Gaten in je achtergrondkennis, plamuur je via cultuur!
22-11-2009
Persvrijheid: is dat altijd en overal een evidentie? (4)
De westers landen weigeren al jarenlang om de leiders van het militaire regime van Myanmar te ontmoeten. Hier bracht de Amerikaanse president Obama verandering in door Thein Sein (de leider van Myanmar) te praten tijdens een bijeenkomst. Obama vroeg Sein om oppositieleider Aung San Suu Kyi (ze leeft onder huisarrest) en andere politieke gevangenen vrij te laten en de onderdrukking van minderheden te beëndigen. Hieronder vind je het vervolg van dit artikel.
Het is belangrijk dat andere landen, vooral landen die iets te zeggen hebben op internationaal vlak, hun bezorgdheid uiten ten op zichte van landen zoals Myanmar. Enkel op deze manier kunnen ze druk uitoefenen om ervoor zorgen dat Myanmar stappen onderneemt om de schending van mensenrechten, onderdrukking van persvrijheid, ... aanpakt.
Obama ontmoet leider van regime Myanmar
De Amerikaanse president Barack Obama, die op rondreis is in Azië, heeft uitzonderlijk deelgenomen aan een bijeenkomst van de leiders van de tien ASEAN-landen, onder wie Thein Sein, de premier van Myanmar. Het is de eerste keer dat een Amerikaanse president een hoge vertegenwoordiger van het regime in Myanmar heeft ontmoet.
Het Westen heeft jarenlang rechtstreekse ontmoetingen met leiders van het militaire regime in Myanmar geweigerd wegens de erbarmelijke staat van de mensenrechten en de onderdrukking van de democratie in het land. Het was de eerste keer dat een Amerikaanse president zich in dezelfde ruimte bevond als de leider van het regime.
Volgens het Witte Huis heeft Obama ook rechtstreeks met Thein Sein gesproken. Hij heeft de regering gevraagd om oppositieleidster en Nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi en andere politieke gevangenen vrij te laten en de onderdrukking van minderheden te beëindigen. Aung San Suu Kyi werd in 1989 onder huisarrest geplaatst door het regime
Washington besliste onlangs om opnieuw contacten aan te knopen met de militaire junta die momenteel aan de macht is in Myanmar, in de hoop om zo de democratisering in het land te stimuleren. Eerder van de maand brachten twee Amerikaanse topdiplomaten een bezoek aan Aung San Suu Kyi. Het was het hoogste Amerikaanse bezoek aan het land in 14 jaar.
De VS benadrukt wel dat "de huidige sancties van kracht blijven tot er concrete vooruitgang geboekt wordt op het vlak van democratische hervormingen". Obama gaf wel al toe dat die sancties het leven van de gewone inwoners van Myanmar er niet makkelijker op maken.
Persvrijheid: is dat altijd en overal een evidentie? (3)
Persvrijheid: altijd en overal een evidentie?
De persvrijheid in de wereld is ook in 2008 weer verder achteruitgegaan. Dit is al zeven jaar aan de gang, maar nu voor het eerst ook op alle continenten. Tot deze conclusie kwam het Freedom House (USA), een niet gouvernementele organisatie die onderzoek doet naar politieke vrijheid en mensenrechten.
Onder persvrijheid verstaan we de persvrijheid van drukpers, het grondrecht om gevoelens en gedachten te maken'. Een democratische samenleving kan alleen goed functioneren als de persvrijheid - als een van de voornaamste voorwaarden - goed geregeld is. Uit het onderzoek van het Freedom House kan er afgeleid worden dat persvrijheid niet altijd en overal een evidentie is.
Laten we bijvoorbeeld de volgende wereldkaart bekijken. Op deze kaart zijn de landen aangegeven waar er sprake is van persvrijheid en landen waar er gedeeltelijk tot geen persvrijheid.
http://www.freevoice.nl/file/view/556/
Volledige persvrijheid komt maar in weinig gebieden voor, zoals bijvoorbeeld Nood- en West Europa, Australië, Nood Amerika, en enkele landen in Zuid Afrika. In de rest van de wereld is er enkel gedeeltelijke en soms totaal geen persvrijheid.
