Hélabakes allemaal,

Onze laatste zondag in Polokwane – Vaalkop – Pax college zit er bijna op. Deze morgen rond half 9 hoorde ik Noëmi alweer opstaan. Maar deze meid vond dit toch echt wel te vroeg voor een zondagmorgen. Ik besloot dan ook maar beetje egoïstisch te zijn en nog een groot uur in mijn bed te liggen. Normaal gaan we de zondag op uitstap, maar nu was er niks speciaal gepland dus ook tijd om eens wat langer in mijn bedje door te brengen.

Op mijn gemakje opgestaan en gaan ontbijten. Na het ontbijten besloten we om toch eerst nog beetje te werken voor stage. Inderdaad ook niet echt wat ik op een zondag zou plannen, maar aangezien we gisteren niet teveel hadden gedaan en we morgen wel een laatste sessie met skills moeten voorzien was het meer van moeten dan van willen. Ook effe gebrainstormd over wat er voor de rest nog allemaal moet gebeuren. We zullen er normaal wel mooi geraken denk ik.

Na het middageten was het tijd om wat kleren uit te wassen. Aangezien we de komende dagen naar Klerksdorp vertrekken en we daarna niet zoveel tijd meer hebben besloten we om nu alles wat als vuile was kan worden beschouwd eens onder handen te nemen (letterlijk en figuurlijk). En amai, bij mij wast weer bergje en blijkbaar heb ik zodanig hard geschrobd dat ik zelfs een stuk vel van mijn pink heb weten weg te wrijven. Na een goed uurtje wasdames gespeeld te hebben tijd voor een ijsje en een cola. Nog wat zitten noteren en bespreken over stage en dan gaan zien of de machine onze kleertjes had gespoeld. En ja hoor, eerste lading kon worden opgehangen in de zon en volgende lading werd in gang gezet. Nu besloten we om een wandelingske te maken opzoek naar apen. Normaal zou er een familie moeten zitten aan de rivierbedding. We waren nog nooit voorbij de omheining van de boerderij gegaan maar nu zouden we toch nog op ontdekkingstocht gaan. Met sandalen en een korte broek leek dit niet zo slim, maar we beten door. En het was de moeite. Jammer genoeg geen apen gezien of gehoord, maar het uitzicht die we te zien kregen maakte veel goed. We stonden midden in de lege rivier. Precies een woestijn! Zalig en echt niet onder woorden te brengen. Hebben paar foto’s getrokken maar deze foto’s zullen nooit kunnen voldoen aan het beeld en de stilte die erbij hoort. Echt zalig. Een stukje gewandeld door deze zanderige bedding en dan tijd om terug de omheining te zoeken zodat we de weg naar Pax terug vonden. We verlieten de woestijn voor het bos, of beter oerwoud. Best grappig! Uitkijken voor stekkers (want alle planten en bomen hebben hier ferme doornen om zich te beschermen). Een grote vogel schrok op en vloog snel weg vanuit een boom (ik vermoed dat het een uil ofzo was). Een kreet omdat er één of ander beest over mijn voeten liep. Maar veilig en wel de omheining gevonden en terug richting Pax kunnen keren. Hier toegekomen bleven we nog even mooi aan de andere kant van het hekken staan aangezien de koeien net werden binnengebracht. En aangezien de koeien hier nogal ferme hoornen hebben ben ik daar niet zo happig op.

Onze was gaan bekijken en ook deze tweede lading was klaar. Deze kon allemaal mooi de droogkast in. Cakeje meepikken en naar onze werkkamer. Dus nu blogje aan het schrijven. Straks wast binnenhalen en opplooien en dan deze avond zakje voor morgen klaarmaken! Ik vermoed dat jullie dus 2 dagen geen nieuws zullen krijgen van mij! Maar woensdagavond zal ik normaal wel weer paraat zijn en dan kan ik jullie nog een weekje entertainen met mijn verhalen om dan het wijde land hier in te trekken.

Dikke knuffel

21-09-2008 om 17:40 geschreven door Sharonneke  

20-09-2008 om 21:12 geschreven door Sharonneke  

Vandaag zal ik eens vroeg een berichtje nalaten. Waarschijnlijk zullen er op zaterdagavond wel niet zo heel veel trouwe lezers zijn. Dit is nu ook eenmaal een avond waarop ik iets anders zou doen. Maar voor die paar nieuwsgierige zielen hier een kleine terugblik op mijn dag.

Deze morgen eens wat langer geslapen. Hadden geen wekker gezet, maar rond half 9 hoorde ik Noëmi al door de kamer sluipen naar het toilet en iets later probeerde ze een douche te nemen. Inderdaad proberen, want het waterstraaltje wou niet echt mee, maar het is haar toch gelukt. Iets na 9 besloot ik dan ook maar uit mijn bedje te kruipen.

