|
Donderdag 30 januari...
Mama is nog steeds in het ziekenhuis.
Rond 10u kom ik toe. Ze zit te wenen. Dr. Jan is langsgekomen, een collega van Dr. Lieve... Ze is kapot. Slecht nieuws. Indien het niet betert, dan zal ze terug geopereerd moeten worden. Ze weent. Ze zegt me: 'Had ik dit geweten, dan was ik nooit met de behandeling begonnen'.
Ik ben radeloos. Uw mama zoiets horen zeggen is hard. Voor het eerst heb ik echt het gevoel dat ik dit niet meer alleen kan. Ze weent constant.
In de gang kom in gelukkig de psychologe tegen en met tranen in de ogen vraag ik haar of ze alstublieft bij mijn mama wilt langsgaan. 'Ze wilt stoppen met haar behandeling. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.'
De namiddag zal ze langskomen.
Dokter Marc komt langs. Hij legt uit dat haar wonde niet deftig geneest en dat ze met hun rug tegen de muur staan. Hij zou haar in een ander geval onmiddellijk aan de zuurstoftank gehangen hebben, zodat haar goede cellen massaal toenemen en de wonde zal genezen, maar in haar geval kan hij dat niet doen, daar de kankercellen in haar lichaam dan ook massaal zullen toenemen en dat een risico is dat hij niet kan en zal nemen.
Hij kalmeert mama echter wel en zet haar onmiddellijk op Champix, een product om te stoppen met roken. Mama was voordien inderdaad een zware kettingrookster, maar tegenwoordig rookt ze, sedert ze in het ziekenhuis is, amper 9 sigaretten per dag! Dag is minder dan ik!
Ik vraag onmiddellijk zelf ook een voorschrift voor Champix. Zij stoppen met roken, ik ook! Ik heb haar immers beloofd dat ik bij elke stap langs haar zal staan. Bij deze stap dus ook!
In de namiddag komen 2 psychologen langs. Haar gesprek met Dokter Marc heeft haar echter al deugd gedaan. Hij heeft haar duidelijk gemaakt dat ze hoe dan ook een oplossing zullen vinden en dat de antibiotica gauw wel deftig zal beginnen werken. Geen pretje immers zo intraveneuze antibiotica, daar de aders daar (ongeacht de leeftijd) van ontsteken, waardoor ze telkens elders moeten prikken en haar hele linkerarm (rechts mogen ze niet meer prikken omdat al haar klieren daar verwijderd zijn) dik gezwollen en rood wordt. Ziet er alles behalve prettig uit!
De 2e psychologe pepert haar ook nog extra moed in en 's avonds komen de oncologen Marc en Jeroen nog eens langs en Dokter Lieve met haar assistente. Tegen 's avonds vindt ze langzaam haar glimlach al een beetje terug. Ze is zo sterk en strijdvaardig. Ze besluit haar rookgedrag onmiddellijk tot 5 sigaretten af te bouwen en zo spoedig mogelijk te stoppen, daar dat ook aangeraden is bij de chemo.
Chemo werkt namelijk op de zuurstof in en tussen de cellen. Bij rokers is er nicotine aanwezig in het lichaam en daardoor minder zuurstof. Hierdoor is de chemo minder doeltreffend.
Ik ben zo trots op mijn mama! Ze is sterk, maar kan ook haar emoties tonen. Wat een voorbeeld! Ze zal dit wel overwinnen!
29-01-2014, 00:00
Geschreven door Axelle 
|
