Eindelijk, dacht ze, eindelijk is de lente daar.  Of toch voor even want morgen zou, alweer, een grijs getinte weekdag zijn.  Niet zwart, niet wit, maar grijs.

Een boek, muziek, geknutsel en gedagdroom in de verte…

De ganse dag had ze gevuld, terwijl de zon voor ’t eerst sinds lang, over haar armen, bevrijd van winterharnas, een prikkelende warmte streelde.  Ze liet de zon de vrije loop, genoot van elke wandelende straal over haar neus, haar wangen, haar lippen en gesloten ogen.

Ze ademde de zon.

Ze zag de eerste vlinders, verbaasd dat ze er waren.

Ze luisterde naar vogels die opgewekt en enthousiast een lentelied bezongen, luidkeels alsof ze veel te lang het zwijgen waren opgelegd, geen enkele valse noot.

 En toen de avond viel, de vogels weer hun nesten vonden, besloop haar een benauwd gevoel van weemoed.

De nacht vouwde de zachte dag heel netjes dicht.