Zuid - Afrika na het apartheidsregime

Na het bekijken van de film ‘Disgrace’ had ik vele vragen. Daarnaast twijfelde ik of de vraag ‘Hoe was/is het leven in Zuid – Afrika na de apartheid?’ zou kunnen beantwoord worden met deze film. De film was een persoonlijk verhaal en speelde zich af tegen een achtergrond waar het einde van het apartheidsregime nog voelbaar is.

 
                              

De film was complex en daarom besloot ik bij het begin te beginnen. Om een verklaring te zoeken naar het leven na de apartheid, moest ik natuurlijk eerst weten wat de term ‘apartheid’ betekende en hoe het werd toegepast in Zuid – Afrika.

Dit sociaal en politiek systeem van rassenscheiding werd eigenlijk vele jaren voordien uitgevoerd in Zuid - Afrika, maar het werd pas officieel in 1948. Het woord apartheid werd voor het eerste gebruikt door de Nationale Party, bij de verkiezingen van 1948. Deze partij had openlijk gesympathiseerd met Nazi-Duitsland. Er zijn dus ook vele gelijkenissen tussen het nazisme en het apartheidsregime. In Nazi-Duitsland vonden de Ariërs (volgens de Nazi’s: blonde, blauwogige Germanen) dat ze boven de Joden stonden. Net zoals de zwarten in Zuid-Afrika hebben de Joden ook een grote tol moeten betalen. In 1948 kwam de Nationale Partij aan de macht en werden er verschillende regels voor rassenscheiding ingevoerd, vooral ten nadele van de zwarten. Enkele apartheidswetten:

-       Zwarten hadden officieel geen stemrecht.

-       De wet op verbod van gemengde huwelijken.

-       De wet op aparte gerieven: verbod voor zwarten om dezelfde openbare voorzieningen als blanken te gebruiken.

Dit zijn maar enkele regels, die het leven op alle vlakken beperkten voor de zwarten tijdens het apartheidsregime. Overtredingen op apartheidswetten werden zwaar bestraft, meestal door gevangenisstraffen bv. op het Robbeneiland. Vele zwarten en zelfs blanken protesteerden tegen de apartheid.

Het ANC (Afrikaans Nationaal Congres) was de grootste politieke organisatie van zwarten waarmee zij druk uitoefenden op de toenmalige regering. De protesten en opstanden die het ANC organiseerde, werden hardhandig onderdrukt door veiligheidsgroepen. Dit leidde tot een internationale verontwaardiging in 1960. Een opstand in Sharpville tegen het apartheidsregime liep zwaar uit de hand, met onschuldige doden tot gevolg. Na de tragedie van Sharpeville werden het ANC en andere zwarte politieke organisaties officieel verboden. Nelson Mandela, de leider van het ANC, werd in 1962 opgepakt en verbannen naar het Robbeneiland.

De wereld realiseerde zich door de opstanden in Sharpville dat de situatie in Zuid – Afrika ernstig was. De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk oefenden druk uit op de toenmalige regering. Door middel van boycotten en sancties trachtten de grote spelers op het politiek toneel Zuid – Afrika te dwingen tot onderhandelingen met de zwarte meerderheid.

Begin 1989 werd Botha opgevolgd door president F.W. de Klerk. De Klerk speelde een belangrijke rol in de afschaffing van het apartheidsregime. In zijn openingstoespraak tot het parlement in 1990 kondigde hij de afschaffing van de discriminatiewetten aan. Met als gevolg de vrijlating van Nelson Mandela op 11 februari 1990. Dit was een belangrijke gebeurtenis voor de hele wereld en een mijlpaal in de geschiedenis van Zuid – Afrika.

                               

De afschaffing betekende dat de gelijkheid tussen zwarten en blanken werd gegarandeerd door de wetten. Was dit ook zo in de praktijk? Het antwoord op deze vraag wordt geschetst in ‘Disgrace’, waar een blanke professor en zijn dochter de gevolgen van de gelijkheid tussen blanken en zwarten van dichtbij meemaken. Hun reacties en gevoelens op deze verandering komen tot uiting in de film (verfilming van het boek van J.M. Coetzee).

David Lurie moet noodgedwongen zijn carrière als universiteitsdocent stopzetten. Om zijn gedachten te verzetten vertrekt hij naar het platteland, waar zijn dochter Lucy in een boerderij woont. Lucy was jaren voordien vertrokken naar deze verlaten plaats en leefde er met haar vriendin. Bij zijn aankomst komt David te weten dat de vriendin van Lucy enkele weken geleden is vertrokken en dat haar dochter alleen  woont. Hij stelt zich vragen over de veiligheid van haar dochter, want in de buurt is er weinig. Lucy stelt hem gerust dat Petrus, een zwarte man, haar beschermt en helpt. Al snel wordt duidelijk dat Petrus niet een eenvoudig hulpje is. Hij werkt hard en kocht net het stuk grond langs Lucy’s huis. Daardoor staat hij gelijkwaardig met Lucy. Voor haar is dit niet zo erg, want zo is de situatie nu eenmaal in Zuid – Afrika volgens haar. David daarentegen vindt het vrij ongewoon dat een zwarte man zoveel eigen bezit heeft. Als we terugdenken aan de apartheidswetten begrijpen we dat de zwarten in vergelijking met de periode van de apartheid het nu veel beter hebben. Dit zint David niet echt, want hij zal waarschijnlijk ook geleefd hebben tijdens het apartheidsregime.

                                 

Na de komst van David vindt er ook een gruwelijke gebeurtenis plaats. Lucy wordt door drie zwarte jongens verkracht. David kan op dat moment niets doen, waardoor hij zich schuldig voelt. Al snel wordt duidelijk dat een van de verkrachters de neef van de vrouw van Petrus is. David is verontwaardigd door deze ontdekking, maar Lucy en Petrus zijn rustig en zeggen dat de jongen nog maar een kind is. Als later ook nog eens blijkt dat Lucy zwanger is van haar verkrachter slaan de stoppen door bij David. Hij heeft het er bijzonder moeilijk mee, vooral met het feit dat Lucy het kind wil houden. Op een gegeven moment vergelijkt hij zelfs de situatie van hem en haar dochter met honden. In de film helpt David ook een dierenarts bij het doden van straathonden, want deze dieren hebben geen kans om te overleven. Ik denk dat hij hiermee wil verwijzen naar het feit dat hun leven in handen van iemand anders ligt, zoals het lot van de straathonden in zijn handen liggen.

                                

Lucy wil heel graag op het platteland blijven en in haar boerderij wonen. De verkrachter van Lucy is nog te jong om met Lucy te trouwen, daarom komt Petrus af met een aanbod. Hij zal met Lucy trouwen zodat het kind een vader heeft en zij in alle rust het kind kan opvoeden. Natuurlijk doet Petrus dit niet zonder een tegenprestatie. Zij zal al haar bezittingen aan hem overmaken, behalve het huis. Dat wil ze voor zichzelf en het kind houden. Iedereen lijkt hiermee akkoord te zijn en David stemt stilzwijgend in. Hiermee eindigt de film.

