Buitenlandse overnemers richten vizier op Nederland
Buitenlandse geldschieters hebben voortaan ook de weg naar Nederland gevonden. Arnhem Vitesse kondigde gisteren vol trots aan dat het wordt overgenomen door een Georgische zakenman. Is door deze overname in Nederland een nieuwe trend geboren en worden onze noorderburen voortaan het doelwit van gewetenloze investeerders uit het oosten?
Het water stond Vitesse de laatste jaren serieus aan de lippen. De club had weinig andere mogelijkheden dan zijn heil te zoeken bij externe partners. De voorbije jaren moest de club fel saneren om een schuldenberg van om en bij de 27 miljoen euro aan te zuiveren. Vitesse kreeg in de periode rond de eeuwwisseling niet voor niets de bijnaam FC Hollywood aan de Rijn. Het strooide met peperdure contracten alsof het niets was. Neem daarbij nog eens het financiële avontuur dat de club aanging met de bouw van de GelreDome, een megalomaan stadion gebouwd ter ere van Euro 2000, maar wat bij Vitesse jarenlang als een molensteen rond de nek bengelde, en je weet waar het is fout gelopen. Het wanbeleid droeg ertoe bij dat de club in 2008 onder surseance van betaling, daarover verder in dit stuk meer, werd geplaatst door de Nederlandse voetbalbond. Supporters toonden hun ongenoegen over het falende beleid en daarbij aansluitend de slechte resultaten. Het stadion toonde de laatste jaren meer leeg dan vol. Vitesse werd het kneusje van de Nederlandse Eredivisie en moest vorig jaar met een jong (goedkoop)elftal serieus knokken voor het behoud. Maar daar gaat binnenkort verandering in komen. De zon zal opnieuw schijnen boven de GelreDome, als we de Georgische investeerder mogen geloven.
Wie is nu die man, die het gemunt heeft op een club die al jaren in moeilijkheden verkeert? Wie investeert in een club wil daar toch positieve return voor in de plaats. Dat is ook de reden waarom zoveel zakenlui met een cent op overschot in de de Engelse Premier League investeren. Die competitie wordt gevolgd over de hele wereld. Met andere woorden men krijgt waar voor zijn geld. Maar welke windvlaag deed de Georgiër Merab Jordania en zijn gevolg in Vitesse belanden. Een club met al bij al weinig traditie/ambitie en een serieuze schuldenberg. Waarschijnlijk om dezelfde redenen als waarom Maged Samy Lierse heeft opgekocht. 1) Vitesse was een makkelijk doelwit aangezien het in slechte papieren zit 2) Vitesse was al bij al een koopje. Jordania betaalde amper vier miljoen voor de club. 3) Al bij al vrij makkelijk om er zijn invloed aan te wenden en onverstoord zijn gang te gaan. Jordania zou naar verluidt over een vermogen van om en bij het miljard euro beschikken. Over hoe hij aan zijn kapitaal is geraakt weet eigenlijk niemand. De Georgiër speelde zelf op het hoogste niveau bij Tblisi, werd daarna spelersmakelaar en voorzitter van de Georgische voetbalbond. Heeft zich ook al eens een keer voor de rechter moeten verantwoorden omdat hij vijftien miljoen euro had verduisterd. Is daar echter nooit voor veroordeeld. Het zijn maar enkele voorbeelden die aantonen dat de bedoelingen van deze man niet zo kosjer zijn als ze op het eerste zicht lijken. (Lees) Vitesse opnieuw naar de top in Nederland te brengen. Daarvoor zal hij investeren in jonge talentrijke voetballers om hen later met winst door te verkopen( tiens waar hebben we dat nog gehoord->Lierse). Verder wil hij ook de accomodatie onder handen nemen en een supermodern jeugdcomplex bouwen. Merk opnieuw de gelijkenis met onze Egyptische vriend Samy Maged.