In ons land is er sprake van persvrijheid. Dit is als volgt ook bepaald onder artikel 25 in het Grondwet van 7 februari 1831: De drukpers is vrij; censuur kan nooit worden ingevoerd; geen borgstelling kan worden geëist van de schrijvers, uitgevers of drukkers. Wanneer de schrijver bekend is en zijn woonplaats is België heeft, kan de uitgever, de drukker of de verspreider niet worden vervolgd. De ergernis omwille van de media censuur droeg ondermeer bij het ontstaan van België in 1830. In België is er dus al heel lang persvrijheid waardoor we het als een evidentie ervaren.
Wat betekent het dan om geen persvrijheid te hebben in een land? Om een juist beeld te hebben van zon land heb ik een reportage bekeken van Panorama (25 oktober 2009) naar aanleiding van de wantoestanden in Myanmar (2007). Myanmar behoort tot de landen waar er geen persvrijheid is. Het is een gesloten land, waar de buitenlandse pers niet welkom is en waar de oppositie onder huisarrest leeft. Toch gingen er beelden van de opstand de wereld rond in 2007.
Myanmar is een land in Azië. Het land heet sinds 1989 officieel Unie van Myanmar, daarvoor heette het Birma. Deze naamswijziging werd doorgevoerd door het huidige militaire regime. De naamsverandering wordt door vele westers landen niet geaccepteerd, daarom gebruiken ze de oude naam Birma.
Direct na de verkiezingen van 1988 vond een coup plaats door een groep militairen. Zij verworpen vervolgens ook de volgende verkiezingen in 1990 en begonnen het land te besturen als een dictatoriaalregime. De machthebbers laten zich niets geleden liggen aan politiek andersdenkenden en streven uitsluitend de eigen (persoonlijke) economische en financiële belangen na.
Massaal protest en verzet vanuit de bevolking worden dan steeds met harde maatregelen en fysiekgeweld neergeslagen. Doordat de toegang van buitenlandse media altijd werd geweerd, waren hier nooit beelden of bewijzen van.
Hier kwam veranderen in tijdens de opstand van de monniken in 2007. Een groepje videojournalisten maakten in het geheim beelden van de opstand en het fysiek geweld vanwege de overheid. Ze stuurden deze beelden de wereld in, waardoor de wereld kon zien wat er in dat land gebeurde.
"Free Myanmar". Cartoon die solidariteit met de demonstranten betuigt.
Op 18 september 2007 organiseerden de monniken geweldloze optochten om hun verlangen naar een democratisch bestuurd land te uitten. De boeddhistische monniken zijn zeer heilig in Myanmar, waardoor de overheid niet kon ingrijpen. Daardoor kwamen ook meer en meer burgers mee protesteren met de monniken. De overheidvoelde zich in het nauw gedreven en er rees stilaan de vraag: Zal de regering vallen?. Niet enkel het gewone volk, maar ook de oppositieleidster (Aung San Suu Kyi) die als sinds de jaren 90 onder huisarrest leeft, gaf openlijk haar steun aan de monniken. De overheid vreesde voor het ergste en voerde enkele maatregelen in zoals niet met meer dan 5 mensen op straat lopen. Het volk en de monniken hadden geen oor naar deze maatregelen en kwamen terug op straat. Hierop stuurde de overheid soldaten en liet monniken oppakken. Deze werden in een vrachtwagen gestopt en meegenomen. Er werden kloostersvernield en monniken die meegenomen waren keerdennooitterug.
Aung San Suu Kyi
Enkel videojournalisten, waaronder Joshua maakten gedurende heel dit proces undercover beelden van de gebeurtenissen. In het reportage van Panorama wil Joshua zijn echt naam niet geven en zijn gezicht niet tonen. Hij heeft angst dat de geheimepolitie in Myanmar op zoek is naar hem. Hij vertelt uitgebreid hoe hij samen met andere videojournalisten te werk ging.
Joshua zelf leeft in Thailand, omdat hij ooit na een protestactie hardhandig werd aangepakt door de politie. Vanuit Thailand leidt hij het netwerk van de videojournalisten. Deze mensen leiden een gewoonleven in Myanmar, maar maken in het geheim beelden van de wantoestanden in hun land. Ze doen dit in het geheim, omdat de overheid met de harde hand regeert in dit land. Als iemand deze videojournalisten zou aangeven bij de politie zouden ze in problemen geraken zodat ze waarschijnlijk in de gevangeniszullen eindigen. Joshua zegt hierover het volgende: Zelfs op de bus moet je oppassen, want je wordt overal in de gaten gehouden. Daarom praten we over deze zaken nooit in het openbaar.