We kunnen besluiten dat alhoewel het apartheidsregime ten einde is gekomen, de blanken en zwarten nog steeds te kampen hebben met gemengde gevoelens. In de film is het duidelijk dat David moeite heeft met het feit dat Petrus, een gewone zwarte man, eigen bezit heeft en gelijkwaardig staat met haar dochter. Petrus daarentegen komt over als een hard werkende zwarte man, die Lucy probeert te helpen als alleenwonende vrouw op het platteland. Natuurlijk vond ik het moeilijk om te begrijpen dat Lucy na haar verkrachting terug naar haar huis wou, ook al wist ze dat haar verkrachter bij Petrus woonde. Ze weigerde ook aangifte te doen bij de politie. Op dat moment stelde ik me wel de vraag of ze anders zou gehandeld hebben zou ze niet in Zuid – Afrika wonen, maar wel in een Europees land?

                                 

Toen Lucy aan haar vader vertelde dat ze met Petrus ging trouwen had ik de indruk dat David het vooral moeilijk kon begrijpen waarom ze met een zwarte ging trouwen. Na een beetje opzoekwerk vond ik dat het percentage van gemengde huwelijken in Zuid-Afrika nog steeds erg laag is. Een echte verklaring vond ik niet, maar ik denk dat de periode tijdens de apartheid bij de mensen voor vele opvattingen heeft gezorgd, die na de apartheid moeilijk weg te werken zijn.

                                

Na de afschaffing van het apartheidsregime verdween Zuid-Afrika uit het nieuws, maar zakte het ook weg in een economisch en sociaal moeras. Het prachtige land, dat in de film ook goed in beeld wordt gebracht, is nu in de greep van werkloosheid, een aids – epidemie van grote omvang en een torenhoge plaag van criminaliteit. Moord, doodslag en verkrachtingen zijn er schering en inslag. Dit komt ook voor in de film wanneer drie zware jongens het huis van Lucy binnenvallen en haar verkrachten. Daarnaast mishandelen ze David en proberen ze zelfs hem in brand te steken. Lucy geeft de jongens zelfs niet aan bij de politie, omdat ze hun houding als ‘normaal’ beschouwt. Ze woont al lange tijd op dezelfde plaats en weet dat deze jongens zulke dingen doen.

De apartheid was een onmenselijk stuk geschiedenis van Zuid – Afrika. De situatie achteraf is begrijpbaar in die zin dat men van de mensen moeilijk kan verwachten dat ze het verleden ongedaan maken en samen gaan leven. Er zullen haat- en wraakgevoelens zijn omwille van de gebeurtenissen tijdens de apartheid. De huidige situatie waarin Afrika zich momenteel bevindt, zoals armoede, corruptie, epidemieën, … zullen in zeker zin een rol spelen waardoor deze bevolkingsgroepen moeite hebben om samen te leven. Het nieuwe Zuid – Afrika heeft tijd nodig om zich aan te passen aan de huidige situatie en om te leren samen te leven.

De film ‘Disgrace’ is een persoonlijk verhaal, dat wordt verteld vanuit een standpunt namelijk die van David Lurie. Om het verhaal volledig te begrijpen heb ik me moeten verdiepen in de geschiedenis van Zuid – Afrika, vooral de periode tijdens de apartheid. Met deze achtergrondinformatie kon ik het verhaal beter begrijpen en inzien dat de situatie in Zuid – Afrika na het apartheidsregime nog steeds ingewikkeld is.

Bronnen:

http://migranten.classy.be/sociaal/apartheidsregime.html

http://nl.wikipedia.org/wiki/Apartheid

http://www.zuid-afrika.nl/id/1/357/index.html

20-12-2009 om 18:03 geschreven door Meliha  

Wanneer we het over de apartheid in Zuid – Afrika hebben denken we automatisch aan Nelson Mandela. Hij werd alom gerespecteerd voor zijn inzet tijdens de strijd tegen de apartheid. Apartheid  was het officiële systeem van rassensegregatie dat tussen 1948 en 1990 in Zuid – Afrika in werking was. Dit betekende dat er op basis van wetten zwarten en blanken werden gedwongen gescheiden van elkaar te leven, waarbij de blanken uiteindelijk konden genieten van de beste voorzieningen en voordelen. Hier kwam een einde aan in 1990, onder andere dankzij Nelson Mandela.

                                                     

Wat betekende het einde van deze jaren durende discriminatie van een bevolkingsgroep? Waren nu alle blanken en zwarten gelijk voor de wet? Konden de blanken zomaar hun status en hierbij horende voordelen teruggeven? Gingen de zwarten niet uit op wraak? …

Allemaal vragen die ik graag zou willen beantwoorden om een beter beeld te vormen achter het apartheidsregime en de periode daarna.

Daarom ging ik vorige week de film ‘Disgrace’ bekijken in Beringen (CC Casino). Zo probeerde ik te achterhalen wat het verhaal is achter het einde van de apartheid in Zuid – Afrika. Binnen enkele dagen zal het verslag met de bespreking van deze film en een antwoord op de hierboven gesteld vragen op mijn blog verschijnen.

                        
Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Apartheid

http://zebracinema.be/film/disgrace

14-12-2009 om 19:46 geschreven door Meliha  

Van Kyoto tot Kopenhagen…

Overal in de wereld zijn de afgelopen dagen betogingen gehouden om een akkoord te eisen op de klimaattop in Kopenhagen. Afgelopen week hebben de delegaties van de verschillende landen geprobeerd een akkoord uit te werken om de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Deze week komen de ministers van Milieu naar Kopenhagen. Er wordt verwacht dat er pas volgend weekend knopen zullen worden doorgehakt, want dan zullen de staatshoofden en regeringsleiders deelnemen aan de conferentie. Dus het besluit is eenvoudig: na 7 dagen van vergaderen, is er nog niet veel bereikt in Kopenhagen. Het is daarom dat grote milieuorganisaties zoals WWF, Greenpeace, … op straat komen. Ze willen extra druk uitoefenen op de grote leiders, want zij zullen de beslissingen nemen. In Kopenhagen zelf was er ook een massale betoging van tienduizenden Europese milieuactivisten. De kleurrijke stoet trekt zes kilometer door het centrum van de Deense hoofdstad (zie afbeelding).

Om te begrijpen wat het doel van de klimaattop in Kopenhagen is, moeten we terug naar 1997. Toen werd er in de Japanse stad Kioto het ‘Verdrag van Kyoto’ opgesteld met als inhoud de vermindering van de uitstoot van broeikasgassen. In het Kyotoprotocol hebben industrielanden afgesproken om de uitstoot van CO2 in de periode 2008 - 2012 gemiddeld met 5 procent te verminderen ten opzichte van 1990. De reductiepercentages verschillen wel van land tot land, naarmate economische kracht - economisch zwakkere landen krijgen lagere reductiepercentages - en huidige uitstoot (en ook wat bereidwilligheid). Dit verdrag omvatte de periode tot 2012, daarom vindt er momenteel in Kopenhagen een klimaattop plaats. Tijdens deze top moeten er afspraken gemaakt worden over emissiereducties na 2012.

                                         

Om de klimaatsverandering aan te pakken moet er op deze top grote beslissingen worden genomen, want de tijd dringt! De beslissingen die genomen zullen worden, zijn belangrijk in de strijd tegen de opwarming van de aarde.

