Als t weer ’t weer laat afweten,xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

‘t verkrampte vasthouden toch laat vallen,

het zicht beperkt,

vertroebelt,

brak,

bittere tranen van zure onmacht brengt,

opportuniteiten ongewenst,

in obstakels veranderen,

met in geur van as,

in bijtende rook getekend:

alleen gedachten

van vernietiging,

verlies en pijn…

Wanneer t bericht ‘out of order’ beter past,

je jezelf een ‘breng me weg’- knop wenst,

vluchten, enige optie lijkt,

verplicht immobiel toe te kijken,

hoe anderen bepalen

wat je helemaal niet wil,

wijze woorden,

kracht en moed ontbreken,

om anderen te vertellen,

wat je eindelijk,

al zo lang zou willen.

Dan,

dan zal ik luisteren…

heel stil,

ingetogen klein…

onmachtig delen,

in verdriet en pijn…

met troebel zicht,

in tranen tonen,

de in smart gestolde woorden…

onvoelbaar je hand vastnemen,

voelbare zekerheid op afstand fluisterend:

t komt goed,

je kan het,

k geloof in je,

k zal er zijn,

elke keer weer…
15/11/2011