Mijn allerliefste mama'tje belde net: 'Ik heb mijn valies al klaar. Ik begin ze te knijpen (stress te krijgen)'. Dat snap ik maar al te goed. Ik vind dat ze zich nog lang goed heeft gehouden... Sterke madame! Bewonderingswaardig!

Ik moet toegeven dat ik ze al een paar dagen knijp, in haar plaats, maar ja, nu is de tijd aangebroken dat ik me even héél sterk zal moeten houden en eigenlijk een beetje ga moet liegen om bestwil. Combinatie van steunen en liegen om best wil. En ik kan zooooooo slecht liegen.

Straks nog wat rondrijden met haar, laatste boodschappen/benodigdheden in orde brengen, zodat ze zo goed mogelijk gesteld is voor als ze het ziekenhuis binnen moet en anders rij ik nadien nog wel op en neer, met veel liefde, een grote knipoog naar haar en zonder morren.

Parceque ma mama, elle est la plus jolie et la plus gentille du monde!!

26-12-2013, 11:15 Geschreven door Axelle  

Vandaag, 24.12.2013, naar Dr. Lieve gegaan. De gynaecoloog die mama's borsten en okselklieren zal verwijderen. Ze wou mama onderzoeken vooraleer ze geopereerd zou worden, zodat ze zou weten hoe haar te opereren.

Haar diagnose is dat de tumoren zich hoog in haar borsten bevinden, waardoor ze redelijk hoog zal moeten uitsnijden. Geen leuk nieuws voor mama.

Dr. Lieve is ook al jaren mijn gynaecologe en toen mama haar aan het omkleden was, kwam ze even met mij praten: 'Dit is niet leuk, hé. Je zou graag iets anders willen horen...' Het is de eerste maal sedert lang dat een Dr. zo eerlijk is. Dr. Lieve klinkt absoluut niet positief wat mama's kansen op genezing betreft. Het was een slag in mijn volle gezicht... Ik heb voor het eerst ook de indruk dat ze me aan het ontglippen is. Het is alsof ik inderdaad ook voel dat ik haar zal verliezen en normaal voel ik zo'n dingen niet, laat staan dat ik ze geloof. Het is een raar gevoel dat vanbinnen heeft ingepalmd.

En uiteraard, belt Dr. Lieve, snel je je met je mama daar naartoe en wat gebeurt er dan? Dan word je lekker gezellig geflitst. GVD! Hebben ze echt niets anders te doen dan een dochter te flitsen die zich met haar zieke mama naar de dokter snelt? Ik was zo woest en tegelijkertijd kon het me geen zier schelen. Flits me 100.000 x! Have fun! Wees gerust, het is de eerste maal dat ik geflitst ben. Ik heb zelfs nog nooit een boete gehad. Heb een goede beschermengel... tot vandaag althans...

Kerst was gezellig, maar kalm en kort. Mama was vlug zeer moe. De kanker heeft haar in zijn greep. Ik heb haar deze middag nochtans gedurende 2u haar bed ingestuurd, maar ze had niet zo goed geslapen. Ze piekert veel.

Ze zei vanavond iets over 'mijn laatste zucht' en toen besefte ik het... Wie weet was dit onze laatste kerst samen. Een zeer verdrietig gevoel. Een onaanvaardbaar en ondragelijk gevoel. Ik heb het gevoel dat ik nog zoveel handleidingen van haar nodig heb, maar besef ook dat ik die nooit allemaal in mijn bezit zal hebben voor ik haar zal moeten laten gaan.

Ik wil haar nog zoveel vragen. Zelfs dwaze dingen zoals recepten van haar, maar ik durf niet goed, want dat komt me te fel over als een afscheid. Ik wil geen afscheid van haar nemen, ik wil er gewoon niet bij stilstaan, laat staan dat ik haar het gevoel wil geven dat ik afscheid aan het nemen ben.

Koester de mensen waar je om geeft, voor je het weet zijn ze er niet meer en dan pas zal je echt goed beseffen wat ze voor je betekenden. Als het te laat is. Koester elke minuut die je met hen kan doorbrengen, zelfs als het een slechte of kwade minuut is. Geniet van de mooie momenten en geniet van de ruzie's, want voor je het weet heb je de luxe niet meer om samen ruzie te kunnen maken. Geniet van elke minuut! Een minuut waarvan je niet geniet, is een verspilde minuut.

24-12-2013, 00:00 Geschreven door Axelle  

Ik moet toegeven dat de stress, paniek, hulpeloosheid deze ochtend echt losgebroken is... Die is er altijd wel al geweest sedert ik weet dat ze ziek is, maar deze ochtend voelde ik mijn hart echt uit mijn lijf bonken...

Het komt zo dichtbij... Ik vraag me af of ik het aan zal kunnen. Vanaf 30.12.2013 zijn we vertrokken voor 6 maanden. Start... Go...

30.12.2013 operatie... Zal tot 3 à 7 januari in het ziekenhuis moeten blijven en dan rond midden januari begint haar chemo. Klinkt egoïstisch... Heel egoïstisch maar ik dacht vandaag wel even, toen de oncoloog belde voor voorziene start van chemo: 'Ok, daar valt mijn verjaardagsfeestje misschien ook in het water...' Het zal haar eerste chemo zijn en vele mensen zijn er al snel 2 dagen ziek van, dus als ze de 15de januari haar chemo krijgt, dan bestaat de kans dat ze de 17e januari nog ziek zal zijn en dat ik dan de 17e ipv feest te vieren, kots aan het rapen zal zijn... Niets aan te doen. Ik moet mijn prioriteiten nu even stellen en die prioriteit is mama.

