Mijn kinderjaren zijn niet zo rooskleurig maar ik zal dan ook wel niet de enige op de wereld zijn die dit kan zeggen. Maar ik had wel het geluk mijn zus te hebben en een tante en memetje. Zij zorgden veel voor ons want ma kon niet altijd. Ma had een ernstig drankprobleem en nog altijd trouwens. Pa was veel weg als vrachtwagenchauffeur waardoor we eigenlijk zonder tante en meme zon beetje aan ons lot overgelaten waren. En wat doen kinderen die geen begeleiding hebben? Op straat rondhangen, op vroege leeftijd beginnen roken, enz Maw mijn zus en ik hebben veel gezien en gehoord dat op die leeftijd totaal niet gepast was. Tante was mooie,jonge dame waardoor we een goede band hadden met haar. Ze was trouwens meter van mijn zus. Als we de woensdagmiddag thuiskwamen en ma had weer gedronken kwam tante ons dan halen. Kweet nog dat ma dan heel grof deed tegen tante. Ze was erg jaloers op tante. Tante was nog alleen, deed haar zin en woonde nog thuis waardoor ze niks tekort had. En ma was daar jaloers op en het feit dat wij haar dan opbelden, daar kon ze niet mee lachen. Tante had een grote hobby. Engelse Buldoggen. We hebben zo een nest gekweekt. Prachtige beestjes. Zelf hadden we ook een Engelse Buldogg. Het was een teefje en ze noemde Kim. Zon lief beest. Dat was dan ook de mama van de pups waardoor alle pups de hele tijd bij ons waren. Dat was met een stamboom en we moesten ze dan allemaal een naam geven die begon met de letter N. Tot de tijd kwam dat mensen kwamen kijken om ze kopen. Mijn zus en ik verdoken ze dan. Dat was een leuke periode in mijn kindertijd die me bijgebleven is. Memetje had een bar waar mijn ma zogezegd poetste en de kamers onderhield maar wij waren daar ook veel en het duurde niet lang voordat mijn zus en ik zagen dat ons ma daar meer deed dan poetsen alleen. En als je dat op jonge leeftijd van je eigen moeder ziet en weet dat je papa ergens aan het werk is dan kweek je op zon jonge leeftijd een afkeer van je moeder die niet gezond is. En het beeld krijg ik nu soms nog bijna niet uit mijn hoofd als ik haar zie en ze heeft weer eens gedronken. Bijna elke dag als we thuiskwamen van school lag ma uitgeteld op de bank of op de grond en lagen de flessen drank tot in de tuin verspreid. Ze deed haar best denk ik om een goede moeder te zijn maar ik denk dat ze eenzaam was en het niet aankon alleen maar ze dronk eigenlijk al daarvoor. Mijn vader was er nooit met zijn job als vrachtwagenchauffeur en als hij thuis was was hij eigenlijk ook alleen bezig met zijn hobbys en vrienden. Ik weet wel nog altijd s morgens was ma er altijd voor ons klaar te maken om naar school te gaan en ervoor te zorgen dat het al lekker warm was. Maar door het feit dat pa nooit thuis was en dat mijn moeder zich eenzaam voelde duurde het niet lang voordat we ook thuis bezoek kregen van mannen en zelfs vrienden van mijn pa en niet om koffie te drinken als je begrijpt wat ik bedoel. We zijn ook ontelbare keren verhuisd. En dat heeft ook voor ons heel zwaar doorgewogen want dat was telkens een andere gemeente, andere school en andere vriendinnen. Het voordeel was dat ik makkelijk vriendinnen maakte. En ik had mijn zusje die altijd bij me was en voor me zorgde. Financieel hadden we het niet makkelijk maar als je maar één inkomen hebt en mijn vader zijn hobbys waren niet bepaald goedkoop kon het ook niet anders. Mijn vader zijn hobbys waren rally en autos en motos. Dan kan je je voorstellen dat dit niet bepaald goedkoop is. En ons moeder kon ook niet goed met geld omgaan. Zij kocht dan met het geld die over was voor duizenden franken bloemen voor in de tuin. De keren dat we thuiskwamen van school en er stond niets meer dan enkel een tafel en 2 stoelen en onze bedden wisten we dat alweer een deurwaarder was langs geweest. En enkele dagen later stond er weer andere meubelen tot