Qua gebruiksgemak en vlot verlopen van het maken van afspraken opteren we voor een Facebookgroep waarin iedereen welkom is om zich op te geven om mee te spelen of zelf speelmomenten te lanceren. Volg ons op Facebook (klik) om op de hoogte te blijven!
5% korting op al uw aankopen bij spellenspeciaalzaak Adriaensen!!! (Klik op bovenstaand logo om de spellenlijst te bekijken)
Spellenblog SpinLi
Omdat spelen de belangrijkste bijzaak ter wereld is ...
24-03-2015
imprESSEN : Scoville
Scoville (TMG) :
+ het materiaal van de KS-versie is fantastisch mooi met die pepermeeples + het spelverloop van dit spel is nog eens lekker ouderwets, een aantal stapjes doorlopen per ronde, maar loopt erg goed + er is toch wel wat interactie en mogelijkheid tot "dwarsbomerij", hoeveel bied je voor welke positief? Ga je eerst planten? Dan kan je pas als laatste gaan oogsten, maar weer als eerste gaan verkopen en recepten maken. Deze denkoefening is erg interessant en niet altijd even eenvoudig + het feit dat er telkens andere marktkaarten en recepten gebruikt worden, zal elk spel toch ietsje veranderen + het spel gaat gestaag de hoogte in, het lijkt bij aanvang moeilijk om bepaalde combinaties van pepers te verzamelen, maar dat komt in de loop van het spel helemaal goed
- ondanks het knappe materiaal zijn de muntjes (zeker die van waarde 1) echt wel petieterig klein - het aantal pepers dat voorhanden is, lijkt ook ons te beperkt, zeker als je met vier of meer spelers aan de slag gaat (wij met drie hadden af en toe maar net genoeg)
Conclusie : Scoville is een heerlijk, pittig spel dat vooral een familiespel is, het is toegankelijk en erg aantrekkelijk qua uitzicht. Pepers verzamelen in bepaalde kleurtjes en deze inruilen voor geld, punten of recepten. De juiste wandelwegen gebruiken op het speelbord om de juiste pepers te verzamelen en vooral een spannende eindtelling met erg kleine verschillen, dat is Scoville in mijn ogen. Bovendien moet u het juist aantal tijd spenderen aan dit spel. Mijn gevoel met drie spelers zegt dat dit ideaal was, ook met vier lijkt me prima. Ik kan me wel voorstellen dat met 5 of 6 spelers je zowel pepers te kort komt als te lang bezig bent over een potje, maar mij kon het alleszins bekoren. Verwacht geen arty-farty nieuwe spelmechanismen, want dan komt u bedrogen uit.
+ materiaal en artwork zijn meer dan dik oké + belachelijk veel verschillende karakters, met elk hun eigen "bescheiden" eigenschap, die toch telkens ietsje anders speelt + het marktsysteem op zich is erg fijn gevonden + het spannende race-aspect + het feit dat er héél wat verschillende kaarten in het spel zijn, die het spel telkens anders zullen maken
- het spel is wel wat repetitief, verzamel voldoende grondstoffen, schaf een gebouw aan en begin opnieuw - het is zeer moeilijk om, eens je achterstand hebt door de één of andere reden, terug bij te halen - je kan elkaar een klein beetje pesten misschien door het marktsysteem en het kiezen van de acties, maar je hebt eigenlijk wel ruimte zat (maar dit kan u ook als een positief punt beschouwen als je niet al te veel interactie wil)
Conclusie : Harbour is op zich een erg sterk, inhoudelijk spel in een belachelijk klein doosje. Het lijkt een trend te worden, na Tiny Epic Kingdoms is dit zeker ook een straf spel in een kleine verpakking. Het materiaal is meer dan degelijk, uiteraard brengt de Kickstarterversie nog wel wat extra's met zich mee. Het sleeven van de kaarten bijvoorbeeld, dit is niet echte vaste prik bij mij, maar aangezien ze er nu toch bijzaten blijft alles mooi netjes en past het net in de doos. De combo's zoeken en de kracht van de gebouwen proberen te optimaliseren is bij dit spel de boodschap en u gaat in elk spel anders te werk moeten gaan. Het is een race tot aan de vier gebouwen, waarin je zenuwachtig en spannend aftelt naar het moment dat je een aankoop kan doen (hopend dat de markt niet verandert net voor jouw beurt). En toch ... ondanks hetgene dat u hierboven allemaal las (en dat toch positief was), moet ik toch een kleine domper op de feestvreugde plaatsen. Ik vind het spel zeker niet slecht, maar het is (ondanks de korte speelduur) redelijk saai en repetitief. Je verzamelt grondstoffen, hoopt ze tegen een sterke marktwaarde in te ruilen voor geld zodat je de betere gebouwen kan kopen en begint van voor af aan. Natuurlijk is dit voor iedereen gelijk en komt het erop aan om een goede timing te hebben en dito grondstoffenmanagement, maar zowel tijdens de solovariant als ons eerste speelpotje was dit onmiddellijk het geval en dan is het mijn plicht om u dit te melden. Kortom, Harbour leg ik zonder meer nog graag op tafel (en dat zal zeker nog wel gebeuren ook) omdat het zo'n "groot" spel is in een klein doosje met korte speelduur is, maar zal me hopelijk toch nog wat meer gaan verrassen de volgende keren.
