Deze blog is een verhaal van een prachtig project in een prachtig land. Het project is een bibliotheek waar culturele activiteiten worden aangeboden aan de kinderen. Deze bib is gelegen in een klein dorp genaamd Chaculá in Guatemala. Met een rijke, spijtig genoeg droevige geschiedenis, probeer ik met wat collega's, een simpel maar belangrijke bijdrage te leveren aan deze gemeenschap. Hier lees je alles over de activiteiten en waarom we die organiseren.
19-08-2013
week 7: 05/08 - 11/08
Deze week was hetzelfde
als de afgelopen weken, dus ga ik niet elke dag opnieuw overlopen. De kinderen maken eerst
hun huiswerk in de bib en daarna leren ze nieuwe spelen aan. Gelukkig, of spijtig
genoeg is er deze week niets speciaals gebeurt dat ik moet meedelen. Met uitzondering dat ik
zaterdag was meegevraagd door Dulce om naar het dorp van haar vriendje te gaan
om daar een wandeling door een natuurpark en een grot te maken.
Onderweg naar het dorp
viel het mij op dat de afgelopen weken, de hoeveelheid militairen in deze regio
drastisch is toegenomen. De spanning is dan ook te voelen onder de baan en
onder de lokale bevolking.
De overheid geeft als
excuus dat dit met de bedoeling is om het drugtrafiek wat onder controle te
houden. Terwijl iedereen het erover eens is dat dit een machtsvertoon is, om de
bevolking onder controle te houden. Het is zo dat de overheid weinig te zeggen
heeft in deze dorpen. Er is hier geen politie aanwezig. De dorpen leven
autonoom en helpen elkaar. Ik kan mij voorstellen dat dit zeer bedreigend
aanvoelt voor de huidige regering. De huidige president was dan ook een
hooggeplaatste militair tijdens de burgeroorlog tegen de lokale bevolking. De
spanning blijft bestaan of zou ik durven zeggen, blijft opbouwen. Door mijn gesprekken
met de lokale bevolking heb ik begrepen dat ze niet meteen staan te springen om
een nieuwe burgeroorlog mee te maken. De vorige was een immens bloedbad en
heeft ervoor gezorgd dat vele gezinnen moesten vluchten en het beetje dat ze
hadden moesten achterlaten.
Iedereen moest daarna
terug van nul beginnen (niet eenvoudig zonder startkapitaal). Iedereen is er ook over
eens dat de spanningen blijven opbouwen en als dit zo door blijft gaan dat er
een nieuwe burgeroorlog van gaat komen. Zelfs ik (die hier maar
enkele maanden heeft gewoond) voel duidelijk dat er op een sneltempo
veranderingen plaatsvinden. De hoeveelheid militairen in deze regio geven mij
een zeer onrustig en onveilig gevoel. Het is vreemd dat ik mij angstig voel
onder de militairen en de politie en mij volledig op mijn gemak voel bij de
lokale bevolking. Zou het normaal gezien niet andersom moeten zijn?
Ik vrees dat dit een
evolutie is dat niet alleen hier in dit klein deeltje van de wereld
plaatsvindt. We kunnen deze evolutie op dit moment aanschouwen in vele gebieden
op deze planeet. De overheid verstoort veel mensen hun rustig en vredevol leven
op dit moment. Waarschijnlijk uit angst om hun positie te verliezen. En dit is
het bewijs dat deze kapitalistische democratie niet werkt, waar dan ook in de
wereld.
Maar om terug te gaan naar
mijn wandeling en dorpbezoek:
Het was zeer interessant
om te zien hoe de natuur en het klimaat volledig anders was in dit dorp. Doordat dit een bergachtig
gebied is, vind je na elke bocht een andere biotoop. De mensen waren wel nog
steeds hetzelfde, heel open en verwelkomend. Met het beetje dat ze maar hebben
zorgden ze ervoor dat ze ons een verfrissing konden aanbieden bij ons bezoek. Het verbaasd mij steeds
opnieuw hoe de armsten onder ons de beste manieren hebben over het verwelkomen
van een gast. Dit is een ervaring die ik al in verscheidene continenten heb
mogen waarnemen.
Mijn les van de week?
Deze mensen hebben niet
veel geld maar ze hebben elkaar. Vandaag dat elke poort en deur hier altijd
open staat om mensen binnen te laten. Iedereen is welkom en dat voel je meteen
als je binnenkomt. De rijkere onder ons
hebben poorten en deuren met camerabewaking. Vreemd genoeg geeft dat niet
meteen een gevoel van verwelkoming, maar van argwaan.
Mijn wens van de week?
Ik hoop dat dit land niet
naar een nieuwe burgeroorlog afdruipt want ik weet wie daarvan de dupe gaat
zijn. Het zullen mijn kinderen van de gemeenschap zijn en hun families. Degene
die de touwtjes in handen hebben zitten veilig in hun gebarricadeerde huizen
vol met camerabewaking, met hopen geld, pionnetjes te verplaatsen.
Deze week is een
schoolvakantie voor de leerlingen.
In België betekent dit veel vrije tijd.
Voor deze kinderen betekent het: werken met de ouders.
Gevolg, de hoeveelheid kinderen die naar de bibliotheek kwamen deze week is
heel wat minder dan de afgelopen weken.
Maandag:
Normaal gezien geef ik Engelse les vandaag maar aangezien ik niet zoveel
leerlingen heb, schort ik de lessen op naar volgende week.
Vandaag spelen we gewoon wat gezelschapsspelen.
Daarna hebben we de
volledige bibliotheek grondig gekuist, om dan af te sluiten met een gezellige
horrorfilm.