Rond half 10 slenterden we richting de eetzaal voor de dagelijkse pot cornflakes en mijn eerste banaantje van de dag. Ik zat al te wachten op Joyce haar zinnetje “Oh you’re so late!!”, maar nee hoor,  toen ze binnenkwam en ons zag zitten kwamen er enkel een grote zucht en daarna de vraag hoe het met ons ging. Ze begint de westerse uren van uit ons bed te rollen dan misschien toch nog gewoon te worden.

Na dit heerlijke ontbijt was het tijd om eindelijk mijn stageverslag aan te vullen. Door het gepruts aan de producten stelde ik dit nu toch al lang genoeg uit en ik wou dit voor het eten afkrijgen. Natuurlijk eenmaal de pc opgestart is begin ik eerst te prutsen met mijn mails, gevolgd door een lange chatsessie met Jasmien waardoor toen het 12u was en lunchtijd ik nog niet helemaal klaar was. Na het eten dit dan toch nog even vlug komen afwerken en even een middagdutje gedaan. Kan echt deugd doen vind ik. Na mijn schoonheidsslaapje Noëmi gaan zoeken die op het terras zat en toen besloten we om samen naar Chocolate te kijken. Natuurlijk hoort daar een heerlijke verse warme chocomelk bij en eenmaal in de zetel geploft met dit heerlijke drankje was ik er klaar voor. We hadden echter problemen met de tv. Is hier ook zo met satelliet en ermee werken is niet onze sterkste kanten. Wat rare kaders, waardoor we even niet goed wisten wat te doen, verschenen maar geen teken van Johnny Depp of Chocolate. We hadden als bij wonder van deze keer wel de filmzenders te pakken en als we nog een halfuurtje geduld konden uitoefenen zouden we naar de spannende Flightplan met Jodi Foster kunnen kijken. En dat hebben we dan ook maar gedaan. Heeft mij echt deugd gedaan, zo eens middagje voor tv hangen met een goeie film! Zalig niks doen.

Ondertussen hebben we broeder Johan al gezien en binnen een uurtje (rond 18u) vertrekken we naar ’t stad om iets te gaan eten. Rina voelt zich niet zo lekker en zij gaat niet mee, maar broeder Luc zag dit ook wel zitten en hij zal ons gezelschap aanvullen. Ik heb dus geen idee hoe laat het zal worden, want met de broeders hier weet je nooit. Hoop dat gezellig avondje uit wordt met een lekker etentje maar daar breng ik jullie dus misschien vanavond nog en anders morgen van op de hoogte.

Nog een super weekend toegewenst allemaal! Ik probeer er hier in ieder geval van te genieten want normaal gezien is het ons laatste weekend hier op Pax.

20-09-2008 om 17:12 geschreven door Sharonneke  

Good evening everybody,

Het is de eerste keer dat ik zo laat nog iets op mijn blogje moet posten. We zijn namelijk blijven hangen bij broeder Johan toen we rond 20u onze eindproducten van de stage gingen overhandigen. Jaja, jullie lezen het goed, de eindproducten zijn af, finito, finish, geprint en mooi gebundeld!

Deze morgen moesten we eerst nog paar dingen rechtzetten ivm de opruimactie van de jongens. Heb gevoel dat wij ons hier mooi belachelijk hebben gemaakt en naar de pijpen van die jongens hebben gedanst zonder enig resultaat, maar dat is dan weer een goeie ervaring om op te reflecteren in stageverslag denk ik dan maar. Dit stageverslag moet ik trouwens dringend eens aanvullen, maar gelukkig staat het weekend voor de deur en heb ik daar dan normaal wat meer tijd voor. Na deze rechtzetting was het tijd voor lesje met skills. Het was aan Benedict en Cathrine hun beurt om aan microteaching te doen en wij konden weer observeren en hen van de nodige commentaar voorzien. Vind het toch nog steeds raar om zo “opmerkingen” te geven over hun manier van lesgeven terwijl ik zelf zo goed als geen ervaring heb, maar bon. Ik denk wel dat ze er iets van zullen geleerd hebben.

Na de les het terras gaan opzoeken voor een welverdiend glaasje fris water en ondertussen wat beter kennisgemaakt met onze gast uit Zambia. Devert ofzoietske is zijn naam, hij is 23 jaar oud (maar ziet er naar mijn gevoel toch echt paar jaar ouder uit) en het is een babbelgat meer dan veel. We kunnen het dus wel vinden met elkaar. Hij is nog geen broeder, maar is hier om te zien of het hem zou aanstaan om broeder te worden. Als ik mijn mening moet geven denk ik niet dat hij echt het type is om broeder te worden, maar ja. We hebben hem ook proberen vragen waarom nu zo een jong iemand voor het broederschap kiest, maar ik vond het moeilijk om te begrijpen. Ga hier dan ook niet over uitwijken zodat er geen foute dingen worden gezegd.

