Gaten in je achtergrondkennis, plamuur je via cultuur!
28-10-2009
Hoe leven vrouwen op verschillende plaatsen in de wereld? (2)
Ladies First ?!
Wat is de positie van de vrouw in de maatschappij? Deze vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden wanneer we de positie van alle vrouwen in de wereld willen bestuderen. Het is namelijk zo dat de vrouw nergens in de wereld gelijkwaardig is aan een man, daarenboven speelt de plaats waar een vrouw woont ook een belangrijke rol bij het bepalen van de positie van de vrouw. Om een zo goed mogelijk beeld te creëren is het belangrijk om eerst te bepalen welke aspecten de vrouw een positie geven in de maatschappij.
De onderstaande kaart toont de kansen die de vrouwen krijgen. Bij het bepalen van deze kansen werd er onder meer rekening gehouden met de volgende aspecten:
-deelname van de vrouwen aan het bestuur van een land,
-het inkomensverschil tussen man en vrouw,
-
Wanneer we de kaart nauwkeurig bestuderen, komen we tot de conclusie dat er in geen enkel gebied vrouwen evenveel kansen hebben als mannen. Daarnaast zien we dat de vrouwen die in West Europa wonen van de meeste kansen genieten in vergelijking met vrouwen die in het Midden Oosten en Afrika wonen. Belangrijk om te weten is dat er geen of weinig gegevens beschikbaar zijn over enkele gebieden in Centraal Afrika.
We kunnen besluiten dat de vrouwen nergens het even makkelijk hebben in vergelijking met de mannen, maar er zijn ook gebieden in de wereld waar de vrouwen weinig of geen betekenis hebben.
Om te onderzoeken hoe vrouwen in gebieden leven waar de vrouw geen of weinig betekenis heeft, las ik het boek Ladies First van Annemie Struyf. Struyf neemt de lezer mee op reis naar verschillende landen en streken. Vaak heeft ze vele hindernissen moeten passeren voor ze haar doel bereikte, maar uiteindelijk is ze erin geslaagd een prachtig boek te schrijven met getuigenissen van vrouwen met bijzondere verhalen. Het bijzondere aan dit project was dat Annemie Struyf dit keer een cameraploeg mee had om alle interviews vast te leggen. Ze wou verschillende media benutten, daarom liet ze het oog van een camera toe aan haar reis.
Het plan van Annemie Struyf was koninginnen en presidentsvrouwen interviewen en hun portretten in beeld brengen. Zo had ze vrouwen zoals Hilary Clinton en Angela Merkel in gedachte om te interviewen en hun portret te schetsen. Al snel werd duidelijk dat dit plan niet haalbaar was. De meesten konden ze niet bereiken omwille van de entourages van deze first ladies, anderen weigerden een samenwerking omdat ze er geen baat bij hadden.
Wanneer Annemie Struyf op een receptie Inge en Annick leert kennen, beslist ze samen met haar medewerkers de waaier van het project helemaal open te trekken. Ze gaat niet enkel presidentsvouwen en koninginnen opzoeken, maar ook heel gewone vrouwen met een bijzonder verhaal. Eerst komt ze in Mali terecht, een land waar 75% van de bevolking analfabeet is, om dan uiteindelijk haar reis te eindigen in Afghanistan, een land dat nog steeds de wonden draagt van de overheersing van de Taliban.
In totaal bracht ze een bezoek aan 11 verschillende landen om interviews af te leggen met verschillende vrouwen. Ik heb een verhaal geselecteerd dat mij het meest aansprak en dat ook een volwaardig antwoord zouden kunnen bieden op mijn vooropgestelde vragen.
In Niger ontmoeten we een van de twee first ladies van dit land. Niger is een land waar 60% van de bevolking onder de armoedegrens leeft. Daarom is er sprake van corruptie in alle lagen van de bevolking. Tijdens hun reis met de auto moeten Annemie Struyf en haar metgezellen meermaals boetes betalen aan de talrijke douane-, tol- en politieposten. Zelfs de protocolchef van de presidentsvrouw wil eerst geld zien voor er een interview kan plaatsvinden. Na lang onderhandelen krijgt Annemie een afspraak met Laraba Tandja, de vrouw van de huidige president van Niger.
Tijdens het interview vertelt de eerste premier dame van Niger openhartig over haar leven. Hieruit kan ik besluiten dat er grote verschillen zijn tussen een vrouw die in het Westen woont en een vrouw in een arm Afrikaans land. Ook al is Tandja een presidentsvrouw, toch heeft ze te maken met zaken die zelfs een gewone vrouw hier in België niet kent. Haar huwelijk was een arrangement tussen de families van haar en de president. Haar man had ze voor het huwelijk slechts een keer gezien.Ze leeft nu als een gevangene in haar eigen paleis, want zonder de toestemming van haar man mag ze nergens heen. Dit maakt het duidelijk dat de mannen het voor het zeggen hebben, ook al is deze man de president van het land. Daarbuiten is de president getrouwd met een tweede vrouw, waardoor hij twee verschillende gezinnen heeft. Polygamie wordt er als een gewone zaak gezien, terwijl men in geen enkele westerse land officieel met twee of meerdere vrouwen kan huwen.