Dinsdag: (zie foto 1)
Als creatieve activiteit
werken we vandaag verder aan de fotokaders.
Aangezien we vorige week
werden onderbroken door een zware regenbui hebben we toen niet veel werk
verricht.
Vandaag is dit anders. De
kinderen maakten zeer mooie kaders ter bescherming van de huidige fotos.
Woensdag:
Volgende week vertrek ik
voor een tijdje naar Mexico.
Ik ga naar San cristobal de las casas. Dat
is hier maar 5 uur vandaag.
Daar kan ik genoeg nieuwe
materialen aankopen voor de bibliotheek.
Vandaar dat we (dulce, ik
en anastasia) vandaag tesamen werken aan een lijst van materialen.
We hadden ook niet teveel
kinderen die naar de bibliotheek kwamen, dus had iedereen vrij.
Donderdag:
Sport en spel is het thema
van de dag.
Na hun huiswerk te hebben
gemaakt, waren we opweg naar het grasplein.
Eerst speelden we
spelletjes zoals:
1 2 3 piano, ook
wikkelde we de kinderen in een knoop waarbij 1 iemand ze dan uit de knoop moest
dirigeren. Daarna speelde we hun 2 favoriete spelletjes: capture the flag en
tussen 4 vuren.
Tot slot draaiden de
rollen zich om.
De kinderen leerden mij en
Anastasia een typisch mik-spel van hier, dat gespeelt wordt met knikkers.
Vrijdag:
Normaal gezien, engelse
les, maar opnieuw: deze week hebben we teweinig leerlingen om een deftige les
te geven. Vandaag gingen we meer voor literatuur, waarbij er een verhaal werd
voorgelezen en daarna een tekenwedstrijd werd georganiseerd.
Aangezien ik een maand weg
ben geweest in Mexico, was ik benieuwd of de bib ook zonder mij draait.
Ik ben pas vandaag
toegekomen (in de namiddag) in de gemeenschap, dus had ik geen tijd om mij voor
te bereiden op de Engelse les.
Toen ik de bib binnenkwam
(1 uur na opening) was ik helemaal verrast.
De bib heeft het niet
alleen overleefd zonder mij, maar is ook geëvolueerd.
Er waren verschillende
nieuwe creatieve werken aanwezig in de bib.
De bib was
gereorganiseerd, waarbij er speciaal een tafel aanwezig is voor de huiswerken
en een apparte kamer voor de georganiseerde spelen en activiteiten.
Ik moet eerlijk toegeven,
dat gaf mij een gerust hart.
Nu weet ik tenminste, dat,
wanneer ik wegga (vrij binnenkort) dit project blijft bestaan en blijft
bloeien.
De hoeveelheid kinderen
die de bib bezoeken is ook niet verminderd.
Vandaag hadden we een
totaal van 40 verschillende kinderen die de bib bezochten.
Iedereen was zeer blij mij
te zien, zeker de kinderen.
Ik voel me geslaagd in
mijn opzet.
Absoluut met dank aan de
warme inzet en vrijwilligers van de gemeenschap.
Dinsdag: (zie foto 2, 3 en
4)
Vandaag heb ik een groot
deel van de nieuwe spelen geïnventariseerd.
Dus het is de moment om
een gedeelte te delen met de kinderen.
Vandaag hebben we geen
acitiviteiten georganiseerd.
We waren de hele dag zoet
met het uitleggen van de verschillende spelen.
Ik heb spelen aangekocht
zoals:
Dammen,
Monopolie,
Verschijdene nieuwe
puzzels,
Bouwmaterialen (een soort
knex voor kleinere kinderen),
Wie is het,
Domino met rekenformules,
Memory,
Verscheidene kaarstpelen,
4 op een rij,
Bingo met woorden,
En met de nieuw
aangekochte dobbelstenen heb ik een aantal kinderen een vereenvoudigde versie
van 10 000 aangeleerd,
... .
We sluitte de dag af met
een feestje voor een uur. We maakten het activiteitenlokaal volledig donker en
speelden wat van hun favoriete plaatjes af. Het was echt hilarisch. 20 gasten
in een klein lokaaltje die volledig zot draaien. (ik ga eerlijk zijn, ik was
deel van die zotte kinders van mij op dat moment. Gelukkig was ik degene met
het fototoestel.)
Woensdag
Vandaag kunnen de kinderen
eindelijk volluit spelen. Gisteren hebben we vooral de spelen uitgelegd.
De grotere kinderen
speelden monopolie, 4 op een rij en 10 000.
De iets kleinere kinderen
waren vooral zoet met de bouwmaterialen, memory en de puzzels.
Ikzelf was vooral bezig
met 4 op een rij te spelen met een paar van mijn kinderen.
Op een gegeven moment werd
ik meermaals verslagen door enkele van mijn gasten.
Die kinderen zijn zo
getallenteerd, ze kennen het spel nogmaar een dag en verslaan mij.
Het was een dag vol
hyperactieve chaos totdat er een autobusje passeerde.
1 van de meisjes
schreeuwde naar Dayani (1 van mijn andere meisjes).
Haar kat was zojuist
overreden door deze collectivo (bus).
Het katje leefde nog toen
ik en Dayani er naartoe liepen. Het stierf in Dayani haar armen 10 minutjes
later. Het was vreselijk. De sfeer was meteen zwart.
Ikzelf heb het bevel
gegeven om de bib op te ruimen en te sluiten.
We moesten Dayani
bijstaan, het meisje had teveel verdriet en al de andere kinderen waren
volledig vanslag. Ik was / ben volledig vanslag.
De plek waar het katje
werd overreden was slechts 10 meter van de bib.