+ Vienna is licht, heel licht + het inzetten van dobbelstenen à la Kingsburg kunnen we wel smaken + de speciale actiekaarten zijn krachtig, maar gaan van hand tot hand, dus niet te overpowerend + de speelduur is kort, een halfuurtje en je bent rond + je kan elkaar een beetje gaan pesten en dobbelstenen tactisch plaatsen, maar je hebt altijd wel mogelijkheden + ook met een mindere dobbelsteenrol kan je nog steeds iets forceren
- Vienna is licht, te licht - wij speelden het spel met drie spelers, maar vier of vijf lijkt ons beter te zijn - er is wel niet erg veel diepgang en de acties die je gaat kiezen zijn soms te duidelijk
Conclusie : Vienna is weer zo'n typisch Schmidt spel waarover ik het in de bespreking al een keertje had. Het speelt snel, vlot, is makkelijk qua spelregels en zal door niet-veelspelers ongetwijfeld als vernieuwend en aangenaam beschouwd worden. Als véélspeler is het fijn om een keertje te doen, maar blijf je toch wat op je honger zitten. Het lijkt also men een Kingsburg (qua dobbelsteen plaatsen), Rococo (qua artwork), Caylus (qua actiespoor) heeft gemixt en dan volledig (maar dan ook volledig) gestript tot er eigenlijk weinig of niets meer overblijft. Het grootste voordeel van dit spel is zeker de korte speelduur, op een ronde of vijf à zes ben je er zeker klaar mee. Een nadeel is dat je een leider moeilijk kan gaan inhalen, proberen op gelijke hoogte te blijven is de boodschap, want het spel loopt maar tot 25 punten en als je weet dat je bij de slottelling eigenlijk maar een vijftal punten kan verdienen, is dat niet veel. Anderzijds zorgt dit ook voor spannende eindtaferelen en winst met een puntje verschil. Het feit dat het bord een dag- en nachtkant heeft is fijn, maar totaal overbodig. Wij kozen voor de donkere nachtzijde omdat die ons iets mooier (rustiger) leek. De actieplaatsen zijn erg duidelijk en makkelijk in te schatten, maar sommige hogere actieplaatsen zijn echt wel sterk. Je kan de dobbelstenen voldoende manipuleren zodat je voldoende opties hebt, maar ons eerste spel leerde ons wel dat je toch die éne bepaalde actie echt wil doen. Het feit dat je enkel terug kan keren op de weg tegen betaling is goed en leuk gevonden, maar uiteindelijk kies je dan meestal toch gauw eerst voor de cruciale plaatsen en betaal je die kosten graag. Kortom, dit is zo'n spel dat je best eerst een keertje probeert, dan weet je onmiddellijk of het iets voor jou en jouw publiek is, maar een blinde aanschaf zou ik hier toch afraden.
+ de opblaasbare knotsen zijn zonder meer het uithangbord van dit spel + het materiaal is top, zonder meer + het thema is wel grappig
- er zit wel erg weinig materiaal in de grote doos - het geven van de opdrachten was bij ons vaak zo complex dat het op de duur gewoon niet leuk meer is - het slaan met de knots is een leuk gimmick, maar ik begrijp niet wat er mis is met een gewone kreet om kenbaar te maken of iets goed is of niet. Vaak wordt de fout overigens door de "verteller" zelf gemaakt, zonder dat deze het door heeft en dan krijg je de ene slag naar de andere
Conclusie : het feit dat dit spel als partygame in de FFG-lijn terechtkwam zegt toch al wel een beetje over dit spel. Het zal hoogstwaarschijnlijk populair zijn bij onze Amerikaanse vrienden, maar ik werd er eigenlijk niet warm van. Het gevoel dat je krijgt, is dat van Tokyo train, maar dan in slow-motion. Wat Tokyo train nu net zo leuk maakt, is de snelheid waarmee je de opdrachten probeert af te haspelen. Het over de tong struikelen en opdrachten kenbaar te maken aan je gebuur is daar een winner, hier valt die volledig in het water door die domme knots waarmee je elkaar op het hoofd moet slaan. Hoogstwaarschijnlijk wordt dit spel beter als je wat op elkaar bent ingespeeld en de opdrachten beter uit het hoofd kent. Bovendien kan je je waarschijnlijk ook beter voorstellen wat je moet bouwen als je het spel al een keertje speelde. Maar dit heeft dan waarschijnlijk weer tot gevolg dat geoefende spelers een groot voordeel hebben en dat je op niveau moet gaan spelen. Oereka is een partyspel dat u misschien wel weet te behagen, maar ik neem dan liever het handige doosje van Tokyo train mee naar de spellenavond.
+ kleurrijk, leuk artwork en erg mooie dobbelstenen + als je houdt van snel dobbelen, hectische toestanden, een belletje op je speeltafel, dan is dit een pluspunt + het concept is duidelijk, simpel en het spelen in team zorgt voor nog meer geharrewar dan een spel per twee
- als je niet houdt van snel dobbelen, hectische toestanden en een irritant belletje op je speeltafel, dan is dit een erg groot minpunt - de dobbelstenen zijn mooi, maar het gele sterrertje (dat een joker voorstelt) mocht ietsje groter - of er al dan niet eerlijk en juist gespeeld wordt, kan volgens mij niet echt goed nagegaan worden
Conclusie : Voor mij hoeft er niet echt nog een speelsessie te komen van dit spelletje. Het sprong er in Essen wel uit door z'n artwork en dobbelstenen. De animo bij dit spel is ook zonder meer groot te noemen, maar daar houdt het dan ook op voor mij. Bij Halli galli heb je ook zo'n irritant belletje, maar daar moet je nog optellen en dan snel zijn. Ik krijg een hoog Halli galli meets Escape gevoel bij dit spel. Op zich twee spellen die ik wel leuk vind, maar gecombineerd vond ik het niet zo geslaagd. Er zijn héél wat andere leuke dobbelspellen en snelheidsspelletjes die ik beter vind. Gooi er de pestfactor die dit spel nog herbergt bovenop en je draait helemaal door. Kortom : Mooi? Ja. Leuk? Bwa. Aanschaf? Na.
