tekeningenuitmijnhart De tijd verslindt de toekomst,de wijzers de tijd....
11-02-2019
Zeemzachte muziek speelt uit de kleine oude radio die op het aanrecht staat terwijl ik mijn koffie drink en zo de dag verwelkom.
In mijn hoofd weer een nieuw verhaal maar het papier voor mij aan de ontbijttafel blijft leeg,mijn balpen triestig en werkloos verlangend naar mijn warme hand.
Het is ooit anders geweest toen de woorden die ik tekende het beeld vormden van dingen die ik voelde wanneer mijn hart open stond.
Ik kijk naar buiten en zie de eerste ochtendmensen gehaast passeren op weg naar een stukje van hun dagelijkse leven terwijl in hun hoofd zoveel andere dingen spelen.
De meeste tekeningen uit mijn hart zijn ooit al getekend voel ik en verfrommel het witte blad papier als de ochtendzon verdwijnt achter een donkere wolk en de muziek stilletjes blijft verder spelen.
Het laatste slokje koffie smaakt zoet in mijn mond en tovert een lach op mijn gezicht,het verhaal is verteld er is niks meer om te schetsen.
Mijn dikke winter jas verwarmd mijn lijf terwijl ik hem aantrek en naar buiten stap kijkend naar de wereld die nu heel snel wakker wordt.
De balpen nog steeds onaangeroerd naast mijn lege koffiekop....
Deze morgen ben ik langst geweest op de plaats waar we je voor het laatst gegroet hebben,Mijn handen voelen koud aan terwijl ik naar je foto kijk,de zon is nog niet zo lang opgestaan en nog steeds is het hier muisstil.In de verte hoor ik de klokken ven de kerktoren waarin we je leven voor het laatst hebben verteld.Elk moment van die laatste dagen in maart zoveel jaar geleden komen terug in me op.Hoe we die weken hebben beleeft,raar hoe jij en ik zo naar elkaar toe gegroeid waren de korte tijd dat je ziek was.Het heeft mij doen beseffen hoe kwetsbaar dat we zijn en hoe sommige klaagzangen te niet gaan in wat jij moet hebben gevoeld.We waren voordien een gezin waarin "ik zie je graag" of "bedankt voor wie je bent of wat je doet" weinig of niet werden uitgesproken,ik had je voordien nog nooit eens zomaar vast genomen,dit was niet gepast omdat het zo ging in die tijd.Dankbaar ben ik nu dat ik deze woorden heb kunnen uitspreken toen we beseften dat we niet zolang meer hadden samen,dankbaar ben ik dat ik je op je laatste dag heb gedragen omdat je graag nog eens in de zetel wou zitten.Dankbaar omdat ik naast jou kon zitten toen het niet meer ging.Snel zijn de jaren al voorbij gegaan sinds je weg bent en hoe pijnlijk soms het gevoel is dat ik je nooit meer zal zien toch weet ik dat ik ontzettend veel op je lijk en dat de tijd die we samen doorbrachten mij nu een ander mens gemaakt heeft.Jouw woorden "leef en geniet" die je me meegaf zullen me altijd bijblijven.Dankbaar ben ik voor de tijd samen met jou,dankbaar neem ik afscheid van de steen waaronder je ligt,dankbaar kijk ik naar de zon die boven me schijnt.