Meteen daarna begonnen
enkele mannen van de gemeenschap een drempel te bouwen.
Ik mag het niet gedroomd
hebben dat 1 van mijn gasten onder een auto terecht komt.
Doordat het zo dicht bij
de bib is, lopen er kleine kinderen de gehele tijd over en weer op die plek.
Ook zijn ze autos
helemaal niet zo gewoon. Deze avond ga ik een kaarsje opsteken voor Dayani en
haar katje.
Donderdag (zie foto 5)
Vandaag heb ik de laatste
spelen geïnventariseerd en aan de materialen van de bibliotheek toegevoegd.
Het is echt een plezier om
de enthousiasme van de kinderen te zien en te voelen.
De materialen die ik heb
aangekocht zijn voor verschijdene leeftijdscategorieën waardoor onze jongste (4
6) nu ook genoeg materialen hebben die hun stimuleren.
Vandaag heb ik mij vooral
geconcentreerd op die iets oudere kinderen.
Tot mijn genoegen zie ik
dat de kinderen met veel respect omgaan met de spelen.
Onze maandenlange strenge
drilling van: na elk spel ruim je eerst het spel op en neem je dan een volgend
spel, je plaatst het spel terug op zijn originele plaats.
Het is zelfs zo dat de kinderen
nu altijd por favor zeggen als ze iets aan mij vragen.
Ook al zijn het
activiteiten in de vrije tijd, toch vind ik het belangrijk dat er een bepaalde
vorm van disipline en respect aanwezig is. Respect voor hun
meedeleeftijdsgenoten, voor ons en voor de materialen.
Ook heb ik vandaag aan
Dulce (vaste vrijwilligster van de gemeenschap) gezegd dat zij de touwtjes in
handen heeft. Zij is momenteel degene die de verantwoordelijkheid en de
toekomstige besluiten neemt.
De reden waarom ik dit zo
vroeg al aan haar heb meegedeelt is omdat ik binnen enkele weken uit dit dorp
vertrek. Ik heb haar ook verteld dat ik een groot deel van de financiën aan
haar geef voor ik vertrek.
Met dit geld zou ze genoeg
moeten hebben om de dagdagelijkse verteringen te bekostigen voor ongeveer 9
maand tot een jaar. Met het overige (en hopelijk in september nog wat extra)
zal ik nog nieuwe materialen aankopen in Mexico. Die zal ik dan na verloop van
tijd, bij mijn volgend bezoek aan de gemeenschap, leveren.
Vrijdag
Vandaag heb ik me vooral
geconcentreerd op het aanleren van de tactische spelletjes aan de iets oudere
kinderen. Vooral 4 op een rij en dammen. Daarnaast heb ik nog meer kinderen het
spel 10 000 aangeleerd. Dit is een spel dat wordt gespeeld met dobbelstenen:
verschillende combinaties maken verschillende punten. Degene die het eerst 10
000 behaald is de winnaar.
Dit is al de vierde week dat we werken in een vaste structuur. De jongeren hebben het schema volledig door en weten ook dat ze nog steeds vrij zijn om te doen en laten wat ze willen.
Maandag was het opnieuw tijd voor de Engelse les. Nu waren er veel meer kinderen en jongeren geïnteresseerd. Ik had ongeveer een 20 tal leerlingen. Thema van de dag: Het alfabet. (zie bijlage) Eerst had ik een liedje gezocht dat niet eindeloos irritant klonk en de jongeren motiveerde om mee te zingen en op die manier te werken aan hun uitspraak. Dat was een succes. Ik had ook twee oefeningen gemaakt voor vandaag. Maar het belangrijkste was het spreken. Daar hebben we ons toch een tijdje zoet mee gehouden. Toen de les gedaan was, waren de leerlingen teleurgesteld. Ze vroegen na een uur en een half of de les al gedaan was. Het voelt wel goed om les te geven in de vrije tijd van de jongeren en dan te horen dat ze nog meer willen leren. Een mooie start van een mooie week.
Dinsdag begon ook zoals gepland. We waren de kinderen aan het helpen met hun huiswerk. Daarna speelden we wat gezelschapsspelletjes met hun, om daarna te starten met de activiteit van de dag. Aangezien de fotokaders (waar we vorige week aan begonnen waren) helemaal nog niet af waren, besloten we daar gewoon aan verder te werken. Op het moment dat we buiten alles klaar gezet hadden om te beginnen knutselen begon het te regenen. Normaal is dit geen probleem omdat ons koertje overdekt is. Maar dit was niet 'een beetje regen'. Dit was echt water gieten. Gevolg, het koertje begon onder water te staan. Zo vlug als we konden probeerden we alle stoelen en tafels binnen te zetten. Als snel viel er zodanig veel water uit de lucht, dat het in de bib begon te stromen. (Zie foto 1 en 2) De rest van de dag hebben wij (de begeleiders) en de kinderen om zijn toer, het water uit de bib en van de koer geveegd. De avond brak aan en het weer werd kalmer. Tijd om wat te lezen in een boek, wat verder te schrijven aan de blog, een serie te bekijken, ... . Deze avond was anders. Anastasia woont vlak achter het ziekenhuis (dus vlak achter 'waar ik' woon). Het was net donker en ze kwam langs om tegen mijn huisgenootje te zeggen dat we waren uitgenodigd voor eten, wat te drinken en naar muziek te luisteren met de vrouwengroep. Toen we toekwamen stond ons warm potje eten klaar, samen met een warme koffie en een fris pintje om alles door te spoelen. Ik zat aan een tafel met twee mannen van Nicaragua die een organisatie leiden, die fairetrade producten maakt met mensen uit arme gemeenschappen. Die mensen leveren ongelofelijk werk. De opbrengst van de verkoop wordt in die bepaalde gemeenschap gespendeerd. Zo werken ze regelmatig aan het verbeteren van de infrastructuur en het financieel ondersteunen van de educatieve instanties. Zij waren uitgenodigd om hun kennis te delen met de gelijkaardige organisatie hier in Chaculá. Toen kwam Nato (een muziekant die hier in chaculá woont) muziek spelen. Toffe avond maar wel wat lang voor mij. Ik spreek al de hele dag Spaans, tegen de avond heeft mijn brein wat rust nodig. Op dinsdagavond voelde mijn brein aan alsof het ging ontploffen.