+ in mijn ogen een prima hybride tussen euro en ameritrash + een stevig spel dat toch vlot loopt en door één van de medespelers "Eclipse light" werd genoemd + het dobbelen bij vijandige overname is éénvoudig en overzichtelijk, geen onmogelijk te begrijpen combat-fase + de kaarten zitten compleet in dezelfde sfeer en artwork als Among the stars (enkel toe te juichen) + thematisch is dit spel weer erg verzorgd en goed uitgewerkt. Ook het feit dat dit een vervolg is op Among the stars, maar een volledig nieuw spel is, kunnen we appreciëren + men voorziet onmiddellijk twee varianten standaard bij het spel en dit is erg fijn, zo zijn er toch weer een heleboel meer en andere mogelijkheden
- de spelregels zijn kort en duidelijk, maar bij een eerste lezing stel je je toch nog wel wat vragen (deze vragen verdwenen wel bij het spelen van het spel, alle tekst op de kaarten is éénduidig en erg natuurlijk) - er zijn ook erg mooie miniaturen verkrijgbaar van de ambassadeurs, jammerlijk genoeg redelijk prijzig en dus niet standaard in de doos - onze speelsessie met drie spelers wees toch uit dat je dit spel best met een even aantal spelers speelt, er kan zich dan minder iemand op de vlakte houden - het is erg agressief, je moet aanvallen en moet hier en daar tegen een stootje kunnen
Conclusie : New dawn stond al een hele tijd op de kast te pronken om gespeeld te worden. Enkele leessessies van de spelregels en vooral het bekijken van een filmpje laaiden dit gevoel enkel op. Ik ben dan ook zeer blij dat we dit spel op tafel hebben gekregen, want het is zondermeer de moeite waard om eens uit te proberen. Het is in mijn ogen niet een volwaardige Ameritrash, maar het is ook zeker geen euro, dus ik vermoed dat héél wat veelspelers hier wel een boontje voor zullen hebben. Mensen die me kennen weten dat ik geen fan ben van het ameritrash genre, maar er zijn zo enkele uitzonderingen die er bijzonder vlot en goed ingaan bij mij ... en deze titel is er daar één van. Als ik het spel moet quoteren, denk ik toch dat het zal stranden op 8 op 10. Dit is zonder meer meer dan gemiddeld te noemen en mag gerust het label "goed" dragen, maar de iets langere speelduur en het thema zullen misschien dan weer héél wat spelers afschrikken. Bent u echter een veelspeler, zoekt u graag goeie combo's, bent u agressief van aard en kan u goed met aanpasbare dobbelstenen gooien, dan moet u niet twijfelen en dit spel op tafel gooien.
+ eenvoud troef, push-your-luck met kaarten + kleurrijke kaarten + verschillende decks met diverse thema's overigens, voor elk wat wils + het spel is wat het aankondigt, een snel caféspel
- men heeft wat arty-farty willen doen met de nummering van de kaarten, soms een cijfer, dan weer een woord, we hadden graag steeds hetzelfde gezien - slechts één verliezer in een spel, de rest winnaars, het blijft raar - er zit bijzonder weinig achter dit spel, ik weet niet of het zo erg vaak op tafel zal komen
Conclusie : Pairs is perfect wat het aankondigt te zijn. Een spel dat je in elk café op de toog (of tafel) kan gooien. Een spel dat je ook donkere kroegen kan spelen, daar er niet veel licht aan hoeft te pas komen. Ook wanneer je licht bijna uitgaat van een te veel aan alcohol lijkt het me nog mogelijk om dit spel winnend af te sluiten. Op zich is dit een kaartspelletje waarvan er 13 in een dozijn zijn. Het feit dat het in verschillende decks is uitgekomen is wel fijn, dan kan je kiezen wat jou het beste ligt. Langs de ene kant twijfel ik over de herspeelbaarheid, maar aan de andere kant is dit misschien wel één van de meest toegankelijke spellen die er zijn. Daarnaast is er ook een erg aangename speelduur, zeker als je met de variant speelt waarbij er niet telkens moet geschud worden. Dit houdt de vaart veel meer in het spel en zorgt ervoor dat het niet begint te slepen. Zeker geen flop, maar ook niet top!
+ Bauza. + Prachtig artwork en dito materiaal + Coöperatief spelen tot 7 (!) spelers + Het speelt relatief vlot en het kan erg snel gedaan zijn (je bent dan wel verloren natuurlijk) + De speciale eigenschappen van de personages moet je heel goed hanteren en uitspelen, dan kan je ver geraken
- Het is allemaal toch een beetje te random (ik heb het gevoel dat het spel niet volledig af was toen het al op de markt werd gegooid) - Het spel winnen (zelfs op het eenvoudigste niveua) is schier onmogelijk, maar dit maakt het natuurlijk ook uitdagend - Het spel kan al verloren worden bij de beginopstelling (lijkt ons toch wat raar dat dit kan, maar het is al voorgevallen) - De spelregels zijn voor zulk een spel toch wel erg lijvig. Er zijn héél wat kleine iconen die iets betekenen en waarvoor je af en toe moet teruggrijpen naar de spelregels. Eens je het spel een keertje speelde, is wel erg veel duidelijk.
Conclusie : Samurai spirit is ook een spel dat niet alle verwachtingen inloste. Het speelt op zich nog wel vlot en is thematisch zeker niet slecht. Het is ook een spel dat je makkelijk met beginnende spelers en kinderen kan spelen, maar dan vrees ik dat de overlevingskansen nog meer slinken. Bovendien is dit een coöp die aan het gekende fenomeen zal lijden, één speler die de touwtjes in handen neemt en zegt wat de anderen moeten doen. Het spel kon me dan ook niet volledig overtuigen. Ook nu weer kan ik me perfect voorstellen dat er spelers zijn die dit wel weten te pruimen, maar voor mij was het dit keer "net niet" voor Antoine Bauza. Ik heb vooral het gevoel dat men het spel beter nog een tijdje had doorontwikkeld en extra mogelijkheden had voorzien om sterker in je schoenen te staan om mogelijke sterkte tegenstanders (die toch blind worden getrokken) te counteren.
+ een lijvig kaartspelletje in een klein doosje + onmiddellijk enkele varianten voorzien die je na een eerste speelsessie best onmiddellijk integreert + op zich wel fraai artwork naar mijn bescheiden mening (hoewel het allemaal nogal grijs en flets is) + het is uiteindelijk een racespel waarbij je toch snel doorhebt welke weg je uit wil gaan (optimaliseren is dan de boodschap)
- het thema is totaal overbodig, steampunk wat betreft het artwork, maar daar stopt het voor mij - bij mij voelde het toch wat te veel "kaartje nemen, kaartje leggen, kaartje verzamelen, kaartje afgeven" aan en was daardoor redelijk repetitief
Conclusie : De verwachting waren redelijk hoog gespannen voor Steam donkey, zeker na het lezen van enkele lovende recensies. Er waren er zelfs die dit spel de ontdekking van Essen noemden. Dit is in mijn ogen iets te veel van het goede. Het is zeker geen slecht spel en het is zeker iets dat ik nog graag op tafel zou brengen, maar niet van die strekking dat het kan concurreren met kleppers als Murano, Black fleet en andere toppertjes van het vorige najaar. De spelregels zijn op zich relatief eenvoudig, maar na het lezen ervan was voor mij niet alles duidelijk, na een speelsessie is dit zeker wel het geval. Fans van steampunk en/of ezels komen wel bedrogen uit, want het thema is op het spel gegoten als een dikke vleesjus ... dit keer niet om minder kwalitatief vlees te verdoezelen, maar om het geheel wat te kruiden en meer smaak te geven. Dus bij deze, niet slecht, zeker niet, maar ook niet wauw!
