Na comeback en ex-atleten hebben we natuurlijk ook opkomend talent. Deze moeten we natuurlijk zeker vermelden. Hopelijk worden deze dames dit jaar meermaals genoemd in de sportwereld.
Eline Berings (Gent, 28 mei 1986) is een Belgische
hordeloopster. Ze is zevenvoudig Belgisch kampioene, in het bezit van de
nationale records op de 60 en de 100 m horden en veroverde in 2009 op het
eerste nummer de Europese indoortitel.
Familiemens
Eline Berings stamt uit een grote familie, al heeft ze zelf
maar één jongere zus, Margot. Thuis en op familiefeesten is het dan ook altijd
leuk. Vandaar dat Eline Berings zichzelf een familiemens noemt. Haar moeder
Hilde werkt als kinesiste in een medisch-pedagogisch instituut met autistische
en spastische kinderen. Dries Berings, haar vader, heeft experimentele
psychologie gestudeerd en geeft les aan de EHSAL Management School.
Scouts
Reeds als kleuter was Eline Berings zeer actief.
'Lichamelijke opvoeding was altijd mijn favoriete vak. Dikwijls bleef ik tot
vijf of zes uur 's avonds in de studie, en dan ging ik met de jongens ravotten,
springen, in de zandbak spelen en wat nog allemaal. Mijn schoolresultaten? Die
waren altijd goed.' Vanaf haar tiende jaar was ze lid van de scouts, een jaar
of vier-vijf. 'Ravotten, altijd buiten spelen, kampen bouwen, tentenkampen
opzetten... ideaal voor mij, een fantastische tijd. Op een gegeven moment begon
ik in de atletiek aan wedstrijden mee te doen en was de combinatie niet meer
haalbaar.
Andere sporten
'Een jaar of vier heb ik aan judo gedaan, zelfs toen ik al
aan atletiek deed. Hoe gaat dat, een vriendje of vriendinnetje trekt je mee. Ik
deed het graag, maar het was mijn sport niet. Voetbal! Dat speelde ik thuis en
op school, met de jongens. Ik was echt wel goed hoor. Ik ben lid geworden van
een vrouwenvoetbalploeg, als twaalfjarige. Maar de andere speelsters waren vier
of vijf jaar ouder. Ooit stond ik op een foto in een voetbalpakje met broek en
bloes die veel te groot waren. Eén maand ben ik bij de club gebleven: het was
niet meer plezant wegens het leeftijdsverschil. Maar dat balgevoel heb ik nu
nog altijd: als er ergens een bal ligt, begin ik ertegen te shotten.
Atletiek: het begin
Tijdens een scholencross werd Eline Berings door een club
overgehaald om een test te doen. 'Ik weet nog dat ik moest springen. En je
kreeg een diploma. Ik vond het superleuk en ben blijven plakken. Van alle
disciplines heb ik geproefd, ook de meerkamp. Trainer Gilbert Van Hamme was
mijn eerste echte trainer, van bij de kadetten tot zowat 2006. Een heel rustige
man die wist waarmee hij bezig was en die me bij de horden gebracht heeft: een
zeer belangrijke stap. Heel verstandige man ook: als ik soms vroeg om meer te
mogen trainen zei hij dat de tijd er nog niet rijp voor was. Pas de laatste
twee jaar bij hem ben ik ook beginnen te poweren (krachtoefeningen), maar dan
nog heel licht, geen zware belasting.
Doorbraak
Berings' doorbraak kwam er in 2005, toen ze goud behaalde op
de Europese kampioenschappen voor junioren in Kaunas op de 100 m horden. In
2006 was ze een ervaring rijker, hetEuropees Kampioenschap te Göteborg, waar ze
in de reeksen sneuvelde.
In 2007 behaalde Berings meteen een goed niveau door op de
Belgische indoorkampioenschappen met een tijd van 8,07 s het Belgisch record op
de 60 m horden te breken. Daarmee plaatste ze zich voor de Europese Indoor
Kampioenschappen in Birmingham. Daar presteerde ze zeer goed, ze bereikte de
finale met een evenaring van haar gloednieuwe Belgisch record! In die finale
werd ze achtste en laatste. Ze struikelde bijna over haar tweede horde, maar
kon de race toch voortzetten.
Door de 13 secondengrens
Dat zij haar eerder bereikte niveau ook in het buitenseizoen
wist vast te houden, bewees Eline Berings vervolgens door na een serie goede wedstrijden
op 7 juli voor het eerst in haar carrière op de 100 m horden de 13
secondengrens te doorbreken: tijdens de Flanders Cup in Oordegem liet ze 12,99
noteren. Een bemoedigende prestatie, waarmee zij enkele dagen later met
vertrouwen kon afreizen naar het Hongaarse Debrecen voor het Europese
kampioenschap voor neo-senioren, het weekend erop. Daar lukte het haar om op de
100 m horden, na winst in haar reeks en een derde plaats in de halve finale, de
finale te bereiken, waarin zij uiteindelijk als vierde eindigde.
Terug in eigen land prolongeerde zij in Brussel haar
nationale hordentitel, waarna de grootste uitdaging in haar loopbaan tot dan
toe, het WK in Osaka, voor de deur stond. Daar werd Eline Berings op de 100 m
horden vijfde in haar serie. Uitgeschakeld weliswaar, maar met een nieuw
persoonlijk en Belgisch record van 12,97 had zij in elk geval aan de
verwachtingen voldaan.
Na WK outdoor ook WK indoor
Het jaar erna liet Eline Berings al rap blijken, dat wat
haar betreft de deelname aan het WK in Osaka in 2007 geen op zichzelf staande
gebeurtenis was geweest. Tijdens de Guglindoor meeting in het Oostenrijkse Linz
stelde de hordenspecialiste uit Sint-Amandsberg haar deelname aan het WK indoor
in het Spaanse Valencia zeker door 8,17 te laten noteren, binnen de limiet voor
uitzending. Enkele weken later werd zij voor de derde achtereenvolgende maal op
de 60 m Belgisch indoorkampioene, slechts driehonderdste seconden boven haar
eigen nationale record.
In Valencia deed ze het vervolgens zeer goed. In haar serie
60 m horden liep Berings in het kielzog van wereldrecordhoudster Susanna Kallur
naar 8,05, waarmee ze al direct haar record uit 2007 verbeterde. Vervolgens
realiseerde zij in haar halve finale een tijd van 8,10. Het bleek de tiende
tijd, één plaatsje tekort voor de finale. Maar in de toekomst ligt voor de
Belgische recordhoudster een plek bij de top acht binnen handbereik.
Jammer genoeg slaagde Eline Berings er niet in om zich te
kwalificeren voor de Olympische Spelen in Peking. Veel eer viel er hierdoor in
het zomerseizoen van 2008 voor haar verder niet te behalen.
Onder de 8 seconden en
Europees kampioene
Aan het begin van 2009 werd al snel duidelijk, dat Eline
Berings goed had overwinterd. Bij de Vlaamse kampioenschappen op 25 januari in
Gent snelde ze op de 60 m horden in de finale naar een tijd van 8,09, slechts
vier honderdste seconde boven haar nationale record van Valencia. Het leverde
haar in één klap het ticket op voor de Europese indoorkampioenschappen
inTurijn, van 6 tot 8 maart. Het was een pak van haar hart: "Het was lang
geleden dat ik nog zo zenuwachtig was voor een wedstrijd. Zo graag wou ik
immers m'n topconditie laten zien. Maar zodra ik in de startblokken plaatsnam,
veranderde die stress in positieve energie.
Vervolgens verliep eigenlijk alles als van een leien dakje.
Een kleine maand later dook zij tijdens de Belgische indoorkampioenschappen met
7,99 voor het eerst onder de 8 secondengrens, waarna ze zich nog in diezelfde
week op de Meeting of World Record Holders in Praag met 7,97 verder verbeterde.
Ze stond nu tweede op de Europese ranglijst, die met 7,95 werd aangevoerd door
de Spaanse Josephine Onyia.