Dat juist Nederland zwicht voor het grote geld uit het oosten is niet verwonderlijk. Vitesse is vooralsnog de eerste club met een buitenlandse investeerder, maar elke waarnemer is het erover eens dat het zeker en vast niet de laatste zal zijn. Harde cijfers leren ons dat de toestand van het Nederlandse voetbal gerust zorgwekkend genoemd mag worden. Maar liefst dertien clubs uit het betaald voetbal (Eredivisie+Jupiler League) bevinden zich in grote financiële nood en staan bij de KNVB onder curatale. Onder hen onder meer Feyenoord, RKC, MVV, NEC, WILLEM 2. Verder noemt de KNVB de toestand van maar liefst negentien clubs zorgelijk. Onder meer ook PSV, Ajax en AZ. Enkel Go Ahed Eagles, Volendam, Telstar en Heerenveen zijn financieel gezond en hebben geen schulden. Ook voor dit jaar is de KNVB niet bepaald hoopvol. Het verwacht dat de acttien clubs uit de Eredivisie in totaal 100 miljoen euro verlies zullen lijden op een omzet van 500 miljoen. De Eredivisionisten lijken te moeten boeten voor fouten uit het verleden. Om een voorbeeld te geven. Ajax betaalde Heerenveen 16 miljoen euro voor Sulejmani, een speler die bij Ajax haast niet van de bank komt. Dat is ongezien in België, waar ondertussen de rotte appels zijn verdwenen en clubs twee keer nadenken voor ze de geldbeugel opentrekken. Qua sportieve resultaten is België Nederland op dit moment aan het bijbenen.
De Eredivisie zal volgens mij in de toekomst het speelterrein vormen voor buitenlandse overnemers. Al dan niet met goed bedoelingen. Maar wie geld in een club stopt wil zijn centen vroeg of laat zien renderen. Dat is meestal het moment waar veel clubs voor verrassingen zullen komen te staan.
Eén speeldag ver en en we mogen al opnieuw een pagina bijschrijven in het blunderboek van de voetbalbond. Niet de voetballers stalen dit weekend de show in de Jupiler Pro League, maar wel de scheidsrechters.
Missen is menselijk en scheidsrechters zijn ook maar mensen. Maar er is een groot verschil tussen een fout maken en vakonbekwaamheid. Ja, want dat is wat ik de Belgische scheidsrechters verwijt. Ook de fysieke conditie, toch een conditio sine qua non, laat bij sommigen en dan vooral de grensrechters vaak te wensen over. Neem nu de wedstrijd tussen Westerlo en Gent van zaterdagavond. In de allerlaatste minuut scoorde Westerlo de 1-0. Heel het stadion uit zijn dak, maar de grensrechter besliste daar duidelijk anders over. Die zag Corstjens offside staan en dus ging het feestje niet door. Bij het bekijken van de beelden zakte mijn broek af toen ik zag waar de grensrechter stond op het moment van de bewuste fase. Hij stond niet op gelijke hoogte van de aanvaller, zoals het hoort. De grensrechter stond toen nog niet eens ter hoogte van de zestien meter. Waar ligt dat dan aan? Het gebeurt wel vaker dat ik grensrechters spot met een (opkomend) bierbuikje in eerste klasse. Mijn inziens getuigt dit van weinig professionalisme en moeten de fysieke testen van scheidsrechters grondig herbekeken worden.
Fout 2 in die bewuste fase: Als de scheidsrechter fluit voor buitenspel volgt er een indirecte vrije trap op de plaats waar men buitenspel heeft geconstateerd. Jorgacevic zette snel de vrije trap, maar helemaal niet op de plaats waar Corstjens offside stond. Een fout met grote gevolgen, want een half minuutje later stond de 0-1 op het bord. Door de veel te snelle spelhervatting stond Corstjens niet terug op zijn positie en scoorde Coulibaly die normaal gezien door Corstjens gedekt moest worden. Scheidsrechter Vervecken schoof na afloop duchtig de zwarte piet door naar zijn grensrechter. Sneu voor Westerlo dat een geldig doelpunt afgekeurd zag en 30 seconden later zelfs nog het deksel pijnlijk op de neus kreeg.
