heeft slagen gekregen van mij omdat ze weggelopen is van thuis. Zo vlakaf ik zakte door te grond van schaamte. Weken gingen voorbij en ik leefde op mijn kamer. Ik mocht niet naar beneden komen. En dat was ook het laatste wat ik wilde. Ik denk nu dat het gewoon is omdat hij niet wilde zien wat hij zelf had aangericht. Ik weet nog toen ik bijna terug naar school mocht dat pa thuiskwam met het nieuws dat Fred opnieuw in de problemen zat en dat hij opnieuw een tijdje bij ons zou intrekken. En toen knapte iets in me. Kweet nog dat ik tegen men ma zei dat ik dit niet meer wilde maar zij vond het niet erg dat hij terugkwam. Integendeel had ik de indruk. Ik moest het geweten hebben waarom ze me niet beschermde maar als je nog zo jong bent denk je zover niet. Tot je met neus op de feiten wordt gedrukt. Ik kwam op een dag thuis van school. Ik had normaal gezien studie maar de leerkracht was ziek en we hadden geluk en we mochten naar huis. Toen ik thuiskwam hoorde ik geluiden vanuit het salon. Mijn ma en Fred waren daar in de zetel het beste van hun zelf aan het geven. En toen wist ik het. Ik moet hier weg. Ben dan opnieuw beginnen spijbelen en weglopen. Tot pa me weer es had gevonden aan het zwembad in Kortemark. Ik weet nog dat ik een witte trui aanhad. Als hij met me gedaan had was die trui helemaal rood doordrenkt met bloed. Ik heb nu nog altijd een lelijk litteken aan mijn voorhoofd van met sleutels in zijn handen te slaan. Ben de dag erop zogezegd naar school gegaan maar ben in de plaats naar de politie gegaan. Maar ik was de deliquent en ik moest maar es leren luisteren en een goede lap rond de oren kon in die tijd geen kwaad. Wat wisten zij? Daar stond ik dan weer. Rond die periode heb ik mijn jeugdliefde leren kennen. Natuurlijk was mijn vader er radicaal tegen. En inderdaad hij was geen koorjongen maar voor mij was hij alles. En hoe meer mijn vader er tegen opkwam hoe meer we mekaar zagen. Ondertussen ging het met mijn moeder van kwaad naar erger. Ze dronk elke dag. Een vriend van mijn vader woonde in een appartement achter ons huis. En mijn vader had ondertussen een andere carrière gevonden. Zelfstandig autoverkoper. Waardoor hij wel elke dag thuis was en ik zowat op mijn kamer leefde. Maar af en toe gingen we es langs bij die vriend want die had een wasmachine en dan konden we onze was ondertussen doen. Die bewuste dag gingen we ook de was gaan doen bij die vriend en ik ging mee. Moeder had ondertussen al haar limiet maar ik liet haar en ging mee om te helpen. Ik weet nog dat mijn vriendje niet binnen mocht bij ons van pa en spraken we dan soms af bij die vriend zodat we elkaar toch zagen. Zo gezegd zo gedaan. De was was gedaan en ma had er nog enkele gedronken bij onze vriend waardoor haar toestand van beneveld naar bezopen was gegaan. We liepen te voet terug naar huis en juist als we aan onze voordeur komen komt pa aangereden met zijn camionette. En toen ging alles heel vlug. Mijn vriend had 1 minuut om te maken dat hij wegkwam. Eens binnen kreeg mijn moeder enkele rake klappen en ik was naar boven gelopen en de politie gebeld. Hij had dat gehoord en was razend. Hij bond me vast aan het bed zodat ik niet kon weglopen. Gelukkig stond mijn vader al in de politiedossiers gekend als agressief dus gelukkig waren ze met genoeg. Mijn moeder mocht direct mee van men pa maar mijn dochter krijgen jullie niet mee had hij gezegd. En voor een keer heeft mijn moeder het dan voor me opgenomen en