Eenmaal in Turijn aangekomen liet Eline Berings er geen
misverstand over bestaan wie ze het goud op de 60 m horden had toebedacht. Via
een serie-verwinning in 8,00, gevolgd door een tweede plaats in haar halve
finale in 8,01 achter de Britse Sara Claxton, die met 7,96 een nieuw Brits
record liep, blies ze in de finale met 7,92 iedereen van de baan. Voor de derde
maal in twee weken verbeterde zij haar eigen Belgische record.
Tijdens het outdoorseizoen trok Berings de goede lijn die
aan het begin van 2009 was ingezet door, wat uitmondde in een klinkende
overwinning op haar specialiteit tijdens de Belgische kampioenschappen in
Oordegem. Na een felle strijd met de kampioene van 2008, Elisabeth Davin, won
zij in 12,97, de snelste tijd ooit op een Belgisch kampioenschap gelopen. Een
tijd ook die perspectief biedt op een goed resultaat tijdens de
wereldkampioenschappen in Berlijn, medio augustus.
Haar clubs en trainers
Eline Berings woont in Sint-Amandsberg en is aangesloten bij
atletiekvereniging AC Waasland (ACW), de club van trainer Patrick Himschoot,
die haar sinds 2007 onder zijn hoede had. Voordien was ze lid van Standaard
Ajax Gent (STAX), waar ze opgeleid werd door Gilbert Van Hamme. Sinds eind 2008
wordt ze getraind door Wim Vandeven, trainer en tevens levenspartner van Tia
Hellebaut.
HANNE MARIËN
Biografie
Hanna Mariën (Herentals, 16 mei 1982) is een Belgische
sprintster. Zij maakte op 1 september 2007 deel uit van de 4 x 100 m
estafetteploeg, die achter de Verenigde Staten en Jamaica een bronzen medaille
won tijdens de wereldkampioenschappen atletiek in Osaka. Op de Olympische
Zomerspelen van 2008 in Peking behaalde Hanna met de Belgische estafetteploeg een
zilveren medaille.
Eerste scholierentitel
Reeds op jonge leeftijd kwamen de sprintkwaliteiten van
Hanna Mariën aan de oppervlakte, want als zestienjarige behaalde de
tegenwoordig in Borsbeek woonachtige atlete haar eerste nationale titel bij de
scholieren. In 1998 was dat. Er zouden in de jaren erna nog drie Belgische
jeugdtitels volgen, alvorens zij in 2003 haar eerste gouden medaille bij de
senioren veroverde. Zij werd in dat jaar in Gent nationaal indoorkampioene op
de 200 m.
Internationale
ervaring
Twee jaar eerder had Mariën haar eerste internationale
ervaring op een groot toernooi al opgedaan tijdens de Europese
jeugdkampioenschappen van 2001 in Grosseto. Ze had er deelgenomen aan de 100 en
de 200 m, maar op beide nummers de series niet overleefd. Het volgende
internationale station waren de Europese seniorenkampioenschappen van 2006 in
Göteborg. Ze drong er op de 200 m door tot de halve finales, waarin zij vijfde
werd in 23,59 en dertienhonderdste seconde tekort kwam om door te dringen tot
de finale.
In 2007 vestigde zij op 4 februari in Gent met 23,61 een
nieuw Belgisch indoorrecord op de 200 m, werd zij bij de Belgische
kampioenschappen op de 100 en 200 m achter Kim Gevaert en Olivia Borlée
tweemaal derde en behaalde zij in augustus op de Universiade in Bangkok op de
200 m een bronzen plak.
Met estafetteteam
brons op WK...
KBC Indoor '08: Goud én een nieuw Belgisch record.
Op het WK in Osaka won de Belgische 4 x 100 m
estafetteformatie, bestaande uit Olivia Borlée, Hanna Mariën, Élodie Ouédraogo
en Kim Gevaert, reeds haar serie in de nieuwe Belgische recordtijd van 42,85.
In de finale deed het viertal er nog een schepje bovenop en veroverde de
bronzen medaille in 42,75, ééntiende sneller dan in de serie. Het was de derde
bronzen medaille voor België in de geschiedenis van het wereldkampioenschap
atletiek. Hanna Mariën had overigens ook graag aan de 200 m individueel
meegedaan, maar zou daartoe in de week voorafgaand aan het WK nog in een
speciale testmeeting hebben moeten optreden. Ondanks inspanningen van de
Belgische atletiekbond werd deze mogelijkheid door de IAAF uiteindelijk
afgewezen.
Op 24 februari 2008 won Hanna de 200 m op de KBC Indoor in
Gent en stelde tegelijkertijd het Belgisch record met maar liefst 22
honderdsten scherper en bracht het zo op 23,39.
...en zilver op OS
Op 22 augustus 2008 behaalde Hanna samen met Kim Gevaert,
Élodie Ouédraogo en Olivia Borlée een zilveren medaille op de Olympische Spelen
in Peking. De estafetteploeg op de 4 x 100 m liep tijdens de race een nieuw
Belgisch record: 42,54, een verbetering van het een jaar eerder door hetzelfde
team gevestigde record met 24 honderdste seconden. Goud was er voor de
Russische ploeg, Nigeria behaalde brons.
YANINA WICKMAYER
Biografie
Yanina Wickmayer (Lier, 20 oktober 1989) is een Belgische
tennisspeelster.
2006
In 2006 stond Wickmayer voor het eerst in de top 500 van het
vrouwentennis, onder meer dankzij haar ITF-titels in Koksijde, Florianópolis en
Córdoba, alle drie $10.000-toernooien.
2007
In april 2007 werd ze op 17-jarige leeftijd voor het eerst
geselecteerd voor de Fed Cup. België moest het opnemen tegen de Verenigde
Staten, maar Wickmayer verloor met 6-1 6-2 van Venus Williams. Ze werd ook
geselecteerd voor de play-offs voor de Wereldgroep tegen China. Ze won haar
eerste wedstrijd tegen Yan Zi met 7-5 7-6(7). Het was haar eerste overwinning
tegen een speelster uit de top 200.
Later die maand won Wickmayer in Les Contamines voor het
eerst een ITF-toernooi dat gedoteerd was met $25.000. Ze versloeg hier opnieuw
een speelster uit de top 200, eerste reekshoofd Sandra Zahlavova. Op weg naar
de titel won Wickmayer het ook nog van het derde, het vierde en het vijfde
reekshoofd.
Ze sloot haar seizoen met succes af met een aantal
toernooien in Azië. In Makinohara ($25.000) bereikte ze de halve finales. De
week erna won ze in Hamanako haar tweede $25.000-toernooi. Dankzij deze
overwinningen kwam Wickmayer de top 300 binnen. In Taoyuan ($50.000) won ze
voor het eerst van een speelster uit de top 100, door tweede reekshoofd Chan
Yung-Jan (WTA-69) te verslaan in de tweede ronde. Ze behaalde hier de finale.
In Taizhou ($25.000) won ze haar derde toernooi van het seizoen. Ook in
Kungming won ze; haar vierde toernooizege van het seizoen en haar eerste op een
$50.000-toernooi. Dankzij deze twee overwinningen kwam Wickmayer de top 200
binnen. Ze eindigde het seizoen als tweede Belgische (na Justine Henin) op de
170e plaats van de WTA-ranking. Haar seizoen werd door de Vlaamse
Tennisvereniging bekroond met de prijzen voor 'belofte van het jaar' en
'tennisprestatie van het jaar'. Voor die tweede prijs waren onder meer ook Kim
Clijsters, Xavier Malisse en Caroline Maes genomineerd.
2008
In 2008 speelde Wickmayer op de Australian Open haar eerste
Grand Slam. Ze won in de eerste kwalificatieronde van Sandy Gumulya maar
verloor in de tweede ronde van Katie O'Brien. Een week later versloeg ze in de
Fed Cup-ontmoeting tegen Oekraïne voor het eerst een top 50-speelster, toen ze
in twee sets won van Kateryna Bondarenko (WTA-43). Op de tweede speeldag
versloeg ze ook Aljona Bondarenko (WTA-22).