Het bezoek aan de tentoonstelling bood me dan ook de kans om dit probleem van dichtbij te bestuderen. ‘Van Kyoto tot Kopenhagen: Dit is onze aarde 2’ richt zich dan ook op een van de aspecten van duurzame ontwikkeling, namelijk de strijd tegen de opwarming van de aarde.

                                         
Eerst moet er omschreven worden wat ‘duurzame ontwikkeling’ precies inhoudt. De volgende definitie komt uit het Brundtland – rapport uit 1987: “Duurzame ontwikkeling is een ontwikkeling die voorziet in de behoefte van de huidige generatie, zonder daarmee de mogelijkheid van de toekomstige generaties in het gevaar te brengen om ook in hun behoeften te voorzien.”

Met deze definitie in mijn achterhoofd startte ik aan het parcours van deze tentoonstelling. De tentoonstelling bestaat uit 4 ruimtes. De eerste ruimtes die ik tegenkwam, waren de ‘Aardtijd’ en ‘Menstijd’. Deze ruimtes maakten deel uit van ‘Dit is onze aarde!’, dus de vorige tentoonstelling. Hier ontdekken de bezoekers de nodige kennis van de lange geschiedenis van de aarde en ons consumptiegedrag. Zo kunnen ze inzien waarom we de uitstoot van broeikasgassen moeten terugschroeven.

‘Aardtijd’ geeft stap voor stap het ontstaan van onze aarde weer. De aarde evolueerde, waardoor de continenten zich verplaatsten. Het klimaat was soms warmer, soms kouder dan nu. Veel planten- en diersoorten zijn er verdwenen. Dit allemaal ging op een langzame tempo.

We hebben op dit moment een beeld van onze aarde en omgeving, maar we moeten beseffen dat het niet zo zal blijven als we ons gedrag niet aanpassen. Met computergraphics beschrijft de kunstenaar Yannick Monget de gevolgen van de opwarming van het klimaat. Hieronder een voorbeeld van een van zijn tentoongestelde werkjes.

                               
                                                                   Chinese Muur bedolven onder zand

Hiermee wordt het duidelijk dat de beschaving die wij hebben niet eeuwig zal blijven duren. Vooral niet als we ons gedrag niet aanpassen.

Vervolgens kwam ik terecht in de ‘Menstijd’ van deze tentoonstelling. In dit onderdeel wordt het duidelijk dat de menstijd sneller verliep dan de aardtijd. In de 2^de helft van de 18^de eeuw kwam er zelfs een breuk tussen aard- en menstijd, dit was het moment dat de Industriële Revolutie van start ging in Europa. Deze revolutie zorgde voor wereldwijde schade die de mens het milieu toebracht. Het leidde ook tot een grote kloof tussen rijke en arme volkeren.

Het is zelfs zo dat sinds het midden van de 20^ste eeuw alle grafieken op dit vlak (verbruik energiebronnen, …) beginnen door te slaan. Hiermee staan we voor een brandend probleem. Aardtijd en Mensentijd volgen elkaar niet mee! Nee, ze staan lijnrecht tegenover elkaar. We kunnen zelfs concluderen dat de mensentijd veel sneller gaat dan de aardtijd kan volgen. Om dit te illustreren heeft kunstenaar Samuel Rousseau een kunstwerk gemaakt van een woongebouw. Het werkje bestaat uit plastic kannen, waar mensen binnen en buiten wandelen en vooral gehaast zijn. Hiermee toont hij aan dat wij het steeds drukker en drukker hebben. We hebben nooit tijd genoeg en gebruiken en verbruiken non – stop alle grondstoffen van onze aarde.

Door allerlei activiteiten kom je tijdens je doortocht in deze tentoonstelling ook andere zaken te weten over ons gedrag als mens en de gevolgen hiervan voor de aarde. 
                                           

Een voorbeeld zou zijn ons vakantiegedrag. Voor ons betekent op vakantie gaan verplaatsing met een vliegtuig of met een auto. Waar we niet echt bij stilstaan is dat we hiervoor veel CO2 uitstoten.

Na het bezoek aan deze twee ruimtes kwam ik terecht in een groot lokaal met een grote wereldkaart op de grond. Deze kamer noemt het ‘Raar – weer – tijd’ en illustreert het gevolg van de groeiende verschillen tussen ‘Mensentijd’ en ‘Aardtijd’. Hier krijgt de bezoeker meer uitleg over de klimaatmechanismen, het broeikaseffect en de toename ervan.

Als gevolg van de activiteiten van de mens zijn er bepaalde levende wezens met het uitsterven bedreigd. Dieren- en plantensoorten worden gedreigd omwille van verschillende redenen. Al deze redenen komen wel uit bij een gemeenschappelijk oorzaak, namelijk de mens. Door bijvoorbeeld vissen intensief te beheren, omdat ze belangrijk zijn voor de visvangst, worden hun levensomstandigheden aangetast. Daarenboven komen ook de klimaatsveranderingen, waardoor sommige vissoorten dreigen uit te sterven.

Er wordt ook verwacht dat door het broeikaseffect het ijs op de polen en op Groenland zal smelten, waardoor het zeeniveau stijgt. Dit zal ook gevolgen hebben voor België. Via de volgende website komen we uit op een simulatie van de stijgende zeespiegel. http://flood.firetree.net/?ll=50.8892,4.6637&z=9&m=6&t=2

In België is daarnaast ook het gevaar van uitsterven van bepaalde plantensoorten, namelijk de beuk. Deze bomen moeten zich aanpassen aan de veranderende temperaturen, maar dit gaat niet vanzelfsprekend, waardoor deze dreigen uit te sterven. Dit voorbeeld zorgde ervoor dat ik besefte dat het gevaar niet ver weg van mijn bed is.

Daarom vroeg ik me ook af: ‘Wat doe ik als individu?’ Op mijn vraag vond ik enkele antwoorden in de laatste ruimte van deze tentoonstelling, namelijk ‘Actietijd’. Deze ruimte maakt duidelijk dat het ogenblik is aangebroken waarop wij als mens acties moeten ondernemen en ook tot het besef komen dat het moeilijk is om collectieve beslissingen te nemen.

Dat deze laatste correct is, maakt de klimaattop in Kopenhagen duidelijk. Vele wetenschappers, politici, … zitten al dagen te vergaderen en zijn het nog niet eens hoe er collectief gestreden zal moeten worden tegen de opwarming van de aarde.

De tentoonstelling schetst op een zeer actieve, creatieve, leerrijke, … manier hét probleem van dit moment. Het geeft zowel de oorzaken, de gevolgen en de mogelijke oplossingen weer. Het zet ook mensen aan om na te denken wat je als individu kan doen om tegen dit probleem op te treden.

De vraag blijft voorlopig of de afgevaardigden een akkoord zullen bereiken in Kopenhagen. Zullen ze kunnen beslissen over de vragen: ‘Willen we een toekomst voor de latere generaties behouden? Willen we zorg dragen voor onze aarde, die altijd heel genereus is geweest voor de mens?, …’ Volgende week zullen we samen met de rest van de wereld te weten komen wat de antwoorden zullen zijn op deze vragen.