De scheidsrechter heeft in dit geval beslist over winst en verlies. Waarschijnlijk wacht Vervecken nu een herbronning van enkele weken in tweede klasse, waardoor de druk op zijn schouders nog zal toenemen. Scheidsrechters worden heden ten dagen veel strenger beoordeeld dan vroeger, waardoor die onder enorme druk komen te staan. Onder meer Frank De Bleeckere heeft dit al meermaals aangegeven. Maar naar zijn stem wordt niet geluisterd binnen de scheidsrechterscommissie, waar bureaumandatarissen steeds de waarheid in pacht hebben. De oplossing ligt niet in een strengere beoordeling van de scheidsrechter, maar juist in betere begeleiding. Onlangs ging ik in Nederland naar een oefewedstrijd kijken. Wat ik daar zag heeft me werkelijk de ogen uitgestoken. De scheidsrechters begonnen zich nog voor de spelers het veld opkwamen op te warmen. De verschillende scheidsrechters stonden zelfs onderling met elkaar in contact door middel van oortjes. Dat is in ons land in eerste klasse zelfs uitzonderlijk. Qua begeleiding is er dus zeker nog progressiemarge, het volstaat om eens vluchtig de blik naar het noorden te wenden.
De Belgen voor het EK atletiek voor u gewikt en gewogen
Het EK Atletiek in Barcelona belooft voor ons Belgen bijzonder spannend te worden. De belgen reizen af met een delegatie van 32 atleten, een ongeziene weelde. In het B-house zal gedurende twee weken ongetwijfeld een gezellige drukte heersen. In totaal zullen 32 Belgen strijden voor roem en glorie. Toch komt slecht een handjevol atleten in aanmerking voor een medaille.
Jonathan Borlée is de absolute ster van de Belgische delegatie. Verbeterde vorige week nog het Belgisch record op de 400m in Parijs en lijkt meer dan ooit klaar om een gooi naar goud te doen. Zijn tweelingbroer Kevin sukkelde lang met blessures maar lijkt nu toch stilaan opnieuw in vorm te komen. Zus Olivia gaat voor een finaleplaats op de 200m.
Sinds het wereldkampioenschap in Berlijn is er een serieuze hype ontstaan ronde de mannen 4x400meter. Die behaald toen onverwacht een vierde plaats en was het beste Europees land. België moest het toen zelfs doen zonder Jonathan Borlée. Sindsdien is men blijven bouwen aan het team met een schitterende zilveren medaille op het WK indoor in Doha. De Belgen zijn topfavoriet voor goud, al valt het wel af te wachten hoe sterk Groot-Brittanië uit de hoek zal komen. De 4x400 bij de vrouwen wist zich in extremis in Heusden te plaatsen voor Barcelona, maar het EK komt voor onze meisjes mss nog iets te vroeg.
Verder verwacht ik ook veel van Michael Bulteel. Hoewel hij op het WK in Berlijn sneuvelde in de reeksen moet de Oost-Vlaming deze keer niet te bescheiden zijn en ligt een finaleplaats binnen zijn mogelijkheden. Mits wat geluk, je weet nooit wat er kan gebeuren, zit er zelfs een medaille in.
Bij het hoogspringen is het uiteraard uitkijken naar Tia Hellebaut. Het wordt haar eerste grote tornooi sinds haar comeback en de magische grens van 2 meter heeft ze sindsdien niet meer weten te overschrijden. Toch een maatstaf als je voor medaille wil gaan. Maar Tia Hellebaut is een klasse apart. Zij heeft de gave groots te zijn op grootse momenten, daar waar haar tegenstanders vaak falen omwille van de stress.