+ eenvoudig, maar toch uitdagend en leuk + de borden zijn prima te beschrijven met de meegeleverde stiften en even vrolijk terug uit te vegen + aanvankelijk heb je wel wat bedenkingen bij de diepgang, maar het zit verduiveld leuk (doch simpel) in elkaar + hoort zeker wel in het rijtje van Qwixx thuis
- het is een leuk tussendoortje, maar verwacht er nu ook niet te veel van - voorlopig is er nog geen Nederlandstalige versie, maar die blijft volgens mij niet lang meer uit - de interactie in dit spel is nul komma nul, ieder voor zich (en zo goed mogelijk, vergelijkbaar met Take it easy)
Conclusie : Träxx was zeker een aangename verrassing. Het speelt erg vlot, heeft een aangename speelduur en daagt je telkens weer uit om de beste route te zoeken. Ik vind dat dit spel een hoog Take it easy-gehalte heeft. Je zou het perfect met grotere groepen kunnen spelen volgens mij. Het is een perfect familiespel dat je ook met de "niet"-spelers op tafel kan gooien. Op een speelbord schrijven blijft natuurlijk een beetje raar, maar de afgelopen tijd zijn we er toch al goed in getraind en het begint stilaan een tweede natuur te worden.
+ Het materiaal is zoals gewoonlijk fantastisch + Thematisch is dit natuurlijk weer een toppertje, zeker voor de fans van draken die orcs, magiërs en andere elfen oppeuzelen + De gameplay is relatief eenvoudig, het "dobbelen" in de flaming tower of death is altijd spannend (maar ook te vaak een anticlimax) + De verplichte bonusactie is prima gevonden, het versnelt het spel, geeft je meer mogelijkheden en laat de opdrachtkaarten roteren
- Je hebt bijzonder weinig in de hand, je speelt dit spel voor de beleving, niet om te winnen (dat heb je toch niet onder controle) - De flaming tower of death is pure willekeur, maar orcs lijken makkelijker te verslagen dan de andere tegenstanders - U gaat dit spel niet meer in de winkels vinden, hooguit 2de hands voor een woekerprijs (en dat is het spel niet waard) - Het formaat van de dozen van Fragor de laatste jaren swingen toch wel wat de pan uit. Hoe krijg je dat nog weggestopt???
Conclusie : Dragonscroll is eerder een collectors item dan een goed spel. Je moet dit vooral spelen voor de beleving, het mooie materiaal en de superschattige draakjes. Bereid je voor op toch een dikke 90 minuten puur geluk en hopen dat dit of dat ... Fragor games kan jaarlijks rekenen op een trouwe schare aan fans die hun gelimiteerde oplage toch opkopen, dus moeten ze van niets wakker liggen ... zeker niet als ze hun materiaal zo blijven verzorgen. (hoewel er jaarlijks wel iets fout loopt qua materiaal, dit jaar zijn de voorzien geiten vervangen door schapen) Ik hoop echter wel dat hun volgende spruit terug meer aandacht heeft voor het spel zelf en minder voor het materiaal en de sfeer. Persoonlijk vind ik nog steeds dat Antics hun beste spel is en dat heeft nu net geen stenen poppetjes. Aan één ieder van u raad ik het volgende aan : speel het spel zeker een keertje als u in de gelegenheid bent, dan weet u zelf of het iets voor u is of niet, maar ga zeker niet op zoek naar een 2de handsspel tegen woekerprijzen, want dat is het (jammerlijk genoeg) niet waard!
+ prachtig materiaal in een mooie inlay kan ons altijd bekoren + een tegellegspel, dat niet nog eens een Carcassonne-variant is, we zijn geïnteresseerd + de eenvoudige regels en spelverloop maken dit een perfect toegankelijk spel voor beginnende spelers, maar ook doorwinterde spelers gaan hier volgens mij toch van genieten + perfect speelbaar met alle spelersaantallen, hoewel de speeltactiek dan lichtjes aangepast moet worden + de tegels zijn erg mooi en duidelijk en na één korte uitleg moet je het hulpblad zeker niet meer ter hande nemen + puntjes sprokkelen, zonder dat je hier onmiddellijk dat gevoel krijgt + de indeling van de arbeiders op de tegels maken het af en toe knap lastig om de beste beslissing te nemen, draaien en keren met die tegel om toch tot de constatie te komen dat het nooit echt goed uitkomt
- het is zo'n familiespel waarvan er inderdaad wel 13 in een dozijn zijn, maar laat het dan voor Cacao pleiten dat het misschien wel in de top 3 staat van dat dozijn
Conclusie : Ook bij dit spel heb ik persoonlijk weinig negatieve aanmerkingen. Het spel is gewoon een elegant, goed spel in z'n categorie. Er is weinig of niets mis mee. Je hebt steeds enkele keuzes (tenzij je misschien op een gegeven moment met drie dezelfde arbeiderstegels zit, maar dat kan hooguit één keer in het spel voorvallen). Het speelt erg vlot en intuïtief. Met z'n tweeën ben je zelfs binnen een halfuurtje rond. Dit spel is zeker geen must-have, dat durf ik ook zeker toegeven, maar dit gaat zo'n spelletje zijn dat u na een eerste speelsessie wel zal waarderen. U gaat zeer snel de mogelijkheden zien van dit spel. Dat is op zich ook al eens fijn, omdat de meeste spellen die je tegenwoordig ziet verschijnen toch een bepaalde leercurve hebben en mensen met voorkennis vaak een voorsprong geven. Dit gaat in dit spel geen probleem zijn. Iedereen begrijpt waar het naartoe gaat en kan volgens mij onmiddellijk competitief zijn of het nu je eerste of je honderdste keer is dat je het spel speelt.