Tis vrijdag, dus de lunch was weeral vis met frietjes. En na de lunch nog even kort zitten babbelen met Devert (ik ga hem maar zo blijven noemen) over de verschillen met Zambia en Zuid-Afrika enzo. Noëmi loopt nog steeds niet goed en zij heeft haar dan eventjes op haar bed gelegd terwijl ik mij volledig heb gestort op het eindpakket van de computerlessen. Dit heeft opnieuw iets meer tijd in beslag genomen dan gedacht, maar ik ben terecht trots op de producten!

Deze avond na het eten zijn we dan het computerpakket gaan printen en alles gaan binnenstoppen op het appartement van broeder Johan. Daar zijn we dus iets langer in de comfortabele zetels blijven plakken dan voorzien waardoor mijn blogje vandaag dan ook iets later dan anders op het wereldwijde net verschijnt.

De plannen voor morgenavond zijn misschien uit eten met Rina en broeder Johan. Hij stelde ons dit voor en aangezien ik zeker niet mee uitga met Baby en de bende zie ik dit alternatief natuurlijk veel meer zitten. Echt meer iets voor mij! En ook Noëmi begint al te twijfelen, zeker omdat ze nog last heeft aan haar maag. Dus misschien dat onze avond toch nog dezelfde invulling zal krijgen en we nog steeds als een soort tweeling ons Zuid-Afrika verder zetten.

Dus ik weet niet of ik morgenavond de tijd nog ga hebben om verslag uit te brengen en anders krijgen jullie het zeker dubbel en dik te horen op zondag!

Kusje

19-09-2008 om 22:17 geschreven door Sharonneke  

18-09-2008 om 20:45 geschreven door Sharonneke  

Hallo, hallo,

Het zijn lastige en moeilijke avonden om mijn blog aan te vullen. Ben zodanig bezig met het einde van de stage, gepruts om alle documenten in orde te krijgen dat ik vaak niet veel zin meer heb om nog eens een heel verhaal neer te typen ook. Maar goed, voor jullie lieve lezertjes probeer ik nog een efforke te doen.

Eerst en vooral wil ik w van j uit d en Jan bedanken voor de tip rond de gratis virussoftware, maar ik kan er jammer genoeg niks mee aanvangen. Beide programma’s die jullie voorstellen zijn bij ons gekend MAAR misschien dat jullie mijn berichtje gisteren iets te snel hebben gelezen. Wij hebben geprobeerd dit te installeren, maar kunnen dit niet! Op de leerkrachtcomputer is het gelukt, daar zit nu AVG op, maar de computers van de leerlingen zijn zodanig beveiligd waardoor we er niet opgeraken als administrator en enkel als leerling kunnen inloggen. Echter wanneer je er als leerling opzit kan je niks van programma’s downloaden, dus ook geen anti-virus!

Na vandaag gelukkig niet in de computerklas geweest en aangezien maandag onze laatste computerles is zullen we er ons ook niet druk in maken. Ze weten hier maar al te goed dat ze iemand moeten proberen aan te werven die voldoende kennis heeft over computers en netwerken  en dergelijke om hun gehele computerpark te onderhouden! Dat is iets dat ik hier de voorbije weken duidelijk heb geleerd: “trek je van niet teveel dingen iets aan, laat het over je komen, maar neem het vooral niet verder mee in uw leven!!!”.

Nu, deze morgen zijn we naar een school hier wat verderop gegaan waar leerlingen met beperkingen leslopen. Het gaat hier meer specifiek over een school die zich nu toespitst op enerzijds doven en anderzijds blinden. Ze zouden graag ook nog een derde sectie hebben met mensen met een fysieke beperking maar daarvoor zijn nog onderhandelingen bezig. Op deze school zijn we opnieuw heel vriendelijk ontvangen en al snel bleek er een leerkracht bereid om onze gids te spelen. Een heel vriendelijke man die vooral werkt op de afdeling met de doven. Een man die ook perfect past bij deze doelgroep. Heel geduldig, heel vriendelijk, echt aangename mens. Hij heeft ons voor 2u op sleeptouw genomen door de school. We zijn in klassen binnengeweest. Hebben kennis kunnen maken met leerkrachten, leerlingen, gebouwen. Zijn het internaat even gaan bezichtigen. Zelfs tot in de keuken en de sportzaal werden we geleid. Ik vond dit echt een zeer aangename en leerrijke ervaring. De sfeer, mentaliteit op deze school was opnieuw niet te vergelijken met hier op Pax. En van de zaken die ik heb gezien moest ik toch af en toe wel eens mijn wenkbrauwen fronsen. En dit ook zeker op positief vlak. Ik heb het gevoel dat deze toch wel “bijzondere” leerlingen hier zeker een geslaagde opleiding krijgen en dat er heel veel voor hen wordt gedaan.