Tijdens het WTA-toernooi van Antwerpen (Proximus Diamond
Games) versloeg ze in de eerste ronde de Chinese Peng Shuai. In de tweede ronde
verloor ze van de Slowaakse Daniela Hantuchová. Ze behaalde nog twee
ITF-finales tijdens het voorjaarsseizoen, in New Delhi ($50000) en in Monzón
($75000). Haar eerste ITF-toernooizege van het seizoen was op het
graveltoernooi van Indian Harbour Beach ($50000).
Toen op 16 mei 2008 Justine Henin haar afscheid aankondigde,
werd Wickmayer beste Belgische op de WTA-ranking. Ze behaalde voor de eerste
keer de hoofdtabel van een Grand Slamtoernooi als kwalificatiespeelster op
Roland Garros. In de eerste ronde verloor ze van de Oezbeekse Akgul
Amanmuradova.
In juni kreeg Wickmayer grote internationale interesse door
de finale te behalen van het WTA-toernooi in Birmingham ($200000, gras). Ze
versloeg onder meer Casey Dellacqua (WTA-41) en Michaëlla Krajicek (WTA-53),
maar verloor in de finale nipt van Kateryna Bondarenko met 7-6(7) 3-6 7-6(4).
Dankzij deze prestatie steeg ze in de WTA-ranking tot nummer 66. Door de lichte
knieblessure die ze tijdens deze finale opliep, zegde ze af voor het
WTA-toernooi van Rosmalen ($175000) om haar deelname aan Wimbledon niet te hypothekeren.
Met Wimbledon 2008 is Wickmayer immers voor de eerste keer meteen geplaatst
voor de hoofdtabel van een Grand Slamtoernooi. In de eerste ronde moet ze
echter haar meerdere erkennen in Japanse veterane Ai Sugiyama.
Na Wimbledon speelt Wickmayer drie Tier IV-tornooien waarin
ze telkens nipt verliest in de eerste ronde.
Op het ITF tornooi in het Mexicaanse Monterrey stoot
Wickmayer door tot de kwartfinale. Hierin moest ze nipt de duimen leggen tegen
de Slovaakse Magdalena Rybarikova in drie sets.
Op het WTA tornooi van Cincinnati bereidt Wickmayer zich
voor op haar favoriete tornooi, de US Open. Ze bereikt de tweede ronde na een
felbevochten wedstrijd tegen de Russische Vasilisa Bardina. In de tweede ronde
nam ze het op tegen Amélie Mauresmo, maar die bleek in 2 sets te sterk. Op de
US Open zelf verliest ze in de eerste ronde van de als 28ste geplaatste
Katarina Srebotnik in drie sets: 3-6 6-0 6-3.
Na de US Open speelt Wickmayer een reeks WTA tornooien in
Azië. In het Chinese Guangzhou (Tier III) verliest ze meteen van de Nederlandse
Arantxa Rus. Het Tier IV-tornooi in Seoel blijkt haar beter te liggen. In de
eerste ronde nam ze wraak op Magdalena Rybarikova en in de tweede ronde
versloeg ze de als achtste geplaatste Chan Yung-Jan. In de kwartfinale won ze
nog de eerste set van de als 3de geplaatste Kaia Kanepi, maar moest daarna haar
meerdere erkennen in de Estse.
Na haar Aziatische tournee speelt Wickmayer nog twee
indoortornooien in Europa. Op het Tier II-tornooi in Zürich moest ze zich door
de kwalificaties worstelen. Dit lukt echter niet. In de eerste
kwalificatieronde versloeg ze de 300 plaatsen lager gerangschikte Zwitserse
Stefania Boffa, maar in de tweede kwalificatieronde verloor ze kansloos van de
Duitse Anna-Lena Grönefeld.
Een week later op het Tier III-tornooi van Luxemburg is ze
wel rechtstreeks geplaatst voor de hoofdtabel. In de eerst ronde kon ze revenge
nemen op Anna-Lena Grönefeld, maar de Duitse bleek opnieuw in twee sets te
sterk.
Wickmayer sluit het seizoen af op de 69ste plaats op de
wereldranglijst.
Tijdens het "off-season" verandert Wickmayer van
coach. Ze zal onder meer samenwerken met Carlos Rodriguez, de ex-coach van
voormalig nummer één Justine Henin. Deze moet haar in 2009 naar de top 50
loodsen.
2009
Wickmayer heeft haar seizoensstart gemist. Op het tornooi
van Brisbane verloor ze nipt in de eerste ronde van de Française Julie Coin in
3 sets: 7-5 6-7(5) 7-6(3). Ook in Hobart valt het doek in de eerste ronde. Ze
verloor er in twee sets van de 100 plaatsen lager gerangschikte Tatiana
Poutchek. Ook haar eerst optreden op de hoofdtabel van de Australian Open
brengt geen beterschap. Ook hier is de eerste ronde meteen het eindstation.
Deze keer bleek de Italiaanse kwalificatiesspeelster Alberta Brianti te sterk.
Wickmayer blijft de verliezen aan elkaar rijgen. Tijdens de
Fed Cup ontmoeting met Slovakije in de eerste ronde van wereldgroep II verliest
ze in 2 sets van Daniela Hantuchová (WTA-33). Wickmayer komt in de eerste set
nog 5-3 voor te staan, maar moet toch haar meerdere erkennen in de Slovaakse:
6-7(4) 3-6. Ook de tweede wedstrijd gaat verloren. Ze verliest kansloos van
Dominika Cibulková (WTA-18) in twee korte sets: 0-6 3-6.
Na haar mislukte seizoenstart kiest ze om kleinere
ITF-toernooien te spelen om vertrouwen en wedstrijdritme op te doen. Een slimme
keuze, want ze wint het 25.000 dollar toernooi van Suprise (Arizona, USA).
Hierin speelt ze de finale tegen Julia Vakulenko (ex-WTA-32) en de laatste
persoon die tegen Kim Clijsters mocht spelen. Vakulenko geeft op bij 6-7, 6-3,
4-3 stand. Hierna speelt ze het 50.000 dollar toernooi van Clearwater. Opnieuw
speelt ze de finale, maar door een incident met de lijnrechter wordt ze
gediskwalificeerd terwijl ze met 6-3, 1-1 voor stond tegen de Française Julie
Coin.
Na een trainingsweek in Orlando (USA) speelt ze in het
WTA-toernooi van Indian Wells (4.500.000 dollar, Premier) in de eerste ronde
tegen de Slovaakse Magalena Rybarikova. Ze wint die vrij makkelijk en mag zich
opnieuw opmaken voor een duel tegen Daniela Hantuchová. Wickmayer kan nét niet
stunten en verliest uiteindelijk, na enkele matchpunten te hebben gehad, met
7-5 3-6 6-7(4). Wickmayer kan haar goede vorm niet bevestigen en verliest twee
weken later, op het toernooi van Miami, kansloos in de eerste ronde van de
Spaanse Maria Jose Martinez Sanchez in twee korte sets: 0-6 4-6.
Twee weken later speelt ze op het $100.000-ITF-toernooi van
Torhout. De loting is haar niet gunstig gezind en ze verliest meteen van de
Kroatische Karolina Sprem in drie sets. Sprem zou later het toernooi ook
winnen. In het dubbelspel trok ze samen met de Nederlandse Michaëlla Krajicek
de eindzege wel naar zich toe. In april 2009 werd coach Carlos Rodriguez
ingeruild voor Ann Devries (die Wickmayer hiervoor ook al trainde). Reden
hiervoor was dat Carlos niet met Yanina wou meereizen gedurende de WTA-Tour.
Tijdens de play-offs voor Wereldgroep II van de Fed Cup,
wint Wickmayer haar beide enkelduels tegen Canada; ook het beslissende
dubbelspel won ze aan de zijde van Kirsten Flipkens. Zo zal België ook in 2010
in Wereldgroep II spelen.
Wickmayer lijkt opnieuw gelanceerd. Op het WTA-toernooi van
Estoril versloeg ze in de finale de Russische Ekaterina Makarova. Dit was haar
eerste WTA-titel. De week nadien speelde ze opnieuw een finale. Deze keer moest
ze in de finale van het ITF-toernooi in het Franse Saint-Gaudens de duimen
leggen voor de Wit-Russissche Anastasiya Yakimova. Op Roland Garros bereikt
Wickmayer voor het eerst de tweede ronde op een grandslamtoernooi. In de eerste
ronde was ze in drie sets te sterk voor de Poolse Urszula Radwanska. In de
tweede ronde bleek de Australische Samantha Stosur iets te sterk in drie sets.