gezegd dat als ze me daar zouden laten ik het waarschijnlijk niet zou overleven. Maar ze hebben hem wel met 3 agenten moeten tegenhouden toen ze me naar beneden brachten om naar buiten te gaan. Ik herinner me zn stem nog levendig. Zorg dat ik je niet tegenkom of ik sla je dood. En ik wist dat hij het meende. Kheb dan ook officieel klacht ingediend tegen mijn vader en ben die verslagen van die dokter gaan vragen. Eindelijk geloofden ze me dan toch en begrepen ze de reden waarom ik wegliep. Ik heb ook klacht ingediend tegen die Fred maar heb daar nooit meer iets van gehoord. En wilde het ook zo vlug mogelijk vergeten en heb het eigenlijk nooit opgevolgd. Ben dan ook een hele tijd met anonieme witte volvos van de politie naar school gebracht en terug gebracht naar een pleeggezin waar ik voorlopig terecht kon. Mijn moeder had ondertussen alweer beslist om pa nog een kans te geven. Hij was nog de slechtste niet en ik moest hem zo niet uitdagen ook é. Ze patrouilleerden ook om de zoveel uur rond het huis waar ik verbleef want hij reed werkelijk rond op zoek naar me. Ik ben dan van dat pleeggezin naar Onze Kinderen geweest en ik was daar echt graag. Van de eerste dag dat ik daar was voelde ik me daar echt goed. Vriendelijke mensen en een goede structuur en ik voelde dat me dat goed deed. Maar na enkele weken kreeg ik bericht van mijn begeleider dat mijn vader klacht had ingediend bij de jeugdrechter dat hij het erg vond dat ik mocht kiezen waar ik woonde terwijl ik de deliquent was en hij ervoor moest betalen. Hij eiste dat ik eerst een periode naar een gesloten instelling moest zodat ik toch kon inzien dat ik verkeerd bezig was. Ik moest gestraft worden van hem omdat ik me verzet had. En zijn wil was wet dus ik mocht mijn koffers pakken en weg naar de Zandberg in Brugge. Dat was bijlange zo gezellig en huiselijk niet als in OK. Maar ik heb dat overleefd. Ik weet nog dat je in de Zandberg als je 14 was mocht je 6 sigaretten op een dag roken. Als je dan mocht van je ouders of niet het was hun regelement. Bij zijn eerste bezoek kreeg hij te horen dat ik dus 6 sigaretten op een dag kreeg en hij ontplofte bijna. Ik ben haar vader en ik zeg wat ze mag en niet mag hoor ik hem nog zegggen. Sorry meneer dat zijn regelementen van de jeugdrechter en die gaan boven u ouderlijke macht. Uw dochter mag hier 6 sigaretten per dag roken. En het gesprek was afgelopen. Weg was hij als een kind die zijn gedacht niet krijgt. Na 2 maanden daar hebben ze dan beslist dat ik opnieuw naar huis mocht maar natuurlijk onder de nodige begeleiding. Ik kreeg bijna een aanval als ik dat hoorde. Ik moest na school naar een dagcentrum tot 19u s avonds en dat was hun nodige begeleiding. Dat heeft natuurlijk niet lang geduurd. Na een paar maanden al was het weer bokswedstrijd bij ons thuis, is de politie opnieuw tussenbeide gekomen en hebben ze me dan toch geplaatst in een tehuis in Kortrijk. Ik was natuurlijk nog altijd samen met mijn vriendje al was het maar om mijn vader een loer te draaien eerlijk gezegd. Toen ik daar zon 3 maanden was kwam uit dat ik zwanger was van mijn jeugdliefde. Mijn eerste vraag was hoe zal mijn vader daarop reageren? Maar ik was vastbesloten. Ik hield dit kind en bleef bij mijn vriendje wat hij ook dreigde of deed. De zuster van de instelling in Kortrijk heeft mijn vader op de hoogte gebracht en hij had haar gezegd dat als hij me zou tegenkomen ik niet langer zwanger ging zijn want hij ging dat daar gauw es uitkloppen. Ik heb me dan 9 maanden beetje weggestoken zullen we maar zeggen. Maar als ze geboren was was hij de eerste om te komen kijken. En vanaf dat moment waren ze 2 handen op een buik. Dat waren zo een beetje mijn puberjaren. Vergeef me als ik een beetje chaotisch schrijf maar ik schrijf me zoals ik het me herinner. Maar geloof me als je zon wezentje in je handen krijgt waarvan je plots mama bent zijn je puberjaren voorbij.
