Vandaag zondag en opnieuw een paar leuke vooruitzichten die de wekker een beetje goed maakten. Deze morgen eerst nog beetje gewerkt, Gladys nog even gaan helpen met de computer, praatje gedaan met mijn schat en dan was het moment eindelijk aangebroken. Iets voor 12 naar het terras want het was BBQ-tijd vandaag. Een lekker worstje, satéke en een kippebilleke lagen te braden en het rook al heerlijk. Dit gecombineerd met aardappelsalade en koude groentjes maakte het natuurlijk compleet. Ook heb ik eindelijk eens van de “pap” geproefd. De plaatselijke basis voor bij het eten hier. Moet toegeven dat ik niet kan omschrijven hoe het smaakt, want het smaakt naar niet veel. Tis niet slecht, maar echt lekker vind ik het nu ook niet. Ik weet nu in ieder geval wat het is hé!

Na de bbq (rond 13u) was het tijd voor ons tweede zondagse uitstapje met broeder Luc. Vandaag was het richting de rotsen. Of zoals Rina het verwoord, "God’s playground". Vorige week even door zijn vensterke mogen piepen, nu dus eens zien hoe hij speelde. Het gaat hier om een plaats niet zo ver van hier waar paddenstoelenhuisjes staan… nee nee da ist niet!, maar dus een plaats niet zo ver van hier waar uit het niets een aantal bergen het landschap verstoren. Niet zomaar bergen, maar rotsen. Echt rotsblokken die precies uit het  niets komen en daar allemaal liggen. Geen idee hoe ze er komen of hoe ze gewoon niet naar beneden vallen. Echt een spectaculair zicht. Waarom dan God's playground? Wel gewoon omdat het lijkt alsof God hier met reuze knikkers heeft gespeeld en niet heeft opgeruimd. Foei foei die stoute jongen  Bovendien hebben we opnieuw de nodige lachtraining gedaan aangezien ze er de weg aan het asfalteren zijn en daar staan geen wegomleggingsbordjes met alle gevolgen van dien. Je weet echt niet waar je heen moet of waar ja al dan niet kan rijden. Echt grappig. Op bepaald moment zelf stukje achteruit moeten rijden want we zaten blijkbaar op het einde van de weg en omdraaien leek echt onmogelijk. Na de rotsen wat aandacht te hebben geschonken zijn we richting Mokopane gereden waar we eerst iets zochten om te drinken. Een heerlijke bananenmilkshake werd voor mijn neus gezet en man dat heeft gesmaakt. Beetje zoeter dan de Belgische versies die ik gewoon ben maar oooooooh zo lekker.

Na dit 4-uurtje was het tijd om even wat wild op te zoeken. Om al een voorsmaakje te krijgen op het Krugerpark nam broeder Luc ons mee naar een klein plaatselijk wildparkje. Jammer genoeg was dit een beetje een teleurstelling. Het parkje lag er verwildert bij. De dieren in de kooien zagen er triestig uit en de leeuwen lagen maar wat te slapen. Hoe zou je zelf zijn als je hok nog kleiner is dan deze in de zoo van Antwerpen en je pakweg 500km verder uw wilde broeders hoort brullen. Bloeder Luc zei dat ze er zeker 10 luipaarden hadden zitten, maar in de kooien van die beesten lagen alleen wat wilde honden te slapen, voor de rest alles verlaten. Dan maar even het reservaat in waar wat wild (waaronder volgens het plannetje een giraf) zou rondlopen. Buiten twee zebra’s hebben we niks gezien. We hebben er ook niet lang rondgereden want er stond echt niks aangeduid. Je komt verschillende kruispunten tegen maar geen idee waarheen. Dus dan maar terug richting Pax.

Vandaag was dus een middag waarin ik heb genoten van de natuur, de landschappen, de zandwegen, de zandwolken (want door de wind zie je het zand overal bovenhangen). Het was vooral een ervaring als niet-toerist. Ondanks dat we ons natuurlijk toerist voelden vandaag. Maar de plaatsen die we hebben gezien, waar we hebben gereden, zijn geen plaatsen waar de doorsnee toeristen zich begeven.