Het was de avond voor Kerstmis,de avond was al heel vroeg gevallen en de eigenwijze regen had iedereen veel te vroeg binnen gejaagd.Op straat zag je mensen in hun auto met hun mooiste pak aan,kinderen op de achterbank nieuwsgierig naar de vele pakjes onder de kerstboom die als een grote zacht brandende kaars elke huiskamer met warmte vult.Ook in dat onopvallende huisje ergens tussen al die andere mooi versierde huizen was het een gezellige drukte,kinderen en kleinkinderen kwamen samen op deze bijzondere avond om samen te vieren wat al heel lang een traditie was.De grote tafel midden de veel te kleine woonruimte was opgemaakt met het mooiste bestek en glanzende glazen,kaarsjes en het groen van de dennenboom in de tuin lagen midden deze familietafel,stoelen stonden klaar om elk van hen een plaatsje te geven aan wat keer op keer weer een wondermooie avond zou worden.Ze waren met velen dit gezin en toch hadden ze elk jaar opnieuw een plaatsje vrij gehouden voor hem die er al een hele tijd niet meer was,oma die fier de lekkerste gerechten had klaargemaakt wou dat zo niemand vergat wie ooit dit grote gezin had gesticht.Er werd gelachen,gepraat over vroeger,de glazen werden bijgevuld,magen gevuld en de kleinsten mochten hun pakjes open maken voor ze hun pyjama aantrokken en in oma's grote bed mochten slapen.Oma lachte elke keer opnieuw toen ze de kleine glinsterende oogjes zag,glinsterende oogjes die haar deden denken aan haar grote liefde,bij elke kus die ze kreeg werd haar hart vervuld met warmte.Haar ogen dwaalden over te tafel naar die lege stoel en dacht na over de schaduw die ze net had gezien in het licht van de brandende kaarsjes voor het venster,het was de schaduw die elk jaar opnieuw even verscheen en zo weer weg was.Niemand had het ooit gezien alleen zij had tussen alle drukte door gezocht tot ze het even zag.Haar ogen traanden zachte tranen die ze snel weer wegveegde.
Toen de nacht verscheen had iedereen hun dikke jassen aangetrokken ,werden de kleinste achter in de auto gelegd en bleef zij alleen over in het nu stille eenzame huis,nadat ze de laatste kaarsjes had gedoofd en de verloren restjes had opgeruimd ging ze nog heel even naar buiten,het was koud geworden en aan de hemel fonkelden duizenden sterren.Daar stond ze minutenlang op zoek naar haar ster,een ster tussen al die andere sterren die even zou glimmen en haar gezicht verlichtte.Elk jaar opnieuw het mooiste moment voor haar sinds er aan die gezellige tafel bedekt met zoveel liefde een stoel leeg bleef staan.Elk jaar opnieuw was dit haar Kerstmis,een ster tussen al die anderen mooie sterren die even voor haar glimt op deze mooie bijzondere avond.Een ster die voor altijd haar gezicht verlichtte..
De tijd is weer daar dat duizenden lichtjes onze harten verwarmen in deze donkere dagen,
op de achtergrond klinkt overal de meest zeemzoete muziek over Heilige nachten,dennebomen en sneeuwwitte tapijten.
Grote en kleine dorpen worden omgetoverd in een sprookjestafereel uit lang vervlogen tijd waar we vol bewondering naar die grote spar kijken op het dorpsplein die elk jaar groter en duurder lijkt te worden.
Ook wij hebben die glinsterende lichtjes terug aangestoken,lichtjes die ons huisje verlichten vol liefde,vriendschap en warmte terwijl op tv tijdens een commercial net voor het journaal die oude man met rode muts en witte baard omringt door elfjes achtige dwergen in groen pak en zalige spitsoortjes ons een mooie kerst toewenst.
Daarna kijk ik met grote ogen naar wat we van de wereld te zien krijgen,de meneer van het journaal die elke avond vertrouwd onze huiskamer binnentreed doet mijn hart weer verstijven.Met mijn ogen vol ongeloof hoor ik hem vertellen waarom niks meer overblijft van al die mooie wensen die we elkaar binnenkort zullen toewensen,hoor ik hem vertellen dat de wereld waarin ben opgegroeid niet meer is zoals ze mij ooit hebben geleerd.
Een wereld die de onze niet meer is,waar we bang zijn voor diegene die we niet kennen,waar we angstvallig onze deuren sluiten en ramen bedekken zodat we niet bang hoeven te zijn voor wat er buiten onze muren gebeurt.
Een wereld waarvan het lontje bijna is opgebrand als we niet met zijn allen de handen in elkaar slaan om het knetterende vuur te blussen en we enkel het lontje nog kunnen doven als we terug naar elkaar kijken en elkaar terug vertrouwen.