Mijn kinderjaren zijn niet zo rooskleurig maar ik zal dan ook wel niet de enige op de wereld zijn die dit kan zeggen. Maar ik had wel het geluk mijn zus te hebben en een tante en memetje. Zij zorgden veel voor ons want ma kon niet altijd. Ma had een ernstig drankprobleem en nog altijd trouwens. Pa was veel weg als vrachtwagenchauffeur waardoor we eigenlijk zonder tante en meme zon beetje aan ons lot overgelaten waren. En wat doen kinderen die geen begeleiding hebben? Op straat rondhangen, op vroege leeftijd beginnen roken, enz
Maw mijn zus en ik hebben veel gezien en gehoord dat op die leeftijd totaal niet gepast was. Tante was mooie,jonge dame waardoor we een goede band hadden met haar. Ze was trouwens meter van mijn zus. Als we de woensdagmiddag thuiskwamen en ma had weer gedronken kwam tante ons dan halen. Kweet nog dat ma dan heel grof deed tegen tante. Ze was erg jaloers op tante. Tante was nog alleen, deed haar zin en woonde nog thuis waardoor ze niks tekort had. En ma was daar jaloers op en het feit dat wij haar dan opbelden, daar kon ze niet mee lachen. Tante had een grote hobby. Engelse Buldoggen. We hebben zo een nest gekweekt. Prachtige beestjes. Zelf hadden we ook een Engelse Buldogg. Het was een teefje en ze noemde Kim. Zon lief beest. Dat was dan ook de mama van de pups waardoor alle pups de hele tijd bij ons waren. Dat was met een stamboom en we moesten ze dan allemaal een naam geven die begon met de letter N. Tot de tijd kwam dat mensen kwamen kijken om ze kopen. Mijn zus en ik verdoken ze dan. Dat was een leuke periode in mijn kindertijd die me bijgebleven is. Memetje had een bar waar mijn ma zogezegd poetste en de kamers onderhield maar wij waren daar ook veel en het duurde niet lang voordat mijn zus en ik zagen dat ons ma daar meer deed dan poetsen alleen. En als je dat op jonge leeftijd van je eigen moeder ziet en weet dat je papa ergens aan het werk is dan kweek je op zon jonge leeftijd een afkeer van je moeder die niet gezond is. En het beeld krijg ik nu soms nog bijna niet uit mijn hoofd als ik haar zie en ze heeft weer eens gedronken. Bijna elke dag als we thuiskwamen van school lag ma uitgeteld op de bank of op de grond en lagen de flessen drank tot in de tuin verspreid. Ze deed haar best denk ik om een goede moeder te zijn maar ik denk dat ze eenzaam was en het niet aankon alleen maar ze dronk eigenlijk al daarvoor. Mijn vader was er nooit met zijn job als vrachtwagenchauffeur en als hij thuis was was hij eigenlijk ook alleen bezig met zijn hobbys en vrienden. Ik weet wel nog altijd s morgens was ma er altijd voor ons klaar te maken om naar school te gaan en ervoor te zorgen dat het al lekker warm was. Maar door het feit dat pa nooit thuis was en dat mijn moeder zich eenzaam voelde duurde het niet lang voordat we ook thuis bezoek kregen van mannen en zelfs vrienden van mijn pa en niet om koffie te drinken als je begrijpt wat ik bedoel. We zijn ook ontelbare keren verhuisd. En dat heeft ook voor ons heel zwaar doorgewogen want dat