Woensdag: (zie foto 3 en 4) Aangezien we de dag ervoor met een overstromingsprobleem zaten en ik van goeie bron heb vernomen dat zo'n weer niet uitzonderlijk is, hebben we besloten om het uitzicht van ons voortuintje een beetje te veranderen. Vandaag starten we aan het graven van een watervriendelijke greppel/gracht. De gracht loopt volledig rond de bib en gaat uiteindelijk naar de lagergelegen tuin achter het gebouw. Tegen het einde van de dag hadden we een greppel die volledig rond het gebouw liep, maar niet stevig genoeg was om te blijven bestaan. Tijdens het werken heb ik de kinderen getrakteerd op een drankje, en erna op een versnapering. In de avond ging ik gezellig een koffietje drinken met mijn collega's, mijn huisgenootje en de moeder van Dulce. Geleidelijk aan begin ik hier een sociaal leven te krijgen met enkele mensen, waardoor ik mij ook iets meer thuis begin te voelen.
Donderdag: (zie foto 5) Opnieuw een dag van graven. Mijn spieren waren al lekker stijf van de dag ervoor maar werden snel warm door het werk. vreselijke grond om te graven. Door de regen is het zand veranderd in een super stevig plakkerig soort klei en om de schep botste ik tegen een rots dak ik uit de grond moest sleuren. Gevolg, een moeizaam, langzaam werkje. Zelf met de hulp van de kinderen. Opnieuw trakteerde ik de kinderen op drinken. Vandaag: Cola.
Vrijdag: Neen geen Engelse les maar graven. Vandaag hadden we te weinig materiaal voor al de kinderen, dus ging ik met een Dayani (1 van mijn meisjes) van deur naar deur om te vragen of we hun schop mochten lenen. Uiteindelijk hadden we genoeg materiaal en begon iedereen opnieuw druk te graven. Het resultaat is er wel naar. De greppel is recht en diep. De aarde wordt gebruikt om de voortuin her aan te leggen. De rotsblokken worden gekuist en zullen gebruikt worden om een wandelpad mee te maken in de greppel. Spijtig genoeg geraakten we niet klaar met het werk. Vandaag kwam Dulce op het idee om een ander soort drankje voor de kinderen klaar te maken. Net iets gezonder. Gewoon wat water aan de kook krijgen, een sinaasappel pellen en in stukjes snijden, wat suiker en kaneel toevoegen en smullen maar. (zie foto 6 en 7)
Dus zaterdag en zondag en maandag van 10 - 12 nog wat graven en kuisen en stenen versleuren. Ik kijk ernaar uit om mijn rugspieren te kunnen laten rusten terwijl ik wat spelletjes aan het spelen ben met de kinderen, met uitzicht op een gestructureerde en functionele voortuin.
Maandag: Engelse les. Vandaag vond ik het belangrijk om alles wat we tot nu toe geleerd hebben te herhalen. Vandaar dat ik eerst een grote herhalingsquiz georganiseerd heb. Ook is het belangrijk dat de kinderen de geleerde woordenschat dagelijks kunnen zien. Vandaar dat ze tekeningen gemaakt hebben over elk woord. Later wordt dit opgehangen in het leslokaaltje van de bibliotheek.
Dinsdag: In de bibliotheek hangen enkele foto's op die Sophia in der tijd genomen heeft. Maar veel van de foto's vallen op de grond. We willen niet dat de foto's kapot gaan, dus heeft Dulce besloten om fotokaders met de kinderen te maken. Wat karton recycleren, gekleurd papier en figuurtjes en glitters op kleven en we hebben een mooie kader voor een foto.
Woensdag: Het is super mooi weer dus, sport en spel. Het valt me op dat redelijk wat kinderen van zichzelf vinden dat ze de beste zijn en altijd het voortouw willen nemen in een spel. Ook proberen ze allemaal zoveel mogelijk vals te spelen. Dit zijn zaken die we willen aanpakken. Bij tussen 4 vuren probeerde ik de jongeren te leren dat het veel meer vruchten afwerpt als je samenwerkt en passen geeft met de bal. Het was niet een succes bij iedereen, maar we hebben tijd om dit geleidelijk aan aan te leren. Om het vals spelen aan te pakken speelden we één twee drie piano. Ik en Dulce waren als begeleiders de scheidsrechters van dit spel. Iedereen die vals speelde ging sowieso terug naar start.