Begin juni verdedigde Wickmayer haar finaleplaats op het
WTA-toernooi van Birmingham. Ze evenaarde haar prestatie van vorig jaar echter
niet en verloor in de kwartfinale. Hierin kon ze net niet stunten tegen Maria
Sjarapova en verloor pas in drie sets met 1-6, 6-2, 3-6. Een week later ontving
ze een wildcard voor het WTA-toernooi van Rosmalen. Wickmayer verkeerde in
goede vorm en bereikte zowel in het enkelspel als in het dubbelspel de finale.
Ze verloor echter beide finales. In het enkelspel moest ze de duimen leggen
voor de titelverdedigster Tamarine Tanasugarn, in het dubbelspel verloor ze
samen met Michaëlla Krajicek nipt van het Italiaanse duo Errani/Pennetta.
Na een uitstekend voorbereidingsprogramma, speelde Wickmayer
op Wimbledon. Gehinderd door een blessure verloor ze kansloos in de eerste
ronde van de Russische Elena Vesnina. Het werd twee keer 6-1.
Na een maand rust, begon Wickmayer haar Amerikaanse zomer op
het tornooi van Los Angeles. Ze bereikt de derde ronde door achtereenvolgens
Nicole Vaidisova en Jill Craybas naar huis te sturen. In de derde ronde zit ze
dicht bij een eerste zege op een top 10 speelster, maar Vera Zvonareva trok na
bijna 3 uur wedstrijd de zege toch naar zich toe.Een week later, op het
WTA-toernooi van Cincinnati kwalificeerde ze zich vor het hoofdtoernooi na
zeges op Anastasia Rodionova en Alla Kudryavtseva. In de eerste ronde van het
hoofdtoernooi zette ze de Italiaanse Francesca Schiavone in twee sets aan de
kant, maar moest in de tweede ronde in twee sets de duimen leggen voor Elena
Dementieva. In het dubbelspel verloor ze aan de zijde van Kim Clijsters meteen
in de eerste ronde.
Op het WTA-toernooi van Toronto kwam ze opnieuw door de
kwalificaties na zeges op de Zwitserse Stefanie Vögele en de Canadese Sharon
Fichman, maar verloor in het hoofdtoernooi van de Oekraïense Kateryna
Bondarenko. Op het WTA-toernooi van New Haven ging ze opnieuw via de
kwalificaties naar de hoofdtabel. Ze won verrassend van de op papier veel
sterkere Alisa Kleybanova en verloor in de tweede ronde na een lange partij en
een tiebreak in de laatste set van Svetlana Kuznetsova. Door deze prestaties
komt ze in de top 50 van de WTA-ranking. In september verraste ze iedereen op
de US Open. Ze bereikte de halve finale, waar ze verloor van de Deense
Wozniacki. Door deze prestatie kwam Wickmayer de top 25 van de wereldranglijst
binnen. Op 18 oktober won ze het WTA-toernooi van Linz. Ze versloeg Petra
Kvitová in de finale met 6-3, 6-4. Hierdoor bereikte ze plaats 20 van de
WTA-ranking.
Op 5 november 2009 werd ze één jaar geschorst door het
Vlaamse Dopingtribunaal wegens het driemaal niet correct invullen van haar whereabouts.
Door die straf moest ze middenin de B-masters in Bali forfait geven. Op 14
december werd haar schorsing ingetrokken door de rechter in eerste aanleg.
Volgens haar is het Europees Verdrag van De Mens geschonden toen ze werd
veroordeeld. Wickmayer mag sindsdien weer spelen, maar riskeert toch de
Australian Open te missen omdat de uiterste inschrijfdatum al voorbij is.
Gisteren heb ik de comeback atleten Kim en Justine besproken, maar we mogen natuurlijk de andere sportvrouwen niet vergeten. Daarom een artikel over de Ex-atleten.
Kim Gevaert werd geboren te Leuven op 5 augustus 1978. Als
tweede in rij van een gezin van vier kinderen, groeide ze op in Kampenhout,
gelegen een twintigtal kilometer van Brussel.
Kim bleek een temperamentvol kind dat niets liever deed dan
ravotten in de tuin of samen met haar zus schooltje spelen met de poppen.
Muziek
Na turnen, jazzballet en verscheidene sportkampen schreef
kim zich op haar achtste in aan de gemeentelijke muziekschool van kampenhout.
Haar eerste instrument werd de dwarsfluit; ze droomde ervan om ooit
dwarsfluitlerares te worden. Later volgde Kim ook pianolessen.
Atletiek
Via haar oudste broer Marlon, kwam Kim op haar 15 jaar in
contact met atletiek. Haar debuutjaar als atlete bleek een schot in de roos;
Zonder ooit een startblok aangeraakt te hebben liep kim op haar eerste
100m-wedstrijd een knappe 1265. Na de mooie en vooral plezante jaren in de
jeugdatletiek kwam Kim in 1996 terecht bij spurttrainer Rudi Diels, die haar
ook nu nog steeds begeleidt . Het bleek de start van een goede samenwerking en
kim ging een mooie atletiekcarrière tegemoet.
Studies
Kim volgde Logopedie en Audiologie aan de KULeuven. Ze
studeerde af in 2001 en kreeg onmiddellijk nadien een contract aangeboden als
profatlete bij Atletiek Vlaanderen. In 2003 maakte ze de overstap naar BLOSO.
TIA HELLEBAUT
biografie
Tia Hellebaut, geboren als Tia Van Haver, (Antwerpen, 16
februari 1978) is een voormalige Belgische meerkampster en hoogspringster. Ze
legde zich aanvankelijk toe op de meerkamp, maar specialiseerde zich sinds 2006
in het hoogspringen. In deze specialiteit veroverde zij in 2008 op de Olympische
Spelen in Peking de olympische titel. Bovendien behaalde ze gouden medailles op
het EK 2006 (hoogspringen), het EK Indoor 2007 (hoogspringen) en het WK indoor
2008 (vijfkamp). Ze heeft meerdere Belgische records (in- en outdoor) in
handen. Toen ze eind 2008 zwanger werd, besloot ze te stoppen met atletiek.
Loopbaan
Zoals de meeste jongeren ontdekte Hellebaut de atletiek via
scholenveldlopen. Ze werd lid van de Antwerpse atletiekclub (AAC). Via een
ommetje bij de Merksemse atletiekclub (OLSE) kwam zij bij haar huidige club
Atletica '84 (AT84) uit Zwijndrecht. Intussen hertrouwde haar moeder en nam Tia
de naam van haar stiefvader aan.
Doorbraak
In 2006 brak Hellebaut echt door. Ze legde zich voor het
eerst toe op het hoogspringen. In deze discipline verbrak ze maar liefst zes
keer het Belgische record, van 1,95 m (2004) naar 2,03. Op 11 augustus 2006
werd ze verrassend Europees kampioene hoogspringen door in een spannende finale
Venelina Veneva en wereldkampioene Kajsa Bergqvist te verslaan. Tia Hellebaut
sloot haar prachtige seizoen 2006 af met het winnen van de Gouden Spike.
Het seizoen 2007 begon alvast schitterend, met een
overwinning op het Golden High Jump Gala in Brussel. Hier zette ze meteen een
beste wereldjaarprestatie neer van 2,00.
Op 11 februari 2007 veroverde Hellebaut de Belgische
indoortitel op de vijfkamp te Gent. Ze behaalde 4877 punten en staat hiermee
zesde op de wereldranglijst aller tijden, na de Sovjet-Russische Irina Belova
met 4991 punten (1992), driemaal de Zweedse Carolina Klüft met 4984 (2005),
4944 (2007) en 4933 (2003) punten en de Britse Kelly Sotherton met 4927 punten.