was telkens een andere gemeente, andere school en andere vriendinnen. Het voordeel was dat ik makkelijk vriendinnen maakte. En ik had mijn zusje die altijd bij me was en voor me zorgde. Financieel hadden we het niet makkelijk maar als je maar één inkomen hebt en mijn vader zijn hobbys waren niet bepaald goedkoop kon het ook niet anders. Mijn vader zijn hobbys waren rally en autos en motos. Dan kan je je voorstellen dat dit niet bepaald goedkoop is. En ons moeder kon ook niet goed met geld omgaan. Zij kocht dan met het geld die over was voor duizenden franken bloemen voor in de tuin. De keren dat we thuiskwamen van school en er stond niets meer dan enkel een tafel en 2 stoelen en onze bedden wisten we dat alweer een deurwaarder was langs geweest. En enkele dagen later stond er weer andere meubelen tot de volgende deurwaarder. Ik denk dat dat ook wel de reden zal geweest zijn dat moet moeder een centje bijverdiende bij mijn oma in de bar. En mijn vader was daar mee akkoord. Hoe raar dat ook klinkt. En daar dan champagne moeten meedrinken met de klanten heeft ook niet veel goeds gedaan aan haar toen al drankverslaving. En het probleem was en is nog altijd dat als mijn moeder nuchter is dat het een schat van een vrouw is. Een harde werker, een lieve rustige vrouw die veel kan verdragen. Maar o wee als ze gedronken heeft. Dan is het een heel andere vrouw. Dan veranderd ze in iemand die totaal geen fatsoen meer heeft, die mannen bespringt (letterlijk jammer genoeg), ruzie maakt of stookt. Iemand waarmee je in schande komt als je daar ergens mee gaat. En het jammere was dat ze het soms nodig vond om naar onze klas te komen als ze gedronken had om zich voor te stellen. Alé zo zei ze dat dan toch. Als we haar vroegen waarom ze weer eens gedronken hadden toen we thuiskwamen kwam ze altijd met dezelfde smoesen ik ben ziek of ik voel me niet goed. Maar volgens haar had ze nooit gedronken. Ze deed dan heel verontwaardigd. Typisch waarschijnlijk voor een alcoholist. Vriendinnetjes hadden we niet veel want als we ze es vroegen om te komen spelen verpestte ze het zo grondig dat ze niet meer wilden met ons omgaan. Wat begrijpelijk was eigenlijk maar toen deed dat pijn en aangezien we financieel altijd aan de grond zaten waren onze kleren altijd aftands en dat hielp ook niet echt voor ons imago. We hadden het geluk 2 hele goeie tantes te hebben en een schat van een meme die heel goed voor ons zorgden. We moesten maar bellen en ze kwamen ons direct halen. En we belden veel geloof me. Waardoor we eigenlijk het grootste deel van onze kindertijd elders zijn opgevoed maar we vonden dat niet erg. Daar hebben we gezien wat een gezin en gezinsliefde is, hoe het eigenlijk moet. Want bij ons was van liefde niet veel sprake. Integendeel, mijn vaders oplossing was slaan. Hij was een stronk van een vent zoals zeggen van een goede 100 kilo met een hart van goud voor zijn vrienden maar thuis was dat heel wat anders. Kmoet wel eerlijk zeggen als ik nu erop terugkijk ik hem ergens wel begrijp. Het was fout maar toch begrijpelijk. Mijn zus en ik zijn meer dan eens s nachts wakker geworden van geschreeuw en gebonk en meestal voelden en wisten we dat al van de avond zelf voor we gingen slapen en dan sliepen we altijd samen. Ik herinner me nog een keer dat we s nachts wakker werden van nogmaals geschreeuw en gebonk en enkele minuten later heel stil. Mijn zus en ik wilden naar beneden kijken maar waren bang. Ik weet nog dat mijn zus zei ik zal voorop gaan. Dat beeld dat we toen zagen zie ik nog dikwijls voor me. De living bijna kort en klein geslagen en veel bloed aan de voordeur. Dat was de eerste keer dat ik zoveel bloed in het echt gezien heb. We hebben ma gevonden in haar bed en pa was weg. Van de volgende morgen herinner ik me niet veel alleen dat ze in haar gezicht bont en blauw stond.