Donderdag: Anastasia is deze week niet de meest actieve begeleidster. Dit komt omdat ze een stuk van haar rechterbeen heeft verbrand. Normaal gezien is dit niet echt een probleem in België. Hier is dit een heel ander verhaal. De dag na het incident, was haar wonde zwart aan het uitslaan, haar vlees weg aan het vreten en haar been zat vol met vocht. Zelfs de meest simpele wonde hier is een drama. Alles geraakt geïnfecteerd. Zij neemt nu elke dag zware antibiotica om de bacterie op haar wonde aan te pakken. Ook komt ze elke dag naar het ziekenhuis om haar wonde te laten wassen en er nieuwe zalf op te smeren. Nu, door die wonde heeft ze vandaag gekozen om rustig een verhaal voor te lezen. Wat als literatuur activiteit zeker geslaagd is. Zelf voelde ik me vandaag enorm gecharmeerd door enkele van mijn meisjes: Rond 3 uur kwam een groepje van mijn vrouwenvolk naar mij met de vraag of ik mee wou gaan met hun. We gingen naar een huis van één van de meisjes. Dit is ook de eerste keer dat ik echt in een huis ga van iemand van de gemeenschap. De reden was dat de meisjes een dansje hadden ingeoefend en ze wouden dit heel graag aan mij tonen. Oh de schatjes. Na een tijdje kwam de vader een kijkje nemen. (we maakten nogal veel lawaai en plezier) Hij had er redelijk veel plezier in om mij te zien sukkelen om de danspasjes van de kinderen na te doen.
Vrijdag: Eind vorige week had ik enkele kinderen horen zeggen dat ze graag het alfabet in het Engels willen leren. Ik heb nogal veel moeilijkheden om de verlegenheid van mijn leerlingen weg te nemen en hun met een gerust hart Engels te laten proberen spreken. Het probleem is dat ze veel moeilijkheden hebben met het lezen van een woord en daarna het juist uitspreken van dat woord. Dus ik dacht, hoe beter ze de uitspraak van de letters (het alfabet) kennen, hoe beter hun lezen zal gaan. Ik had alles mooi voorbereid, een cursus opgemaakt en een Engelstalig liedje opgezocht over het alfabet. Toen ik de jongeren binnenriep voor de les, was het meteen duidelijk dat de les vandaag niet zou doorgaan. De jongeren hadden absoluut geen zin om op een stoel en binnen te zitten. Dus heb ik de les maar opgeschort naar volgende Maandag en hun de vrijheid gegeven om lekker verder te spelen met hun spelletjes.
Uitstapje: Vrijdag kwamen ook enkele jongeren (zie foto 1) naar de bib om een uitstap te organiseren. Ze nodigden mij, Dulce en Anastasia ook uit om mee te komen. Het enige wat geregeld moest worden was het eten voor de picknick. (zie foto 5) Dus zondagochtend om 7 uur stonden we klaar om op wandel te gaan. (zie foto 2) Bestemming: een waterval ongeveer 2 uur wandelen van Chaculá. Sinds deze week heb ik een nieuw huisgenootje, een Duitse vrijwilliger die werkt als dokter in het ziekenhuis waar ik verblijf. Ook zij (Fransisca) was mee. Ik werd op de uitstap opnieuw geconfronteerd met het gevoel van eenzaamheid. Anastasia woont in Spanje sinds haar kindertijd, Dulce is geboren in Chaculá en Fransisca spreekt goed Spaans doordat ze enkele jaren geleden in Zuid-Amerika heeft rondgetrokken, ook om te werken als dokter. Opnieuw ben ik de enigste die maar basis Spaans spreekt. Ik leer elke dag zoveel bij maar ik heb het gevoel: hoe meer ik leer, hoe meer ik besef hoeveel ik nog moet leren. Gelukkig was de natuur en de waterval genoeg om mij bezig te houden. (zie foto 3 en 4) Maar ik ben mezelf niet bij deze mensen. Ik ben bang en timide. Ik ben bang om niet te begrijpen wat ze tegen mij vertellen, ik ben bang om verkeerd begrepen te worden. Ik ben bang om opnieuw voor de zoveelste keer een vreemde pijnlijke stilte te veroorzaken omdat ik geen idee heb wat ze zeggen. Ik haat dit gevoel van hulpeloosheid. Ik voel mij zo dom. Meestal probeer ik mij zoveel mogelijk uit te sluiten, in een hoekje te zitten en te doen alsof ik druk bezig ben met rondkijken en denken. Ik doe alsof ik helemaal geen tijd heb om te praten. Gelukkig kreeg ik in de terugweg de kans om lekker mezelf te zijn. (Zie foto 6 en 7) Op de weg was er een dieper stuk van de rivier en een stuk rots om vanaf te springen. Vooraleer ik het goed besefte, sprong één van de jongeren van de rots met kleren en al. Nu dat is iets voor mij. Als snel smeed ik mijn rugzak naast de rivier en sprong ik achter hun met kleren en al. Lichamelijke uitdrukkingen is hetgeen waar ik het meest aan heb momenteel. Ravotten en spelen is op dit moment mijn sterkste taal. Eindelijk voelde ik me opgetogen en deel van de groep terwijl we elkaar nat maakten en ruwe gevechten hielden.
Later die dag ging ik naar de lokale bank. Ik kan hier geen geld afhalen, maar de persoon die in de bank werkt verkoopt ook vers gemaakte kaas. Hij is nogal praatgraag en meestal wil ik zo snel mogelijk weg omdat ik bang ben, maar niet vandaag. Ik zette mij neer op een stoel en we gingen aan de praat over: dat de gemeenschap de bibliotheek echt een prachtig project vindt, dat de ouders meer tijd hebben voor hunzelf overdag, dat de kinderen, als ze thuiskomen, uitgeput zijn en snel naar bed willen, dat de reden waarom de mensen van het dorp dit niet direct aan mij zeggen is omdat ze het gevoel hebben dat ik niet met hun wil praten, dat ik te timide ben, dat velen beseffen dat ik timide ben omdat ik bang ben hun niet te begrijpen, dat veel mensen hier met mij willen praten en mij willen uitnodigen bij hun thuis, dat ik al veel vooruit ben gegaan en dat mijn houding ook veranderd daardoor, dat het leven in deze gemeenschap helemaal anders is dan ik gewoon ben, dat elk huis hier in het dorp open staat voor iedereen om een kijkje te komen nemen en een babbelke te slaan. ook hebben we gepraat over de vooruitgang en de werkpunten van zijn neefje die naar de bib komt.