+ prachtig materiaal + er is altijd wel een goede reden waarom een oud spel in een nieuw jasje verschijnt + mogelijke aanpassingen om het spel dieper (of eenvoudiger) te maken (met/zonder gebeurtenissen, speciale krachtkaarten) + de driehoekige "scoreborden" per regio zijn erg fijn gevonden, bovendien zijn er 10 voorzien voor 5 provincies, dus dit maakt elk spel ietsje anders + het is een erg confronterend 2-persoonsspel, dat toch nog elegant eenvoudig is (ver weg van de complexiteit die een Mage Wars bijvoorbeeld heeft) + het vechtsysteem hoeft dus niet altijd ingewikkeld te zijn, het verschil in waarde van kaart is voldoende + er zitten toch wel wat tactische beslissingen in het spel die je op het eerste zicht niet meteen doorhebt + de spelregels zijn ook voorzien in het Nederlands
- voor de die-hards is dit spel misschien te eenvoudig - het spel kan effectief afgelopen zijn na ronde 3 of 6 als de tegenstander onvoldoende anticipeert - de speler die ondersteboven op het speelbord kijkt, moet in ronde 1 goed kijken welke kaart hij eerst moet omdraaien
Conclusie : Sun Tzu is een erg elegant, combatief 2 spelersspel met erg mooi materiaal. Ik kan begrijpen dat dit spel een remake verdiende in de ogen van Matagot en ben erg blij dat ik nu ook dit type spel in mijn collectie hebt zitten. Of het spel effectief vaak uit de kast zal komen, hangt waarschijnlijk af van de gelegenheid. Ik zou het plaatsen in de korte, strijdvaardige spellen zoals Kamisado, Dammen, Schaken, Gipf-reeks, maar nu met een portie thema en aanschouwelijk materiaal.
+ prachtig, stevig en veel materiaal + er zijn wel wat icoontjes gebruikt, maar op elke tegel staat er ook nog begeleidende tekst + een overzichtsscherm met letterlijk de ganse spelregels samengevat erop + eens je de flow of play kent, is dit een erg vlot spel, dat perfect simultaan kan worden afgewerkt + de dobbelsteengooi is uiteraard bepalend, maar er zijn voldoende mogelijkheden en manieren om toch iets uit de brand te slepen bij een erg slechte worp + erg spannende eindscore, alle spelers doen effectief mee voor de winst
- des te meer speciale eigenschappen je in je intergalactische wereld opbouwt, met des te meer zaken moet je gaan rekening houden of je vergeet ze (maar dit raak je wel snel gewend) - die verduivelde bekertjes, zet ze niet naast je glas, want je begint dobbelstenen te drinken en je frisdrank over tafel te gooien
Conclusie : Roll for the galaxy wordt vaak als het kleine broertje gezien van Race for the galaxy en dat is in zekere zin wel terecht. Dit spel zou een perfecte opstap kunnen zijn naar z'n toch wel complexere grote broer. Persoonlijk denk ik zelfs dat het een beter, een meer gestroomlijnd spel is. De echte liefhebbers zullen ongetwijfeld de vele mogelijkheden van het kaartspel prefereren, maar dit dobbelspel heeft zeker zo veel charme. Het grootste compliment dat ik dit spel kan geven ten opzichte van z'n broer is dat ik dit spel na een week in de collectie te hebben het toch al gespeeld heb, terwijl ik Race for the galaxy (na véélvuldig herlezen van de spelregels) na jaren nog steeds niet gespeeld heb. Dat is gewoon een spel dat erg moeilijk op tafel komt, dat moeilijk uit te leggen is aan nieuwe spelers en dat qua iconografie misschien wel het lastigste spel in onze collectie is. Die problematiek valt hier grotendeels weg. Het is relatief simpel om te spelen, je komt eigenlijk nooit zaken tegen die je extra moet opzoeken in de spelregels en dit spel komt gewoon sneller op tafel. Als u dus nog geen van beiden heeft en u zou willen overgaan tot een aanschaf, dan raad ik u toch aan om voor Roll for the galaxy te kiezen.
Voorlopig geef ik u een traditionele imprESSEN van deze titel met de pro's en contra's. Ik vermoed dat er toekomstgericht zeker nog een utigebreidere bespreking zit aan te komen, maar die houden we liever tot we het spel in ons bezit hebben en de herwerkte versie hebben weten te bemachtigen (indien dit lukt, want hier moet ik al veel vraagtekens bij plaatsen)
+ we startten het spel met hoge verwachtingen en deze zijn volledig ingelost (dit is een mega-plus-punt om mee te starten) + het spel is erg gestroomlijnd, duidelijk en de spelregels zijn prima geschreven. Dit is zo'n steviger spel dat je toch makkelijk kan uitleggen en dat voor de meeste spelers ongetwijfeld erg duidelijk zal zijn + er zijn héél wat mogelijkheden, maar toch heb je wel door waar je naartoe wil. (of dit een overwinning oplevert, dat is een andere zaak) + dit is een titel die we absoluut in de collectie willen (maar niet liever vroeg dan laat, zie onder voor meer) + aanvankelijk vrees je een lange speelduur, maar met de maximum bezetting speelde wij hem in een anderhalf uur ongeveer
- het overzicht dat je aanvankelijk bij het spel krijgt, is erg droog en onduidelijk te noemen, maar dit verdwijnt als sneeuw voor de zon als je de regels begint uit te leggen - de fiches die uit de zak worden getrokken, beginnen na verloop van tijd wat sleet te vertonen en dat is erg jammer. Houten schijfjes zou hier geen overbodige luxe zijn. Bovendien zou je deze ook makkelijker kunnen detecteren op je spelersbord - de prijs is relatief hoog voor enkel kartonnen onderdelen, doe mij dus maar ééntje met houten onderdelen
Conclusie : Orléans is z'n buzz op Essen echt wel waard geweest. Het speelt enorm lekker weg, is iets voor de eurospeler en iemand die graag worker-placement doet, die wel in is voor fiche-building en die graag met blokjes schuifelt op diverse sporen. Optimaliseren, opportuniteiten zien en vooral de juiste arbeiders op het juiste moment en de juiste plaats hebben. Alles aan dit spel klopte bijna, met uitzondering van het "saaiere" materiaal. TMG, de Amerikaanse uitgeverij, bracht dit spel onlangs op Kickstarter, maar dan wel met houten speelstukken en na het behalen van alle stretchgoals zijn er zelfs helemaal geen kartonnen fiches meer in het spel te vinden. Enige nadeel is dat Europese backers niet welkom waren. We zullen het spel dus moeten proberen bij ons te krijgen via een omweg of hopen op DLP dat zij mee in dit bootje stappen. Op hun website houden ze alleszins de optie open om een luxe-pakketje aan te bieden. We houden het in het oog en hopen dat het er zeker van komt. Aanrader!
