Xavier, een neef van papa, had een familiefeest georganiseerd. We hadden op voorhand gezegd dat we even zouden langskomen, maar dat we zouden zien of mama mee zou kunnen komen. Daar ze van de dokter verbod had gekregen om het huis te verlaten de komende dagen, kon ze echter en spijtig genoeg niet meekomen. Om 17u vertrokken papa en ik samen naar het familiefeest. Een reunie met mensen die elkaar al lang en sommigen zelfs nog nooit hadden gezien. Het voelde vreemd, zo zonder mama weggaan. Noch papa, noch ik waren in feeststemming. Ik was blijd at mijn petekindje, Cato, onmiddellijk op mij afgelopen kwam toen we aankwamen. Ik had haar al zo lang verwaarloosd en het zorgde ervoor dat ik me minder bekeken voelde, als het vreemde eendje wiens mama zwaar ziek is. Ik babbelde even met Cato, en volgde papa al snel die een beleefde ronde had gestart en iedereen een hand ging schudden of kus ging geven. Volgen is altijd gemakkelijk... Hij was ook niet in zijn element want voor het eerst in zijn leven stelde hij me niet voor. Aan zo een dingen merk je veel. Ik althans. Is ook een beetje raar om naar een familiefeest te gaan, met een bende uitbundige mensen, terwijl je echtgenote en moeder ziek thuis zit. Het vloekt lichtelijk... Uiteraard, volgden al snel de eerste typische en oh zo hatelijke vragen: 'Hoe gaat het met je mama?'. Ik haat die vragen, omdat ik er eigenlijk ook niet constant aan wil denken. Ik weet dat ze het goed bedoelen... maar, ja, hoe gaat het met mijn mama? Ik weet het niet... Mijn mama is zwaar ziek. Mijn mama heeft kanker. Je kan het antwoord dus wellicht zelf wel al raden, niet? Ja, licht prikkelbare gedachte van mij. Soms wou ik dat ik een bandopnemer kon meedragen in mijn broekzak, zodat ik hetzelfde antwoord gewoon telkens zou kunnen afspelen in plaats van telkens en telkens hetzelfde te moeten herhalen. Het was een familiefeest met een best goed utiziend buffet, met kreeft, zalm... Jammie! Zag er geweldig uit, maar toch besloten papa en ik om braaf rond 18u15, net voor de andere begonnen te eten, terug naar mama te keren. Je laat je zieke echtgenote of moeder niet graag lang alleen en het voelt ook verkeerd om je te amuseren of te genieten op een feest terwijl zij daar alleen thuis zit en nooit om deze omstandigheden gevraagd heeft. We waren ook beiden blij en terug minder vreemde eendjes toen we terug thuis waren. Soms begin je je vreemd te voelen tussen gelukkige mensen... Ook al zijn wij ook wel gelukkig, maar op onze manier, op een andere manier... momenteel.
Vermits mama gisteren met spoed is opgenomen, het rustig aan moet doen en de komende tijd niet buiten mag van de dokter, had ik samen met Tata Chérie een verrassingsbezoek georganiseerd. Iets dat haar misschien wel zou vermoeien, maar haar deugd zou doen en eens van gedachten zou veranderen. Tata Chérie is de persoon waaraan ze het allermeeste heeft gehad tijdens haar ziekte. Hetgeen zij voor mama heeft gedaan is onbeschrijfbaar. Altijd een lusiterend oor, altijd positief blijven, altijd haar aanmoedigen. Ze is elke keer opnieuw en opnieuw een schitterende steun geweest. Gewoon onbeschrijfbaar! En zo iemand heb je nodig als je door zo een tijden moeten gaan, zoals mama nu moet. Zonder Tata Chérie was het mama nooit gelukt. Merci Tata Chérie! We hadden bij mama thuis afgesproken rond 16u30, omdat mama dan zeker wakker zou zijn. Mama zat in de keuken, terwijl ik op wacht stond aan de voordeur. Ik wou niet dat Tata Chérie zou moeten aanbellen. Ik wou dat de verrassing volledig zou zijn en ja, hierdoor zou mama haar pruik niet aanhebben, maar ik wist dat ze het niet erg zou vinden zou Tata Chérie haar zo zou zien en bovendien... Mama heeft hier nooit om gevraagd (om kaal te zijn) en niemand is perfect! Ik liet Tata Chérie binnen en liet haar kloppen op de voordeur. Daar mama dacht dat ik een grap uit aan het halen was, reageerde ze niet onmiddellijk. Toen ze Tata Chérie echter zag, verscheen er onmiddellijk een grote glimlach op mama haar gezicht. Uiteraard had ik zoetigheden voorzien en een flesje wijn koud gezet. Mama dronk wijselijk geen glaasje wijn, maar Tata Chérie en ik dronken wel braaf een glaasje. Het werd een gezellige namiddag met veel gelach en veel verhalen. Zeer ontspannen. Toen Tata Chérie rond 20u doorging was mama wel doodop, maar ze had er tenminste van genoten. Van elk moment moeten we genieten!
Mama is deze ochtend met spoed opgenomen. Ze had de hele nacht koorts gehad.
Papa wou mij niet ongerust maken, en had me bijgevolg niets laten weten. Toen ik echter op kantoor toekwam, sprongen 2 medewerkers op mij af met de vraag: 'Hoe gaat het met je mama?'. Ik zei dat het goed met haar ging, maar dat ze moe en verzwakt is door haar chemo. Bij de volgende vraag schrok ik mij een ongeluk en ging ik onmiddellijk richting het kantoor van mijn broer. 'Ligt uw mama nog op Spoed'. Ze moeten gemerkt hebben dat mijn gezich wit trok, want onmiddellijk zei Katleen: 'Ik denk dat we ons versproken hebben...'. Lichtelijk wel. Mijn hart klopte tot in mijn keel. Ik haastte me richting het kantoor van mijn broer: 'André, wat is er aan in de hand. Ik weet van niks!'.
Hij zei ook niet van veel op de hoogte te zijn, daar papa hem nogal verward gebeld had. Onmiddellijk probeerde ik papa te bereiken, maar hij legde neer. Ik beviel André onmiddellijk om onze papa te bellen. Hij had meer geluk.
Ze waren terug op weg naar huis. mama was onderzocht. Bloedonderzoek was in orde, maar op de longfoto's hadden ze gezien dat mama het begin van een longontsteking had. Haar weerstand is zo goed als nul, dus ja, uiteraard is ze vatbaar voor dergelijke dingen.
Eerst spraken ze over 6 dagen quarantaine, maar uiteindelijk is ze toch meer naar huis mogen gaan, mits ze gedurende 6 dagen de ramen en deuren toehoudt.. Gelukkig! Dit mogen ze me echt nooit meer aandoen.