Joshua en zijn medewerkers zijn zich bewust van het gevaar dat ze lopen,daarom maken ze hun verhaal stilzwijgend! Ze maken undercover beelden van opstanden, militaire ingrijpen, en bezorgen het beeldmateriaal aan Joshua. Hij stuurt ze vervolgens naar een TV zender in Oslo (Noorwegen), want in het eigen land kunnen ze onmogelijk deze beelden uitzenden. Gedurende de protestacties van de monniken heeft hij de beeldfragmenten bezorgd aan deze TV zender in Oslo. Deze beelden werden uiteindelijk ook getoond op de CNN en de BBC. Dit zorgde ervoor dat de hele wereld kon zien wat er aan de hand was in Myanmar.
De situatie in Myanmar haalde meer aandacht toen er tijdens den studentenbijeenkomst een buitenlander werd gedood door de militairen die er op los schoten. Een medewerker van Joshua zet alles in vast op camera en bezorgt deze beelden aan de buitenlandse pers. Dadelijk reageert de Myanmarese regering op de BBC dat dit allemaal leugens zijn. Onmiddellijk hierna start de overheid met een zoekactie naar de videojournalisten. Zo laat Joshua weten dat hij sindsdien enkele videojournalisten nooit meer heeft gezien / gehoord. Voor de zekerheid heeft hij alle het materiaal dat hij op zijn PC had staan verwijderd. Vandaag leeft hij nog steeds in angst om opgepakt te worden.
Joshua en zijn vrienden zijn maar enkelen die zich bekend hebben gemaakt over het feit dat ze in het geheim beeldmateriaal verspreiden. Ze tonen wat er allemaal in hun gesloten land gebeurde. Door het verbod van persvrijheid wist de wereld niet precies wat er aan de hand was in dit land, maar daar is nu zeker verandering in gekomen. Door het voorbeeld van Myanmar te bestuderen kwam ik tot de vaststelling dat persvrijheid van groot belang. Door de journalisten de vrijheid te geven om vrij berichtgeving te doen over alles kan men onderdrukkingen, schending van mensenrechten, voorkomen.
Ook de Verenigde Naties hecht veel belang aan persvrijheid en riep in 1993 de datum 3 mei uit tot de jaarlijkse Internationale Dag van de Persvrijheid. Ze willen hiermee de persvrijheid onder de aandacht van het publiek en regeringsleiders brengen en deze wereldwijd bevorderen, want veel journalisten worden vandaag nog steeds bedreigd, mishandeld, vermoord of in gevangenschap genomen omwille van hun uitingen. Myanmar is maar een voorbeeld van dit probleem, de kaart in het begin van de tekst toont dat er ook andere landen zijn waar dit probleem nog steeds leeft.
Persvrijheid: is dat altijd en overal een evidentie? (2)
Om me voor te bereiden op de vraag die ik deze week ga proberen te beantwoorden, heb ik een test afgelegd van Unesco over de persvrijheid in de wereld. Mijn resultaat was 6 op 10, dus ik zal me grondig moeten verdiepen in dit onderwerp voor ik een goed antwoord kan formuleren.
Persvrijheid: is dat altijd en overal een evidentie?
Het lijkt vanzelfsprekend dat we elke gebeurtenis overal ter wereld binnen enkele minuten, uren, te weten komen. Dit hebben we vooral te danken aan de persvrijheid in ons land. Journalisten werken overal ter wereld en zorgen ervoor dat wij op de hoogte blijven van de belangrijkste gebeurtenissen. Nochtans zijn er ook journalisten die het niet zo vrij hebben in de wereld. Naar aanleiding van een uitzending van Panorama op Canvas (25 oktober 2009) ga ik me deze week verdiepen inde volgende vraag: Persvrijheid: is dat altijd en overal een evidentie?
Tijdens deze reportage in Panorama wordt een groepje videojournalisten gevolgd in het gesloten land Myanmar. Buitenlandse pers komt er niet in en de oppositie wordt er vastgehouden. Toch gingen er beelden van de opstand van 2007 de wereld rond. Deze beelden werden undercover opgenomen door videojournalisten, want zij wilden graag de wereld tonen wat er gebeurde in hun land.
Aan de hand van deze reportage wil ik een antwoord vinden om de volgende vragen:
-Wat is persvrijheid?
-In welke mate is er persvrijheid in de wereld?
-Hoe werken journalisten in landen waar er geen sprake is van persvrijheid?