Ik heb wel enkele goede herinneringen aan mijn kindertijd maar ik moet eerlijk zeggen dat dit er niet zoveel zijn en als er het zijn dat het niet met mijn ouders is maar met familie of vooral met mijn zusje. Mijn zus en ik konden serieus vechten tot het bloedde maar we konden elkaar niet missen en kwamen voor elkaar op. Nu nog altijd trouwens. Zoals die keer dat we met onze ouders, grootouders en tante een grote reis door Europa gemaakt hebben met een mobilhome. Dat waren 3 prachtige weken waar ik goede herinneringen aan overhouden heb. Ik heb me denk ik grotendeels over mijn kindertijd kunnen zetten door het feit dat ik andere mensen had op wie ik kon rekenen. Ik weet dat veel mensen niemand hadden en dat is nog veel erger. Mag er niet aan denken als ik mijn tantes, meme of zusje niet gehad had.
Ik ben deze blog begonnen op aanraden van mijn dokter. 2 jaar geleden is mijn dochter uit het leven gestapt. Ze was amper 18 jaar. Na een nachtmerrie van 2 jaar om haar te helpen of haar bijna letterlijk in leven proberen te houden heeft ze toch beslist er een einde aan te maken. Ergens kan ik haar wel begrijpen want ze was zwaar psychisch ziek op haar jonge leeftijd. Ook mijn vader is 20 jaar geleden uit het leven gestapt. Hij was dan wel niet ziek maar hij is zwaar gekwetst geweest door een gevoelloze, zieke vrouw en zijn leven was eigenlijk een puinhoop. Erg om te zeggen van mijn vader maar toch was het zo. Maar ook op andere vlakken heeft het leven me niet gespaard. Maar ik ben er zeker van dat mensen nog veel meer meegemaakt hebben dan ik en misschien steun kunnen vinden in men verhaal. Ik zal me voorstellen als Anne, 38 jaar en getrouwd met een schat van een man. Het is mijn tweede huwelijk maar ik kan met mijn hand op men hart zeggen dat hij me echt graag ziet en dat we samen oud worden. Hij is niet alleen mijn man maar ook mijn beste vriend, minnaar en klankbord. We zijn nu bijna 11 jaar samen en 5 jaar ervan getrouwd. Man hij heeft al wat meegemaakt met mij in die tijd. En toch blijft hij bij me en ziet hij me nog altijd graag. Ik heb lang gewerkt in een sportwinkel. Ik deed het onthaal en de facturatie, was communicatieverantwoordelijke en gaf opleiding voor kassa en onthaal. Ik deed die job met hart en ziel en mijn collegas waren allemaal familie. Tot een mislukte rugoperatie. Ondertussen ben ik al meer dan 6 jaar thuis. Ik heb me er ondertussen al bij neergelegd dat ik dat werk niet meer kan en dat ik waarschijnlijk nooit meer zal kunnen werken. Maar ik heb echt meer dan een jaar geweend toen de dokters me zeiden dat ik niet meer mocht werken en dat ik moest blij zijn dat ik niet in een rolstoel zit. Maar ik kon dat toen niet begrijpen. Ondertussen wel. Ik moet elke dag morfine nemen om enkel mijn kleren te kunnen aandoen en de rest van de dag de gewone dingen te kunnen doen maar ik kan ze wel nog doen. Dat heb ik nu wel al beseft. Er zijn mensen die totaal niet meer kunnen lopen, wandelen met of zonder morfine of medicatie. Ik heb nu alleen nog meer respect voor mensen met een handicap die vechten en hun niet laten gaan. Want elke dag met pijn leven is niet zo simpel. Maar dat verhaal van mijn rug zal ik een andere keer es doen want het is al een boek op zijn eigen vrees ik. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb een schat van een zus en mijn mama is er ook nog. Een schat van een vrouw ook en alhoewel ze een drankprobleem heeft blijft ze altijd men moeder en ik zal ze altijd helpen waar ik kan maar zij helpt ook waar ze kan. Beschamend om te schrijven maar mijn moeder poetst mijn huis en doet mijn strijk want ik kan dat niet meer. Erg e. Na alles wat ik vroeger in mijn kinderjaren en jeugdjaren meegemaakt heb, heb ik toch nog een goede band met mijn moeder. Het leven is te kort om ruzie te maken. Dat heb ik al geleerd ondertussen. Mijn zusje is twee jaar ouder dan mij en is ook getrouwd en heeft 4 schatten van kindjes. Jammer genoeg wonen ze sinds een klein jaar in het buitenland. Ze waren er al een tijdje mee bezig maar toen dat met mijn dochter gebeurde werd het uitgesteld en ik had stiekem gehoopt dat ze het plan gingen opbergen. Maar verleden jaar is het dan toch gebeurd en zijn ze verhuisd. We horen en zien elkaar wel elke dag op skype of messenger maar dat is hetzelfde niet. Maar om de drie maanden ongeveer ga ik naar daar of komen zij naar hier. Want anders zou dat echt niet gaan. Ik kan niet zonder mijn zusje. We hebben in onze kinder en jeugdjaren elkaar zo nodig gehad en altijd elkaar geholpen en gesteund dat we een hele sterke band hebben. Zij is de enige die dezelfde humor heeft als ik en omgekeerd. En we weten alles van elkaar. Maar ik denk dat vele zussen die band hebben. Ik hoop in ieder geval dat het voor alle zussen zo kan zijn. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb 6 huisdieren. Een lieve bruine beer van een hond en een grote mooie langharige kater die denkt dat ik zijn mama ben. Overal waar ik ben is die poes ook. Zelfs als ik in bad zit. En dan nog een hele stoere haan en zijn 3 hennetjes die een groot park in de tuin hebben. Maar ze zijn me al zo gewoon dat ik ze kan aaien en ze eten uit men hand. Alleen mijn man moet opletten van mijn haan Brutus want hij heeft het blijkbaar niet zo op mannen. Het zijn onze zes kinderen bij wijze van spreken. Mijn dochter zag ze ook zo graag. Ik woon heel graag in ons huisje dat we 10 jaar geleden gekocht hebben en ik zou hier niet weg willen voor de herinneringen van mijn dochter alleen al. Haar kamer hier is er nog altijd. Maar soms is het ook heel pijnlijk om hier te zijn. Want naar alles wat ik kijk of doe herinnert er me we iets van haar. Maar hoe pijnlijk het ook is, ik zou het ook niet kunnen missen. Ik zou hier niet weg kunnen. Raar e. En we hebben ondertussen al zoveel verbouwingen gedaan en het eigenlijk al zo verbouwd zoals we ons nestje hadden voorgesteld dat we beslist hebben hier nooit te verhuizen. Dat is het zowat voorlopig dan. Sorry als ik wat van de hak op de tak spring maar ik zal in hoofdstukken proberen alles te vertellen wat ik hier nu in tkort heb geschreven. Het zal niet altijd even mooi zijn om te lezen. Het zal voor mij ook niet altijd makkelijk zijn om te schrijven want ik moet eerlijk zijn en ik heb heel wat domme dingen gedaan in men leven en fouten gemaakt. Maar ook deze zal ik neerschrijven ook al is het niet zo mooi maar ik heb mezelf beloofd mijn levensverhaal te schrijven zoals het is. Ik weet nog niet wat mijn volgende hoofdstuk zal zijn. We zullen wel zien als ik hier terug ben