Terug op Pax kregen we dan telefoon van Baby of we even ons fototoestel aan haar wouden lenen. Lenen? Neen, daar zijn we toch niet zo happig op, we zullen wij wel die foto’s trekken. Bleek dat er foto’s moesten getrokken worden van het kerkhof van de broeders. Ik wist totaal niet dat er achter de bomen en struiken hier aan de zijkant een paadje loopt naar een kerkhof waar alleen broeders begraven liggen. Maar dit weten we ondertussen ook weer bij! Op terugweg van deze fotoshoot voelde ik plots iets jeuken op mijn arm. AAAAAAH een beest in mijn arm . Een heel klein teekje was zich aan het innestelen om mijn lekkere bloed op te zuigen. Baby kwam naar mij toe en voordat ik het wist had ze het beest tussen haar nagels geklemd en was het alweer verdwenen. Je ziet nog steeds een rood vlekje en het voelde deze middag precies wat branderig aan dus ik ga het maar goed in het oog houden. Je kan met zo’n zaken niet voorzichtig genoeg zijn.

Deze middag tijdens lunch waren het opnieuw spruiten. Ok, ik eet dat al niet graag, heb de afgelopen weken meer dan mijn best gedaan om er toch te eten, maar vandaag was er echt teveel aan. Ik heb dan maar wat rauwkost gegeten ipv spruiten. Ik heb de indruk dat we hier niet mogen klagen over de maaltijden maar toch vind ik ze vaak wat eentonig. Heel veel afwisseling komen we niet tegen.

Na het middageten dan nog even het één en ander doormailen en op zoek naar twee mensen van het middelbaar. Gisteren hadden we de twee bereidwillige jongens van het afval beloofd dat we tegen vrijdag een meeting zouden regelen tussen hen en leerkrachten die de taak van supervisor kunnen innemen aangezien wij geen tijd genoeg meer hebben. De vice principal zat echter in een meeting dus dan maar eerst die andere opzoeken. Deze dame was zeer enthousiast en stemde onmiddellijk toe om morgen naar de meeting te komen. Dan nog even de vice principal proberen. Op het secretariaat zeiden ze ons dat hij ons onmiddellijk zou komen halen. Dat we even konden wachten. Maar even wachten? Daar verstaan wij toch iets anders onder. Het bleef precies maar duren en we besloten dan maar om terug te vertrekken en te zeggen dat we morgenvroeg nog wel even terugkomen. Maar of we morgenvroeg ook echt teruggaan weet ik nog niet. Het is namelijk zo dat de jongens normaal rond 16u zouden komen om te zien wat er nu gebeurd was vandaag en waar de meeting morgen doorgaat. Maar je kan het misschien al raden. We hebben meer dan een halfuur zitten wachten maar geen jongens gezien. Voor mij is dan ook de maat vol en ik stop echt geen energie meer in dit gehele project.

Na dit halfuurtje wachten, geloof het of niet maar ik heb soms gevoel dat je hier echt wel van wachten een nationale sport kunt maken, zijn we dan richting Rina haar bureau gegaan om ons eindproduct van skills, waar ik de voorbije dagen vaak op heb gevloekt, af te printen. Ook hier weer wat gevloek want zelfs de printer (of eerder kopieermachine) werkt hier niet zoals we gewoon zijn in België. Ook deze machine heeft Zuid-Afrikaanse gewoonten en werkt enkel als hij zin heeft, of je moet soms veel geduld hebben. Maar na een klein uurtje sukkelen is het gehele pakket dan toch klaar en ik denk dat we terecht fier mogen zijn. Na dit alles had ik dan weer energie om ook het pakket van de computerlessen onder handen te nemen zodat we morgen alles aan broeder Johan kunnen overhandigen. Maar inderdaad, ook hier weer problemen met opmaak en dergelijke die verspringt eenmaal je kopieert enzo (heeft denk ik vooral te maken met feit dat ik met Word 2007 werk en Noëmi niet) waardoor ik deze taak toch maar heb verschoven naar morgen om nog een beetje van mijn avond te kunnen genieten.

Veder hebben we vandaag het goeie nieuws gekregen van broeder Johan dat ons kort tripje volgende week naar Klerksdorp is goedgekeurd en we dus maandag rond 16u hier aanzetten.

Tot slot misschien nog het persoonlijke nieuws melden dat ik eindelijk ben opgelucht omdat ik tegen Noëmi heb gezegd dat ik het feestje zaterdag niet zo goed zie zitten. Velen zullen nu misschien denken “Sharon die een feestje niet ziet zitten?”. Wel het zit zo dat ik de vorige twee keer blij was dat ik het heb meegemaakt, maar het is een ervaring die ik liever zo koester dan nog eens te moeten meemaken. Het is namelijk zo dat drinken hier echt een must is om u blijkbaar te amuseren. Je kan hier precies niet weggaan zonder de alcohol rijkelijk te laten vloeien. En daarbij komt nog eens dat ze het begrip BOB hier echt niet kennen. De chauffeur van dienst drinkt dus gewoon mee. Hierdoor voelde ik mij nooit echt helemaal veilig in de auto, maar je kan natuurlijk niet anders dan instappen. Ook de bar heb ik al eens meegemaakt en toen heb ik mij enorm moeten inhouden om de opdringerige (zatte) mannen geen draai rond hun oren te geven. Ik hou liever van een gezellig feestje met een glaasje wijn op het gemak, een leuke babbel en leuk muziekje dan het uitgangsleven hier. Noëmi begreep het gelukkig en daarmee zal onze zaterdag er anders uitzien. We zullen eens niet als één of andere Siamese tweeling dezelfde plannen heb. En ik denk dat mijn avondje zal gevuld worden met het bekijken van Johnny Depp in de “heerlijke” film ‘Chocolat’.