Rattlebones is hét spel met de moduleerbare dobbelstenen. U mag dit echt wel letterlijk nemen. U krijgt drie dobbelstenen ter beschikking (zwart, wit en grijs) en gaat deze gedurende het spel totaal veranderen van uitzicht. U gaat de zijvlakken van de dobbelstenen aanpassen en op die manier verschillende zaken in uw bezit krijgen. Op de bovenstaande foto ziet u uiterst rechts een deel van het arsenaal aan modifiërs die je kan verwerven.
Rattlebones is bovendien een zeer snel, party-dobbelspel dat ongetwijfeld héél wat mensen erg leuk gaan vinden. Het speelbord is kleurrijk, de pionnen zijn zelfs een beetje "hoofdpijn"kleurrijk. Het artwork is ongelooflijk knap. Het innovatieve aspect van de dobbelstenen is zondermeer grandioos te noemen.
+ prachtig materiaal, zonder enige twijfel één van de mooiste spellen van het afgelopen speeljaar (alhoewel dit natuurlijk subjectief is) + het is vlot, het is fun, het is speels + op het speelbord zijn enkele open vakken, waar er telkens andere acties kunnen opduiken in verschillende spellen (misschien ook ideaal voor toekomstige uitbreidingen of eigen ontwerpen) + het spel is vooral innovatief, dit type spel heeft u nog niet in uw kast staan
- het is vlot, fun en speels, maar ook totaal onoverzichtelijk, druk en moeilijk te volgen (voor mij persoonlijk dan) - wederom een spel van Amerikaans allooi, dus erg duur, u mag boven de 50 euro neertellen voor deze titel - het is en blijft natuurlijk een dobbelspel, je mag je dobbelsteen wel aanpassen, maar als je niet echt goed gooit, heb je pech. Hoewel deze factor toch een beetje kan weggewerkt worden ongetwijfeld als je beter weet waarmee je bezig bent - Voor een dik kwartier speeltijd, heb je heel wat sorteerwerk bij aanvang van het spel, aparte doosjes of zo'n plano-doos lijkt me erg handig voor dit spel
Een instant-buy hoor ik u denken?!? Wacht hier toch nog even mee, tot u mijn bedenkingen heeft gelezen. Als ik mijn bovenstaande intro lees, dan heb ik ook onmiddellijk zin om het spel aan te schaffen en in onze collectie te droppen, maar toch zijn er enkele zaken die me hiervan voorlopig tegenhouden. Wij speelden het spel gisteren op een goede 20 minuutjes, erg snel dus. Toch had ik halverwege al het idee dat de spelers met voorkennis (ondanks het feit dat het een dobbelspel is) een enorm voordeel hadden. De uiteindelijk punten logen hier ook niet om. Daarnaast is het ineen prutsen van die dobbelstenen wel leuk, maar ook niet echt makkelijk. Met welke dobbelsteen ga ik spelen, waar wil ik terechtkomen om welke modifiër toe te voegen? Persoonlijk ging het allemaal een beetje te snel voor mij gisteren. Ik vond het nogal slordig en onoverzichtelijk (in tegenstelling tot het eerste spel dat we speelden, maar meer hierover morgen). Als conclusie stel ik dan ook graag dat ik het spel graag nog een keertje speel, ietsje meer op het gemak en moest het spel ooit in onze schoot worden geworpen of tegen een zachtere prijs op de kop kunnen worden getikt, gaan we het zeker niet nalaten om te overwegen om het spel in de collectie op te nemen.
Temporum is het nieuwste spel van Donald X. Vaccarino (ofte mijnheer Dominion). Ook in dit spel gaan vooral de kaarten belangrijk zijn in het spel. Het is echter wel geen deckbuilder en je zal het met héél wat minder kaarten moeten stellen. Het spel speelt zich af in een nogal SF-gerichte setting waarbij je als speler doorheen vier tijdzones reist. Veel blabla om eigenlijk gewoon te proberen om je 10 houten kroontjes vanuit vak I naar vak IV te krijgen. De speler die daar als eerste in slaagt, wint het spel. Je kan deze kronen vooral verplaatsen door het scoren van kaarten die je uit je hand speelt. Het scoren van een kaart brengt bepaalde kosten met zich mee en zal je afhankelijk daarvan een aantal bewegingspunten opleveren. Eigenlijk is het spel dan ook erg beperkt, nl. financiën regelen en dan een kaart scoren.
Het eigenlijke spel zit vooral in de kaarten die op het speelbord in de diverse tijdzones worden opengelegd. Het zijn er overigens een hele stapel, waarvan je er maar enkele gebruikt. Je gaat dus elk spel een totaal ander gevoel krijgen. Deze kaarten (en tijdzones) zijn verbonden met elkaar via tijdwijzers (gouden pijltjes). Deze route moet je als avonturier volgen om van de éne naar de andere kaart te springen. Voor aanvang van je beurt mag je zo'n pijltje onder je huidige plaats verleggen om op die manier ook het tijdtraject te bepalen en te verleggen. Op deze manier spring je van de ene naar de andere kaart. Deze kaarten stellen je in staat om bepaalde zaken in je beurt uit te voeren. Ze geven je bijvoorbeeld de opdracht om kaarten te trekken, kaarten te spelen of kaarten te scoren. Daarnaast leveren sommige geld of "kroontjes-bewegingspunten" op of kan je er tegenspelers mee pesten. Het komt er vooral op aan om hier een mooie combo in te zoeken en op het gepaste moment op de juiste kaart te komen staan, zodat je de actie kan uitvoeren die jij wil doen.
