Vorige vrijdag ben ik naar een prachtige film gaan kijken: Ps: I love you. Echt een Girls-movie! Veel romantiek en DramaQueen scenes. Ikheb gehuild op het einde, en dat wil wat zeggen, ik huil namelijk niet zo makkelijk bij films.
Misschien een kort overzichtje:
Gerry en Holly zijn een alledaags koppel. Ze maken regelmatig ruzie en zijn het niet altijd eens met elkaar, maar dat lossen ze meestal op met een stomende vrijpartij Maar een jaar later gebeurt er iets verschrikkelijk. Gerry sterf aan een tumor en Holly blijft alleen achter. Na Gerry's begrafenis weet ze met haar eigen geen blijf. Ze beantwoord geen telefoons, was en afwas blijven zich opstapelen en ze komt de deur niet meer uit. Op haar verjaardag komen haar vrienden haar bezoeken. Ze hebben pakjes mee, maar ook de post. En bij de post zit.. een brief van Gerry. Er staat in dat ze een jaar lang elke maand een brief van hem zal krijgen. Zo krijgt ze elke maand een opdracht van hem, zoals naar Ierland gaan, karaoke zingen enz.
Hey iedereen. Hier ben ik weer, met een beetje tijd tussen de berichten.
Shoppe, wat een geweldig ding. Vrijdag ben ik met een vriendin naar Leuven geweest. Net de dag na de solden. De nieuwe collecties waren uitgestald, posters met min procenten weggehaald en mensen gaven weer meer uit. Ik had mezelf voorgenomen om nog wat van de nasolden te pakken te krijgen.Hier en daar nog wat korting. Het heeft niet mogen baten. Alles was weg. Grr. Het enigste wat is dus gekocht heb is een t-shirt en een giga zak met snoepjes. Daar gingen mijn voornemens. Zucht. Next chance: de zomersolden. Dan ga ik mij weer kunnen uitleven.
Mijn eerste bericht hier. Veel lezers verwacht ik nog niet . Maar laat ik me toch al maar eens voorstellen. Ik ben Sophie, 14 jaar en 1 m 65 cm groot. Ik woon in Haacht, een paar kilometer van Werchter. Ik hou van dansen, batminton en gedichten en verhalen schrijven. Zo dat was mijn voorstelling. Kort, maar genoeg vind ik. Meer weten? Ook ik heb een gastenboek :). Eigelijk weet ik niet goed wat je hier allemaal kan schrijven. Moet ik mijn leven hier uit de doeken doen? Of moet ik me toch maar inhouden? Misschien moet ik hier af en toe maar eens een gedicht posten, al denk ik niet dat iemand er iets aan zal hebben. Bij ons op school hielden ze namelijk een gedichtenwedstrijd. Ik dacht:"wow, dit is mijn kans om me te bewijzen." Maar we moesten ons gedicht schrijven om een paar tientallen minuten, in een drukke klassfeer. De ideale inspiratiebron. Of niet dan. En de titel moest Aarde zijn. "Een eitje" dacht ik eerst en begon vlijtig te schrijven. 5 gedichten ofzo had ik, maar van lage kwaliteit. Ik weet niet wat me bezielde. Ik heb vorig jaar veel complimentjes gehad van leerkrachten over mijn gedichten. En nu kwam er maar iets lagere school-achtig uit mijn pen. Mijn eerste is het dan maar geworden. Trots was ik er niet over. Maar ik bleef goede moed hebben. Tot vandaag. Eerste uur Nederlands. De uitslag. Er was iemand van onze klas gekozen. Eventjes borrelde er iets in me. Wie weet was ik het! Maar het mocht niet baten. 1 van mijn beste vriendinnen was het. Ik wist niet wat ik moest denken. Woede, verdriet, ontgoocheling, blijdschap voor haar? Ik heb haar maar gefeliciteerd. Ik heb de hele dag zo gewoon mogelijk gedaan, ook al bleef de gedichtenwedstrijd in mijn hoofd rondspoken. Mijn al dan niet aanwezig talent heeft een ferme deuk gekregen. Maar volgend jaar komt er nog 1. Wacht maar af school, volgend jaar een gedicht dat je nog té goed gaat vinden. Hoop ik. Maar ja, het glas is altijd halfvol.
Vorige vrijdag ben ik naar een prachtige film gaan kijken: Ps: I love you.
. Maar laat ik me toch al maar eens voorstellen.