Daarnet bij het avondeten hebben we dan de ‘broeder op bezoek’ ontmoet. Dit gaat om een broeder uit Zambia die hier alles eens komt bekijken om eventueel dan definitief hier te komen wonen. Ze noemen dit een ‘come and see’ bezoek. En ik moet eerlijk zeggen, hij is een aangenamere verschijning om naar de te kijken, dan de broeder die anders rechtover ons zit bij het eten

En onze avond is ook nog wel hilarisch geëindigd. Noëmi heeft al heel de dag last van haar maag. Ze zegt dat ze echt pijn heeft en motilium helpt niet. Dan maar de hulp van broeder Luc inroepen aangezien hij verpleger is. Op het eerste zicht weet hij ook niet wat het zou kunnen zijn, maar in zijn apotheekuitzet had hij nog wat Rennie liggen. Misschien dat dit helpt. Met ons drieën liepen we naar de gang van onze slaapkamers (broerder Luc ligt in de kamer naast ons) en als we binnenkomen in de gang zien we plots iets vliegen. Een vogel dachten we eerst, maar neen neen het was een vleermuis. Dat beest was maar heen en weer aant vliegen in de gang en Noëmi en ik vonden dit niet zo plezant. We stonden beiden in onze deuropening geklemd in de hoop dat het beest zou buiten vliegen. Broeder Luc deed dan de licht uit om het naar buiten te lokken maar het bleef eerst nog wat in de gang cirkelen. We schrokken ons dan bijna dood toen het voorbij onze neus zoefde. Ik denk dat het een hilarisch zicht was om ons daar te zien staan en ik denk dat broeder Luc nu ook eens heeft gezien hoe twee vrouwen reageren op sommige beestjes

En zo zijn jullie ook weer op de hoogte van mijn Zuid-Afrikaanse perikelen.

18-09-2008 om 20:39 geschreven door Sharonneke  

Na mijn frustratie van gisterenavond brak er deze morgen natuurlijk een nieuwe dag aan. Eerst stond er een lesje met de mensen van skills gepland. Tevens ons laatste theoretische lesje! Het einde komt dus echt wel dichtbij!!! Alles verliep vrij vlot. Ondertussen proberen Noëmi en ik ook iets te doen aan de vele problemen op de computers in de computerklas. Een free anti-virus programma zou niet slecht zijn. Probleem is dat hier alles op een netwerk zit en we kunnen dit niet installeren op de computers van de leerlingen. Dit geeft natuurlijke grote problemen! Op de leerkrachtcomputer is het gelukt en daar gaf het programma ons op het einde 10 virussen op die ene computer. Ik moet er waarschijnlijk geen tekeningske bij maken dat er hier echt dringend iets moet aan gebeuren willen ze nog langer gebruik maken van dit prachtige lokaal. Maar goed, na de les was het moment aangebroken. Ik moest mij nog even over ons eindproduct van skills buigen. Weer ferm wat gevloekt op Word, daarna op de traagheid van vpn-verbinding maar uiteindelijk begon het omzetten net op tijd, we moesten namelijk gaan eten. Het boeltje laten runnen tijdens onze lunch en jaja toen ik terugkwam stond het erop. En ik denk zonder fouten. Deze avond nog wat andere bestanden die erbij horen aangepast en omgezet en normaal is het echt AF nu! Morgen gaan we zien om te printen….

Wat is er verder gebeurd vandaag? Buiten heb ik in ieder geval al niet gezeten want het waait hier weer hard en twas maar frisjes (in Zuid-Afrikaanse normen natuurlijk). Deze middag hadden we dan nog een computerles, ook niet veel spectaculairs om over te rapporteren natuurlijk. Om 16u was er dan de meeting met de jongens. En de opkomst was al iets groter dan de twee vorige maar toch. Welgeteld 2 jongens kwamen erop af. We hebben hen echt proberen duidelijk maken dat wij de tijd niet meer hebben om veel te doen, maar we willen wel proberen. Ze zijn echt enthousiast maar ik heb zo’n schrik ze uiteindelijk teleur te moeten stellen. Morgenmiddag gaan we naar twee leerkrachten stappen in de hoop dat zij het zien zitten om het project mee te steunen. En  ik hoop dat de jongens dan verder bij hen terecht kunnen.