de volgende deurwaarder. Ik denk dat dat ook wel de reden zal geweest zijn dat moet moeder een centje bijverdiende bij mijn oma in de bar. En mijn vader was daar mee akkoord. Hoe raar dat ook klinkt. En daar dan champagne moeten meedrinken met de klanten heeft ook niet veel goeds gedaan aan haar toen al drankverslaving. En het probleem was en is nog altijd dat als mijn moeder nuchter is dat het een schat van een vrouw is. Een harde werker, een lieve rustige vrouw die veel kan verdragen. Maar o wee als ze gedronken heeft. Dan is het een heel andere vrouw. Dan veranderd ze in iemand die totaal geen fatsoen meer heeft, die mannen bespringt (letterlijk jammer genoeg), ruzie maakt of stookt. Iemand waarmee je in schande komt als je daar ergens mee gaat. En het jammere was dat ze het soms nodig vond om naar onze klas te komen als ze gedronken had om zich voor te stellen. Alé zo zei ze dat dan toch. Als we haar vroegen waarom ze weer eens gedronken hadden toen we thuiskwamen kwam ze altijd met dezelfde smoesen ik ben ziek of ik voel me niet goed. Maar volgens haar had ze nooit gedronken. Ze deed dan heel verontwaardigd. Typisch waarschijnlijk voor een alcoholist. Vriendinnetjes hadden we niet veel want als we ze es vroegen om te komen spelen verpestte ze het zo grondig dat ze niet meer wilden met ons omgaan. Wat begrijpelijk was eigenlijk maar toen deed dat pijn en aangezien we financieel altijd aan de grond zaten waren onze kleren altijd aftands en dat hielp ook niet echt voor ons imago. We hadden het geluk 2 hele goeie tantes te hebben en een schat van een meme die heel goed voor ons zorgden. We moesten maar bellen en ze kwamen ons direct halen. En we belden veel geloof me. Waardoor we eigenlijk het grootste deel van onze kindertijd elders zijn opgevoed maar we vonden dat niet erg. Daar hebben we gezien wat een gezin en gezinsliefde is, hoe het eigenlijk moet. Want bij ons was van liefde niet veel sprake. Integendeel, mijn vaders oplossing was slaan. Hij was een stronk van een vent zoals zeggen van een goede 100 kilo met een hart van goud voor zijn vrienden maar thuis was dat heel wat anders. Kmoet wel eerlijk zeggen als ik nu erop terugkijk ik hem ergens wel begrijp. Het was fout maar toch begrijpelijk. Mijn zus en ik zijn meer dan eens s nachts wakker geworden van geschreeuw en gebonk en meestal voelden en wisten we dat al van de avond zelf voor we gingen slapen en dan sliepen we altijd samen. Ik herinner me nog een keer dat we s nachts wakker werden van nogmaals geschreeuw en gebonk en enkele minuten later heel stil. Mijn zus en ik wilden naar beneden kijken maar waren bang. Ik weet nog dat mijn zus zei ik zal voorop gaan. Dat beeld dat we toen zagen zie ik nog dikwijls voor me. De living bijna kort en klein geslagen en veel bloed aan de voordeur. Dat was de eerste keer dat ik zoveel bloed in het echt gezien heb. We hebben ma gevonden in haar bed en pa was weg. Van de volgende morgen herinner ik me niet veel alleen dat ze in haar gezicht bont en blauw stond.
Ik heb wel enkele goede herinneringen aan mijn kindertijd maar ik moet eerlijk zeggen dat dit er niet zoveel zijn en als er het zijn dat het niet met mijn ouders is maar met familie of vooral met mijn zusje. Mijn zus en ik konden serieus vechten tot het bloedde maar we konden elkaar niet missen en kwamen voor elkaar op. Nu nog altijd trouwens. Zoals die keer dat we met onze ouders, grootouders en tante een grote reis door Europa gemaakt hebben met een mobilhome. Dat waren 3 prachtige weken waar ik goede herinneringen aan overhouden heb. Ik heb me denk ik grotendeels over mijn kindertijd kunnen zetten door het feit dat ik andere mensen had op wie ik kon rekenen. Ik weet dat veel mensen niemand hadden en dat is nog veel erger. Mag er niet aan denken als ik mijn tantes, meme of zusje niet gehad had.
