Vandaag had Carmen haar eerste chemokuur. De ruimte waar het gebeurde was helemaal anders dan derest van het ziekenhuis. In deze kamer was er duidelijk moeite gedaan om het huiselijk te doen lijken. Dat hielp wel want we waren allebei heel zenuwachtig. Ik merkte ook dat ik de enige partner was die erbij was wat ik raar vond want het is niet meer dan normaal dat je mee gaat om je partner de steunen, denk ik dan.

Het was nog al wat die eerste kuur. Als het nog niet erg genoeg is prikt die dokter fout waardoor de buis in Carmens hand er een tweede keer in moest. Buiten haar troosten kon ik weinig doen. Als alles op zen plek zat moesten we aan een tafel gaan zitten bij de andere patiënten. Zij waren wel aardig, dat hielp Carmen om niet te moeten denken aan de vloeistof die in haar liep.

Ik deed mijn best haar te doen lachen en het werkte. We besefte allebei dat we eer het beste van moeten maken en dat we elkaar graag zien.

Ik ben zo trots op ons, op haar. Samen komen wij hier door en kunnen we verder gaan met ons leven samen ons dochtertje Luna.

24-11-2020 om 17:53 geschreven door Stijn van Diepen

Die trut van een dokter maakt heel het proces niet makkelijker. Het leek wel alsof ze het leuk vond om er over te praten en hoe meer ze in detail kon gaan hoe beter. Ik merkte tijdens de afspraak dat Carmen het erg moeilijk had dus wou ik geen drama maken met de dokter want zij is nu eenmaal de gene die Carmen gaat behandelen.

Naast dat we het niet kunnen vinden met de dokter zijn we wel veel te weten gekomen. Weinig positief. De tumor is bijna zo groot als een courgette en opereren is te gevaarlijk. Een hormoonkuur kan ook niet omdat Carmen haar cellen er niet op zouden reageren of zoiets, ik weet de uitleg niet meer precies. Ze gaan proberen de kanker uit het lichaam te krijgen door chemotherapie. Het gaat veel bijwerkingen hebben maar het is beter dan niks. Stiekem ben ik een beetje opgelucht dat een amputatie niet ter spraken is gekomen want het zou heel spijtig zijn als die pracht exemplaren kwijt is.

TIP: Vraag nooit aan je dokter of je niet beter naar een ander ziekenhuis zou gaan omdat je gelezen hebt dat ze daar gespecialiseerd zijn in kankerbestrijding. Ze zal je vies aankijken en een uitleg geven dat de ziekenhuizen elke week overleggen en dat als er ergens op de wereld iets ontdekt wordt, zij het diezelfde dag ook nog weten. Plus het zal er niet voor zorgen dat de dokter je meer gaat mogen.
 

24-11-2020 om 16:54 geschreven door Stijn van Diepen

Ik heb dit zwaar onderschat. Ik dacht dat het maar een gewone kijkoperatie zou zijn waar uiteindelijk niks ergs uit zou komen. Het is inderdaad maar een kijkoperatie maar je hebt toch wel in je achterhoofd of het wel goed zou komen. Ik kon het al niet houden maar wat moest het dan voor mijn vrouw Carmen zijn. Ik kan me niet voorstellen wat er in haar hoofd om ging.

In het ziekenhuis blijven had geen zin want het zou toch enkele uren duren voor Carmen wakker werd uit de narcose dus heb ik Luna afgezet in de crèche en ben naar mijn werk gegaan. Het beste wat je kan doen om te tijd te verdrijven is bezig zijn. Ik wist nog niet wat ik op het werk ging doen maar de koffie is daar alleszins beter dan in het ziekenhuis. ik dacht dat de knappe receptioniste mij wel zou kunnen afleiden maar zelfs dat werkte niet. Ik zat haal de tijd met Carmen in mijn hoofd. Toen ze me belde om 17u s avonds wist ik direct dat er iets mis was.

Als ik thuis kwam vertelde ze dat ze "Diffuus" heeft. Kanker in een ontstekingsvorm. Het zit in heel haar borst. Ik kon niet geloven wat ik hoorde. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Onze levens en zeker dat van Carmen zouden behoorlijk gaan veranderen de komende maanden.

Later deze week hebben we een afspraak bij de dokter. We hopen dan meer informatie te krijgen en een beeld over hoe de toekomst er uit zal zien.

24-11-2020 om 15:40 geschreven door Stijn van Diepen