Verder hebben we ook nog goed nieuws gekregen van broeder Johan, waardoor ons verblijf hier echt wel bijna ten einde lijkt. Ik ben gisteren vergeten vertellen dat we te weten zijn gekomen dat volgende week woensdag hier een nationale feestdag is waardoor onze twee lessen van die dag beetje verschoven zijn. Dat is dus een extra vakantiedagje. Nu hadden we het er gisteren met broeder Johan over dat we heel graag nog de school in Klerksdorp hadden bezocht. Dit is een privé school die volledig in de handen van de Broeders van Liefde is en je hoort die school hier heel vaak vernoemen. Ze is naar het schijnt totaal niet te vergelijken met Pax en is echt de moeite om eens te zien. De pedagogen in ons zijn natuurlijk heel benieuwd naar deze school. We hadden dan ook in gedachten om de maandag of dinsdag voor onze rondreis daarheen te gaan omdat we dan toch in Florida zitten, maar natuurlijk nooit gedacht aan het feit dat het die week schoolvakantie is. Nu kwam broeder Johan vandaag op ons af of we eventueel nog ergens tijd hebben om toch nog daarheen te gaan en dan een nacht in Florida te blijven slapen want ja het is toch iets meer dan 500km rijden. Dat zagen we natuurlijk zitten en het voorstel is nu dat we volgende week maandag na de lessen zouden vertrekken, maandagnacht in Florida slapen, dinsdag school gaan bezoeken en nog een nacht in Florida blijven en dan de woensdag op ons gemakje terugkeren. Dit wil dan zeggen dat we nog twee dagen de tijd hebben om hier dan afscheid te nemen want hoogstwaarschijnlijk vertrekken we de zaterdag dan terug naar Florida om de woensdag te starten met onze rondreis. Het zal dus snel gaan en ik vrees dat ik de trouwe bloglezertjes dan een beetje teleur zal moeten stellen want dan zal ik waarschijnlijk niet meer in de mogelijkheid zijn om dagelijks een verhaaltje te posten. Maar dat zien we wel tegen dan zeker...

Voila, ga nu nog beetje werken aan mijn stageverslag zelf en dan weer mijn bedje in!

Groetjes

17-09-2008 om 19:48 geschreven door Sharonneke  

16-09-2008 om 21:39 geschreven door Sharonneke  

Eén goeieavond allemaal,

Vandaag leek te starten als een rustig dagje maar er is toch meer gebeurd dan dat Noëmi en ik ooit hadden gedacht. Ik wou deze morgen een beetje langer slapen. De mensen die mij kennen weten dat ik nogal een slaapkopje ben en zo kan genieten van eens uitslapen. Dat gebeurt hier echter veel te weinig naar mijn zin maar ja. Gisterenavond toch gezegd tegen Noëmi dat ik op deze lesvrije dag (want de dinsdag hebben we geen lessen gepland) toch eens klein beetje langer wou slapen. Noëmi is altijd vanzelf vrij vroeg wakker (thuis is dit ook zo zegt ze) dus besloot ik om het deftig te houden en mijn wekker om 9u te zetten. Wat nog vroeg is naar mijn normen maar bon… Rond half 9 hoorde ik Noëmi al stilletjes de kamer uitsluipen maar mij nog eens gedraaid en toch nog half uurtje blijven liggen hoor. Nadat mijn wekker dan was afgegaan vond ik Noëmi in onze werkkamer. Ze was al ijverig aan het tokkelen op haar pc. Eerst samen gaan ontbijten en dan een beetje werken. Eerst besloten we om langs Rina te gaan omdat we met haar nog het interview moesten afnemen. Toen we op haar bureau binnenkwamen was Cathrine daar ook en het gespreksonderwerp was Gabriël. Hij kuist hier, ook de computerklassen, en aangezien er een aantal vreemde zaken gebeuren op die computers hadden we dit alles (samen met de feiten dat Gabriël daar vaak alleen zit en we hem al hebben zien “werken” op de computers) gemeld aan broeder Johan. Nu is heel dit boeltje hier precies geëscaleerd want Rina vroeg ons wat er precies allemaal aan de hand was omdat Gabriël al twee maal in alle staten bij haar was binnengevallen. Wij proberen uitleggen dat we gewoon melding hadden gedaan van de problemen en de zaken die ons waren opgevallen en dit aan broeder Johan omdat hij onze mentor is en de verantwoordelijke hier. Ze begreep het en ging met Gabriël hierover praten. We hadden al een slecht gevoel na dit gesprek en wisten niet goed meer wat we nu allemaal moesten denken. Gabriël had blijkbaar gezegd aan Rina dat broeder Johan hem zou ontslaan en ik begon mij al schuldig te voelen over wat er was gebeurd. Had ik het verkeerd aangepakt?  Maar mijn deadline van de dag was om het volledige skillslespakket af te krijgen om te kunnen afgeven aan broeder Johan en dat is dan ook waar ik mij de rest van deze voormiddag heb op gefocust. Het ziet er naar uit dat ik dat zal halen. Moet na dit bericht nog even naar de lay-out zien en dan is het volledig klaar. 138blz dus je kan niet zeggen dat we de afgelopen weken stil hebben gezeten. Dit is dan nog enkel voor skills en zit nog niks tussen van de computerlessen!