Europees indoorkampioene
Op 3 maart 2007 werd Hellebaut Europees indoorkampioene
hoogspringen in Birmingham met een sprong van 2,05, een nieuw Belgisch record,
de beste wereldjaarprestatie en een vierde beste wereldprestatie indoor. De
verwachtingen voor het WK in Osaka waren dan ook hoog gespannen. Des te
teleurstellender was het dat Tia Hellebaut als gevolg van een enkelblessure,
toen het erop aankwam, niet op niveau kon meestrijden. In de finale strandde
zij op 1,94, de hoogte die zij in de kwalificaties nog wel had weten te
overbruggen. Nu werd zij in de finale slechts 14de met een sprong over 1,90.
Al met al werd het, ondanks het goede indoorbegin, toch een
teleurstellend seizoen. Vandaar dat Tia Hellebaut op 25 oktober 2007
bekendmaakte, dat zij in 2008 zou terugkeren naar de meerkamp waarop zij,
voordat zij zich op hoogspringen specialiseerde, zo'n opmerkelijke progressie
vertoonde. De combinatie van de meerkamp (inclusief de indoorvijfkamp en een
zevenkamp vroeg in het seizoen) en haar beste nummer, het hoogspringen, was
immers eerder een succesformule gebleken.
Tweemaal de allerbeste
Op 7 maart 2008 liet ze in het Spaanse Valencia op de
wereldkampioenschappen indoor zien in de vorm van haar leven te verkeren.
Allereerst sprong ze bij het hoogspringen tijdens de vijfkamp over een hoogte
van 1,99, de hoogste sprong ooit tijdens een meerkamp. Later op de dag
veroverde ze, na een felle strijd met Kelly Sotherton, de wereldtitel in de
vijfkamp. Met deze titel schreef Hellebaut geschiedenis, want zij is de
allereerste wereldkampioene in de Belgische atletiek. Haar besluit van eind
2007 om terug te keren naar haar oorspronkelijke liefde, de meerkamp, bleek
uitstekend uit te pakken.
Op 23 augustus 2008 behaalde zij bij het hoogspringen goud
op de Olympische Spelen in Peking door in één keer over een hoogte van 2,05 te
springen. Ze versloeg hierbij de wereldkampioene Blanka Vlaić, die dezelfde
hoogte haalde, maar pas in haar tweede poging.
Einde carrière
Op 5 december 2008 maakte Tia Hellebaut op een
persconferentie bekend zwanger te zijn. Ze kondigde hierop dan ook aan met
onmiddellijke ingang te stoppen met atletiek. Half september, tijdens de
Wereldatletiekfinale in Stuttgart sprong ze haar laatste officiële wedstrijd.
Hellebaut werd getraind door haar partner Wim Vandeven. Ze
was van 2001 tot oktober 2005 beroepsatlete bij Atletiek Vlaanderen. Vanaf 1
november 2006 tot het einde van haar carrière was zij beroepsatlete bij BLOSO.
Privéleven
Tia Hellebaut woont met haar partner Wim Vandeven in
Tessenderlo. Op 9 juni 2009 beviel Tia van een dochter, Lotte.
Kim Clijsters is een voormalig nummer 1 in het enkelspel en
nummer 4 in het dubbelspel bij de junioren (1998). Ze is de eerste Belgische
tennisspeler die de finale op een grandslamtoernooi (Roland Garros) bereikte.
Deze finale verloor ze nipt van Jennifer Capriati. In de halve finale had ze
toen die andere Belgische topper, Justine Henin, uitgeschakeld. Justine nam 2
jaar later wraak door haar in de finale van (opnieuw) Roland Garros te verslaan
en zo de eerste Belgische grandslamtitel in het enkelspel op haar naam te
schrijven. Kim Clijsters is de eerste Belgische nummer 1 ooit.
Twee jaar later (op 10 september 2005) won ze haar eerste
grandslamtoernooi door in de finale van de US Open Mary Pierce te verslaan. In
het verleden stond Clijsters al vier keer in de finale van een
grandslamtoernooi, maar telkens verloor ze. Met haar winst in New York was
Clijsters in één klap 2,2 miljoen dollar rijker. Het normale prijzengeld (1,1
miljoen dollar) werd verdubbeld omdat Clijsters de beste was in de US Open
Series (dit is een klassement dat de toernooien van Stanford, San Diego, Los
Angeles en Toronto omvat). In de week na deze overwinning hebben Clijsters en
haar trainer, Marc De Hous, hun samenwerking stopgezet.
Na twee jaar van blessures besloot ze reeds midden 2006 dat
2007 haar laatste jaar zou zijn als professioneel tennisster. Op 6 mei 2007, na
het toernooi van Warschau, waar ze opnieuw last had van blessures, heeft
Clijsters op haar website verklaard met onmiddellijke ingang te zullen stoppen
met tennis. Het tennisafscheid van Kim Clijsters was normaal gepland na seizoen
2007.
Ze was een tijdlang verloofd met de proftennisser Lleyton
Hewitt, maar verbrak de verloving. Kim Clijsters is op 14 juli 2007 getrouwd
met de Amerikaanse basketspeler Brian Lynch. Haar trouwfeest was een
privéaangelegenheid. De officiële ceremonie gebeurde om 6u 's morgens. Begin
juli 2007 werd bekend gemaakt dat ze zwanger was. Half september communiceerde
haar vader (op zijn blog) dat het koppel een meisje verwacht.
Op 27 februari 2008 werden Kim en Brian ouders van Jada
Elly. Ze woog 3,035 kg bij de geboorte en is 51 centimeter groot.
Eind september 2007 maakte ze bekend opnieuw op het
tennisveld te gaan staan. In het WTA-toernooi van Luxemburg zou ze een
wedstrijd voor het goede doel spelen. Samen met de Luxemburgse
televisiepresentator Dan Spogen nam ze het op tegen Jana Novotna die een duo
vormde met de Duitse zanger Roberto Blanco. Het Tsjechisch-Duitse duo bleek
iets te sterk en haalde het met 8-6.
Zowel in 1999, 2000, 2001, 2002 als in 2005 werd ze in
België verkozen tot Sportvrouw van het Jaar, een jaarlijkse onderscheiding van
de Belgische Beroepsbond der Sportjournalisten (BBS). Daarenboven won ze in
2001 samen met Justine Henin, de Nationale trofee voor sportverdienste. In 2003
won ze, als opvolgster van Marc Herremans, de trofee Sportpersoonlijkheid van
het Jaar.
JUSTINE HENIN
Biografie:
Justine Henin is een voormalige Belgische tennisster, die
sinds het begin van haar carrière werd gecoacht door Carlos Rodríguez. Ze heeft
zeven grandslamtoernooien op haar naam staan (waaronder 4 keer Roland Garros),
een gouden medaille op de Olympische Spelen in Athene en ze stond in totaal 117
weken op de nummer 1 van de WTA-rangschikking.
Justine Henin werd door haar supporters ook wel Juju
genoemd. Momenteel woont ze in Monaco. Haar tennisspel werd gekenmerkt door een
vaak perfecte uitvoering van een grote verscheidenheid aan slagen, waarvan haar
backhand, die John McEnroe "de mooiste backhand ter wereld" noemde,
de beruchtste is.
Justine Henin is het derde kind van José Henin en Françoise
Rosière en werd geboren op 1 juni 1982 in Luik, België. Haar moeder, een
geschiedenislerares, nam Justine vaak mee naar Frankrijk om Roland Garros te
bekijken. Tijdens een van die bezoeken beloofde de toen 10-jarige Justine haar
moeder om op een dag Roland Garros te winnen. Toen ze amper 12 jaar was,
verloor ze haar moeder aan darmkanker na een gevecht van 2 jaar tegen de
ziekte. In 1999 kwam het tot een breuk tussen Justine en vader José omdat hij
ze - naar eigen zeggen - te veel wou betuttelen.
De kleine Justine groeide op in de gemeente Rochefort, in
een huis dicht bij de tennisclub van Rochefort. Toen Henin vijf was begon ze
met tennissen in de lokale tennisclub, en al snel bleek dat ze zeer
getalenteerd was. Daarom ging ze op haar zesde naar de tennisclub in Ciney.
Later trainde ze in TC Géronsart met Gabriel Gonzalez, waar ze in 1994 het
Belgisch Kampioenschap bij de cadetten won.