Ik kan er nog altijd niet over dat je gewoon plots een paar koeien of geiten de straat kan zien oversteken. Of zelfs opnieuw apen die plots uit het niets kwamen overgelopen. In een droge rivierbedding een paar wilde everzwijntjes zien staan grazen. Mensen die je tegenkomt op zo’n zandwegeltje waarvan je weet dat ze nog kilometers moeten lopen vooraleer ze ooit terug iets tegenkomen. Dit soort zaken maakt mij stil en doet mij vaak nadenken over bepaalde zaken. Ik denk dat deze hele ervaring mij vooral tot nadenken zal stemmen. Ook al ben ik mij goed bewust dat eenmaal terug in de Westerse mentaliteit er veel verloren zal gaan, maar toch. Wat je hier ziet en meemaakt kan je geen 2x in je leven meemaken en kan je ook niet onder woorden brengen. Het zal voor iedereen anders zijn en iedereen zal er anders uitkomen. Maar ik weet in ieder geval dat het mij goed doet en goed zal gedaan hebben!

Oei dat laatste was misschien een beetje filosofisch  maar ja mijn vingers typten dit blijkbaar zonder de volledige inbreng van mijn hersenen

Zo mensen, tot morgen dan maar weer. Waarschijnlijk zal het dan gewoon een dag zoals een ander zijn, maar dat hoort er hier ook bij!

Dikke kus

PS: wat ik ook geleerd heb vandaag! Er is hier een soort cactus, die eigenlijk geen cactus is!!! Als je hem langs de weg ziet staan nu zou je echt zweren dat het een cactussoort is, maar broeder Luc wist ons te vertellen dat dit een na-boom is. Deze cactus zal namelijk tegen de zomer (december dus) een boom zijn en dan is er van de cactus niks meer te zien! Bizarre dingen dus….

31-08-2008 om 20:07 geschreven door Sharonneke  

Héla,

Hier zijn we dan weer. Half 8 ’s avonds en tijd om blog te schrijven. Ik moet eerlijk toegeven dat ik vandaag niet veel schrijfinspiratie heb en eigenlijk ook niet zoveel zin heb om te vertellen maar omdat er misschien enkelen nieuwsgierig zijn en anderen misschien teleurgesteld als ze niks nieuws te lezen krijgen zal ik een efforke proberen doen.

Deze morgen hebben we gewoon onze lesjes voor volgende week verder voorbereid zodat we goed op schema zitten. De directrice van Paxana (lagere) kwam ons ook zoeken. Ze had een probleem met wat pc-werk. Een onderzoek die ze had gedaan (90blz tekst) had ze overgetypt maar nu was ze het bestand kwijt.  Ze moet alles dus opnieuw doen en had wat hulp nodig bij het tonen hoe ze nu precies iets moet opslaan. Omdat ik de lesjes voor volgende week vooral aan het voorbereiden was, is Noëmi even met haar meegegaan want veel tijd hadden we vandaag niet. Om 12u eten en erna zouden we meerijden als ze Maria (mama van Baby) naar huis brengen en dan samen met Baby naar die trouw gaan kijken. Eerst even een kijkje nemen in Baby haar huis. Echt niet zo groot en als je vergelijkt met onze huizen, amai die mensen hebben het echt niet makkelijk hoor. Voorgesteld aan alle kindjes, Baby haar twee zonen, kindjes van haar zussen en broers die liepen daar ook allemaal rond. Huisje vol. Ook de oma van Baby zat in de keuken op de grond, echt bizar om te zien, zo’n oud vrouwtje op de keukenvloer. Maar iedereen is precies altijd zo blij als we bij hen binnen willen komen. Daarna richting de muziek. Je kon van over heel de wijk muziek horen en inderdaad dat was the place to be. Hier was de trouw, of eigenlijk de leboa (ofzoietske). Het betalen van de bruid dus aan de familie. Je kan je het niet beter voorstellen als één groot buurtfeest. Iedereen uit de wijk komt daarop af. Mensen uit stad, kennissen, vrienden, iedereen kan daar gewoon op afkomen. Er wordt gedanst en gegeten. Dan maakt de bruid zich klaar en komt ze samen met haar bruidsmeisjes al dansent af naar de grote tent. Daar volgt een soort ja toesprakengedoe waar er een aantal mensen een woordje zeggen. We verstonden er niet veel van, alhoewel de vriendelijke man heel af en toe zich naar ons richtte en een stukje in het Engels vertaalde. Echt lief. Na deze toespraken is het tijd voor iets te eten en te drinken. Noëmi en ik kregen dan ook nog een fles wijn cadeau omdat ze zich vereerd voelden dat wij daar ook aanwezig waren en onze steun toonden. Wisten even echt niet goed reageren. Die mensen hebben al zo weinig en zouden alles geven. Maar we wilden niet oneerbiedig zijn en namen de fles dan maar vol bedanking aan. Daarna moesten we aanschuiven aan een buffet met echt van alles en nog wat.