Dat vrouwen een tweederangs positie bekleden, wordt ook duidelijk wanneer Annemie een fistulaziekenhuis bezoekt. In dit land is er ook op grote schaal sprake van de ziekte fistula. In het Westen kent men de fistulaproblematiek niet meer. Als een baby tijdens de bevalling in moeilijkheden geraakt, door een stuitligging of zuurstoftekort, wordt hij in het Westen meestal met een keizersnede ter wereld gebracht. In Niger lukt dat meestal niet door gebrek aan medische hulp. Hier kan zon vastgelopen bevalling gemakkelijk zes à zeven dagen duren. De kans dat de baby deze marteling overleeft, is bijna onmogelijk. Ook voor de moeder zijn de overlevingskansen miniem. Maar stel dat de moeder zon vreselijke bevalling toch overleeft, dan wacht haar een nog erger lot: de fistula. Bij zon langdurige bevalling raken de zachte weefsel van het bekken niet meer voldoende doorbloed en sterven ze af, daardoor ontstaat een fistula. Dat is een opening tussen vagina en blaas of tussen vagina en endeldarm. Het resultaat is dat deze vrouwen constant urine en/of stoelgang verliezen en dit zonder dat ze daar enige controle op kunnen uitoefenen. Zonder aangepaste behandeling kan fistula vervolgens weer tot zweren, infecties, nierziekten en zelfs de dood leiden. Sommige vrouwen drinken zo weinig mogelijk om lekken te voorkomen en drogen daardoor uit. Beschadiging van de zenuwbanen zorgt er bovendien voor dat sommige vrouwen niet meer kunnen lopen. Incontinentie is overal ter wereld een taboe, maar in Niger betekent het: definitieve uitsluiting uit de gemeenschap. Een vrouw die stinkt, wordt door haar man verstoten en teruggestuurd naar haar familie. Daar is ze meestal niet meer welkom, want ook de familie in haar ouderlijk huis kan de stank niet verdragen. Deze vrouwen zijn zwaar getraumatiseerd en durven hun verhaal verborgen te houden. Annemie bezocht een fistulaziekenhuis in Niger en ontmoette enkele vrouwen. Ze willen allen genezen en terug kunnen trouwen, want enkel getrouwd zijn biedt zekerheid voor de vrouwen in Niger.
Voor de vrouwen in het Westen lijkt de fistula geen probleem dankzij de medische hulp. Dit in tegendeel met de vrouwen in bijvoorbeeld een arm land zoals Niger is het een groot probleem. Wij kunnen het ons ook moeilijk voorstellen dat een vrouw bijvoorbeeld in België zou worden verstoten uit haar gezin, haar gemeenschap, omdat ze een of andere ziekte heeft opgelopen. Daarentegen zijn de vrouwen in Niger de dupe van de gebrekkige ziekenzorg en lijden niet enkel fysiek, maar ook psychisch aan de gevolgen ervan. Dat dit niet enkel een probleem is in Niger wordt duidelijk wanneer we de millenniumdoelen bekijken. Millenniumdoel 5 luidt als volgt: De gezondheid van moeders verbeteren. Jaarlijks overlijden meer dan een half miljoen vrouwen aan de gevolgen van hun zwangerschap. In de millenniumdoelen is vastgelegd dat moedersterfte in 2015 met driekwart moet zijn teruggebracht ten opzichte van 1990. Om dit te kunnen realiseren zijn reproductieve en seksuele rechten voor vrouwen essentieel.
Om een totaal beeld te hebben van de vrouwen in de hele wereld moet er ook naar de situatie van de Westerse vrouw gekeken worden. De vooropgesomde problemen die de vrouwen in ontwikkelingslanden ervaren, zijn niet van toepassing voor de Westerse vrouw. Op vlak van stemrecht en gelijke behandeling in het gezin en de rechtspraak zijn de Europese vrouwen gelijkwaardig aan de mannen. Natuurlijk speelt het een belangrijke rol dat deze zaken opgenomen zijn in wetten, wat ervoor zorgt dat het verplichtingen zijn geworden. Vrouwen konden in België pas stemmen in 1948 met het Algemeen Enkelvoudig Stemplicht voor alle Belgische Burgers. Dit veranderde niet zoveel in de vertegenwoordiging van vrouwen in de Kamer en Senaat. Om hier verandering in te brengen voerde men een quotum in die stelde dat elke kieslijst voor de helft uit vrouwen moet bestaan. Dit is een mooi voorbeeld van positieve discriminatie.