Bronnen

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/091206klimaat

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/Klimaat/091029_VoorbeschouwingKlimaat

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/Klimaat/1.621480

http://www.expo-terra.be/nl/le-scenario/verschillende-tijden.html

http://www.expo-terra.be/nl/l-exposition/galerij.html

http://www.stichtingmilieunet.nl/andersbekekenblog/klimaat/de-copenhagen-climate-conference-2009-cop15.html

13-12-2009 om 15:34 geschreven door Meliha  

De klimaatsverandering is een zeer actueel thema op dit moment. Vandaag, 7 december 2009, komen dan ook in Kopenhagen afgevaardigden uit 193 landen samen voor een tiendaagse Klimaattop. Ze gaan samen zoeken naar oplossingen om de klimaatsveranderingen tegen te gaan.

                                  

Om me een beter beeld te kunnen vormen over dit onderwerp heb ik de expo ‘Dit is onze Aarde 2, van Kyoto tot Kopenhagen’ bezocht in Brussel. Deze tentoonstelling, over problemen die gekoppeld zijn aan de opwarming van de aarde, aan energieverbruik en aan biodiversiteit; gaf me een idee over wat er op het spel staat tijdens de conferentie van Kopenhagen.

Met bevinden tijdens deze expo en de actualiteit van de volgende dagen over de Klimaattop wil ik de volgende vragen beantwoorden: “Wat is duurzame ontwikkeling en wat kan het betekenen voor de toekomst van onze aarde?”

Bronnen:

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/091206klimaat
http://www.expo-terra.be/nl/

07-12-2009 om 08:16 geschreven door Meliha  

Ghandi: zonder geweld, maar met woorden!

Voor ik me verdiepte in dit onderwerp wist ik niet zoveel over Ghandi. Enkel zijn uiterlijk kwam bij me op, want dat was zeer opvallend. Hij liep enkel met een wit gewaad rond zijn lichaam. Daarnaast wist ik dat hij altijd op een vreedzame manier alle zaken probeerde te regelen. Natuurlijk was Ghandi veel meer dan dit, want hij wordt vandaag de dag beschouwd als een van de grootste figuren uit de geschiedenis. Door de film ‘Ghandi’ te bekijken kon ik me een beter beeld vormen over de figuur Ghandi. Tijdens mijn zoektocht naar antwoorden over Ghandi en zijn leven is deze film een goede aanzet geweest.

Mohandas Karamchad Ghandi werd op 2 oktober 1869 geboren in Porbandar, een dorpje in de staat Gujarat, India. Hij werd door zijn ouders opgevoed met het principe ashimsa, dit betekende: niet pijn doen aan alle wezens. Op zijn dertiende werd Kastarba Makharji aan hem uitgehuwelijkt. Zo’n kinderhuwelijk kwam toen veel voor in India. Ghandi kreeg de mogelijkheid om naar Engeland te gaan, waar hij rechten studeerde. Na zijn studies kreeg hij de kans om naar Zuid – Afrika te gaan.

De film start op het moment dat Ghandi, in het bijzijn van zijn nichten en vele andere mensen, wordt doorgeschoten. Het beeld wordt zwart en we horen de laatste woorden van Ghandi. Deze waren ‘Hai Ram’, wat ‘O God’ betekende. Vervolgens komt de begrafenisstoet van Ghandi in beeld. Hier zijn vele mensen aanwezig, want ze willen hun ‘held’ voor een laatste keer begroeten. Deze eerste beelden van deze film toonden al aan hoe geliefd Ghandi bij het volk was. Meteen kwamen er bij mij de volgende vragen op: ‘Waarom werd Ghandi vermoord, als hij door iedereen zo geliefd is?’, ‘Wie heeft hem vermoord?’, ‘Had hij vijanden?’, … Dit wekte bij mij nieuwsgierigheid op en zorgde er meteen voor dat ik vol concentratie de film begon te bekijken.

                                                              

Na de flash forward, waarbij Ghandi werd vermoord, neemt de regisseur de kijker mee naar Zuid – Afrika omstreeks 1893. Hier ontmoeten we de jonge Ghandi in een trein. Hij is na zijn rechtenstudie in Engeland vertrokken naar Zuid – Afrika. Hij wordt uit de trein gegooid, omdat hij weigerde te gaan zitten in de 3^de klasse. Als ‘gekleurde’ mag hij niet in eerste klasse reizen op de trein, ook al heeft hij als advocaat een geldig ticket kunnen kopen voor deze treinreis. Dit is de eerste keer dat hij de discriminatie tegen de Indiërs in Zuid – Afrika meemaakt. De Indische zakenmannen met wie Ghandi later een gesprek heeft, vinden het normaal dat de Indiërs worden uitgebuit, slecht behandeld worden, … Volgens Ghandi is dit ontoelaatbaar en moet hierop gereageerd worden. Dit is dan ook het startschot van zijn vreedzame manier van strijden tegen ongerechtigheid. Die strijd heeft hij tot het laatste moment van zijn leven voortgezet.

Hij betrekt de pers bij dit probleem en start met het Indiase Congrespartij van Zuid – Afrika op. Tijdens een toespraak roept hij de Indiërs op om hun pasjes (hierop staat vermeld dat ze Indiërs zijn) te verbranden. Het gevolg is dat hij hardhandig wordt opgepakt, maar hij blijft rustig en reageert niet op de slagen die hij van de Britse officiers krijgt. 

Dat zijn actie weinig heeft kunnen veranderen wordt duidelijk wanneer de Britse generaal beslist voortaan vingerafdrukken van alle Indiërs te nemen. Daarnaast worden de huwelijken van de Indiërs niet erkend. Ghandi is verontwaardigd door deze beslissingen en roept op om een betoging te organiseren. Hij wil dat iedereen rustig blijft en dat er in geen geval geweld wordt gebruiken. Hetzelfde kan niet gezegd worden van de Britse politieagenten, want zij vallen met veel geweld de protesterende Indiërs aan. Ghandi en zijn metgezellen leggen zich op de grond, waardoor de politieagenten noodgedwongen weg trekken. Later op de dag wordt Ghandi gearresteerd. Iets later wordt hij uit de gevangenis gehaald, omdat de Britse generaal Smuts met hem wil praten. Smuts werd onder druk gezet om te onderhandelen met Ghandi, daarom stelde hij een overeenkomst voor: de wet zal aangepast worden, zodat de Indiërs niet zullen gediscrimineerd worden. Ghandi zal ook niet langer voor ‘problemen’ zorgen in Zuid - Afrika, want hij keert terug naar zijn land, India.

In 1915 komt Ghandi aan in Bombay. Hij legde deze reis af met een boot en in derde klasse. Vanaf dit moment zien we Ghandi als een ‘eenvoudige’ man, die zich weet tevreden te stellen met het weinige (materiële) in het leven. Op het moment dat Ghandi aankomt in India heerst er een verlangen naar zelfbestuur. India dat al jaren een kolonie van het Britse Rijk was, wil nu zelfstandig verdergaan. De mensen zien in Ghandi ‘de figuur’ die hen deze onafhankelijkheid kan bezorgen. Daarom wordt hij als een held onthaald door het gewone volk en ook door het Congress Partij. Zij willen Ghandi als lid van hun beweging zien. Ghandi heeft echter andere plannen, want hij wil eerst een rondreis doorheen India maken. Zo plant hij de mensen en het land beter te leren kennen. Hij wil het ‘echte’ India ontdekken. Dit was ook een van de goede eigenschappen van Ghandi. Hij wou genoeg kennis van zaken hebben voor hij er een mening rond vormde. Tijdens zijn reis ziet hij hoe de gewone Indiërs moeten leven en werken.