Dus, ja, het was een echt gesprek, een diep gesprek en dit in het Spaans. Ik heb nog heel veel te leren maar ik moet niet zo ongeduldig zijn, ik ga vooruit, hoe traag of snel dan ook.
Deze week was een examenweek voor de jongeren en kinderen, dus alles verliep een beetje anders.
Op maandag is het normaal gezien Engelse les maar we vonden het belangrijker de kinderen tijd te geven om in de boeken van de bibliotheek te snuisteren en te studeren.
Op dinsdag waren de kinderen sneller klaar met studeren dus ging de afwerking van de papier mache gewoon door. Het is belangrijk dat de kinderen hun fantasie gebruiken, dus we gaven ze een voorbeeld. De ballon van papier mache bekleden tot een varkentje. Sommige kinderen hebben uiteindelijk gezichten, andere varkentjes, vogels en vissen gemaakt. Een geslaagde afwerking.
Woensdag heeft Anastasia gewerkt rond literatuur. Daarbij heeft ze een verhaal voorgelezen. Daarna speelden ze een spel waarbij iemand een personage van het verhaal acteerde en in twee groepen moesten ze zo snel mogelijk raden wie het was. Spijtig genoeg werd de dag een beetje verstoord door een dronken man die hele tijd de bibliotheek wou betreden. Hier in de gemeenschap kijkt iedereen nogal slecht naar roken en drinken. De reden is dat, degene die alcohol hier aanraken altijd tot overdaad gaan. Er zijn hier 3 mannen die bekent staan om hun alcoholgebruik. Zelf had ik die persoon vorige week zaterdag aan een winkeltje tegengekomen. Hij was nogal eenzaam en irritant. Hij wou mij echt niet met gerust laten, tot gelukkig de vrouw van het winkeltje mij te hulp kwam. Nu het is woensdag en diezelfde persoon zag mij werken met de kinderen in de bibliotheek. Hij wou opnieuw een onverstaanbaar gesprek met mij aangaan. Ik vroeg hem om weg te gaan maar natuurlijk werkte dat niet. Anastasia hielp mij hem buiten te krijgen. Uiteindelijk was hij uit de bib, maar toen liet hij geitjes van Roca (de buur van de bib) los lopen. (iedere dag laten de mensen van chaculá hun dieren op verschillende plaatsen grazen. Op die manier blijft het gras overal kort en hebben de dieren vers gras binnen.) Uiteindelijk kwam het tot een gevecht met Roca en de dronken man en werden de dorpsopzichters gebeld. Dit zijn vrijwilligers die instaan voor de rust in het dorp. Als er iets gebeurt voeren zij die persoon in kwestie naar het politiekantoor van Gracias a dios. Gelukkig kwam het niet tot een arrest maar hebben ze de dronken man naar zijn huis kunnen brengen. Het was droevig om te zien eigenlijk. De dronken man was de hele tijd aan het wenen en zich aan het verontschuldigen voor zijn gedrag, maar hij ging maar niet weg. Ik kon echt leed en verdriet op zijn gezicht aflezen. Ik wou dat ik iets kon doen voor die persoon maar in de eerste plaats was de veiligheid voor mijn kinderen het belangrijkst. Ik voelde me echt als een super beschermende moeder.
Donderdag was het super mooi weer, dus we besloten om op het grasplein naast het ziekenhuisje wat teamspelen te doen. Altijd tof. De kinderen zijn zot van tussen 4 vuren en capture the flag. Met die 2 spelen waren ze uren zoet. Nu er waren wat jongeren die liever in de bibliotheek bleven om wat te tekenen en gezelschapspelletjes te spelen. Dus ik bleef achter in de bib om hun te vergezellen. Enkele jongens waren nogal gefascineerd door mij en vroegen aan mij of ze een knuffel en een foto mochten nemen. Na enkele weken ben ik hier nog altijd de aap in de zoo voor deze mensen. (zie foto 1) Na een tijdje kwamen wat kinderen in de bib naar mij om mij iets te tonen. Ze hadden schildpadden in hun hand dat ze aan de rivier gepakt hadden. Maar ik kon ze overtuigen om de beestjes terug in de natuur los te laten. (zie foto 2)
Vrijdag moesten de kinderen niet meer studeren dus hadden ze tijd voor de Engelse les. De jongeren kwamen ook een kijkje nemen. Het was een drukke dag voor mij. Zowel jongeren en kinderen in dezelfde klas. Nu het onderwerp van deze week waren de getallen en wat je allemaal kunt doen met getallen. Zo leerde ik hun de klok te lezen in het Engels. Ook rekenen en de leeftijden vond ik belangrijk. (zie bijlage voor mijn lesvoorbereiding)
Dit is de eerste week dat de schematische structuur van start gaat in de bibliotheek.
Dus, maandag was de eerste dag van mijn Engelse les. Natuurlijk start ik met de basis, dat vind ik de woordenschat van de familie en de introductie. In de bijlage vinden jullie de les die ik hiervoor opgemaakt heb. De gemiddelde leeftijd van mijn klas is ongeveer 9 - 10 jaar. De reden waarom we de Engelse les 2 dagen in de week aanbieden is omdat we het belangrijk vinden dat er een herhalingsles is over de geleerde woordenschat.