Daarna tijd om te dansen. Voor diegene die mij kennen, ik ben al niet echt een dansexpert en heb een hekel om bekeken te worden op de dansvloer. Hier is het zo dat iedereen dezelfde danspasjes uitoefent op een liedje (vergelijk met bij ons allemaal samen de plopdans dansen ofzo, iedereen doet hetzelfde). Omdat ze maar bleven zeggen dat we moesten dansen waagde ik mij aan de pasjes, maar pffffffff echt mijn ding niet. Echt IEDEREEN daar keek natuurlijk naar ons waardoor ik mij zo ongemakkelijk voelde! Ook gewoon hoor, overal waar we liepen bekeken ze ons. Of de mannen kwamen op ons af, meestal al goed beschonken (zat dus) en dan beginnen ze tegen je en versta je er natuurlijk geen zinnig woord van!

Toen het dan bijna half 6 was, het uur dat broeder Sam ons terug zou oppikken moesten we eerst nog snel een dessertje eten voordat we vertrokken. En man dat was lekker. Geen idee wat het was, maar het was wel lekker! Op de weg naar Baby haar huis natuurlijk nog een praatje gedaan met iedereen die we tegenkwamen want we zijn echt wel een aantrekkingspunt hoor. En dan terug naar Pax.

Hier terug aangekomen was het net 18u en de mis was begonnen. Of we zouden gaan? Ja waarom niet zeker. Dus wij binnen in de kerk, achteraan een plaatsje genomen en jaja Sharon heeft een mis bijgewoond. Ondanks dat we van veel niks verstonden en dat het toch niet iets is waar ik mij helemaal op mijn gemak voel (nog maar een keer dat rare gevoel vandaag) was het iets dat ik moest meemaken natuurlijk. In plaats van dat ze bij ons in de kerk zo’n saai liedje zingen of spelen op het orgel ist hier echt een dansmoment. De jongens van het koor zingen nog even prachtig (alhoewel ik er bij de repetitie precies net iets meer van had genoten) en er wordt echt gedanst. Iedereen in de kerk staat mee te zingen en mee te wiegen op de klanken. Dus weer een ervaring rijker zeggen we dan maar hé! En volgens Noëmi zijn de hosties hier iets krokanter dan in België voor de gelovigen die dit willen weten….

Oh ja, vandaag ook nog eens het scoutsgevoel bovengehaald. Aangezien stromend water hier niet overal van zelfsprekend is en riolering ook al een ander verhaal is hebben de mensen in de wijk van Baby natuurlijk geen “gewoon” toilet zoals bij ons. En ja op een bepaald moest Noëmi naar toilet en ik mee natuurlijk en twas op een hudo te doen. Jaja scoutsgevoel al om....

30-08-2008 om 20:22 geschreven door Sharonneke  

Luilekkerdagje?

Deze nacht vreselijk geslapen. Ik weet niet hoe het komt maar ik heb hier precies echt moeite met goed en vast slapen. Ik voelde mij moe, maar eenmaal ik dan in mijn bed lag en de lichten uitwaren kon ik de slaap maar niet vatten. Blijven draaien en keren, op horloge kijken, gek worden dat ik nog wakker lag. Te warm krijgen en een deken wegsmijten, nog te warm, slaapzak aan de kant. Pff nee het ging maar niet. Rond half 2 stond Noëmi dan even op om naar toilet te gaan, ik ook mee natuurlijk en ja daarna EINDELIJK in slaap gevallen. Maar het was maar van korte duur. Om 5u alweer wakker, doodmoe maar niet in slaap vallen.

8u wekker loopt af en met beetje slecht humeur uit bed. Maar het zag er in ieder geval een mooie dag uit. Zonnetje scheen volop en de vogeltjes kon je al uren horen kwetteren. Een kort lesje met de mensen van skills en deze middag dan naart stad voor onze traditionele kleren. Althans dat dachten we. Toen we Baby zagen veranderden de plannen echter. Ze moest werken tot half 3 en vond het niet echt de moeite om daarna nog naar stad te gaan. Zoektocht zou misschien niet zo makkelijk zijn en ja om 18u ist hier donker dus heel veel tijd hadden we niet. Ze stelde voor om morgen op het voorhuwelijk eens rond te kijken naar alle mensen in hun traditionele kleren en dan zeggen wat we leuk vinden en dan zou ze regelen dat we ook aan zoiets geraken. Dus ja ik snapte haar wel, maar toch was de teleurstelling er natuurlijk.