Zo was het al weer snel tijd voor lunch en daarna even zon-pauze op het terras. Praatje gedaan met Noëmi over onze ervaringen van de voorbije weken, onze gevoelens erbij en wat we allemaal hebben geleerd over het leven hier, over onszelf en over “in het werkveld staan”. Daarna nog even langs Cathrine om te kijken hoever ze staat met de planning voor een teammeeting met skills en daarna terug ons werkkamertje binnen om verder te werken aan onze producten. Tot we plots geklop horen. Ik doe open en Gabriël staat voor mijn neus. Hij wou eens met ons praten. Geen probleem want zo hoopten we dat er een aantal zaken zouden worden opgeklaard. Hem het hele verhaal opnieuw gedaan, dat we hem zeker niet als schuldige hebben aangewezen, dat we enkel feiten zijn gaan rapporteren in het belang van het computercentrum en blablabla. Ik had echt het gevoel dat hij ons de schuld gaf omdat hij zijn job zou verliezen. Ik liep hier dan ook echt verveeld mee en we wisten niet goed wat te doen met dit alles. Tijd voor 4-uurtje en een heerlijk ijsje en toch nog maar beetje piekeren over wat er hier allemaal aan het gebeuren is. We besloten om met dit wrange gevoel richting broeder Johan te stappen. We zijn hier tenslotte vrijwilligers, beter gezegd studenten, die enkel goed willen doen en geen mensen in de problemen willen brengen. Dit ook uitgelegd aan broeder Johan en hij lachte er eigenlijk wel om. Hij zei dat we ons zeker geen zorgen moeten maken. Dat hij Gabriël een waarschuwing heeft gegeven dat hij gewoon van de computers moet blijven en er enkel moet kuisen en meer niet want dat er anders verdere maatregelen moeten worden genomen. Hij drukte ons ook op het hart dat het hier blijkbaar weer iets typisch Afrikaans is om alles direct op te blazen, van een mug een olifant te maken en het liefst aan zoveel mogelijk mensen laten weten en één iemand eruit pikken om als schuldige aan te duiden. Ok, ik was weer gerustgesteld. Nog even zitten praten met broeder Johan over het Afrikaanse leven, de mentaliteit, de schoolopvattingen. Vond het echt interessant en hoe meer en beter ik hem leer kennen, hoe meer ik hem ga appreciëren! Door dit gesprek was het wel al sneller tijd voor avondmaal dan gedacht. Nog snel een mailtje gestuurd omdat sommigen precies toch nog problemen hebben met het reageren op mijn blogje (is het niet Ronny ) en dan gaan eten. Een mega grote papaya gegeten als dessert. Of beter een halve want zo groot hadden we ze hier nog niet gehad en amai hij was lekker. Zoeter en sappiger dan de kleintjes, maar wel iets onhandiger om van te smullen. En bij deze is het verhaal van de dag ook weer verteld. Nu kan dit alles worden gepost en kan ik maken dat ik mijn deadline rond het lespakket zeker haal en dus een vredige nachtrust tegemoet kan gaan….

Dikke knuffel aan al mijn lezertjes!

16-09-2008 om 19:48 geschreven door Sharonneke  

Vandaag was een dag die echt uit twee helften bestond voor mij. Deze nacht echt weer niet zo goed geslapen. Loop met wat last aan maag en darmen waardoor nachtrust vrij in de war was geraakt. Natuurlijk ga je niet anders zien dan dat ik terug vast lag te slapen tegen dat mijn wekker afliep. Ik schrok mij dood van dat lawaai! Maar goed, hup uit bed en beetje gaan ontbijten. Om 10u hadden we lesje met skills rond lesplan en didactische principes. Ik voelde mij in het begin niet zo heel goed in de les aangezien ik zelf totaal geen ervaring heb met het maken van een lesplan. Onze “leerlingen” weten er meer van dan mezelf dus ik voelde mij nog de grootste leerling van allemaal. Noëmi merkte dit ook wel en zei achteraf dat ze het zelf een moeilijk stuk vond om te geven. Dat ze af en toe dacht van “Sharon, help!” maar ik moest de hulp natuurlijk schuldig blijven aangezien ik zelf een groentje ben op dit vlak. Het tweede deel rond didactische werkvormen verliep gelukkig stukken beter waardoor de les toch nog in schoonheid eindigde. Na de les even een stukje gelezen uit mijn boekje, maar de zon werd mij al snel veel te warm! Ik kan echt niet zo goed stilzitten in de volle zon, niks voor mij. Dan nog maar even vlug mijn mails gaan checken tot aan het middageten. Na het middageten zaten we weer even buiten want ja was niet echt de moeite om nog veel te doen voor onze volgende les. Ik had hier echter niet veel zin in en dat was te merken aan mijn humeur. Ik heb hier soms echt het gevoel opgesloten te zitten in een mooie omgeving. Alle dagen zijn precies al voorgekauwd een week op voorhand. Als je opstaat weet ik precies wat er die dag komen zal en dat steekt mij beetje tegen. Ik mis de spanning en de onverwachtheid een beetje.  Klinkt misschien allemaal raar, maar soms denk ik echt dat ik hier zo vast zit als iets. Niet zomaar op gelijk welk moment de auto in kunnen stappen en daar of daarheen rijden werkt beklemmend voor mij. Noëmi heeft net een omgekeerd gevoel en voelt zich hier vaak vrijer, maar ja zo zie je maar dat mensen duidelijk kunnen verschillen.