Uit de vorige aspecten zouden we kunnen besluiten dat de Westerse vrouw het veel beter heeft dan bijvoorbeeld een vrouw uit Afrika. Helaas is het niet zo rooskleurig voor de westerse vrouwen, want uit een recent onderzoek van World Economic Forum over de gender gap (de kloof tussen man en vrouw) kan besloten worden dat ook de westerse vrouwen met negatieve aspecten te maken hebben in hun maatschappij. Zo blijft bijvoorbeeld de gelijke beloning vrij problematisch in onze samenleving. Vaak worden vrouwen tegengehouden in het verkrijgen van topfuncties binnen bedrijven en overheidsdiensten. Deze onzichtbare kunstmatige barrière wordt ook het glazen plafond genoemd. Als de vrouw toch een goede positie kan bemachtigen blijft de beloning een probleem. Typische vrouwenberoepen, zoals verpleegsters, worden minder betaald dan typische mannenberoepen, zoals magazijniers. Die vrouwelijke functies zouden moeten geherwaardeerd worden. Opvallend is voorts het grote aantal alleenstaande vrouwen met kinderen in ons land. Velen van hen komen in de armoede terecht.
Op school presteren meisjes beter dan jongens en er komen meer vrouwen dan mannen met een universitair diploma op de arbeidsmarkt, maar vrouwen verdienen nog steeds 15 procent minder. In de loonsverschillen tussen mannen en vrouwen in de Europese Unie is de laatste tien jaar nauwelijks verandering gekomen. Ze zijn het gevolg van blijvende discriminatie en ongelijkheid op de arbeidsmarkt, waaronder in de praktijk vooral vrouwen te lijden hebben.
Wanneer we alles op een rijtje zetten, komen we tot de volgende conclusie: de vrouwen die in landen leven waar ze over weinig kansen beschikken hebben andere prioriteiten in het leven. Ze zijn vaak bezig met overleven in hun maatschappij en bekommeren ze zich niet op hun rechten. Ze willen trouwen met een man zodat ze zekerheid hebben, ze willen een dak boven hun hoofd, ze willen geaccepteerd worden door hun gemeenschap, Voor hen maakt het niet zoveel uit of een vrouw al dan niet gelijk is aan een man. Terwijl de vrouwen in onze maatschappij dat proces achter de rug hebben. Ze kunnen ook zonder een man zekerheid hebben in het leven en komen daarom sneller op voor hun rechten. Ze durven gelijke behandeling op het werk, gelijke lonen, eisen.
Het leven van een vrouw overal ter wereld is niet eenvoudig. Het is wel overduidelijk dat de westerse vrouwen in zekere zin beter staan in vergelijking met de vrouwen in Afrika, Midden Oosten, Natuurlijk is het begrijpbaar dat de bestaande structuren in de maatschappij i.v.m. de houding tussen man en vrouw niet op een dag zullen veranderen. Het is een proces waarbij de westerse samenleving stappen onderneemt in de goede richting, terwijl de andere landen (bijvoorbeeld in Afrika) nog niet veel stappen hebben gezet. De toekomst zal uitwijzen in welke mate de positie van de vrouw in de maatschappij zal veranderen.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen) Categorie:Week 5 - Vrouwen in de wereld
19-10-2009
Hoe leven vrouwen op verschillende plaatsen in de wereld?
De Westerse vrouw heeft het goed! Denk maar aan de volgende zaken: het hebben van stemrecht, een gelijke behandeling in het gezin en de rechtspraak, Natuurlijk zijn er ook andere zaken die nog niet volledig in orde zijn om te kunnen spreken van een gelijkheid tussen man en vrouw. Laten we hierbij denken aan de discriminatie en ongelijkheid op de arbeidsmarkt.
Aangezien we in België leven, is het vanzelfsprekend dat we de moeilijkheden die de Westerse vrouw meemaakt vaak te horen krijgen. Dan rijst er bij mij de volgende vraag: Hoe zit het met de vrouwen die niet in het Westen leven? Genieten zij ook van dezelfde rechten als Westerse vrouwen of hebben zij te maken met obstakels?
Om me een beter beeld te vormen van hoe vrouwen op verschillende plaatsen in de wereld leven, ga ik deze week het boek Ladies First van Annemie Struyf lezen. In dit boek schetst ze het portret van verschillende vrouwen van Timboektoe tot aan de Gaza strook. Ze geeft niet enkel verhalen van presidentsvrouwen en koninginnen weer, maar ook van heel gewone vrouwen met een bijzonder verhaal. Ik hoop zo een antwoord te vinden op de volgende vragen:
-Hoe verschillend is het leven van een vrouw naargelang de plaats waar ze woont?
-Met welke moeilijkheden hebben vrouwen op verschillende plaatsen in de wereld te maken?
-Hoe komen vrouwen op voor hun rechten vandaag de dag?
