Wie had ooit gedacht dak hier zou moeten staan. Tot een jaar geleden niemand. En zelfs dan nog... Het ongeloof na het slechte nieuws vorig jaar was groot, maar de hoop nog des te groter want niks zou u klein krijgen. U ongezien humorisme en optimisme gaf vele andere weer moed. Moed om te geloven in een mooi einde. Ook ik was er in juli nog rotsvast van overtuigd dat je inderdaad in januari de draad terug zou oppikken.
Met mij natuurlijk vele andere leeringen. En terecht. Het was wekelijks uitkijken naar uw lessen. Van het ene uiterste in het andere, we konden alles van u verwachten. De ene les sponzen in het gezicht, verhalen over papegaaien redden, pennenzakken beschamend tussen alle grote 5e en 6e jaars op de speelplaats gaan terughalen Van den Eynden zeker? Euh.. Ja-, banken verticaal, Alex Agnew kijken, Ja/Nee spelletjes spelen en blauw naar huis gaan, het gewoon niet meer weten of je eigenlijk nog wel in een les zat. Dat was wel de realiteit. Ook na de lessen nog blijven verderlachen. Zo moest ik na het 2e lesuur al mijn gerief verspreid over A24 en de hele gang bij elkaar zoeken en besliste Van den Eynden himself dat ik te traag was. k Zei : Das ni mijn schuld dak al mijn gerief hier moet bijeenzoeken zenne! Maar voor dat ik mijn zin afmaakte, hoorde ik dat hij A24 op slot draaide. Hij was weg weliswaar, ik en een klasgenoot hebben er nog een dik uur opgesloten gezeten. Zijn gezicht was geld waard toen hij het 4e lesuur de deur terug opendeed met een andere klas en zag dat we er nog steeds zaten.
De andere week dan weer een serieuze les, omdat we misschien wat achterliepen na te veel gespeeld te hebben. Een les waarin jij door, het respect dat je had afgedwongen van al je leerlingen, rustig je leerstof van 3 weken op 50 minuten kon geven. Iedereen luisterde geduldig naar wat je te vertellen had. Om daarna weer enkele lessen Van den Eynden-quality-time te beleven.
Elke les viel er iets te beleven waarbij het meeste van de tijd de leerlingen de pineut waren. Op het einde van het 4e jaar moest en zou ik tijdens u laatste les de rollen omdraaien. Het plan werd in alle stilte uitgestippeld en we hadden ons echt op alles voorzien zodat onze sluwe vos er niet onderuit zou komen. Iedereen was bewapend met waterpistolen, de deur was gebarikadeerd met onze 5 sterkste jongens en langs de raam zou hij sowieso niet kunnen vluchten. Ons plan om hem doorweekt te maken, mislukte na 20 seconden. Zoveel tijd had hij nodig om 1) een emmer vuil krijtwater zonder twijfelen door te klas te gooien en zowat iedereen natter te maken dan hij zelf was en 2) onze 5 sterkste jongens als bange schapen te laten weglopen zodat hij zelf kon ontsnappen naar de veilige lerarenzaal. De achtervolging in het A gebouw was één tegen allen. Voordehandliggend zou zijn om hem gewoon te volgen en proberen sneller te zijn, maar iets zei me toen dat dat zou mislukken. En ik kreeg gelijk, alle leerlingen op mezelf en 2 anderen na, stonden voor een gesloten deur, zo slim was hij wel om alle deuren achter zich netjes op slot te doen en dan pas verder te lopen. Met zn 3en hadden we een andere weg gekozen, eentje waar we hem aan de lerarenzaal zouden tegenkomen. Onderweg in onze helse sprint zei ik: Wa gaan we eigenlijk doen sebiet?, geen antwoord. Tot we elkaar enkele ogenblikken later kruisten, wij uitgeput, hij grinnikend: Wa gaan jullie nu eigenlijk doen?.. Na een beetje geduw en getrek was hij op enkele spatten na ongehavend de lerarenzaal ingevlucht. Dat in schril contrast met ons en A24, waar wij alles met doorweekte kledij en enkele kneuzingen mochten opkuisen.
Origineel en spitsvondig zo was hij, dat bevestigt dit verhaal alleen maar. Creatief zijn in elke situatie, en daarom was het brandweerman zijn dan ook op zijn lijf geschreven. Op de bus naar school toe, vertelde hij dan ook fier over zijn examens die hij aflegde om korporaal en later sergeant te worden. De trotsheid was leesbaar in zijn helderblauwe ogen.
Vol energie levens redden, vol energie in je lessen. Die uitte zich soms fysiek maar dat werden we gewoon. Het was een teken van appreciatie, volgens mij. Je had een aparte manier om te vertellen of je iemand graag had. Maar veelzijdig als je was, kon je ook teder en zacht uit de hoek komen. Met problemen konden we altijd bij u terecht, enkele steunende woorden of goede raad. Belangeloos klaarstaan voor anderen en het beste in hen naar boven brengen. Ja, het lijstje gaat nog wel even door.
Dat we juist zon geweldige persoonlijkheid verliezen, doet vele harten huilen. Het laat een leegte achter die niet te vullen valt. Niet alleen bij hem thuis, in het korps of in de lerarenzaal maar vooral in ieders hart van wie je liefhad, alles lijkt zo leeg. Het is fout te denken dat andere mensen die leegte opnieuw zullen vullen, integendeel. Je moet het net leeg proberen houden. Het is alleen zo dat we ons met elkaar verbonden zullen blijven voelen. En eigenlijk is het helemaal geen leegte. De enorme rijkheid aan mooie herinneringen zit er veilig in opgeborgen. Het is als een schatkamer in ons hart. Niet iets waar je elke dag in graaft en jezelf in verliest, wel een kostbaar geschenk wat je in oprechte dankbaarheid kan bewonderen. Voorlopig verlies ik mezelf nog elke dag. De leegte voelt echt niet goed aan, de herinneringen zijn mooi maar als ik eraan denk dat deze verdubbeld hadden kunnen worden, breekt mijn hart. Mijn schatkamer zit duidelijk nog niet waar ze hoort te zitten en ik graaf nog elke dag veel te diep. Ze zeggen dan dat tijd alle wonden heelt maar sinds je bent weggegaan, lijkt hij stil te staan.
Amigo, ik mis u zo verschrikkelijk! Well meet on the other side.
