De volgende stap in het proces. Na veel praten en overwegen toch naar de chirurg. Het gesprek begon al goed: "Mevrouw, we weten allebei dat je teveel weegt dus ik ga het u niet aandoen om weer op de weegschaal te gaan staan." Dank u dokter, amaai nu voel ik mij echt goed. Na het gewoonlijke gesprek krijg ik een hele hoop verwijsbriefjes, één voor de cardioloog, één voor de longspecialist, één voor de psycholoog, één voor de maag-en darmspecialist. Allé vooruit we weten wat te doen de komende 3 weken, want de assistente van de dokter laat er geen gras over groeien, maakt direct voor mij al de afspraken met de desbetreffende dokters. De volgende afspraak met de chirurg is voor 6 augustus, dan ga ik weten wat de uitslagen van de onderzoeken zijn en of de chirurg de operatie goedkeurd. Met de tranen in mijn ogen en een serieuze krop in mijn keel vertrek ik die dag naar huis, eigenlijk kwaad op alle mensen die mij ooit gekwetst hebben, op slanke mensen omdat zij het figuur hebben dat ik wil en dan durven zagen tegen MIJ over een kiloke of 2 dat ze teveel wegen, ze moesten eens weten! Laat hun eens 2 dagen wisselen met mij of iemand anders met overgewicht! Maar nog het meeste kwaad ben ik op mezelf :( En boos zijn op jezelf is een akelig gevoel, kwaad omdat ik niet eerder heb ingegrepen, kwaad omdat ik de moed niet heb om tegen mezelf NEE te zeggen, kwaad omdat ik dit ook mijn kinderen en Filip aan doe, kwaad omdat ik het zover heb laten komen, kwaad, kwaad kwaad!