Dinsdag was het Dulce haar dag. Als eerste activiteit organiseerde ze het maken van papier mache rond een ballon. Vandaag is hebben we alleen maar tijd voor het ruwe werk. Volgende week komt de afwerking. (Zie foto 1)
Aangezien Anastasia voor haar vrijwilligerswerk in Ceiba (andere organisatie) enkele dagen vergaderd in Huehuetenango, hebben we op woensdag een vrije dag en op donderdag organiseerde ik en Dulce verschillende strategische teamspelen. Voorbeelden zijn dikke Berta en capture the flag. (Zie foto 2)
Voor vrijdag had ik enkele Engelstalige spelletjes gemaakt. Ik deelde mijn klas in 2 groepen: jongens tegen de meisjes, 10 per groep. Eerst speelden we een quiz, waarbij ik vragen stelde over de geleerde woordenschat van maandag.
Daarna liet ik de jongens memory spelen. De tekening op de kaartjes waren die van de familieleden + het Engelstalige woord voor die persoon, zoals nephew, son, grandfather, ... . Als de jongeren een kaart omdraaiden moesten ze het woord voorlezen.
De meisjes speelden een soort 'wie is het' spel. Ik had grote kaarten gemaakt met de tekening van het familielid, de meisjes mochten informatie geven over die persoon in het spaans, maar moesten de Engelstalige benaming raden. Voorbeeld: Iemand nam de kaart van grandmother. Die persoon legde uit: het is de moeder van mijn moeder. Degene die het snelst grandmother raadde kreeg de kaart. De bedoeling was om zo veel mogelijk kaarten te verzamelen.
Al de aankopen van het project worden bekostigd met Belgisch
geld.
Meerbepaald helpen mijn vrienden, kennissen en familie mij
door het inzamelen van geld.
Enkele vrienden organiseren feestjes en geven vuurshows op
die feestjes om geld in te zamelen, de familie verzameld materialen om dan te
verkopen op rommelmarkten.
Ook is de helft van het budget tot stand gekomen door vrije en
gulle giften.
Waar wordt het voor gebruikt?
U heeft waarschijnlijk reeds de doelstellingen van het
project doorgenomen.
Om die doelstellingen te bereiken gebruiken we graag
verschillende methodieken.
Die methodieken kosten tijd en geld.
Op regelmatige basis zorg ik voor het aankopen van:
Is meteen ook de reden waarom ik besloten heb om een pauze te nemen in mijn reizen. Ik geloof met volle passie in het belang van dit project.
De situatie voor het bestaan van de bib was dat de kinderen zeer weinig materialen en activiteiten ter beschikking hadden om hun te stimuleren. Gevolg: vele kinderen/jongeren hebben problemen met vrij eenvoudige logische oefeningen. Specifiek is het moeilijk voor hun om strategisch te denken, linken te leggen en hun fantasie is vrijwel onbestaand. Dit heeft directe gevolgen tot hun schoolcarrière en hun verdere leven. De meeste volwassenen in dit dorp kunnen amper eenvoudige rekenoefeningen oplossen. In de lokale winkeltjes hier kost het de mensen een minuut de tijd om 3 + 11 te berekenen.
Dit heeft zeer zeker niet te maken met het gebrek aan intelligentie. Ik geloof ten sterkste dat dit hoofdzakelijk komt door het gebrek aan stimulans.
Nu, hoe kunnen we een steentje bijdragen tot dit probleem voor de volgende generatie?
Iedereen herinnerd zich nog zijn kindertijd, stil zitten aan de klasbanken was niet mijn favoriete bezigheid. Dit zijn ook kinderen net als jij en ik ooit waren. Wij willen deze kinderen na hun schooltijd niet opnieuw achter klasbanken laten zitten. Eerlijk gezegd, dat zou helemaal niet werken. Ik als sociaal cultureel werker heb in mijn weinige ervaringen tot nu toe gemerkt dat ik de beste resultaten behaal wanneer ik de kinderen en jongeren hun volle interesse weet op te wekken. Eén van de beste methodieken om dat te bereiken is aan de hand van sport en spel.
Een voorbeeld:
Ik heb gemerkt dat de kinderen hier moeilijkheden hebben met visuele inbeeldingen. Iets dat ze niet zien, is zeer moeilijk voor hun om in te beelden dat het er is. Omgekeerd ook: iets dat ze weten dat er is, is moeilijk voor hun om er een verbeelding op te plakken. Mijn collega 'Anastasia' kreeg een vlakke schoolmuur ter beschikking van de directeur om er een schilderwerk van de maken, met de kinderen. Zij stelde de vraag aan de kinderen om tekeningen op papier te maken met als onderwerp 'hun cultuur en geschiedenis'. Dit was onbegonnen werk. De kinderen konden geen beeld aan hun leven koppelen. Nu, in de bibliotheek proberen we dit imaginaire te stimuleren. Dit kan op eenvoudige manieren, bijvoorbeeld door het maken van puzzels. De kinderen zien een puzzelstuk en ze moeten zich inbeelden welk van de andere puzzelstukken een visueel vervolg kan zijn op dat wat ze in hun hand hebben. In het begin was het een ramp. Maar na intense begeleiding beginnen de kinderen dit onder de knie te krijgen. Ook organiseren we activiteiten waarbij de kinderen een bestaande zwart/wit tekening overtekenen, daarna moeten de kinderen zelf beslissen welke kleuren passen bij het onderdeel van de tekening. Deze week ben ik begonnen met het tonen van voorbeelden van tekeningen die ik gemaakt heb, uit mijn fantasie. Ik legde de kinderen een gevoel uit en toonde hen de tekening. Op die manier leg ik de link tussen een gevoel, een idee, een fantasie en een beeld.