 
Tijdens het Indische Nationale Congres houdt Ghandi een toespraak. Hij stelt het congres in vraag en krijgt respect door te zeggen dat iedereen die iets voor het volk van India wil doen, rond moet reizen. Zo krijgt hij veel aandacht van onafhankelijkheidsgezinden. Op dit moment beseffen de Britten dan ook dat Ghandi een bedreiging vormt voor de Britse overheersing, daarom wordt hij gearresteerd. De hoorzitting van Ghandi is openbaar, met als gevolg dat de zaal vol Indiërs zat. De rechter beslist dat Ghandi kan vrijkomen als hij een borgsom betaalt, maar hij weigert dit echter. Meteen erna wordt hij vrij gesproken en hij is nu definitief de held van de Indiërs. Hij wordt met de naam ‘Bapu’ geroepen, wat ‘vader’ betekent.

 
                                    

Op 6 april trad er een nieuwe wet in werking. Met deze wet zouden alle mensen zonder een rechtszaak in de gevangenis gezet kunnen worden. Ghandi roept iedereen op om op deze dag te bidden en te vasten. Dit had als gevolg dat het land volledig plat lag, want niemand ging werken, er reden geen bussen of treinen, … Ghandi wordt gearresteerd, waardoor er rellen ontstaan. Er stierven enkele Engelse burgers waardoor de Britse overheid besloot hardhandig op te treden. Bij een bijeenkomst worden 1516 onschuldige mannen, vrouwen en kinderen gedood. Er wordt in het wilde weg geschoten, waarbij meer dan 1650 kogels worden afgevuurd door de Britse soldaten. Deze gebeurtenis is als ‘de slachting van Amritsar’ de geschiedenis in gegaan. Na dit incident bekritiseerd Ghandi beide partijen, want er zijn langs beide kanten geweld gebruikt en aan beide kanten zijn er doden gevallen. Hij sprak het volk toe voor geweldloosheid, want wanneer zij (Indiërs) in opstand kwamen en geweld gebruikten zijn zij de vandalen en de Engelsen de handhavers van de wet. Als ze daarentegen de klappen hadden verdragen, zouden de Engelsen de vandalen zijn geweest en hadden zij dus een voordeel. Om onafhankelijk te worden, moesten de mensen waardig blijven. Er moest een eenheid zijn tussen hindoes en moslims. Geen enkele Indiër mocht behandeld worden zoals de Britten de Indiërs behandelden. Het waren deze woorden waarmee hij het volk terug achter zich had.

Om de onafhankelijkheidsstrijd volledig in te zetten, riep Ghandi de Indiërs op om hun kledij dat vervaardigd werd in Engelse fabrieken te verbranden. De Indiërs moesten hun kledij zelf spinnen. Ghandi zei dat deze stoffen uit Engeland India tot armoede hadden gebracht. Massaal werden de stoffen uit Engeland verbrand. Hij gaf zelf het goede voorbeeld door rond te lopen met een stuk stof, die hij zelf had vervaardigd.

Wanneer een Britse politieagent wordt gedood veranderen de zaken. Ghandi voelt zich moreel schuldig, want deze agent werd door Indiërs gedood. Hij wilde niet dat de vrijheid van het land gepaard ging met moord en bloedvergieten. Daarom besliste hij om te gaan vasten tot de demonstraties en rellen zouden stoppen. Overal in het land begonnen de mensen te bidden zodat hij zou stoppen met vasten, maar Ghandi bleef verder gaan tot het moment dat de Indiërs de strijdbijl begroeven.

Ghandi wordt later gearresteerd omdat hij aangezet zou hebben tot rebellie. Dat hij zeer gerespecteerd is, wordt nogmaals duidelijk tijdens de hoorzitting. Wanneer hij binnen wordt gebracht gaat iedereen rechtstaan, inclusief de rechter. Ghandi wordt tot zes jaar veroordeeld, ondanks het feit dat de rechter zelf van andere mening is. Hij maakt dan ook duidelijk dat hij de wetten volgt.

De Britten vinden dit een goede zaak, want als Ghandi in de gevangenis zit dan zal hij waarschijnlijk vergeten worden door het volg. Dit was natuurlijk niet het geval. Het moment dat hij vrijkwam zette hij zich opnieuw in voor de vrijheid van India. Inmiddels was zijn verhaal gehoord tot buiten de landsgrenzen van India. De Britten waren niet opgezet met de populariteit van Ghandi.

Om te bewijzen dat de Indiërs de Britten niet nodig hadden, organiseerde Ghandi een symbolische actie. Hij ging zout winnen in de zee. De Engelsen hadden een monopolie over de zoutproductie in India. Het was dus verboden voor de Indiërs om zout te verkopen of te winnen zonder vergunning. De ‘controle’ van de Indiërs over de zee gaf hen dus controle over India. Hij zette een zoutmars in van Ahmedabad naar Dandhi, een lange tocht van ruim 400 kilometer. De campagne was geslaagd! Een Amerikaanse journalist maakte opnames gedurende heel deze gebeurtenis. Heel de wereld kon zien hoe de Indiërs hun onafhankelijkheid op een vreedzame wijze eisten. De Britten voelden zich belachelijk gemaakt en arresteerden vele mensen. Hun doel was ervoor zorgen dat de Indiërs de moed zouden verliezen en geweld zouden gebruiken. Dit gebeurde echter niet.

Ghandi kreeg vervolgens een uitnodiging voor een conferentie in Londen. De lokale bevolking in Londen verwelkomde Gandhi als een held. Deze conferentie werd een teleurstelling voor de Indiërs, want Ghandi kwam terug zonder een akkoord.

Ghandi werd nogmaals gearresteerd en twijfelde in de gevangenis of India wel klaar was voor een onafhankelijkheid. Ondertussen was Jinnah (een moslim leider) bezig met de moslims angst aan te jagen door te vermelden dat hindoes en moslims niet samen konden leven. De hindoes massaal waren in de meerderheid, dus de moslims zouden onderdrukt worden.

Op 15 augustus 1947 was het dan toch zover: Engeland stemde toe dat India een vrij en onafhankelijk land was. Toch was de droom van Ghandi niet verwezenlijkt, want kort na de onafhankelijkheid kregen de moslims een eigen land toegewezen, namelijk Pakistan. De hindoes kregen de nieuwe staat India toegewezen. Ghandi zag liever deze twee groepen samen, vredig met elkaar leven in een land. Hij probeerde tot het laatste moment beide groepen samen te houden. Zo stelde hij voor om Jinnah, een moslim, tot premier maken. Daardoor verloor Gandhi heel wat steun van de hindoes. Dit was dan ook de reden waarom hij later door een extremistische hindoe werd neergeschoten.

