Op 11 april vierden we opnieuw een verjaardag. Miel werd op die dag 11 jaar. Het feest werd tijdig voorbereid: we deden een oproep om massaal kaartjes te sturen vanuit België en we planden een feest met de vrienden. Miel wou dit heel graag op het lokale voetbalveld, met ribbekes en chocoladetaart. Vrienden werden uitgenodigd en versiering werd uit de kast gehaald. Er was echter één beestje dat stevig roet in het eten kwam gooien. Op 9 april werd Miel ziek... Hij begon die nacht over te geven en kon niet naar school. Miel had het buikbeest van zijn zus overgekregen. Het feest op het voetbalveld moest verplaatst worden. Niet geannuleerd... dat mocht onder geen beding. Op 11 april was Miel dus ziek thuis. Ik kon hem geen feestmaal geven, geen groot feest... Hij was best teleurgesteld. 'Is dit nu jarig zijn, mama?' :-( De 18 kaartjes vanuit België en zijn cadeau van ons (een Barcelonashirt en -sokken) maakte het een beetje goed. 's Anderendaags was hij helemaal terug genezen, maar zijn verjaardag was voorbij... Maar dat was buiten mama gerekend. Ik plande in het grote geheim met de hulp van twee vriendinnen (merci Corinne en Veronique) een lasagnafeest op maandag. Op deze bewuste maandag stuurde ik Miel met Steffen mee onder het mom van 'papa heeft je hulp nodig'. Het was immers paasvakantie. Ze verdwenen enkele uren uit huis en ik kon aan de slag. De lasagna werd bereid, de chocolademousse stond klaar, het terras werd feestelijk aangekleed, de gasten arriveerden en Steffen werd verwittigd dat ze konden terugkeren. Bij zijn aankomst werd heel luid 'surprise' geroepen en zijn gezicht sprak boekdelen: hij was helemaal verrast, gelukkig, maar ook onwennig. Miel is nooit fan geweest van verrassingen, maar deze kon hij wel plaatsen. Hij werd overladen met cadeautjes, smulde van de lasagna en genoot van alle aandacht. Hij verdiende het en het maakte zijn 'zieke' dag helemaal goed. Nu kon hij nog uitkijken naar een feestje met zijn vrienden op het voetbalveld twee weken later dan oospronkelijk gepland. Op 26 mei reden we met een bende jongens naar het voetbalveld. Francis en Elena zorgden voor overheerlijke costillas (ribbekes) en tarta de chocolate. Het was een hele namiddag van voetbalplezier, lekker eten, cadeautjes en genieten van de aandacht onder een stralende zon. Het was dan toch de perfecte afsluiter van zijn 11de verjaardag. Het was alleszins een verjaardag om nooit te vergeten. Met het verzamelde geld werd vorige week een pingpongtafel besteld bij Decathlon. Weer iets om naar uit te kijken, tot ze deze komen leveren... op Spaans ritme. ;-) Hasta luego, Lies