Als je straks de honderden lichtjes van je kerstboom aansteekt denk es aan diegene die naast je woont,diegene die je tegenkomt onderweg waarvan je de naam niet kent,diegene aan de andere kant van de stad die je niet durft aankijken,weet dat zij ook dromen van een wereld waar duizenden lichtjes hun harten verwarmen,dat we allemaal samen dromen van een wereld die terug onze wereld kan worden.
Laat ons de eerste stap zetten om elkaar op straat weer een goeie dag te wensen,eens te lachen naar elkaar en vooral respect te tonen voor elkaar .
Als een lang vervlogen melodie klinkt het geluid van mijn voetstappen op het pad naast het huis waar ooit de muren maagdelijk wit geverfd waren.
De tuin van het huis waar rozen als koninginnen werden behandelt en dankbaar pronkten aan de voorbijgangers lijkt op niks meer van wat het ooit is geweest.
Zelfs de muren zijn nu dof en grijs,als een oud gerimpeld gezicht waarvan niks meer wijst op de schoonheid van vroeger.
Is het wel goed om terug te keren naar deze plek waar broers en zussen dansten zongen speelden elkaar misschien wel hun eerste liefdesverhalen vertelden,waar vader en moeder lachten en weenden om mooie en wellicht ook slechte momenten?Zou het niet beter zijn om terug te keren en alle herinneringen in mijn hoofd te laten rusten?
De sleutel in mijn broekzak vertelt me om nog een laatste keer de deur naar mijn geschiedenis open te maken,het lijkt wel of zij nog meer verlangd om terug te keren naar die mooie tijd.
De aanblik op het aangerecht van vers gebakken appelcake lijkt niet meer dan een fantasie als mijn ogen langst de muren van de oude keuken dwalen,mijn hart voelt de kilte die hier nu heerser is.
Is dit waarvoor zij zo hard hebben gewerkt,is dit wat er overblijft als ooit ook ons leven is weggeveegd?
Niks van wat er in mijn hoofd speelt blijft nog over van waar ik ben opgegroeid,ik draai me om en kijk over de tuin waarin ik mijn eerste looppasjes heb gezet.Diep in mij breekt mijn hart om wat er nu is geworden van dit ooit zo mooie stukje paradijs.
De sleutel laat ik zitten op het oude slot,zij laat ik samen sterven en vervagen met het huis waar ooit zoveel liefde is geweest.
Nog voor de schemering het donker heeft verjaagd en de vogels hun eerste liefdeslied zingen loop ik blootvoets over het gras bedekt met duizenden dauwdruppels.
Veel te vroeg om op te staan denkt de haan die me nieuwsgierig aankijkt vanuit zijn hok en blijft nog even dicht bij zijn dames waar hij zo fier over waakt.
De koude van deze ochtend die langzaam langst mijn tenen omhoog kruipt kan me niet deren ook al protesteert mijn lijf uit volle kracht toch wil ik mijn droom achterna die me nog veel te vaak wakker maakt.
Zou ik voordat de zwarte wolken wegdrijven en de zon de dag verwarmt voor één keer jouw aanwezigheid kunnen voelen?
Zijn de dromen die ik heb maar een illusie over dat ik je ooit nog es zou zien en en is ons bestaan niet meer dan enkel de dauw van de nacht?
Ook deze dauwdruppels op het gras zullen nu snel verdwijnen terwijl de haan met veel tegenzin zijn hok verlaat om de zon te verwelkomen,
Fier als een koning bestijgt hij zijn troon,hij weet dat hij bij zijn eerste kraaien met droom zal verjagen en kijkt me nog heel even spottend aan.
Ik sluit mijn ogen en hoor in de verte de kerkklokken luiden,zes keer,net zoals zoveel jaar geleden toen op die vroege lentemorgen in april even na de zesde klokslag jouw lichaam het gevecht met wat je heeft ziek gemaakt voorgoed heeft gestaakt.
Dromen is wat er nog overblijft van wat jij ooit bent geweest terwijl de zon opkomt en mijn gezicht terug verwarmd,de wind die zachtjes streelt over mijn wangen en mijn tranen wegveegt jaagt me terug in ons huis.
Een huis nog steeds in slaap maar straks weer vol liefde en warmte,een thuis zoals het jij me hebt geleerd.