Dat de situatie tot problemen ging leiden bleek al tijdens de volksverhuizing van de hindoes en de moslims naar hun nieuwe landen. Er vielen 500.000 doden tijdens de verhuizingen. Met als gevolg dat er burgeroorlogen ontstonden in beide landen. Ghandi begon weer aan een hongerstaking na een zware aanslag. In Calcutta ging hij vasten tot al het geweld ophield. De Indiërs wilden niet dat hun held, Bapu leed, daarom stopten de gruwelijkheden. Ghandi was tevreden en gelukkig. Wanneer Ghandi zich sterk genoeg voelde, besloot hij in het openbaar te verschijnen om te gaan bidden. Daar wordt hij door een extremistische hindoe, die zich verraden voelde door Ghandi, vermoord. We horen voor de laatste keer de woorden ‘Hai Ram’ uit de mond van Ghandi.

 
                                   

Dat Ghandi nooit vergeten kan worden, zien we elk jaar terug op zijn geboortedag. In India wordt dit gevierd als ‘Ghandi Jayanti’, een dag waarop mensen van verschillende geloofsovertuigingen hem herdenken.

Ghandi heeft veel betekend voor de onafhankelijkheid van India. Hij bewees dat er niet altijd bloed moet worden vergoten om sommige zaken aan te kaarten of te bereiken. Hij maakte de mensen bewust dat er vreedzame acties kunnen ondernomen worden om een doel te bereiken. Het geweld dat vandaag elke dag gebruikt wordt in de wereld biedt geen oplossing voor de problemen (burgeroorlogen, situatie in Israël, …). Het zorgt er enkel voor dat mensen sterven, haatgevoelens ontstaan, … Daarom heb ik bewondering voor iemand zoals Ghandi, die zijn doel probeerde te bereiken zonder geweld, maar met woorden, want die waren zijn ‘wapens’.  Hierbij hield hij rekening met iedereen en niet enkel met een groep mensen, waardoor hij ook enorm gerespecteerd werd.

De film, die ondermeer 8 Oscars won, is een aanrader voor iedereen die de persoon Ghandi wil begrijpen. De rol van Ghandi is uitstekend vertolkt en komt overeen met alle informatie die ik rond hem heb gelezen. Op het eerste zicht lijkt de film vrij lang, maar het is heel goed opgebouwd en biedt stof om over na te denken.

Als we even terug kijken naar de actualiteit merken we op dat de situatie tussen India en Pakistan nog steeds niet echt vreedzaam is. De aanslagen in Bombay van november 2008 zijn een voorbeeld dat er nog steeds religieuze conflicten zijn. De aanslagen werden vermoedelijk door uit Pakistan afkomstige, islamitische terroristen uitgevoerd.

Ook aan de grensstreek tussen Pakistan en India zijn er wel eens conflicten. Ondanks regelmatige grensschermutselingen, komen er echter jaarlijks duizenden toeristen kijken naar de traditionele afsluiting van de grens (die dagelijks gehouden wordt).
Hierbij worden bijvoorbeeld de vlaggen kruislings gehesen en wordt de ceremonie op een wat agressieve manier gebracht. Dit is als een uitlaatklep, een symbolische manier van uiting zonder fysiek geweld. De traditie is ontstaan na grote conflicten tussen beide landen waarbij het oorspronkelijke land in tweeën gesplitst werd na de kolonisatie van Groot Brittannië.

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Aanslagen_in_Bombay_van_november_2008

http://nl.wikipedia.org/wiki/India

http://nl.wikipedia.org/wiki/Mahatma_Gandhi

http://www.wacholland.org/nl/nieuws/india-vs-pakistan-grenswachters-een-show-van-agressie

06-12-2009 om 12:03 geschreven door Meliha  

Mohandas Karamchad Ghandi is een van de meest bekende figuren uit de geschiedenis. Zijn bijnaam ‘Mahatma’ is Sanskriet voor ‘grote ziel’. Hij is een grote held voor vele mensen, maar vooral in India wordt hij beschouwd als de ‘vader’ van het Indiase volk. Hij zette zich dan ook actief in voor de onafhankelijkheid van dit land toen het onder Britse heerschappij was. Wat hem onderscheidde van anderen was het feit dat hij opteerde voor een geweldloze strijd!

                                                 

Daarom ga ik deze week de film ‘Ghandi’ bekijken. Deze film vertelt het verhaal van de geweldloze strijd van Ghandi om India te bevrijden van de Britse kolonisators. Ook de gevolgen van deze onafhankelijkheid komen uitvoerig aan bod in de film.

Met het bekijken van deze film wil ik een antwoord vinden op de volgende vragen:

-       Wie was Ghandi?

-       Waarom wordt hij als een groot voorbeeld beschouwd?

-       Hoe kon hij een zonder geweld de onafhankelijkheid van India waarmaken?

-       Welk invloed heeft Ghandi vandaag de dag in India en in de wereld?

Het verslag van deze film en de antwoorden op mij vragen zullen binnen enkele dagen op mijn blog verschijnen.

30-11-2009 om 16:53 geschreven door Meliha  

Heavy Metal in Baghdad!

Kort na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 kondigde de regering van George W. Bush de ‘Oorlog tegen het terrorisme’ aan. Het eerste doelwist was Afghanistan. Na de oorlog in Afghanistan volgde er de invasie van Irak, dit kan ook gezien worden als onderdeel van de strijd tegen het terrorisme.

In maart 2003 startte de ‘Irakoorlog’, onder leiding van de Amerikanen en de Britten. Samen met 47 andere bondgenoten vormden ze de zogenaamde ‘Coalition of the Willing’. Deze oorlog werd onder andere verdedigd met het argument dat dictator Saddam Hoessein een groot gevaar vormde voor anderen landen, omdat hij in het bezit zou zijn van massavernietingswapens. Saddam was niet enkel een wreed voor de buitenwereld, maar ook tegen zijn eigen bevolking. Zo schuwde hij niet om gifgas in te zetten tegen zijn eigen volk. Daarnaast zou het Irakese regime ook banden hebben met Al Qaida.

De aanval begint en binnen enkele weken lijken de Amerikaanse troepen heer en meester in Bagdad. Zo werden de standbeelden van Saddam neergehaald, afbeeldingen vernield of verbrand.

In december 2003 werd Saddam Hoessein gearresteerd in een onderaardse ruimte bij een boerderij. Na zijn proces in hoger beroep werd hij ter dood veroordeeld. Het vonnis werd voltrokken in Bagdad en Saddam werd op 30 december 2006 geëxecuteerd.

Saddam heerste als een dictator over het land, daarom werd het einde van zijn heerschappij als een nieuw begin voor Irak beschouwd. Irak leek klaar voor een politieke en sociale lente, maar uit de actualiteit vernomen we echter dat dit niet het geval was. De overgang van een ‘land met Saddam’ naar een ‘land zonder Saddam’ was niet zo evident als men dacht. Ook vandaag heeft Irak te kampen met vele problemen op politiek, economisch en sociaal vlak.

Irak ligt in het Midden – Oosten en voor een groot deel in en rond het stroomgebied van de rivieren de Tigris en de Eufraat. Het land grenst aan de volgende landen: Koeweit, Jordanië, Syrië, Turkije, Iran en Saoedi – Arabië.

