De dag begon als een dag zoals die altijd begon. Voor mij althans. Me vriendje en ik waren elkaar aan het smsen, We hadden die dag 3 maanden. Voor mijn doen was dat heel wat. jongens wezen me altijd af..Of maakte het uit na een week Het zat nooit mee, Ik was nog jong en had een heel leven voor me! De heledag was ik in de wolken me vriendinnen werden gek van me, zoveel was ik er mee bezig 5 over half 4.. de bel gaat.. de kriebels kwamen op in me maag.. Samen met mijn 3 vriendinnen gingen we naar het Hertenkamp wachten op me vriendje. het duurde even voor hij er was maar hij kwam wel. Ik was ontzettend blij hem weer te zien, omdat hij een heel stuk verder weg woonde zag ik hem alleen op vrijdag of helemaal niet, hij was altijd bezig met sport dus andere dagen kwamen niet uit voor hem. Me vriendje vriendinnen en ik hadden het harstikke gezellig, we kregen een gespreks onderwerp over een jongen bij ons uit de eerste klas De jongen was ontzettend goed in kickbox en had het al behoorlijk ver geschopt.. ik zag de blik van me vriendje al gaan z'n gezichts uitdrukken was onbeschrijfbaar het was alsof hij bang was, hij bewonderde het maar toch zat het hem niet lekker dat voelde ik gewoon. Me vriendinnen waren me aan het plagen ik moest me vriendje zoenen maar wij wouden dat allebei niet. we hadden zoiets waarom moet dat voor jullie neus? dat is helemaal nergens voor nodig! Me vriendinnen zagen de lol er wel van in dus gingen even een ''ometje'' rond het hertenkamp. ze kwamen 2 jongens van onse school uit de eerst. ze kwamen steeds dichter bij met m'n vriendinnen, me vriendinnen zijden dat ze maar is moesten gaan.. ze gingen allemaal weg maar 1 van de jongens bleef. het was de jongen van het kickboxen. ondertussen zat ik nog steeds bij mijn vriendje. De kickbox jongen kwam naast me zitten. hij stelde zich voor aan mijn vriendje.. ik vond het maar raar.. De kickbox jongen begon aan me te zitten. ik wou het niet , ik begon om me heen te slaan.. hij bleef maar doorgaan en hij was niet te stoppen.. me vriendje deed niets ik stond er alleen voor.. Het leek wel eeuwig te duuren ik kreeg het maar niet voor elkaar om me los te wringen, hij had me zo erg vast dat ik me niet los kon krijgen. uit eindelijk met een knietje in zijn kruis liet hij me los.. wat wel even duurde voordat ik me been in de juiste positie kreeg. uiteindelijk wou hij nog niet weg gaan.. ik zei hem dat hij maar naar huis moest gaan , dat ik die Maandag erna wel met hem zou mee fietsen en dat we iets leuks gingen doen.. hij vroeg me het te beloven en ik zei dat ik het beloofte, hij was weg en er viel een stilte... ik kon niets meer uitbrengen.. ik gaf me vriendje een kus zonder iets te zeggen en ben weg gegaan.. op de fiets was ik ontzettend bang ik bleef om me geen kijken of er niet iemand achter me zat. ik kon niets meer uitbrengen.. De gedachtes in me hooft bleven maar gaan.. Wat is er gebeurt? Was het mijn schuld? hoe kan dit? lokte ik het zelf uit? wat moet ik doen? wat is die angst? dat waren een van die miljoenen vragen die door me hooft gingen. ik was bijna thuis.. op dat moment fietst me beste vriendin langs.. ik riep er en raakte in paniek meteen kwam ze naar me toe ik vertelde haar in het kort wat er was gebeurt. ze schrok enorm maar bleef rustig.. ze zei dat ik het me ouders moest gaan vertellen.. maar ik durfde niet. ik wou perse dat ze mee ging, toen ze met me mee ging en ik kwam thuis moest ik meteen huilen.. me ouders wisten meteen dat het goed mis was. ik heb ze alles verteld wat er die dag gebeurt is.. voor me ouders was het al gouw duidelijk.. hun dochter is Aangerand... Me ouders kwamen in actie gingen meteen de school proberen te bereiken maar dat ging niet meer omdat het al rond de klok van 6 was. ze hebben alles gedaan om iemand van de school te bereiken... het is ze gelukt om het nummer van de directeur te krijgen.. me vader heeft in het kort uitgelegt wat er is gebeurt. De directeur zei dat hij er meteen werk van zou maken.. Me vriendin bleef bij me slapen omdat ik dat heel graag wou.. zodat ik niet alleen sliep.. haar moeders kwamen haar spullen die avond brengen, en die hebben het verhaal ook gehoort ook zei zijn erg geschrokken. die nacht schrok ik vaak wakker en moest huilen.. gelukkig had ik die vertrouwde vriendin die me trooste en zei dat ze bij me was... Sinds dien is er heel veel verandert....