Ik ben deze blog begonnen op aanraden van mijn dokter. 2 jaar geleden is mijn dochter uit het leven gestapt. Ze was amper 18 jaar. Na een nachtmerrie van 2 jaar om haar te helpen of haar bijna letterlijk in leven proberen te houden heeft ze toch beslist er een einde aan te maken. Ergens kan ik haar wel begrijpen want ze was zwaar psychisch ziek op haar jonge leeftijd. Ook mijn vader is 20 jaar geleden uit het leven gestapt. Hij was dan wel niet ziek maar hij is zwaar gekwetst geweest door een gevoelloze, zieke vrouw en zijn leven was eigenlijk een puinhoop. Erg om te zeggen van mijn vader maar toch was het zo. Maar ook op andere vlakken heeft het leven me niet gespaard. Maar ik ben er zeker van dat mensen nog veel meer meegemaakt hebben dan ik en misschien steun kunnen vinden in men verhaal. Ik zal me voorstellen als Anne, 38 jaar en getrouwd met een schat van een man. Het is mijn tweede huwelijk maar ik kan met mijn hand op men hart zeggen dat hij me echt graag ziet en dat we samen oud worden. Hij is niet alleen mijn man maar ook mijn beste vriend, minnaar en klankbord. We zijn nu bijna 11 jaar samen en 5 jaar ervan getrouwd. Man hij heeft al wat meegemaakt met mij in die tijd. En toch blijft hij bij me en ziet hij me nog altijd graag. Ik heb lang gewerkt in een sportwinkel. Ik deed het onthaal en de facturatie, was communicatieverantwoordelijke en gaf opleiding voor kassa en onthaal. Ik deed die job met hart en ziel en mijn collegas waren allemaal familie. Tot een mislukte rugoperatie. Ondertussen ben ik al meer dan 6 jaar thuis. Ik heb me er ondertussen al bij neergelegd dat ik dat werk niet meer kan en dat ik waarschijnlijk nooit meer zal kunnen werken. Maar ik heb echt meer dan een jaar geweend toen de dokters me zeiden dat ik niet meer mocht werken en dat ik moest blij zijn dat ik niet in een rolstoel zit. Maar ik kon dat toen niet begrijpen. Ondertussen wel. Ik moet elke dag morfine nemen om enkel mijn kleren te kunnen aandoen en de rest van de dag de gewone dingen te kunnen doen maar ik kan ze wel nog doen. Dat heb ik nu wel al beseft. Er zijn mensen die totaal niet meer kunnen lopen, wandelen met of zonder morfine of medicatie. Ik heb nu alleen nog meer respect voor mensen met een handicap die vechten en hun niet laten gaan. Want elke dag met pijn leven is niet zo simpel. Maar dat verhaal van mijn rug zal ik een andere keer es doen want het is al een boek op zijn eigen vrees ik. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb een schat van een zus en mijn mama is er ook nog. Een schat van een vrouw ook en alhoewel ze een drankprobleem heeft blijft ze altijd men moeder en ik zal ze altijd helpen waar ik kan maar zij helpt ook waar ze kan. Beschamend om te schrijven maar mijn moeder poetst mijn huis en doet mijn strijk want ik kan dat niet meer. Erg e. Na alles wat ik vroeger in mijn kinderjaren en jeugdjaren meegemaakt heb, heb ik toch nog een goede band met mijn moeder. Het leven is te kort om ruzie te maken. Dat heb ik al geleerd ondertussen. Mijn zusje is twee jaar ouder dan mij en is ook getrouwd en heeft 4 schatten van kindjes. Jammer genoeg wonen ze sinds een klein jaar in het buitenland. Ze waren er al een tijdje mee bezig maar toen dat met mijn dochter gebeurde werd het uitgesteld en ik had stiekem gehoopt dat ze het plan gingen opbergen. Maar verleden jaar is het dan toch gebeurd en zijn ze verhuisd. We horen en zien elkaar wel elke dag op skype of messenger maar dat is hetzelfde niet. Maar om de drie maanden ongeveer ga ik naar daar of komen zij naar hier. Want anders zou dat echt niet gaan. Ik kan niet zonder mijn zusje. We hebben in onze kinder en jeugdjaren elkaar zo nodig gehad en altijd elkaar geholpen en gesteund dat we een hele sterke band hebben. Zij is de enige die dezelfde humor heeft als ik en omgekeerd. En we weten alles van elkaar. Maar ik denk dat vele zussen die band hebben. Ik hoop in ieder geval dat het voor alle zussen zo kan zijn. