We zijn vanmorgen met de trein van Fukuoka naar Nagasaki gereisd. Een treinreis in Japan is anders dan bij ons, bijvoorbeeld: de trein van 9.15u vertrekt om 9.15 u !!!! Dat kunnen we ons in België niet voorstellen. We hadden op voorhand een ticket waarop alle informatie staat: naam van de trein, traject, wagen nummer en zetelnummers. Op het perron staat het nummer van je wagon aangegeven en daar is een gele lijn getrokken; alle passagiers staan netjes achter mekaar op die lijn, en niemand kruipt voor. Er staat ook een man klaar om de trein te kuisen; als de trein binnenkomt groet die man met een grote buiging. Als iedereen afgestapt is, gaat hij aan boord, wij moeten nog wachten. Alles is gepoetst 2 minuten voor het vertrek, iedereen stapt rustig in en op het juiste moment vertrekt de trein. We hebben ruime stoelen en heel veel beenruimte...het is echt een plezier om zo te reizen.

Aangekomen in Nagasaki nemen we de tram naar ons hotel; ook dat is een nieuwe ervaring. De trams zijn meer dan 50 jaar oud (volgende blog krijg je een foto), heel klein en ze zitten dan ook tjokvol. In een hightech land als Japan verwacht je automatische betaling, maar hier dus niet; je moet bij het uitstappen bij de bestuurder betalen, m.a.w. als je achteraan in het trammetje staat, moet je door de mensenmassa naar voor dringen om uit te stappen. Maar met een beetje hulp van een jongedame die een beetje Engels sprak, is het gelukt.

Ons hotel is OK, alleen is de kamer piepklein, zoals bijna overal in Japan waar gewoekerd wordt met bouwgrond

Ons hotel ligt vlak bij de ingang van Chinatown, die van Nagasaki is de oudste van Japan (sinds 17de eeuw). We wandelen er door en snuiven de sfeer. Er lopen heel veel kinderen rond (school uitgegaan ? schoolreisje ?) en ze zijn allemaal in uniform.

Later gaan we in de richting van Dejima. Dat was in de 17de eeuw een eilandje waar de Nederlanders een enclave hadden. Omdat ze veel zaken deden met Japan, kregen de Nederlanders de toestemming om zich daar te vestigen als coördinatiecentrum van de handel. Ze mochten het eiland wel niet verlaten. Nu is er een soort openlucht museum met een maquette van hoe het er toen uitzag, en men is bezig de oude (nog bestaande) huizen te renoveren of terug te bouwen in de oorspronkelijke staat. We hadden al wat gelezen over de geschiedenis van de handel tussen Nederland en Japan, en het is interessant dit nu allemaal te zien. We hebben er lang rondgelopen !

En zoals jullie allemaal weten, ben ik fier een halve Nederlander te zijn !

En ik dacht dat een bonzai altijd klein was ???

Tenslotte zijn we naar Dejima Wharf gegaan, een aangename plaats aan het haventje. Er ligt een statige driemaster en vele plezierbootjes, en langs het water zijn er tientallen restaurantjes met leuke terrassen. We hebben weer genoten !