Het was vandaag voor mij een zwaar dagje... De stress en angst en dan nog koorts ook. Voelde mij niet zo goed. Voor de eerste maal sinds... Het zou wellicht verstandig zijn om even naar mijn lichaam te luisteren, want ik mag nu echt niet lang ziek blijven. Tegen de 30ste moet ik fit en gezond zijn om aan haar ziekbed te kunnen zitten. Dus ja, even nog meer paniek nu omwille van mijn griep en wellicht allemaal niet zo bevorderlijk voor mijn lichaam...

Waarom zoveel stress en angst? Ik weet niet hoe ik ga moeten reageren om juist te reageren na haar operatie en zoveel schrik voor haar mentale toestand. Hoe kan ik het beste reageren? Ik ben hier niet voor getraind. Wou dat ik het was!!

Ik heb echt schrik voor haar reactie na de operatie. Probeer me constant verschillende scenario's voor te stellen en hoe ik het best op elke scenario zou reageren, maar ik vind geen oplossingen...  Geen gepaste antwoorden. Ik heb gewoon doodsangsten om het verkeerde te zeggen op het verkeerde moment. Stress... Stress... ik moet ook toegeven dat ik vandaag mijn ogen weer niet droog heb kunnen houden en dat was al een tijd geleden. Soms het ik wel eens het gevoel dat ik het niet aankan, maar er is geen andere keus en immers, wat moet zij dan niet zeggen. Ik heb nog de gemakkelijke job: toeschouwers... Zij is de speler van dit harde 'spel'.

Ik stel me ook stomme vragen... Allez, lijken misschien stomme vragen... Voor mij zijn ze niet stom... Wat ga ik met nieuwjaar doen? Wil graag rekening houden met anderen, maar ik kan hun gedachten niet lezen. Ooohh, wat zou ik momenteel zo graag mensen hun gedachten kunnen lezen. Zal het bezoekuur die dag ook maar tot 20u zijn? Zal ik daar dan naar luisteren of zal ik rebelleren? Ik kan mijn mama die avond toch niet alleen in haar bedje laten... Als ik geen andere keuze heb, ga ik dan tot middernacht bij papa thuis zitten? Maar ja, gaat iemand van ons zijn kop naar nieuwjaar hebben? Ik heb daar persoonlijk weinig nood aan, maar ja, misschien zal hij wel nood aan gezelschap hebben... Ik moet er voor hem ook zijn! Ga ik alleen thuis zitten? Dat laatste lijkt me voor mij persoonlijk nog de leukste keuze, als ik niet bij mama mag zijn. Samen nieuwjaar of geen nieuwjaar!!

Stel je je het voor?? Die bezoekuren zijn eigenlijk van 14u tot 20u... Maar je denkt toch niet dat ik pas om 14u dat ziekenhuis in ga gaan?! Vergeet het se! Ik wil 's morgens al bij mama zijn en anders moeten ze er de security maar bijhalen ;-)

Mijn ideaal uurrooster voor de komende tijd: 9u-12u: in het ziekenhuis bij mama. 12u-14u: naar huis om voor papa te zorgen, eten te maken. 14u-20u: ziekenhuis. 20u-22u: naar huis om papa gezelschap te houden en hun huishouden te doen. 22u: naar mijn huisje voor mijn huishouden

We zullen het gewoon op ons af moeten laten komen...

Voor de rest vandaag nog genoten van wat quality-time met mama... Samen gaan lunchen en nadien gaan shoppen. Ze had 2 weken geleden met mij een training gezien en ik vond die prachtig mooi maar ze was er niet zo van overtuigd... Vandaag dus wel

Ook nog nieuwe, mooie pantoffeltjes gekocht, want ik vind: Als je ziek moet zijn, dan kan je het evengoed in schoonheid doen!! ;-)

Nadien nog een nieuwe jeans en pull gekocht... Allemaal gewoon kwestie om haar nog even van gedacht te kunnen doen veranderen. 

En ja, sedert deze late namiddag: grieperig... Zal ook wel overgaan!

Always keep smiling! Cause you're more beautiful when you smile!!

23-12-2013, 22:47 Geschreven door Axelle  

Stress, paniek, hulpeloosheid... Een of allen zijn toegeslagen. Ik weet niet hoe je het moet noemen. Vandaag binnen een week, zullen we het ziekenhuis binnenwandelen. Ik heb schrik voor mama haar reactie, haar mentale toestand nadien. Ik heb schrik voor mijn reactie. De tranen rollen nu al uit mijn ogen, als ik er nog maar aan denk. Ik hoop maar dat ik haar niet alleen zal moeten opvangen na de operatie, want ja, ik ben sterk, maar ik weet niet of ik dit alleen aan zal kunnen. En, als ik me nu al zo voel, hoe moet zij zich dan niet voelen.

Countdown.... :(

23-12-2013, 08:35 Geschreven door Axelle