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb 6 huisdieren. Een lieve bruine beer van een hond en een grote mooie langharige kater die denkt dat ik zijn mama ben. Overal waar ik ben is die poes ook. Zelfs als ik in bad zit. En dan nog een hele stoere haan en zijn 3 hennetjes die een groot park in de tuin hebben. Maar ze zijn me al zo gewoon dat ik ze kan aaien en ze eten uit men hand. Alleen mijn man moet opletten van mijn haan Brutus want hij heeft het blijkbaar niet zo op mannen. Het zijn onze zes kinderen bij wijze van spreken. Mijn dochter zag ze ook zo graag. Ik woon heel graag in ons huisje dat we 10 jaar geleden gekocht hebben en ik zou hier niet weg willen voor de herinneringen van mijn dochter alleen al. Haar kamer hier is er nog altijd. Maar soms is het ook heel pijnlijk om hier te zijn. Want naar alles wat ik kijk of doe herinnert er me we iets van haar. Maar hoe pijnlijk het ook is, ik zou het ook niet kunnen missen. Ik zou hier niet weg kunnen. Raar e. En we hebben ondertussen al zoveel verbouwingen gedaan en het eigenlijk al zo verbouwd zoals we ons nestje hadden voorgesteld dat we beslist hebben hier nooit te verhuizen. Dat is het zowat voorlopig dan. Sorry als ik wat van de hak op de tak spring maar ik zal in hoofdstukken proberen alles te vertellen wat ik hier nu in tkort heb geschreven. Het zal niet altijd even mooi zijn om te lezen. Het zal voor mij ook niet altijd makkelijk zijn om te schrijven want ik moet eerlijk zijn en ik heb heel wat domme dingen gedaan in men leven en fouten gemaakt. Maar ook deze zal ik neerschrijven ook al is het niet zo mooi maar ik heb mezelf beloofd mijn levensverhaal te schrijven zoals het is. Ik weet nog niet wat mijn volgende hoofdstuk zal zijn. We zullen wel zien als ik hier terug ben
Mijn kinderjaren zijn niet zo rooskleurig maar ik zal dan ook wel niet de enige op de wereld zijn die dit kan zeggen. Maar ik had wel het geluk mijn zus te hebben en een tante en memetje. Zij zorgden veel voor ons want ma kon niet altijd. Ma had een ernstig drankprobleem en nog altijd trouwens. Pa was veel weg als vrachtwagenchauffeur waardoor we eigenlijk zonder tante en meme zon beetje aan ons lot overgelaten waren. En wat doen kinderen die geen begeleiding hebben? Op straat rondhangen, op vroege leeftijd beginnen roken, enz
Maw mijn zus en ik hebben veel gezien en gehoord dat op die leeftijd totaal niet gepast was. Tante was mooie,jonge dame waardoor we een goede band hadden met haar. Ze was trouwens meter van mijn zus. Als we de woensdagmiddag thuiskwamen en ma had weer gedronken kwam tante ons dan halen. Kweet nog dat ma dan heel grof deed tegen tante. Ze was erg jaloers op tante. Tante was nog alleen, deed haar zin en woonde nog thuis waardoor ze niks tekort had. En ma was daar jaloers op en het feit dat wij haar dan opbelden, daar kon ze niet mee lachen. Tante had een grote hobby. Engelse Buldoggen. We hebben zo een nest gekweekt. Prachtige beestjes. Zelf hadden we ook een Engelse Buldogg. Het was een teefje en ze noemde Kim. Zon lief beest. Dat was dan ook de mama van de pups waardoor alle pups de hele tijd bij ons waren. Dat was met een stamboom en we moesten ze dan allemaal een naam geven die begon met de letter N. Tot de tijd kwam dat mensen kwamen kijken om ze kopen. Mijn zus en ik verdoken ze dan. Dat was een leuke periode in mijn kindertijd die me bijgebleven is. Memetje had een bar waar mijn ma zogezegd poetste en de kamers onderhield maar wij waren daar ook veel en het duurde niet lang voordat mijn zus en ik zagen dat ons ma daar meer deed dan poetsen alleen. En als je dat op jonge leeftijd van je eigen moeder ziet en weet dat je papa ergens aan het werk is dan kweek je op zon jonge leeftijd een afkeer van je moeder die niet gezond is. En het beeld krijg ik nu soms nog bijna niet uit mijn hoofd als ik haar zie en ze heeft weer eens gedronken. Bijna elke dag als we thuiskwamen van school lag ma uitgeteld op de bank of op de grond en lagen de flessen drank tot in de tuin verspreid. Ze deed haar best denk ik om een goede moeder te zijn maar ik denk dat ze eenzaam was en het niet aankon alleen maar ze dronk eigenlijk al daarvoor. Mijn vader was er nooit met zijn job als vrachtwagenchauffeur en als hij thuis was was hij eigenlijk ook alleen bezig met zijn hobbys en vrienden. Ik weet wel nog altijd s morgens was ma er altijd voor ons klaar te maken om naar school te gaan en ervoor te zorgen