Een ander voorbeeld, is het spel 'Uno'. De kinderen en jongeren worden steeds beter in het spel omdat ze linken beginnen leggen tussen de kaarten en hun gevolg. Ze beginnen op een strategische wijze gebruik te maken van hun kaarten.
Het doel:
Dagdagelijks:
- Is de kinderen in een gecontroleerde omgeving entertainen. - Terwijl profiteren van de gelegenheid om hun belangrijke levenslessen en technieken aan te leren. (Natuurlijk aangepast aan de noden van de cultuur en gemeenschap) - Op die manier leren de kinderen met iedereen spelen en werken. Dit is noodzakelijk aangezien dit een kleine gemeenschap is en hoogst waarschijnlijk blijft iedereen hier naast elkaar wonen/leven/werken voor de rest van hun leven. - Ook hebben de ouders in de namiddag meer tijd voor zichzelf en hun werk. In de avond zijn de kinderen rustiger en gaan eenvoudiger naar bed. (Deze doelstellingen valt zeker niet te onderschatten. Veel van deze gezinnen hebben te maken met agressie en mishandeling. Vooral door teveel stressfactoren zoals een te jong geforceerd huwelijk, teveel kinderen, ziekte, armoede, dronkenschap, verloren oogst, ... .) - De jongeren hebben we niet meteen als doelgroep, maar toch willen we iets voor hun betekenen. Daarom krijgen de jongeren de bibliotheek in het weekend. Zij organiseren activiteiten, zorgen zelf voor de materialen (natuurlijk betaald door het "genereuze België") en zijn verantwoordelijk voor de opkuis. Je kan het vergelijken met een jeugdbeweging. - Tot slot willen we met de bibliotheek iets betekenen voor de gemeenschap. Daarom organiseren we activiteiten zoals: de afvalopkuisdag.
Op lange termijn:
Het is niet mijn bedoeling om het project afhankelijk te maken van westerse hulp. Ik werk hier nu en wil werken aan een standvastig en stabiel bestaan. Na een maand of 6 wil ik afstand kunnen nemen en weten dat het project blijft bestaan. Het moet gedragen worden door de gemeenschap en zijn vrijwilligers. Gelukkig draag ik het project niet meer alleen, maar werk ik elke dag samen met een lokaal meisje dat afgestudeerd is als leerkracht maar geen werk heeft, genaamd Dulce. Samen met wat hulp van Anastasia kunnen we de kinderen elke week verscheidene activiteiten aanbieden.
Het belangrijke nu, is de kinderen uitermate respect en verantwoordelijkheid aanleren voor de materialen. Na enkele maanden zal ik vertrekken, als er financiën overblijven lever ik dit aan mijn collega voor de bib. Maar uiteindelijk zullen die financiën ook verdwijnen. De meeste creatieve activiteiten proberen we te organiseren met afvalrecyclage. Dat op zich is niet genoeg, iedereen moet zoveel mogelijk zorg dragen voor de materialen. Niets stelen! Hoe aanlokkelijk het ook is voor een kind dat nooit iets heeft gehad buiten wat steentjes en een stok. Hun doen begrijpen dat, als ze allemaal een spel stelen, dit uiteindelijk zal leiden tot het sluiten van de bibliotheek. Dan heeft elk kind misschien een spel in hun handen maar kunnen ze met niets anders meer spelen. Nu hebben ze elk spel, voor zolang ze maar willen.
Toch blijft mijn zorg over het financiële gedeelte bestaan.
Een jonge vrouw van 21 jaar. Hier in Chaculá geboren. Heeft gestudeerd voor leerkracht maar heeft geen job. Toch heeft ze een levendige passie voor kinderen en jongeren. Daarom heeft ze besloten als voltijdse vrijwilliger te werken in de bib.
Zij staat vooral in voor de motorische, technische en creatieve ontwikkeling van de kinderen. Daarom organiseert zij elke dinsdag creatieve handvaardige activiteiten.
Medewerker 2: Anastasia (zie tweede foto)
Zij is een Spaanse van 23 jaar die voor een organisatie genaamd Ceiba werkt. Ze doet dit als vrijwilliger en organiseert onder andere vrouwenactiviteiten voor de gemeenschappen hier in de buurt. Op haar vrije dagen helpt ze mee in de bibliotheek.
Zij is vooral verantwoordelijk voor het opwekken van interesse voor literatuur, om op die manier de kinderen beter te laten lezen en schrijven. Daarom organiseert zij op woensdag en donderdag literatuuractiviteiten, gecombineerd met sport en spel.
Medewerker 3: Lindsay Nimmegeers (zie derde foto)
Dit ben ikzelf. Ik ben een 24 jarige sociaal werker, die besloten heeft wat van de wereld te zien en hier en daar wat kennis en vaardigheden te delen. Door toeval en omstandigheden ben ik in contact gekomen met een Belgische sociaal werker in spé die haar laatstejaarsstage in Guatemala doorbracht. Deze vrouw: Sophia Ledegen is meteen ook de oprichtster van dit project. Ik heb haar taak overgenomen en besloten het project verder uit te bouwen.
Ik ben verantwoordelijk voor de financiële kant van het verhaal en het algemene runnen van de bib. Daarnaast organiseer ik op maandag en vrijdag Engelse lessen in de bib. Het doel is om de kinderen basiswoordenschat bij te brengen, aangezien zeer veel mannen uit deze regio een paar jaar naar Amerika gaan om te werken. Ik wil hun wat voorbereidende bagage meegeven. Dit gebeurt spelenderwijze, waarbij ook aandacht besteed wordt aan de overige doelstellingen voor de kinderen.
P.S.: ik en Anastasia zijn geroosterde mieren aan het eten op de foto's. Een lokale delicatesse.