Eline Berings dicht ik een rol als outsider toe. In normale omstandigheden had ik haar zeker in de medailles zien lopen, maar Berings is de laatste tijd serieus op de sukkel. Zij lijkt nog steeds te zoeken naar haar beste niveau en werd op het BK zelfs geklopt door Davin.
Voor de rest van het Belgisch deelnemersveld verwacht ik jammer genoeg niet meer dan een bijrol. Zij zullen louter vulling voor de kranten vormen.
De kaap van de 10000 bezoekers werd eindelijk gerond dit weekend. Ik zou iedereen die trouw deze blog volgt dan ook van harte willen bedanken. Sportnews is de voorbije twee jaar geëvolueerd van een informerende/entertainende naar een meer opiniërende stijl. Wekelijks probeer ik toch een cursiefje of achtergrondartikel te schrijven over de brede sportactualiteit. De hoofdbrok blijft bestaan uit voetbal en wielrennen, maar de andere sporten zullen zeker niet vergeten worden.
Vooral de laatste maanden kent deze blog opnieuw een serieuze heropleving. Ik heb me een tijdje minder bezig gehouden met Sportnews omdat ik het bloggen een beetje beu begon te raken. Zulke periode maakt elke blogger wel eens mee zeker. Sportnews zit nu opnieuw in de lift. Met gemiddeld 25 a 30 bezoekers per dag doen we het zeker niet slecht. Ik hoop iedereen nog heel lang van dienst te kunnen zijn en nog veel stukken te schrijven.
"Voetbal is een van de belangrijkste bijzaken in de wereld", liet voetbaljournalist Kees Jansma zich ooit eens ontvallen. Anno 2010 lijkt voetbal meer en meer een staatszaak te worden.
Aanleiding van dit schrijven is de schorsing van de Nigeriaanse nationale elf voor twee jaar. President Jonathan Goodluck vond de prestaties van zijn Eagles op dit WK zo beschamend dat hij er maar meteen de stekker uittrekt voor een tijdje. "Het Nigeriaans voetbal moet zich in die tussentijd opnieuw herbronnen", was de ietwat bizarre verklaring.
Net zoals er een scheiding is tussen kerk en staat zou er ook een scheiding moeten zijn tussen staat en topsport. Het kan niet de bedoeling zijn dat een president beslist of een nationaal team nu wel of niet mag deelnemen aan een internationaal tornooi. Niettemin fungeert het nationaal elftal voor veel landen als een soort van uithangbord. Die uitstraling weerspiegelt zich niet zleden af over een hele natie. Vanuit die optiek is het misschien niet eens onlogisch dat president Goodluck zich niet kan verzoenen met losers. Zeker op het Afrikaans continent speelt zoiets nog steeds in de 21ste eeuw. Lees er de persberichten van de Afrika Cup maar eens op na. Zowat elke regeringsleider had toen wel iets te verklaren over de prestatie van zijn nationaal elftal. Zeker in Afrika bepaalt voetbal nog steeds een stuk van het imago van een land. Vandaar de drastische beslissing van Goodluck.
Maar niet enkel in Afrika is voetbal meer en meer een staatszaak aan het worden. Ook dichter bij huis ontsnappen we er niet aan. Neem nu Frankrijk. Les Bleus speelden op zijn zachtst gezegd een belabberd tornooi. Twee punten in een groep met Zuid-Afrika, Uruguay en Mexico is nu niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het sportieve leek echter maar bijzaak voor de Fransen. Interne strubbelingen verdeelden de ploeg. Onder meer Anelka was kop van jut toen die uitvloog tegen Domenech. Een staatszaak was geboren. President Nicolas Sarkozy reageerde verbolgen over het voorval. Nota bene op een top in Rusland in het bijzijn van de Russische regeringsleiders deed hij zijn beklag over de verloederde moraal bij de Fransen.Onder meer Ribéry werd later nog op het Elysée ontboden om meer uitleg te verschaffen over wat er allemaal gebeurd was in Zuid-Afrika.