In het land wonen verschillende bevolkingsgroepen; de belangrijkste zijn de Arabieren, de Koerden en de Iraakse Turkmenen. Dit zorgt ervoor dat het bestuur in dit land makkelijk verloopt. Onder de heerschappij van Saddam voerde hij een waar schrikbewind, waardoor er geen politieke oppositie was in het land. Tijdens zijn regime werden mensen die tot een andere bevolkingsgroep behoorden dan de zijne (hij was een Arabier) zwaar onderdrukt. Velen werden vermoord door middel van chemische wapens, daarnaast werden er mensen ook uitgebuit en verhongerd.

Natuurlijk kwam hier verandering in na de oorlog. Op 1 mei 2003 werd verklaard dat de oorlog over was. In Irak werd een stabilisatiemacht geïnstalleerd onder leiding van de Amerikanen. Dit betekende een nieuwe start voor de Irakese bevolking. Of toch niet?

Juist op dit moment begint de reportage van de twee Amerikaanse journalisten in Irak. Via een achterpoortje geraken Morettu en Alvi in Irak dat op dat moment in volle Amerikaanse bezetting is. Naar aanleiding van een artikel dat ze daarvoor hadden gepubliceerd in hun magazine bezoeken ze de enige heavy metalband in Irak. Acrassicauda, Latijns voor een gevreesde zwarte schorpioen,bestaat uit vier jonge gasten.

Deze vier jongens proberen hun dagelijks leven zo ‘normaal’ mogelijk te leiden, maar schreeuwen hun dagdagelijkse angsten uit met hun muziek. De reporters filmden er het hoopvolle verhaal van deze vier leden. Ze vertelden over hun droom: het maken van hun muziek zonder er voor te moeten vrezen! Heavy Metal wordt er immers beschouwd als een westerse genre en dus allesbehalve populair bij de Irakese autoriteiten. Vooral het dragen van een Slipknot – T – shirt, het hebben van lang haar, … zou het ‘einde’ kunnen betekenen voor deze jongens. Daarom hebben ze geen lang haar en dragen ze zulke T – shirts binnenshuis. Het enige wat ze niet kunnen opgeven is het spelen van heavy metal. Repeteren doen ze dan ook in het geheim in het computerwinkeltje van de bassist. Groot is hun oefenruimte niet, maar wel voldoende om even de situatie in hun land te vergeten. Daarentegen kunnen ze niet hetzelfde zeggen over het optreden. Deze doen ze nauwelijks, omdat de omstandigheden waarin ze leven dit niet toelaat. Toch brandt hun hart vurig voor heavy metal! Ze beschouwen het als een uitlaatklep voor alles wat ze meemaken. Ze benadrukken wel dat ze geen politieke boodschappen willen geven in hun muziek. Ze willen zich niet inmengen in een politieke discussie, omdat het niet hun keuze was wat er allemaal in het land gebeurde. Zo vermelden ze ook dat er eigenlijk geen problemen zijn binnen de verschillende bevolkingsgroepen, zoals vaak in de westerse media wordt beweerd. Zij hebben zelf geen problemen of iemand soenniet, sjiiet of Koerd is. Dit ‘probleem’ zou volgens hen door enkele mensen aangewakkerd worden om er voor te zorgen dat het land in chaos blijft verzeild.

Samen met de twee Amerikaanse reporters organiseren ze een concert in een klein lokaaltje in een hotel. Dit allemaal verloopt niet zo van zelfsprekend. Ze moeten toelating vragen aan vele instanties, onder meer aan de Amerikaanse soldaten die nog in het land zijn. Tot op het laatste moment dreigt hun concert niet door te gaan, maar dankzij de Amerikaanse journalisten gaat het concert toch door. Er komen heel veel heavy metal liefhebbers dit concert bijwonen. Achteraf zijn de bandleden zeer gelukkig en kijken vol hoop naar de toekomst. Hier eindigt dan ook het eerste deel van de reportage.

Nadien verbrokkelde Irak en er ontstonden gewelddadige opstanden. De twee reporters, die via e-mail nog contact hadden met de jongens, besloten om op het zowat bloedigste moment terug te keren naar Bagdad. Bij hun aankomst vonden ze niet de vier hoopvolle muziekanten terug; maar wel puin, geweld en een groep wiens materiaal samen met hun repetitieruimte werd gebombardeerd. Ondertussen waren er ook twee bandleden gevlucht naar buurland Syrië.

De jongens vertellen wat er tijdens deze 3 jaar is gebeurd. Ze spreken over hun angsten en de omgeving waarin ze moeten leven. Gedurende de reportages horen en zien we de bombardementen in Bagdad. Het lijkt een normale zaak geworden te zijn voor de mensen die er leven, toch vrezen ze elke dag opnieuw voor hun leven. De situatie na de val van Saddam heeft hun leven niet verbeterd. Eigenlijk is het leven in Bagdad meer en meer een chaos geworden. De mensen durven zolang het niet noodzakelijk is niet op straat te komen. Ze leven er elke dag met de angst om doelwit te worden van een of andere bomaanslag.

Aan het maken van heavy metal denken, dromen, … deze jongens nog, maar het lijkt onmogelijk. Buiten het feit dat ze hun muziekinstrumenten kwijt zijn, is er ook het probleem dat ze niet durven spelen. Sinds hun laatste concert, in 2003 georganiseerd door deze Amerikaanse journalisten, hebben ze niet meer opgetreden. Ze moeten elke dag zien te overleven en dus kunnen ze zich niet permitteren om muziek te maken.

Dit toont hoe onwaarschijnlijk het leven moet zijn voor deze mensen. Ze leven in een ‘vrij’ land, maar kunnen zich niet vrij bewegen, vrij zingen … vrij leven. Ze worden gedwongen om hun land te verlaten.

Zo komen de groepsleden van Acrassicauda via achterpoortjes terecht in Syrië. De twee bandleden die er al waren, zorgen ervoor dat de andere twee leden een onderkomen hebben in Damascus. Natuurlijk moet er bij het woord ‘onderkomen’ niet veel voorgesteld worden, want de ruimte waarin deze mensen moeten leven is erbarmelijk. Ze wonen in woningblokken met vluchtelingen uit Irak. Ze huren elk een klein kamertje zonder ramen of degelijke isolatie.

Dit deel van de reportage speelt zich af in buurland Syrië, waar de meeste Irakese vluchtelingen verblijven. De vluchtelingenproblematiek, die ontstaan is tijdens en na de oorlog in Irak wordt hierbij belicht. De VN VLuchtelingenorganistie UNHRC schatte in april 2007 dat er in het totaal 4,1 miljoen Irakezen ontheemd zijn door de oorlog in hun land. Van deze vluchtelingen zijn er 2 miljoen buiten Irak op de vlucht en 1,9 miljoen binnen Irak. Vandaag staat Irak ook in de top 3 bij het aantal asielaanvragen in België. Het is duidelijk dat de Irakezen zich niet veilig voelen in hun land en de meest onveilige acties ondernemen om uit hun land te vluchten.

                               
                            Grafiek: Aantal asielaanvragen per nationaliteit in België in 2009 (januari - augustus)
 

De Irakezen die in Syrië verblijven moeten natuurlijk ook werken. De Irakezen zijn met velen aanwezig in Syrië, waardoor ze als profiteurs worden gezien, die het werk van de Syriërs komen afpakken. Het vinden van werk lijkt geen probleem, omdat deze mensen bereid zijn elk werk die ze krijgen te aanvaarden. Het probleem is echter het geld dat ze ervoor krijgen. Ze moeten meestal 7 dagen per week werken en elke dag minstens 12 uren. Het loon dat ze krijgen is ongeveer 100 Dollar per maand. Toch klagen ze niet, want er zijn mensen die het slechter hebben dan zijzelf. Doordat ze zoveel uren moeten werken, hebben ze nauwelijks de tijd om aan muziek te denken.

