Ik weet niet waar ik moet beginnen, gewoon omdat ik niet meer weet wat mijn leven inhoud. Wat is het waard? Het enige wat ik doe is studeren en sporten, maar dat is toch geen echt leven. De laatste tijd verlies ik iedereen om me heen, het is te zeggen eerst verlies ik de kat bij mijn papa en nu heeft de kat bij mijn mama nierfalen, hij loopt er ziek bij en beweegt bijna helemaal niet meer, het is alsof hij er al niet meer is. En overal waar ik ben heerst er een droevige sfeer. Ik weet het gewoon niet of het het allemaal nog wel waard is, want wat heb ik er nog aan?
Net zoals op school iedereen doet rot tegen elkaar en velen hebben ruzie, maar ze weten dus niet hoe ik me daar bij voel. Daar heeft niemand nog nooit bij stil gestaan en dat is nu juist waar ik mee zit. Iedereen denkt aan zich zelf en nooit aan iemand anders. Is iedereen zo? Ik weet het niet en misschien wil ik het ook gewoon niet weten. Sorry maar ik kan niet verder schrijven gewoon omdat ik niet weet wat ik nu juist moet denken dus ja sorry
Ik hoop dat ik jullie niet te veel lastig val met mijn idiote leven.
Wel wat ik dus kwijt wou. De laatste tijd heb ik het gevoel dat niemand om me geeft, dat niemand me nodig heeft. Soms denk ik zelfs dat het gewoon beter zou zijn als ik er niet geweest zou zijn, want waarschijnlijk zou toch niemand me missen. Ik kan het gewoon niet meer aan om elke keer te denken wat ze nu weer voor slechts over me zitten te vertellen, of hoe ze me zitten uit te lachen. Bij het minste dat ik doe.
Weetje ik denk dat ik gewoon nood heb aan liefde, nee niet van mijn familie, maar gewoon van een jongen. Alleen denk ik niet dat er ooit een jongen om mij zou geven, ze zien mij zelfs niet eens staan. Ik hoop dat er ooit toch een jongen komt die om me zal geven, maar ik denk dat ik dan eewig mag blijven hopen. Waarschijnlijk komt die dag nooit, ze zeggen wel, ooit kom je de liefde van je leven tegen, maar ik denk niet dat het bij mij ooit zal gebeuren dat ik de liefde van mijn leven tegen kom. Ik weet dat ik nu echt hopeloos klink maar dit is gewoon hoe ik het zie of ja hoe het eigenlijk is.
Ervaren jullie dit ook of hebben jullie tips van wat ik hier mee moet doen?
Vandaag was het weer eens een rot dag, maar ja welke dag is nu eens geen rot dag voor mij. In elk geval niet echt veel dagen;
Wat was het dus vandaag weer, wel ik kwam thuis van school en van het minste dat ik deed of zei werden mijn ouders boos, ze hebben me zelfs verboden om dit weekend nog iets met vriendinnen te doen. Precies of ik ben niet verantwoordelijk genoeg en zo gaat het nu echt elke dag, mijn zus mag alles wat ik niet mag, ook al is ze drie jaar jonger. Het maakt niet uit wat ik doe of zeg er is toch niks goed voor hun. Een klein voorbeeld: Hun ipad was kapot, het scherm was gebarsten, maar ja ze hadden het zelf niet gedaan. En natuurlijk was het dan weer direct mijn fout terwijl ik die ipad nog niet eens had aangeraakt. Het was gewoon mijn stomme zus die hem van de trap had laten vallen en ze zei gewoon weg niks. Het is ook gewoon zo verdomme oneerlijk allemaal.
En hoe zit het met jullie? Hebben jullie ook al zoiets meegemaakt?
Dit is mijn eerst echt blog, dusÂ… i hope you like it. Oke wauw Engels op en top. Oke nee nu serieus.
Vandaag was het dus de eerst schooldag na de vakantie, maar waarschijnlijk wisten jullie dat wel al of hadden jullie het zelf al moeten ondervinden. En ja hoe rottig is de eerst dag school na een vakantie.
Dus wat mij vandaag weer eens moest overkomen. Wel er was een meisje in onze klas, die ik nu effe "Little girl" noem, amai zo origineel dat ik ben. *zucht*
Little girl moest dus zo nodig van richting veranderen en ja toevallig was ze mijn buurmeisje (in de klas eh) en wauw hoe toevallig, oke nee laat maar. En ja met dat zij veranderde van richting kwam ik alleen te zitten, maar natuurlijk zette die stomme, hatelijke leerkracht mij dus, naast een jongen. Oke nu denk je waarschijnlijk niets speciaal. Maar wacht natuurlijk is het nu juist die jongen die ik al maanden leuk vinden. Nog altijd denken jullie waarschijnlijk van 'so what'. Ja niet dus want ik heb hem misschien zo een klein beetje verteld dat ik hem haat en dat ik hem helemaal niet leuk vind of zo. De reden? Geen idee, ik denk dat ik gewoon niet echt goed wist hoe ik me moest gedragen. En ja dan doe ik nu eenmaal idiote en stomme dingen.
Hoe zit het met jullie? Hebben jullie ooit zo iets stoms gedaan? Laat het aub weten in de reacties.
Veel liefs Shy girl xxx (deze eerst blog was nogal flut ja ik weet het maar ik kon het gewoon niet laten om het met jullie te delen)
Ik weet dat niemand van jullie ooit al eens deze blog heeft gelezen, want ik heb hem dan ook nog maar net. Hoe grappig oke nee slechtste mop van het jaar, maar ja ik heb dan ook totaal geen humor.
De meeste onder jullie vragen zich waarschijnlijk af waarom ik met deze blog begin. En nee sorry, het heeft niets te maken met beauty dingen of alles daar rond. Sorry als jullie dachten dat het daar over ging gaan. Nee de echte reden dat ik met deze blog start is heel simpel. Voor mij is het gewoon een manier om mijn gevoelens te uiten, om ze op papier te kunnen zetten. Want ik kan nog al moeilijk mijn gevoelens uiten als ik bij iemand anders ben, of bij mijn vriendinnen. De reden daarvoor? Ik denk dat ik gewoon bang ben dat ze me gaan uitlachen. Ja ik weet het waarschijnlijk klinkt het heel raar, alleen voor mij niet, want ik zie het echt als een soort van uitlaatklep. Ik weet dat er velen onder jullie zijn die me nu een idioot of raar vinden. En ja ik snap jullie wel een beetje. Maar ik hoop dat jullie ook snappen dat dit voor mij echt een goede manier is om mijn gevoelens te uiten. En reden dat ik het met jullie deel is dat sommigen onder jullie misschien, hetzelfde hebben, dat ze ook hun gevoelens niet durven uiten. En daarmee hoop ik dat ik jullie dan misschien kan helpen. Dus daarom start ik vanaf nu met deze blog