Men kan zich vragen stellen of een topoverleg wel de geschikte plaats is om zulke uitlatingen te doen. En hoort een president zulke uitspraken wel te doen? Voetbal moet entertainment blijven. Door politieke inmenging dreigt dat ongedwongen karakter nu stilaan te grabbel gegooid te worden.
Jurgen Van Den Broeck staat voor drie weken van de waarheid. Na zijn schitterende Tour vorig jaar verwacht heel België een top tien notering. Vraag is of Van Den Broeck met de druk omkan. Het kopmanschap was in het verleden meermaals een vergiftigd geschenk voor Belgische ronderenners.
De renner uit Morkhoven heeft een plaats in de top tien voor ogen. Zijn hele seizoen is dan ook afgestemd op drie weken Tour de France. De Morkhovenaar bewees in de Dauphiné klaar te zijn voor het grote werk. In de traditioneel lastige voorbereidingskoers op de Tour werd hij knap vijfde en kon hij enkele keren bergop volgen in het spoor van Alberto Contador. Voorafgaand bereidde hij zich vier weken intensief voor op grote hoogte in de Sierra Nevada. "Daar moet ik in de Tour volop de vruchten van plukken", is VDB zelfzeker over zijn voorbereiding op de Tour.
VDB zal dit jaar vooral veel volwassener moeten koersen. Strapatsen zoals vorig jaar, toen hij op een ongelukkige manier ten val kwam en hierdoor de juiste waaier miste, moet hij deze keer zien te vermijden. Tevens zal hij ook moeten om leren gaan met de druk die het kopmanschap met zich mee brengt. Niet iedereen heeft het in zijn bloed om leiding te geven. Zeker in cruciale momenten van spanning in de ploeg kan dat zich tegen hem keren. Het kopmanschap is een wankel evenwicht tussen geven en nemen.
Het zou overigens wel eens de Tour van de lage landen kunnen worden. Het aantal Belgen en Hollanders in de Tour ligt een stuk hoger dan andere jaren. Belangrijker is dat zowel België als Holland een rol van betekenis zullen spelen in het klassement. Robert Gesink, mogelijk nog een klasse beter dan onze Jurgen Van Den Broeck, draagt samen met Menchov het kopmanschap bij de Rabo's. Gesink is een enorm talent met een missie, want ook Gesink heeft tov vorig jaar iets recht te zetten, toen hij na een valpartij de Tour nog voor het hooggebergte moest verlaten. Mss moeten die twee maar eens denken aan een soort van "collectief van de lage landen". Spanjaarden en Italianen rijden in grote rondes toch ook niet achter elkaar? Ik hoop uit de grond van mijn hart dat die twee in de bergen elkaar zullen vinden. Dan kan het wel eens een mooie en spannende Tour worden. Voor VDB voorspel ik een zevende plaats. Gesink zet ik drie treetjes hoger op plaats vier.
Analyse: Waarom finalisten 2006 het nu zo moeilijk hebben
De mondialisering van het voetbal is niet meer te stuiten. Wie dacht dat er in Nieuw-Zeeland enkel rugby werd gespeeld heeft het mis. De Kiwi's hielden knap stand tegen wereldkampioen Italië. De traditionele voetbalnaties krijgen de motor maar moeilijk op gang. Zeker voor Italië en Frankrijk is dat het geval.