dat het al lekker warm was. Maar door het feit dat pa nooit thuis was en dat mijn moeder zich eenzaam voelde duurde het niet lang voordat we ook thuis bezoek kregen van mannen en zelfs vrienden van mijn pa en niet om koffie te drinken als je begrijpt wat ik bedoel. We zijn ook ontelbare keren verhuisd. En dat heeft ook voor ons heel zwaar doorgewogen want dat was telkens een andere gemeente, andere school en andere vriendinnen. Het voordeel was dat ik makkelijk vriendinnen maakte. En ik had mijn zusje die altijd bij me was en voor me zorgde. Financieel hadden we het niet makkelijk maar als je maar één inkomen hebt en mijn vader zijn hobbys waren niet bepaald goedkoop kon het ook niet anders. Mijn vader zijn hobbys waren rally en autos en motos. Dan kan je je voorstellen dat dit niet bepaald goedkoop is. En ons moeder kon ook niet goed met geld omgaan. Zij kocht dan met het geld die over was voor duizenden franken bloemen voor in de tuin. De keren dat we thuiskwamen van school en er stond niets meer dan enkel een tafel en 2 stoelen en onze bedden wisten we dat alweer een deurwaarder was langs geweest. En enkele dagen later stond er weer andere meubelen tot de volgende deurwaarder. Ik denk dat dat ook wel de reden zal geweest zijn dat moet moeder een centje bijverdiende bij mijn oma in de bar. En mijn vader was daar mee akkoord. Hoe raar dat ook klinkt. En daar dan champagne moeten meedrinken met de klanten heeft ook niet veel goeds gedaan aan haar toen al drankverslaving. En het probleem was en is nog altijd dat als mijn moeder nuchter is dat het een schat van een vrouw is. Een harde werker, een lieve rustige vrouw die veel kan verdragen. Maar o wee als ze gedronken heeft. Dan is het een heel andere vrouw. Dan veranderd ze in iemand die totaal geen fatsoen meer heeft, die mannen bespringt (letterlijk jammer genoeg), ruzie maakt of stookt. Iemand waarmee je in schande komt als je daar ergens mee gaat. En het jammere was dat ze het soms nodig vond om naar onze klas te komen als ze gedronken had om zich voor te stellen. Alé zo zei ze dat dan toch. Als we haar vroegen waarom ze weer eens gedronken hadden toen we thuiskwamen kwam ze altijd met dezelfde smoesen ik ben ziek of ik voel me niet goed. Maar volgens haar had ze nooit gedronken. Ze deed dan heel verontwaardigd. Typisch waarschijnlijk voor een alcoholist. Vriendinnetjes hadden we niet veel want als we ze es vroegen om te komen spelen verpestte ze het zo grondig dat ze niet meer wilden met ons omgaan. Wat begrijpelijk was eigenlijk maar toen deed dat pijn en aangezien we financieel altijd aan de grond zaten waren onze kleren altijd aftands en dat hielp ook niet echt voor ons imago. We hadden het geluk 2 hele goeie tantes te hebben en een schat van een meme die heel goed voor ons zorgden. We moesten maar bellen en ze kwamen ons direct halen. En we belden veel geloof me. Waardoor we eigenlijk het grootste deel van onze kindertijd elders zijn opgevoed maar we vonden dat niet erg. Daar hebben we gezien wat een gezin en gezinsliefde is, hoe het eigenlijk moet. Want bij ons was van liefde niet veel sprake. Integendeel, mijn vaders oplossing was slaan. Hij was een stronk van een vent zoals zeggen van een goede 100 kilo met een hart van goud voor zijn vrienden maar thuis was dat heel wat anders. Kmoet wel eerlijk zeggen als ik nu erop terugkijk ik hem ergens wel begrijp. Het was fout maar toch begrijpelijk. Mijn zus en ik zijn meer dan eens s nachts wakker geworden van geschreeuw en gebonk en meestal voelden en wisten we dat al van de avond zelf voor we gingen slapen en dan sliepen we altijd samen. Ik herinner me nog een keer dat we s nachts wakker werden van nogmaals geschreeuw en gebonk en enkele minuten later heel stil. Mijn zus en ik wilden naar beneden kijken maar waren bang. Ik weet nog dat mijn zus zei ik zal voorop gaan. Dat beeld dat we toen zagen zie ik nog dikwijls voor me. De living bijna kort en klein geslagen en veel bloed aan de voordeur. Dat was de eerste keer dat ik zoveel bloed in het echt gezien heb. We hebben ma gevonden in haar bed en pa was weg. Van de volgende morgen herinner ik me niet veel alleen dat ze in haar gezicht bont en blauw stond.