+ een grote verscheidenheid aan tijdskaarten zorgt telkens voor een heel ander spel + je ziet al snel combo's tussen de kaarten, het is geen zwaar gezoek en geprul + er staat Engelse tekst op de kaarten, maar dit is enerzijds beperkt en de tijdkaarten liggen open, dus kunnen gezamenlijk worden overlopen + het artwork is wel oké, zowel bord, kaarten als houten speelstukken, maar in deze tijden is het zeker geen uitzonderlijk materiaal + het spel is relatief eenvoudig, weinig spelregels, weinig FAQ (en dat mag ook wel eens in deze tijden van ellenlange FAQs op BGG)
- ondanks de verscheidenheid aan tijdskaarten en het feit dat elk spel anders is, is het toch een beetje repetitief. Zo gauw je een goede combinatie gevonden hebt, gaan alle spelers ongeveer wel dezelfde weg op (gewoon omdat dit de meest interessante keuze is) en dan hangt het op het eind vaak af van een klein detail (bv. trekken van een juiste kaart) of je het spel al dan niet wint - misschien was onze combinatie van tijdskaarten niet echt spannend en sexy, maar we vonden het spel (ondanks het feit dat het erg snel speelt, rond het half uur), de laatste ronden saai worden, dat kan toch niet de bedoeling zijn voor zo'n kort spel - een spel uit Amerika, van Rio Grande, haal uw portefeuille maar boven, net te duur voor wat het is in mijn ogen
Kortom : Is Temporum een slecht spel? Neen, zeker niet, het heeft z'n charmes en je ziet dat de auteur geen leek is in het vak. Het is gestroomlijnd en goed uitgewerkt. Mij persoonlijk kon het niet echt bekoren, het was fijn om te spelen, maar in de collectie gaat het spel niet direct komen denk ik. Moest de prijs nu spectaculair dalen of een Europese uitgeverij het spel binnenhalen (wat me erg sterk lijkt), zou het nog kunnen, want het is wel zeker toegankelijk voor veel spelers. Maar in de stroom van nieuwigheden die ons de laatste jaren overspoelt, gaat dit spel totaal verloren.
Pay dirt is een spel van Tory Niemann (de auteur van Alien Frontiers), dit is ook de reden waarom ik het spel gebacked heb op Kickstarter. Deze week kwam het spel eindelijk, na lang wachten in ons bezit (normaal zou het een Essen pick-up geweest zijn, maar zoals zo vaak, liet de KS-versie toch nog even op zich wachten). Deze imprESSEN zal dan ook ietsje uitgebreider en anders zijn dan de anderen, aangezien het niet mijn bedoeling is om een bespreking te maken van het spel (toch niet in een korte tijdspanne)
Het materiaal is echt wel verzorgd : * het karton is stevig en met een linnen afwerking (zowel de doos, de tegels als de spelersborden) * de gouden nuggets zijn een leuke meerwaarde en tonen wel als ze op tafel liggen (het is echter niet de kwaliteit van die van Stonemaier Games, ze zijn van plastic en voelen dan ook lichter aan dan je zou verwachten) * de houten componenten zijn prima in orde, enkel de startspelerfiche (een hoedje) hadden ze voor mij, zeker als KS-extra, beter moeten uitwerken. Deze laatste is alles behalve netjes afgewerkt, bovendien hebben ze hem samen met de "no bid" fiche in een ziplock-zakje gestopt zodat deze aan elkaar kleefden en elkaars kleurtjes kregen bij het scheiden van beiden (jammer)
Het artwork is erg mooi en thematisch te noemen. Men heeft zich echter beperkt tot enkele tekeningen op de tegels (claims, equipment en gear), wat ongetwijfeld kosten- en tijdsbesparend zullen zijn geweest, maar tegenwoordig mag je toch wel meer verwachten. Het had het geheel alleszins nog beter en fraaier gemaakt.
De Kickstarter extra's zijn bij deze KS relatief beperkt. Het spel haalde uiteindelijk maar net z'n productiedoel. Enkel de startspelerfiche en de gouden nuggets waren een extra (meer hierover kon u hierboven al lezen). Crash games is echter zo vriendelijk geweest om onmiddellijk drie mini-uitbreidingen toe te voegen. Elke uitbreiding voegt extra tegels (6) en kaarten (2) toe aan het basisspel en vooral extra flavour. De ene uitbreiding is gesitueerd in het verleden (met oude machines, twee oude goudzoekers en een kaart met de veelbetekende naam "I'm too old for this shit"), één uitbreiding in de toekomst en met het typisch Amerikaanse Zombie/horror-gegeven.