Daarom arrangeren de reporters zodra ze in Syrië zijn materiaal zodat de groep een concert kan geven. De bandleden beloven elkaar dat als dit concert succesvol is ze verder zullen gaan, maar als er geen belangstelling is zullen ze hun liefde voor heavy metal opgeven. Het concert is een succes en de bandleden zijn gelukkig dat ze nog steeds voor hun droom kunnen vechten. Hierop laten de reporters weten dat als de groep een demootje opneemt, dat ze deze demo mee zullen nemen naar Amerika, om ervoor te zorgen dat ze hun muziek kunnen uitbrengen op een album.

 
                                   

Er wordt onmiddellijk een studiootje gehuurd en binnen enkele dagen neemt de groep enkele songs, die ze zelf hebben geschreven, op.  De bandleden zijn euforisch door het feit dat ze een demo hebben kunnen opnemen. Terug in hun kamertje praten ze over de weg die ze hebben afgelegd. Door Saddam hebben ze nooit hun muziek in het openbaar kunnen beleven. Door de oorlog, die ze nooit hebben gewild, hebben ze hun land moeten vluchten. Eens aangekomen in Syrië werden de Irakesen als profiteurs behandeld, die het werk van de Syriërs komen afpakken. Als laatste neemt een van de bandleden het woord, hij kijkt recht in de camera en maakt de kijkers uit voor het niet beseffen wat er allemaal gebeurt ver van hun bed.

Dit was het einde van de documentaire en voor mij de meest aangrijpende scene. De bandleden tonen hoe ze moeten vechten voor hun leven, hun droom, hun muziek, …De manier waarop de bandlid de kijker aansprak in de laatste scene, heeft me laten nadenken over alle mensen die omwille van de ene of andere reden op de vlucht zijn. Zij hebben er niet voor gekozen om te vluchten, zij zouden ook liever in hun eigen land willen leven. Maar als de ‘vrijheid’ van een mens wordt afgepakt en als deze persoon in wanhoop leeft, lijkt het vluchten naar een bestemming die je niet kent de beste oplossing.

Deze reportage is meer dan een muziekdocumentaire. Vele actuele onderwerpen zoals Irak, de vluchtelingenproblematiek, vrijheid, … worden door de ogen van mensen die het meegemaakt hebben weergegeven. Het zet je aan het denken en laat je vele vragen stellen over de oorlog, de vluchtelingen, het leven, …

Het is een aanrader aan iedereen die meer te wil komen over de huidige situatie in Irak en over de ervaringen van het gewone volk in Irak.

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:LocationIraq.svg

http://nl.wikipedia.org/wiki/Irak

http://www.fedasil.be/home/nationaliteiten

http://www.heavymetalinbaghdad.com/

29-11-2009 om 18:14 geschreven door Meliha  

2003 Irak – val van Saddam Hoessein. De dictator wordt na jaren van alleenheerschappij ten val gebracht door de Amerikanen. Dit zorgde voor veel vreugde en euforie bij de bevolking. Ze waren eindelijk ‘vrij’. De Amerikanen voerden een overgangsregering in om Irak voor te bereiden op een democratie. Vandaag 2009, ondertussen is het zes jaar geleden dat de Irakese bevolking is bevrijd van de dictatuur van Saddam, maar hoe ‘vrij’ is het volk in Irak?

Om een goed beeld te hebben van de huidige situatie in Irak en een antwoord te vinden op mijn vragen ben ik de reportage/film ‘Heavy Metal in Bagdad’ gaan bekijken op 5 november 2009.

                                           

In deze reportage volgen de Amerikanen, Morettu en Alvi, de enige heavy metalband in Irak, namelijk Acrassicauda. Gefascineerd door deze vier Irakese jongeren trokken Morettu en Alvi tussen 2003 en 2006 meerdere malen naar Irak. Ze volgen het leven van deze jongens in Irak tijdens en na de val van Saddam.

Het verslag van deze reportage en de antwoorden op mij vragen zullen binnen enkele dagen op mijn blog verschijnen.

http://zebracinema.be/film/heavy-metal-in-bagdad

22-11-2009 om 20:40 geschreven door Meliha  

De westers landen weigeren al jarenlang om de leiders van het militaire regime van Myanmar te ontmoeten. Hier bracht de Amerikaanse president Obama verandering in door Thein Sein (de leider van Myanmar) te praten tijdens een bijeenkomst. Obama vroeg Sein om oppositieleider Aung San Suu Kyi (ze leeft onder huisarrest) en andere politieke gevangenen vrij te laten en de onderdrukking van minderheden te beëndigen. Hieronder vind je het vervolg van dit artikel.

Het is belangrijk dat andere landen, vooral landen die iets te zeggen hebben op internationaal vlak, hun bezorgdheid uiten ten op zichte van landen zoals Myanmar. Enkel op deze manier kunnen ze druk uitoefenen om ervoor zorgen dat Myanmar stappen onderneemt om de schending van mensenrechten, onderdrukking van persvrijheid, ... aanpakt.

Obama ontmoet leider van regime Myanmar

De Amerikaanse president Barack Obama, die op rondreis is in Azië, heeft uitzonderlijk deelgenomen aan een bijeenkomst van de leiders van de tien ASEAN-landen, onder wie Thein Sein, de premier van Myanmar. Het is de eerste keer dat een Amerikaanse president een hoge vertegenwoordiger van het regime in Myanmar heeft ontmoet.

                                     

Het Westen heeft jarenlang rechtstreekse ontmoetingen met leiders van het militaire regime in Myanmar geweigerd wegens de erbarmelijke staat van de mensenrechten en de onderdrukking van de democratie in het land. Het was de eerste keer dat een Amerikaanse president zich in dezelfde ruimte bevond als de leider van het regime.

Volgens het Witte Huis heeft Obama ook rechtstreeks met Thein Sein gesproken. Hij heeft de regering gevraagd om oppositieleidster en Nobelprijswinnares Aung San Suu Kyi en andere politieke gevangenen vrij te laten en de onderdrukking van minderheden te beëindigen. Aung San Suu Kyi werd in 1989 onder huisarrest geplaatst door het regime

Washington besliste onlangs om opnieuw contacten aan te knopen met de militaire junta die momenteel aan de macht is in Myanmar, in de hoop om zo de democratisering in het land te stimuleren. Eerder van de maand brachten  twee Amerikaanse topdiplomaten een bezoek aan Aung San Suu Kyi. Het was het hoogste Amerikaanse bezoek aan het land in 14 jaar.

De VS benadrukt wel dat "de huidige sancties van kracht blijven tot er concrete vooruitgang geboekt wordt op het vlak van democratische hervormingen". Obama gaf wel al toe dat die sancties het leven van de gewone inwoners van Myanmar er niet makkelijker op maken.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.634878

22-11-2009 om 18:50 geschreven door Meliha