Het voetbal van Italië tegen de Kiwi's deed bij wijlen pijn aan de ogen . Geen inspiratie, geen diepgang, te weinig duelkracht etc. Ik kan hier nog wel een tijdje doorgaan met het opsommen van de pijnpunten van de Azurri. Gilardino kreeg gedurende vijfenveertig minuten geen bruikbare bal. Cannavaro, anders het toonbeeld van efficiëntie achteraan, liet zich zelfs meermaals in de luren leggen door de amateurs van Nieuw-Zeeland. Iaquinta, Pepe, Zambrotta liepen elkaar voortdurend voor de voeten. Zelfs de ingevallen Camoranesi kreeg weinig tot geen bezieling in het spel van de Italianen. Tot wanhoop van Marcello Lippi die tactisch voortdurend moest bijsturen. Italië, een land waar al zo lang wordt gevoetbald en dat al zo veel successen behaalde in het verleden, kwam op het einde zelfs nog goed weg toen Chris Wood op een haar het doel miste. In tegenstelling tot Frankrijk toonde Italië zich wel groot in het verlies, een 0-0 tegen Nieuw-Zeeland mag gerust als verlies worden beschouwd. Er konden zelfs enkele schouderklopjes af bij Chiellini en Zambrotta.
Schouderklopjes voor de Mexicanen konden er niet af bij de Fransen. Frankrijk verloor kansloos tegen Mexico en heeft zijn lot niet meer in eigen handen. Als de Mexico en Uruguay de handen in elkaar slagen en voor een gelijkspel spelen ligt de trotse finalist van 2006 uit het tornooi. Bij de Fransen is er echter meer aan de hand. Tweespalt verdeelt de ploeg al maanden in verschillende kampen. Een goede kleedkamer houdt alles binnenskamers. Bij Frankrijk vonden enkele spelers het blijkbaar nodig om de sensatiezucht van enkele journalisten van l'equipe te voeden. De aanvaring van Anelka met Domenech had nooit naar buiten mogen komen. Een ploeg moet op zulke momenten de rangen sluiten en denken in het belang van het team, zoals bijvoorbeeld de Belgen deden in 2002, toen de media ook ruzie wilden stoken tussen de spelers. Het beste wat Domenech nu nog kan doen is, hoe jammer ook voor de journalistieke vrijheden, een persstop inlassen. Vraag blijft wel of het kwaad al niet veel langer is geschied. Sterspelers als Malouda en Henry, spelers met behoorlijk wat aanzien in Frankrijk, belanden onder Domenech regelmatig op de bank. Twee spelers die heel bepalend waren in de campagne van 2006. In 2006 stond er nog een ploeg op het veld. Met Zidane stond er één duidelijke onbetwiste leider op het veld. Dat missen de Fransen nog het meest. Iemand die de sluimerende conflicten krachtig en kordaat aanpakt. Domenech, die wel lijkt vastgeroest op de stoel van bondscoach, lijkt alle macht op de groep verloren te hebben. Hij is nu zelfs een van de meest gehate personen van Frankrijk en waarschijnlijk ook binnen de spelersgroep. Het multicilturele karakter, waar Les Bleus zo voor geroemd worden, lijkt hoe langer hoe meer veel van zijn pluimen verloren te hebben.
Opmerkelijk: Frankrijk en Italië speelden in 2006 nog de finale van het WK tegen elkaar. De Italianen werden toen voor de vierde keer wereldkampioen. Er zijn opvallend veel vergelijkingen tussen beide teams te trekken. En waarschijnlijk moeten we daar ook de verklaring voor het mindere spel van beide teams zoeken. De finale van 2006 was er een tussen twee teams met veel ervaring tussen de lijnen. Zidane, Makélélé, Thuram, Viera, Barthez, Sagnol en bij Italië Pirlo, Gatusso, Toni,Grosso, Cannavaro (toen op het toppunt van zijn kunnen), Del Piero. Stuk voor stuk ervaren rotten die hun strepen hadden verdiend bij topclubs als Milan of Madrid. Dat surplus aan ervaring betekent het verschil tussen winst en verlies. Beide ploegen zijn zich volop aan het verjongen en kennen nu groeipijnen. Ergens is het dus logisch dat de resultaten tegenvallen. Kijk maar hoe lang het bij ons duurt om de succesvolle generatie Wilmots te vervangen. Ervaring is nog steeds van kapitaal belang op een WK, waar details het verschil maken.