Maar mijn gebeden van verandering in de dag werden precies aanhoort! Na mijn dipje was ik even naar de kamer gevlucht en toen ik terugkwam gebeurde er van alles onverwacht! Zo heb ik het graag. Eén of andere rare boom die hier in de tuin staat draagt een soort vruchten die moeten openpoppen tot een soort moussebloem. En toen ik terugkwam zei Noëmi dat er zo’n bloem was ontstaan (zie foto onderaan). Ook had ze nog een ontdekking gedaan. Namelijk één of andere sprinkhaan, krekel, wisten wij veel wat het precies was (Broeder Luc wist ons deze avond dan te zeggen dat het wel degelijk een sprinkhaan is, de soort die vaak in zwermen van miljoenen afkomen en heel uw gewas op het veld oppeuzelen). Was echt groot en gelijk twee kleine kinderen waren we het beest aan het observeren. Dood of levend? Geen idee. Maar als je eraan kwam (met een stokje weliswaar) bewogen zijn poten nog een beetje. Als het dan ook wat meer bewoog sprong Noëmi zowat 3 meter achteruit. Nog eens goed gelachen dus. Maar we moesten het beestje achterlaten want het was tijd voor ons lesje. Baby stond echter buiten aan de computerklas en wist ons te vertellen dat haar leerlingen niet waren afgekomen. Ok, afwachten of er leerkrachten opdagen of niet. Plots kwam er één te voorschijn. We besloten haar het internetbundeltje te geven die ik in het begin van ons verblijf hier al had gemaakt. Een andere leerkracht vergezelde haar maar veel zin hadden ze precies niet. Na een klein halfuurtje waren ze al weg… Mr Rapaledi (de HOD van het middelbaar) was er wel nog, die wou zijn e-mail checken en vroeg onze hulp om nog een ander e-mailaccount aan te maken. Ik vind dit echt maar een rare man, maar toch geprobeerd hem zo goed mogelijk te helpen. De les was dus helemaal niet zoals verwacht. Ook ontstond er op één van de computers blijkbaar een probleem. Iemand had een zoekopdracht ingegeven in google die duidelijk niet voor kinderogen bestemd is. We vonden dat broeder Johan dit moest weten dus haalden we hem erbij. Dit euvel werd dan aangepakt, alhoewel ik nog niet helemaal tevreden ben over de aanpak, maar bon… hier ga ik niet over uitweiden.

Na de les tijd voor 4-uurtje. Een vetkoek ipv een cakeje en een cola. Tot Noëmi over een ijsje begon en dan toch maar beslist om nog een klein ijsje met caramelsaus te eten. (Kweet het schattie, zo sneukelen, van zodra ik terug ben zal ik weer weten waarom ik kom fitnessen dan ).

Na dit alles wouden we nog even van de schitterende blauwe hemel (zie foto) genieten en de warme zonnestralen. Met mijn fototoestel in de aanslag gingen we op weg. Baby vroeg of we haar niet een eindje wouden mee begeleiden naar huis. Dat zagen we wel zitten. Maar het kon zijn dat broeder Thomas haar naar huis zou voeren en dit was inderdaad zo. Gevolg, wat gaan we nu doen? De fotoshoot!!!! Gisteren beloofd dat er meerdere foto’s zouden komen van onze traditionele kledij dus besloten we om met de avondzon onze fotosessie te houden. Resultaat is ook hier onderaan te zien! Na dit alles zijn we dan onze reisdocumenten eens gaan printen en met onze reisgidsen en kaarten in de aanslag nog even op het terras gaan vertoeven. Ik kijk echt zo uit naar de rondreis. We gaan denk ik echt wel mooie dingen zien! En lekker vakantie kunnen houden, met een cocktailke aant hotelzwembad …wie zou nu niet verlangen naar zo’n vooruitzichten?

Tegen dat het donker was even half uurtje voor tv gezeten en etenstijd. Boterhammetjes met banaan en choco hebben mij super gesmaakt en daarna dus weer de routine in = skypen, chatten en blogje aanvullen. Ik zal deze routine nog een twee weken volhouden zodat jullie allen op de hoogte blijven. Eenmaal we rondtrekken zal dit niet zo evident meer zijn dus dan doorbreek ik graag die routine.

Tot morgen allemaal!

15-09-2008 om 20:37 geschreven door Sharonneke