Mijn hoofd zitten vol met dingen die ik wil zeggen, vol met gedachten over van alles en nog wat.Alleen lukt het me niet om iets te vertellen, om ook nog maar iets los te laten. Het is moeilijk om dingen te laten gaan, ik weet het want ik heb het al vaak genoeg moeten meemaken. Maar je eigen gedachten niet kunnen loslaten, dat is toch redelijk nieuw voor mij. Er zijn zoveel dingen gebeurt vroeger, dingen die je iemand niet kan vergeven. En toch, toch heb ik die personen vergeven. Waarom? Geen idee eigenlijk, waarschijnlijk omdat ik hen niet kon missen, alleen ben ik daar nu niet meer zo zeker van. Op de een of de manier lukt het hen altijd terug om in mijn gedachten te krijgen, ook al heb ik dat zelf niet gewild.
Je kunt toch moeilijk tegen iemand zeggen dat die persoon heel de tijd zit te liegen over zichzelf, dat hij iedereen iets wijs maakt en daardoor iedereen in zijn richting trekt. Zoiets is gewoon zo onfair en gemeen naar die mensen toe, die de persoon wel geloofden. En ik spreek uit ervaring, zorg er gewoon voor dat je niet altijd gelooft wat iemand tegen je zegt, want meestal is de helft daarvan toch gewoon gelogen.
Sorry voor al dit gedoe.
Hebben jullie zoiets al eens meegemaakt? Laat het me aub weten.