De gameplay was aangenaam te noemen. Het spel is op zich erg makkelijk om uit te leggen en te spelen. De regels zijn duidelijk en beperkt. Hou er wel rekening mee dat je wat Engelse tekst te verwerken zal krijgen, zowel op de kaarten als de tegels. Dit kan het spel enigszins vertragen en voor sommige spelers misschien een probleem vormen. De fasen in het kort : * Biedfase : er worden slechts zoveel artikelen geveild als er spelers zijn, elke speler mag blijven meespelen, dus er kunnen ook spelers zonder nieuwe aanwinst de biedingsfase verlaten. Geld is hier de belangrijkste troef, je moet dit toch nog wat achter de hand houden. Timing en een portie geluk is wel nodig. De spelregels beschrijven geen afruimen van de niet-gekochte zaken, maar dit lijkt me wel opportuun. Als je de pech hebt dat je zit te wachten op een werktuig dat er nooit meer uitkomt, kan je daar bijzonder weinig tegen doen. Let wel, dan komt het er op aan dat je zelf je strategie maar probeert bij te sturen. Het nadeel van dit soort biedingen is ook dat er met wat geluk in een ronde fantastische zaken kunnen komen open te liggen, maar als je zonder geld zit, dan doe je gewoon niet mee. Heeft een andere speler dan toevallig wat geld opgepot, gaat hij met alle goede dingen lopen (dit is geluksfactor 1 in het spel)
* Werkfase : het plaatsen van de arbeiders gebeurt simultaan en kan dus snel vooruit gaan. Je gaat echter vaak stevig moeten nadenken over welke zetten je wil doen. Je hebt nochtans slechts 4 plaatsen waar je je arbeiders kan zetten. Ofwel laat je ze goud verwerken (en hieraan kan je echt wel te veel arbeiders verliezen), je laat ze een machine herstellen, je verkoopt goud voor geld of je koopt gereedschappen aan. - Het gereedschap : het is jammer dat je slechts 2 gereedschappen actief mag hebben, je mag meer aankopen, maar dan moet je de vorige tegel verwijderen. Je ziet vaak erg leuke en potentieel dodelijke combo's, maar kan het je vaak niet veroorloven of wil er je ander materiaal niet voor opofferen. Het minste voor deze tegels is echter het artwork dat toch wel de vorm zou mogen hebben aangenomen van eht materiaal waarover sprake. - Het herstellen van machines : dit is een zeer fijn deel van het spel, je plant in wanneer je best herstelt en moet sowieso arbeiders achterhouden - Goud verwerken : je probeert je machines zo te optimaliseren dat het goud sneller verwerkt wordt, hierin ligt de sleutel tot de overwinning. Als je deze upgrades niet doet, kom je hopeloos te laat. Het goud wordt overigens voorgesteld op fiches die tijdens de ganse verwerking gedekt blijven, je weet dus niet wat je gaat ophalen. Thematisch is dit logisch, maar als je pech hebt (geluksfactor 2), dan kan je dus in principe evenveel investeren als een andere speler, maar toch bedrogen uitkomen. * Gebeurtenisfase : over deze fase kan ik kort zijn, deze is K U T. Elke speler krijgt een bepaalde gebeurtenis over zich heen en vaak is het kiezen tussen cholera en de pest. Op de duur kan je wel wat gaan anticiperen en trachten deze gebeurtenissen te ontlopen. Aan deze fase gaat wel wat leeswerk aan vooraf. Een erg goed punt is dat de rijkste speler pas als laatste een kaart krijgt, dus geen keuze meer heeft, het tactisch kiezen en doorgeven van deze kaarten kan het spel totaal veranderen. Als je een beetje geluk hebt, glip je echter vaak door de mazen van het net, goed gespeeld? of gewoon geluk (geluksfactor 3)
De geluksfactor : Ik heb hierboven bewust gesproken over de geluksfactoren. Ik vind Pay dirt een erg fijn spel en speel het graag nog een keertje terug binnenkort. Het is echter wel zo dat je je moet instellen op het ergste. Ik had bijvoorbeeld bij alle geluksfactoren een beetje pech. Ik was nooit in staat om een goede machine te kopen die me echt vooruit zou helpen, maar dit kan nog aan mijn slecht beheer van mijn budget liggen en een slecht aanvoelen van timing en bieden. Wat het verwerken van goud betreft, had ik het natuurlijk véél minder in de hand. Telkens ik mijn fiches binnenbracht in het begin van het spel toonden ze mij de minimumwaarde, terwijl mijn tegenspelers véél meer incasseerden. Op zich thematisch oké, ik zal niet op de goudader gezeten hebben, maar het is wel iets om rekening mee te houden. De minst storende van de drie factoren is echter de laatste. Je gaat ongetwijfeld vloeken als je de kaarten in je handen krijgt, maar ze maken het spel zo leuk, zo interactief en je kan elkaar echt lekker pesten.
Het totaalbeeld : Pay dirt is zeker een aanwinst voor onze spellenkast. Het is een thematisch sterk spel, dat erg nauw is. Je zal moeten optimaliseren zo goed als je kan. Ga op zoek naar fijne combo's om het goud zo snel mogelijk binnen te halen, maar verkoop het aanvankelijk om geld te hebben tijdens de biedfase. Bovendien mag je als "armste" speler aan goud als eerste een gebeurteniskaart kiezen. Het spel doet je in ieder geval nadenken over hoe je het volgende keer anders zou proberen aanpakken en dat is een goed teken. Let wel, het spel gaat niet bij elke speler in goede aarde vallen. Ik twijfel er zelfs niet aan dat er evenveel tegenstanders als voorstanders zullen zijn voor dit spel.
ps : ik verwacht de volgende weken overigens nog een drietal KS-titels. Het is helemaal niet zo dat ik dit vaak doe, maar het lot wil precies dat ze allen gelijktijdig ter plaatse zullen zijn. U mag de komende dagen misschien dus nog wel iets "nieuws" verwachten.
+ prachtig, schattig en aantrekkelijk materiaal + simpel spelprincipe, moeilijk om te winnen + de actiekaarten op het juiste moment gebruiken is een gooi doen naar de zege + het spel is erg gelijkopgaand, het gaat op een zet of twee aankomen + dubbelzijdig bedrukt bord (achterkant voor 3 spelers) + de kettingreacties zorgen af en toe voor fantastische resultaten
- met 2 spelers speel je op dezelfde kant als voor vier spelers en is het principe hetzelfde, maar werkt het toch niet zo leuk - het is uiteindelijk elkaar een beetje in evenwicht houden - er kan gerust een speler kingmaker gaan spelen als hij dit echt in de hand zou werken
Conclusie : Hooop! is zo'n abstract spel dat men prachtig heeft vormgegeven. Dit zorgt ervoor dat menig abstracte-spellenhater toch zal aanschuiven voor een potje Hooop! Ik beloof u plechtig dat u een fijn tijdverdrijf zal vinden in dit spel. Of u het elke dag op tafel gaat gooien, daar twijfel ik aan (zeker als u een kast vol spellen heeft staan), maar indien u jongeren in huis heeft, dan lijkt me dit een erg fijne aanvulling voor uw spellenkast.
+ leuk materiaal, toffe schildpadjes + uniek dobbelsysteem om stappen vooruit te zetten + push-your-luck-gehalte is nog te overzien + het meeliften op de rug van een ander werkt hier erg goed + het speelbord is dubbelzijdig bedrukt (dag- en nachtkant), puur vormgeving maar tof gedaan
- als je erg veel pech hebt met dobbelen, kun je niet veel doen in dit spel - erg repetitief, duurt net ietsje te lang
Conclusie : Mahé is een leuke filler, waarbij je je hersenen niet zal moeten pijnigen. Het dobbelen met verschillende dobbelstenen is een leuk aspect en zorgt af en toe voor een hilarisch moment, maar daarmee zal je het moeten doen. Het is een fijn spel, zeker met kindjes aangezien het materiaal erg mooi is.