Naast een veelbelovende tennisster was ze ook een
uitstekende voetbalspeelster maar op haar twaalfde koos ze definitief voor het
tennis. Rond haar veertiende ontmoette ze Carlos Rodriguez. Vanaf dan ging
alles snel.
In 1999 stopte Henin met studeren om zich volledig te kunnen
toeleggen op het tennis en werd ze profspeelster.
Vanaf dan sleepte ze maar liefst zeven grandslamtoernooien
op haar naam staan (waaronder 4 keer Roland Garros), een gouden medaille op de
Olympische Spelen in Athene en ze stond in totaal 117 weken op de nummer 1 van
de WTA-rangschikking.
Op 16 november 2002 trouwde ze in het kasteel van
Lavaux-Sainte-Anne met Pierre-Yves Hardenne met wie ze al 2 jaar samenwoonde en
speelde sindsdien onder de naam Justine Henin-Hardenne. Na persoonlijke
problemen besloot ze op 23 januari 2007 de scheiding aan te vragen, zodat ze
opnieuw onder de naam Henin tenniste.
Het jaar 2007 begint in mineur voor Henin. Op 4 januari kondigt
ze op haar website aan niet deel te zullen nemen aan het toernooi van Sydney
waar ze titelverdedigster was, en aan de Australian Open, het eerste
grandslamtoernooi van het jaar. Henin haalt "persoonlijke en familiale
redenen" aan voor deze afzegging. Onmiddellijk komt de geruchtenmolen op
gang: een scheiding, een zwangerschap ...
Op 23 januari laat ze via een bericht op haar website weten
dat ze gaat scheiden van haar echtgenoot Pierre Yves Hardenne en dat ze haar
heroptreden maakt op het WTA toernooi in Parijs, dat start op 4 februari 2007.
Ze schopte het daarin tot de halve finales.
Door haar problemen op relationeel vlak deed ze niet mee aan
de Australian Open. Ze was wel present voor Roland Garros. Hoewel ze enkele
weken op tennisvlak niet actief was kon ze haar favorietenrol toch waarmaken en
won ze het grandslamtoernooi zonder een set kwijt te spelen: in de halve finale
klopte ze Jelena Jankovic uit Servië met twee keer 6-2. In de finale trof Henin
een landgenote van Jankovic, Ana Ivanovic. Met 6-2 6-1 was deze geen partij
voor de Belgische.
Henins relatie met tennisleraar Pierre Yves Hardenne was de
reden dat ze als 18-jarige het ouderlijk huis verliet en het contact verbrak
met haar familie, onder anderen vader José Henin. Na haar breuk met Hardenne
waagde Henin de stap, en zocht ze opnieuw verzoening met haar familieleden. De
Roland Garrosfinale was een van de eerste wedstrijden waar haar familie naar
kwam kijken.
Op 14 mei 2008 maakte ze vrij onverwachts bekend te stoppen
met tennis. Zij kampte al eerder met een vorm van crisis. Ze verloor dit jaar
achtereenvolgens van Francesca Schiavone, Serena Williams, Maria Sjarapova en
Dinara Safina.
Sinds vrouwen jaren geleden meer aan sport gingen doen, dacht men dat het zwakke geslacht veel blessures zou oplopen. Vrouwen hadden indertijd inderdaad wat vaker blessures, maar dat kwam vooral door de relatieve ongetraindheid.
We weten nu uit een teamsport die door vrouwen en mannen samen wordt beoefend (korfbal) dat vrouwen niet minder of vaker blessures oplopen dan mannen. Wel is de hormoonhuishouding van vrouwen van invloed op bepaalde blessures.
Testosteron heeft in de pers geen goede naam. Het mannelijke hormoon heeft allerlei vervelende bijwerkingen. Maar het vrouwelijke hormoon oestrogeen blijkt nu ook een aantal akelige bijwerkingen te hebben. Uit een onderzoek bij vrouwen die een scheuring van de kniebanden hadden opgelopen, bleek dat zij opvallend vaak de blessures hadden opgelopen tijdens hun ovulatieperiode. Hierom wordt gedacht dat blessures samenhangen met het hoge gehalte aan oestrogeen tijdens de ovulatie. Ook zagen de onderzoekers, dat de spieren van vrouwen anders dan mannen reageren op trainingsprikkels. Hierover kunnen ze nog geen verklaring geven. Er is een duidelijk verschil in de hormoonhuishouding van die van de vrouw ten opzichte van die van de man, daarom zullen beide groepen in de toekomst op een andere manier belast moeten worden.
Blessures van vrouwen zijn duidelijk anders van aard dan die van mannen. Een voorbeeldje is het voorkomen van scheenbeenirritatieklachten, welke steeds vaker voorkomen bij vrouwen. Dit zou veroorzaakt kunnen worden door de vorm van de vrouwenvoet, welke een hoge wreef hebben en waarbij de voorvoet in verhouding tot de hiel smaller is dan die van de man. Mannen hebben weer vaker last van spierverrekkingen en scheuren, mede veroorzaakt door de explosievere bewegingen.
Kruisbandletsels zijn zowel voor mannen als voor vrouwen gewoon. Door een kortere afstand van de bovenbeenknobbels in het kniegewricht komt een gescheurde knieband bij mannen vaker voor (hierover hieronder meer).
De botdichtheid is bij vrouwen minder dan bij mannen. Vooral vrouwen met een laag vetpercentage die niet menstrueren, hebben een vergroot risico op botontkalking. Hierdoor kunnen bij intensieve looptraining botten overbelast raken. Vermoeidheidsbreuken zijn dan het gevolg. Middenvoetsbeentjes, scheenbeen, kuitbeen en zelfs het bovenbeen en het bekken kunnen beschadigd raken.
Een blessure waar ik het uitgebreider over wil hebben, is de voorste-kruisbandletsel. Dit omdat ik op dit moment zelf geblesseerd ben aan mijn knie. Ik interesseer me nu erg in allerlei knieblessures, oorzaken en oplossingen, omdat de artsen er op dit moment (na 3 maand onderzoek) nog niet achter zijn, wat er precies kapot is in mijn knie.
Orthopeden en fysiotherapeuten constateren de laatste jaren een toename in het aantal kruisbandlaesies bij vrouwen, dit letsel komt bij hen 4 10 keer vaker voor dan bij mannen. Het is nog niet helemaal duidelijk, waarom dit verschil zo groot is, al zijn er al wel enkele theorieën hiervoor, zoals het verschil in anatomie, spierkracht en coördinatie en motoriek.
De voorste-kruisband is een van de belangrijkste stabiliserende structuren van de knie. Hij remt de extensie (buitensporige bewegingsvrijheid) van de knie af en voorkomt samen met de achterste kruisband dat het onderbeen om zijn as kan draaien ten opzichte van het bovenbeen. Bij vrouwen is de bewegingsruimte van de voorste-kruisband beperkter dan bij mannen. Hierdoor kan de voorste-kruisband makkelijke bekneld raken tussen de verschillende delen van de knie ( de condylen en het tibiaplateau). Deze beknellingen kunnen leiden tot beschadiging en volledig afscheuren van de voorste-kruisband.
Vrouwelijke hormonen kunnen leiden tot verslapping van spieren, pezen en banden. Door deze verslapping worden vele blessures voorkomen, omdat de gewrichtsstructuren meestal in staat zijn meer kracht op te vangen. Maar als je naar de knie kijkt, geldt dit niet, omdat de verslapping tot gevolg heeft dat alle krachten op de knie, die normaal opgevangen zouden worden door de musculatuur en het overige kapsel- en bandstelsel, nu volledig door de voorste-kruisband opgevangen moeten worden. Dit heeft een verhoogd risico tot beschadigingen en scheuren tot gevolg. Tijdens de menstruatiecyclus variërende homoonniveaus die invloed hebben op de stabiliteit van de knie. In recente onderzoeken is aangetoond dat op bepaalde momenten in de menstruatiecyclus de knie minder stabiel is en dat een voorste-kruisbandscheuring zelfs vaker voorkomt.