Ik heb wel enkele goede herinneringen aan mijn kindertijd maar ik moet eerlijk zeggen dat dit er niet zoveel zijn en als er het zijn dat het niet met mijn ouders is maar met familie of vooral met mijn zusje. Mijn zus en ik konden serieus vechten tot het bloedde maar we konden elkaar niet missen en kwamen voor elkaar op. Nu nog altijd trouwens. Zoals die keer dat we met onze ouders, grootouders en tante een grote reis door Europa gemaakt hebben met een mobilhome. Dat waren 3 prachtige weken waar ik goede herinneringen aan overhouden heb. Ik heb me denk ik grotendeels over mijn kindertijd kunnen zetten door het feit dat ik andere mensen had op wie ik kon rekenen. Ik weet dat veel mensen niemand hadden en dat is nog veel erger. Mag er niet aan denken als ik mijn tantes, meme of zusje niet gehad had.
Ik ben deze blog begonnen op aanraden van mijn dokter. 2 jaar geleden is mijn dochter uit het leven gestapt. Ze was amper 18 jaar. Na een nachtmerrie van 2 jaar om haar te helpen of haar bijna letterlijk in leven proberen te houden heeft ze toch beslist er een einde aan te maken. Ergens kan ik haar wel begrijpen want ze was zwaar psychisch ziek op haar jonge leeftijd. Ook mijn vader is 20 jaar geleden uit het leven gestapt. Hij was dan wel niet ziek maar hij is zwaar gekwetst geweest door een gevoelloze, zieke vrouw en zijn leven was eigenlijk een puinhoop. Erg om te zeggen van mijn vader maar toch was het zo. Maar ook op andere vlakken heeft het leven me niet gespaard. Maar ik ben er zeker van dat mensen nog veel meer meegemaakt hebben dan ik en misschien steun kunnen vinden in men verhaal. Ik zal me voorstellen als Anne, 38 jaar en getrouwd met een schat van een man. Het is mijn tweede huwelijk maar ik kan met mijn hand op men hart zeggen dat hij me echt graag ziet en dat we samen oud worden. Hij is niet alleen mijn man maar ook mijn beste vriend, minnaar en klankbord. We zijn nu bijna 11 jaar samen en 5 jaar ervan getrouwd. Man hij heeft al wat meegemaakt met mij in die tijd. En toch blijft hij bij me en ziet hij me nog altijd graag. Ik heb lang gewerkt in een sportwinkel. Ik deed het onthaal en de facturatie, was communicatieverantwoordelijke en gaf opleiding voor kassa en onthaal. Ik deed die job met hart en ziel en mijn collegas waren allemaal familie. Tot een mislukte rugoperatie. Ondertussen ben ik al meer dan 6 jaar thuis. Ik heb me er ondertussen al bij neergelegd dat ik dat werk niet meer kan en dat ik waarschijnlijk nooit meer zal kunnen werken. Maar ik heb echt meer dan een jaar geweend toen de dokters me zeiden dat ik niet meer mocht werken en dat ik moest blij zijn dat ik niet in een rolstoel zit. Maar ik kon dat toen niet begrijpen. Ondertussen wel. Ik moet elke dag morfine nemen om enkel mijn kleren te kunnen aandoen en de rest van de dag de gewone dingen te kunnen doen maar ik kan ze wel nog doen. Dat heb ik nu wel al beseft. Er zijn mensen die totaal niet meer kunnen lopen, wandelen met of zonder morfine of medicatie. Ik heb nu alleen nog meer respect voor mensen met een handicap die vechten en hun niet laten gaan. Want elke dag met pijn leven is niet zo simpel. Maar dat verhaal van mijn rug zal ik een andere keer es doen want het is al een boek op zijn eigen vrees ik. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb een schat van een zus en mijn mama is er ook nog. Een schat van een vrouw ook en alhoewel ze een drankprobleem heeft blijft ze altijd men moeder en ik zal ze altijd helpen waar ik kan maar zij helpt ook waar ze kan. Beschamend om te schrijven maar mijn moeder poetst mijn huis en doet mijn strijk want ik kan dat niet meer. Erg e. Na alles wat ik vroeger in mijn kinderjaren en jeugdjaren meegemaakt heb, heb ik toch nog een goede band met mijn moeder. Het leven is te kort om ruzie te maken. Dat heb ik al geleerd ondertussen. Mijn zusje is twee jaar ouder dan mij en is ook getrouwd en heeft 4 schatten van kindjes. Jammer genoeg wonen ze sinds een klein jaar in het buitenland. Ze waren er al een tijdje mee bezig maar toen dat met mijn dochter gebeurde werd het uitgesteld en ik had stiekem gehoopt dat ze het plan gingen opbergen. Maar verleden jaar is het dan toch gebeurd en zijn ze verhuisd. We horen en zien elkaar wel elke dag op skype of messenger maar dat is hetzelfde niet. Maar om de drie maanden ongeveer ga ik naar daar of komen zij naar hier. Want anders zou dat echt niet gaan. Ik kan niet zonder mijn zusje. We hebben in onze kinder en jeugdjaren elkaar zo nodig gehad en altijd elkaar geholpen en gesteund dat we een hele sterke band hebben. Zij is de enige die dezelfde humor heeft als ik en omgekeerd. En we weten alles van elkaar. Maar ik denk dat vele zussen die band hebben. Ik hoop in ieder geval dat het voor alle zussen zo kan zijn. Wat kan ik nog zeggen over mezelf? Ik heb 6 huisdieren. Een lieve bruine beer van een hond en een grote mooie langharige kater die denkt dat ik zijn mama ben. Overal waar ik ben is die poes ook. Zelfs als ik in bad zit. En dan nog een hele stoere haan en zijn 3 hennetjes die een groot park in de tuin hebben. Maar ze zijn me al zo gewoon dat ik ze kan aaien en ze eten uit men hand. Alleen mijn man moet opletten van mijn haan Brutus want hij heeft het blijkbaar niet zo op mannen. Het zijn onze zes kinderen bij wijze van spreken. Mijn dochter zag ze ook zo graag. Ik woon heel graag in ons huisje dat we 10 jaar geleden gekocht hebben en ik zou hier niet weg willen voor de herinneringen van mijn dochter alleen al. Haar kamer hier is er nog altijd. Maar soms is het ook heel pijnlijk om hier te zijn. Want naar alles wat ik kijk of doe herinnert er me we iets van haar. Maar hoe pijnlijk het ook is, ik zou het ook niet kunnen missen. Ik zou hier niet weg kunnen. Raar e. En we hebben ondertussen al zoveel verbouwingen gedaan en het eigenlijk al zo verbouwd zoals we ons nestje hadden voorgesteld dat we beslist hebben hier nooit te verhuizen. Dat is het zowat voorlopig dan. Sorry als ik wat van de hak op de tak spring maar ik zal in hoofdstukken proberen alles te vertellen wat ik hier nu in tkort heb geschreven. Het zal niet altijd even mooi zijn om te lezen. Het zal voor mij ook niet altijd makkelijk zijn om te schrijven want ik moet eerlijk zijn en ik heb heel wat domme dingen gedaan in men leven en fouten gemaakt. Maar ook deze zal ik neerschrijven ook al is het niet zo mooi maar ik heb mezelf beloofd mijn levensverhaal te schrijven zoals het is. Ik weet nog niet wat mijn volgende hoofdstuk zal zijn. We zullen wel zien als ik hier terug ben