Tot slot hebben vrouwen dus minder spierkracht in verhouding tot de lengte van het skelet. De stabiliteit van de knie wordt door een groot deel bepaald door de spierkracht. Door dit tekort zal een bepaalde kracht, die bij mannen door de kniespieren wordt opgevangen, bij vrouwen overgenomen worden door de passieve stabiliteit van de knie en in het bijzonder de voorste-kruisband. Ook gebruiken vrouwen naar verhouding meer de quadriceps om de knie te stabiliseren, terwijl de mannen meer gebruik maken van de hamstrings.
De titel Sportvrouw van het jaar wordt aan het einde van
ieder jaar toegekend aan de beste Belgische sportster van dat jaar, na een
referendum georganiseerd door de Belgische Beroepsbond van Sportjournalisten.
Sinds 2004 wordt de Sportvrouw van het jaar verkozen in het
Sportgala, georganiseerd door Octagon cis.
Sport was van oudsher een mannenbezigheid. In de Griekse oudheid was het
zelfs voor vrouwen verboden om naar sportwedstrijden te kijken. Nog steeds is
het zo dat niet alle sporten voor vrouwen toegankelijk zijn. Bij atletiek wordt
deze achterstand echter snel ingehaald. Denk hierbij maar aan de lange afstand.
Pas in 1960 werd de 800m voor vrouwen (weer) op het wedstrijdprogramma
opgevoerd. In 1984 ook de marathon, een afstand die sinds
"mensenheugenis" al door mannen gelopen wordt.
Ook bij de andere nummers wordt de achterstand ingelopen. Sedert een paar
jaar is het hink-stap springen voor vrouwen ingevoerd terwijl er momenteel al
(officieuze) kogelslinger wedstrijden worden georganiseerd voor vrouwen. De
laatste decennia hebben vrouwen zich in een recordtempo verbeterd. Dit is
ongetwijfeld een gevolg van het feit dat vrouwen veel meer en intensiever zijn
gaan trainen. Onder invloed van de vrouwenemancipatie is een zwetende vrouw,
althans op het sportveld, een geaccepteerd maatschappelijk verschijnsel. De
vraag roept zich op of vrouwen uiteindelijk tot dezelfde sportprestaties in
staat zullen zijn als mannen? Op grond van lichamelijke verschillen is dit
echter niet te verwachten. Statistische berekeningen die het tegendeel beweren,
houden hier geen rekening mee. Hieronder zullen de belangrijkste lichamelijke
verschillen besproken worden.
Uithoudingsvermogen
Bij de duursporten blijken mannen prestaties te leveren die zo'n 10%
beter zijn dan die van vrouwen.
Dit wordt onder meer veroorzaakt doordat de maximale zuurstofopname per kilogram
lichaamsgewicht bij mannen hoger is. Dit wordt onder andere veroorzaakt door:
Een groter volume bloed dat per slag door het hart van de mannelijke
sporter uitgepompt wordt.
Een hoger gehalte aan hemoglobine, de stof die in de rode bloedcellen verantwoordelijk
is voor het vervoer van zuurstof naar de spieren toe.
Het feit dat de vrouw een vetpercentage heeft dat gemiddeld 10% hoger
ligt dat bij de man. Extra "balast" dus. " Het lichaam van de
vrouwelijke sporter blijkt echter wat zuiniger met de energie- en
vochthuishouding om te kunnen gaan. Hoe langer de duurprestatie wordt, des te
kleiner wordt het verschil tussen het prestatieniveau van de man en van de
vrouw. Daarnaast is gebleken dat er geen verschillen tussen mannen en vrouwen
zijn in de opbouw van de spier qua spiervezeltypering (snelle of langzame) en
in trainbaarheid.
Kracht en snelheid
Bij sportactiviteiten waarbij kracht en explosiviteit belangrijk zijn,
nummers als kogelstoten, discuswerpen en starten bijvoorbeeld, komen mannen tot
(veel) betere prestatie dan vrouwen. Oorzaken van deze verschillen moeten niet
alleen gezocht worden in verschillen in lichaamsbouw en lichaamseigenschappen. De
gemiddelde Nederlandse vrouw vindt krachtsport (nog steeds) "te
mannelijk" en begint er niet zo snel aan. Natuurlijk zijn er een aantal
verscl1illen in kracht tussen
mannen en vrouwen. Zo neemt de maximale kracht van een jongen in de
puberteit sneller toe als die van een meisje. Uiteindelijk resulteert dat in
een (veel) grotere spiermassa en spierkracht. Deze factoren zijn van groot
belang bij de werpnummers, maar ook bij de nummers waarbij snelheid en
explosiviteit (b.v. de sprint) van belang zijn. Het is niet voor niets dat
kogelstoters zo snel zijn op de eerste 30 meter.
Prestatiemotivatie
Bij de vrouwen die aan topsport doen zijn er geen aanwijzingen dat er
verschillen zijn in prestatiemotivatie of faalangst dat mag dan zo zijn voor de
vrouwen aan "de top", voor de "gewone" atlete lijkt dit
niet op te gaan. Vrouwen blijken veel eerder op de houden met de
(wedstrijd-)sportbeoefening. Vooral in de puberteit geven veel meisjes het op!
Daarna blijkt het moederschap in Nederland (bijna) niet te combineren is met
een sportcarrière. Binnen de KNAU is slechts 25% van de senioren vrouw!
Menstruatie
De menstruatie op zich heeft volgens onderzoekingen geen invloed op de
reactietijd, de spierkracht of de zuurstofopname tijdens inspanning. '. Wel kan
de menstruatie indirect van invloed zijn op de prestatie door de volgende
factoren:
Het prémenstruele syndroom. Zo'n 20-40% van de vrouwen heeft last van
het "prémenstruele syndroom", wat onder andere gepaard kan gaan met
moeheid, prikkelbaarheid en een "opgeblazen gevoel" met pijnlijke
borsten. Met name het feit dat vrouwen zich tijdens of voorafgaande aan de
menstruatie vermoeid kunnen voelen, kan leiden tot een kortere "volhoud
tijd" tijdens inspanning. Overigens zijn er aanwijzingen dat getrainde
vrouwen hier minder last van hebben.
Verhoogde ijzerbehoefte. Sportende vrouwen hebben een verhoogde
behoefte aan ijzer, onder andere doordat er met het zweet en het maandelijks
bloedverlies ijzer verloren gaat. IJzer is echter onmisbaar bij de opbouw van
hemoglobine (de stof die in rode bloedcellen verantwoordelijk is voor het
vervoer van zuurstof) en van het spiereiwit myoglobine, dat betrokken is bij
het vrijmaken van energie voor de arbeidende spier. Als er een tekort aan ijzer
is kan dat resulteren in een langzamer
herstel na een training en uiteindelijk ook in vermoeidheidsklachten en prestatievermindering.
Het advies luidt dan ook om een "ijzerrijke voeding" te eten, met
veel groene groenten, rood vlees en volkoren producten. Het drinken van thee, koffie
en melk bij de maaltijd moet beperkt worden, aangezien deze dranken de opname
van ijzer uit de voeding remmen. Soms zal het toch nodig blijken om "ijzerpillen"
te gebruiken. Dit mag dan echter alleen als het ijzertekort in het bloed echt
is aangetoond, want teveel ijzer in het lichaam is ook weer niet goed.
Verhoogde kans op blessures bij wegblijvende menstruatie. Het is bekend
dat bij veel duursportsters de menstruatie onregelmatig wordt of zelfs
gedurende langere tijd wegblijft. Dit lijkt misschien niet zo erg of zelfs
gunstig (minder bloedverlies!), maar uiteindelijk is dat het niet. Het
wegblijven van de menstruatie gaat namelijk vaak gepaard met een verlaagde
concentratie aan het vrouwelijk hormoon "oestrogeen". Dat kan
uiteindelijk resulteren in "botontkalking", waardoor er een verhoogde
kans is op het ontstaan van een vermoeidheidsbreukje in de botten. Als er zo'n
vermoeidheidsbreukje is ontstaan, kan er minimaal 6 weken niet (voluit) getraind
worden. Het is bekend dat vrouwen die "de pil" gebruiken minder kans
op botontkalking hebben.
Zwangerschap
Pas de laatste jaren is er meer (wetenschappelijke) belangstelling
gekomen voor zwangerschap en sportbeoefening. Het is gebleken dat er zonder
bezwaar doorgetraind kan worden in de (normaal verlopende) zwangerschap. Het
zal echter duidelijk zijn dat bij het vorderen van de zwangerschap de
sportbeoefening enigszins aangepast moet worden. Bij lange duurlopen zal de
buik in de weg gaan zitten terwijl de borsten vaak te zwaar en te gevoelig
worden. In de loop van de zwangerschap
neemt de kans op ( overbelasting) blessures toe. Het lichaamsgewicht
neemt toe, terwijl de gewrichtsbanden juist soepeler worden. Daarnaast neemt de
kans op vallen toe door de veranderde lichaamsverhoudingen. Krachttraining en
de technische nummers zoals hordenlopen en verspringen worden gevaarlijk(-er).
Vaak resulteert dit erin dat veel vrouwen in de laatste maanden van hun
zwangerschap stoppen met hardlopen en er de voorkeur aan geven om te gaan
zwemmen, fietsen of wandelen.
Conclusie
Pas de laatste decennia zijn vrouwen meer aan sport gaan doen. Zij lopen
hun prestatieve achterstand op mannen snel in. Er zullen echter altijd
prestatieve verschillen blijven doordat er lichamelijk verschillen aantoonbaar
zijn in uithoudingsvermogen en krachtsniveau.
Dit artikel is een bewerking van een artikel van Els Stolk, bondsarts
KNAU
Vandaag 5januari las ik een artikel over eetstoornissen bij vrouwen, en dit bleek mij een goed onderwerp voor mijn artikel vandaag.
Ik zal het dus hebben over de triade van de vrouwlijke atleten. Veel vrouwen op topniveau kunnen kampen met deze stoornissen, daarom vind ik dit een belangrijk onderwerp.
Sport is gezond. Het is evident dat lichaamsbeweging ook bij
vrouwen zowel het lichamelijk als het geestelijk welzijn bevordert. Regelmatige
sportbeoefening doet zowel de levensverwachting als de levenskwaliteit stijgen.
Anderzijds houdt, in het bijzonder intense sportbeoefening
op hoog niveau, het risico in op het krijgen van een of meerdere stoornissen
van de zogeheten triade van de vrouwelijke atlete. Het gaat hierom
eetstoornissen, amenorroe en osteoporose.
Triade van de
vrouwelijke atlete
1) Eetstoornissen: Sporttakken waarbij een laag
lichaamsgewicht voordeel biedt zijn de risicosporten om eetstoornissen te
ontwikkelen. Het gaat dan vooral om uithoudingssporten o.m. lopen, zwemmen,
fietsen; sporten ingedeeld in categorieën volgens lichaamsgewicht zoals
gevechtsporten en roeien; sporten met subjectieve quotering zoals ballet,
keurturnen , kunstschaatsen... . Een prepuberaal uitzicht of extreme slankheid
zijn hier een hoge succesfactor.
2) Amenorroe: Sporten op niveau verreist zware training. Bij
topsport betekent dit training vanaf zeer jonge leeftijd. Dit kan bij
vrouwelijke atletes leiden tot gynaecologische stoornissen, zoals een verlate
pubertijd en een onregelmatige of zelfs een uitblijvende menstruatie. Een
sportvrouw met een eetpatroon van een inactief persoon zal aan energietekort
leiden met het risico op amenorroe. Waar dit vroeger als positief werd ervaren,
een soort graadmeter voor voldoende hoge trainingsintensiteit en volume weet
men nu dat menstruatiestoornissen helemaal niet zo onschuldig zijn.
3) Osteoperose: Menstruatiestoornissen veroorzaakt door een
dieet dat niet aangepast is aan zware training kan vroegtijdig verlies van
botmassa of osteoperose tot gevolg hebben.
Een normale gezonde vrouw bereikt de grootste botmassa op de
leeftijd van 18 tot 25 jaar. Een gedoseerde fysieke belasting tijdens haar
jeugd heeft een positieve invloed om deze maximale waarde te bereiken. Boven de
leeftijd van 25 jaar neemt de botmassa heel geleidelijk terug af. Na de
menopauze versnelt de afname dan weer beduidend meer. Bij een intensief
trainende atlete kan door de verlaging van de oestrogeenspiegel door amenorroe
de opname van calcium uit de voeding verminderen. Calcium is noodzakelijk om
zenuwgeleiding en hartsamentrekking te laten functioneren. Het lichaam gaat dus
automatisch haar noodzakelijke voorraad putten daar waar hij voldoende aanwezig
is nl. in het skelet. Het gevolg is osteoporose , wat zich manifesteert in
botbreuken en stressfracturen.
Volgende symptomen mogen als alarmerend beschouwd worden:
vermoeidheid, depressie, bloedarmoede, stressfracturen, bloeddrukproblemen,
lage lichaamstemperatuur, vergroting van de oorspeekselklier, droge huid,
eeltplekken op de vingers als gevolg van de druk van de tanden tijdens het
geforceerd braken, erosie van het tandemail en maag- en darmklachten.
De triade is duidelijk een maatschappelijk nog te weinig
erkende problematiek. Vroegtijdige opsporing is essentieel daar de behandeling
in een vergevorderd stadium heel moeilijk is. Zelfs fatale gevolgen behoren tot
de mogelijkheid.
Hoewel de problematiek het frequents voorkomt bij
topatletes, mag het probleem evenmin onderschat worden bij alle vrouwen, die
geregeld aan sport doen. Een serieuze risicogroep vormt hier de vrouw werkzaam
in (beroeps) sectoren waarin de slanke lijn als norm geldt.
Het onrealistisch (en zelfs ongezonde) ideaalbeeld van de
superslanke vrouw dat ons vandaag door de media wordt opgedrongen speelt
hierbij zeker geen positieve rol.
Behandeling
De behandeling van de triade vraagt een multidisciplinaire
aanpak. Samenwerking tussen sportarts, gynaecoloog, voedingsdeskundige en
psycholoog is van groot belang. De begeleiding bij het opbouwen en het
aanhouden van een gezond en aan de fysieke activiteit aangepast eetpatroon is
essentieel.
Gewoonlijk bestaat de behandeling uit het aanpassen van het
dieet in functie van de beoefende sporttak en eventueel ook het aanpassen van
de trainingsintensiteit. Als dit niet voldoet kunnen oestrogeen en
calciumsupplementen tot op zekere hoogte soelaas bieden. Volledig herstel van
de botmassa is er echter nooit.
Over het ideale gewicht van een sportvrouw bestaat momenteel
nog geen duidelijkheid. Bovendien is het sterk verschillend van sporttak tot
sporttak. De bekende Body Mass Index wordt vaak aangehaald, maar is
bijvoorbeeld al ongeschikt voor duursportsters. Een ander uitgangspunt is
vertrekken van de gemiddelde kenmerken van het deelnemersveld in een specifieke
sporttak. Hier beschikt men echter over onvoldoende gegevens om een betrouwbare
norm te bekomen. Best lijkt voorlopig op gezond verstand gebaseerde
ondervinding: optimaal functioneren betekent dat alle vitale lichaamsfuncties
ongestoord zijn en dat de atlete niet frequent ziek of geblesseerd is.
Preventie
Vermits de behandeling van de atlete die lijdt aan de triade
zeer complex en moeilijk is kan het belang van preventie niet genoeg benadrukt
worden.
Bij enig vermoeden van één van de componenten van de triade
bij een sportster zou onmiddellijk naar meerdere componenten gezocht moeten
worden.
Atletes mogen nooit onder druk gezet worden om gewicht te
verliezen. Sensibiliseren van zowel de atlete als haar omgeving kan hier heel
veel onheil voorkomen.
Gisteren heb ik jullie iets meer verteld over de geschiedenis van vrouwen en sporten, vandaag ga ik het hebben over het grote verschil tussen mannen en vrouwen in de sport. Dit is iets die heel vaak aan bod komt. Dit is ook één van de redenen waarom er veel meer mannen aan sport doen.