Na de les dan ook allebei beetje verveeld met feit dat onze planning anders zou lopen met gevolg dat we maar besloten een wandelingske te maken en onze paardenschrik wat te doen minderen. We zouden op zoek gaan naar de beesten (want die lopen hier gewoon overal rond) en proberen toenadering zoeken. Best grappig om twee dolle meiden bang naar zo’n paard te zien stappen. Maar het is ons gelukt, we hebben beide een korte aanraking gehad met een paard. Joepie. Als we zo verder doen kunnen we op het einde misschien toch nog warm worden gemaakt voor een ritje want dat is naart schijnt hier met de mooie natuur zeker de moeite. Na de wandeling nog even wat mailtjes verzonden en tijd voor middag eten. Ja en tis vrijdag dus twas visdag vandaag, met frietjes!!

Na het eten effe op gemak, misschien moeten we maar beetje van zon genieten en een spannend boek. En spannend is mijn boek zeker, maar de zon was nog sterker van de partij. Man wat was het warm vandaag. De hittegolf is hier zeker aangekomen. Volgens de krant zou het vandaag max 32°C worden en dat geloven we maar al te goed. Tegen de vooravond dan nog eens wandelingske op het terrein. Gaan kijken naar het wrak van een oud autooke die op de boerderij staat en opnieuw een paard aangeraakt (we maken vordering). Daarna even gaan zien wat de jongens van internaat aan het doen waren. Ze waren aan het sporten en troffen 4 van de 6 boardingmasters aan. Effe kennisgemaakt met hen en praatje gedaan. Volgende week zouden we normaal eens samen zitten om te zien of we niks kunnen uitwerken rond de rommel die hier overal ligt. Of er veel van terecht zal komen is natuurlijk afwachten, want ze zien er niet uit alsof ze zelf veel initiatief in zich hebben.

Daarna dan maar effe voor tv gehangen want ja het begon hier al donker te worden. Om half 7 gegeten, want de maaltijden verlopen hier stipt op de exacte tijdstippen en dan nu even internettijd.

Morgenvroeg zullen we dan beetje proberen werken aan onze lesvoorbereidingen en na het eten zal Broeder Sam ons meenemen tot bij Baby. Daar zullen we een voorhuwelijk meemaken. Dit houdt in dat de bruid wordt “geschat” naar waarde en dit bedrag wordt overhandigd aan de familie van de bruidegom. Kan het mij moeilijk voorstellen maar hopelijk kan ik jullie morgen een beter en duidelijker beeld hiervan geven.

Geniet allemaal van jullie weekend en ik hoop dat het voorspelde weer er bij jullie komt en jullie dus ook eens wat zon te zien krijgen.

xXx

PS: de insecten zijn ook steeds meer van de partij. In het begin was een mug en ander griezel niet zo vaak zichtbaar, maar de afgelopen dagen komt daar stilaan verandering in. Misschien met de aankomende lente, maar zo zot zijn we er niet van. Gelukkig hebben we onze spuitbus DOOM snel in de aanslag om al dat ongedierte uit onze kamer te verjagen !

29-08-2008 om 19:50 geschreven door Sharonneke  

Thobela beste lezertjes,

Vandaag donderdag 28 augustus. We zijn ondertussen al twee weken en een half op onze Zuid-Afrikaanse bestemming en we vonden het tijd om even onze kleertjes te wassen. Gevraagd aan Joyce, één van de dames die hier werkt en de was van de broeders doet, of de laundry vrij was vandaag en of we de sleutel konden krijgen. We zouden dan even snel onze was in de machine stoppen (want broeder Luc had ons daar al een rondleiding gegeven en er stonden twee machines, waarvan de “westerse” machine jammergenoeg kapot is, maar met die andere kon dat nu toch ook niet zo’n probleem zijn). Ok eerst gingen we voor de donkere kleuren (blauw, grijs, zwart) allen bij elkaar in die machine, leek toch groot genoeg en dan hmm waar moet de poeder nu. Geen bakje te zien waar dat in kan. We willen nu ook niet graag de boel kapot maken dus misschien toch maar even Joyce haar hulp inroepen. Joyce komt (op haar blote voeten weliswaar) naar de laundry om die twee domme belgjes eens te tonen hoe je de was moet doen. Want oei oei ze tikte al direct op onze vingers. Teveel was in de machine en al die kleuren, oei oei nee dat was niet goed. Ok alles er weer uit en enkel wat t-shirts en wat sokken erin. Je moet zelf een zeepsopje maken en erbij gieten en dan de machine aanzetten. Ok, goed machine draait. Maar dan, eigenlijk is dat niet de goeie manier van wassen. Ze zou het ons eens tonen. De mensen hier zijn het zodanig gewoon van met de hand te wassen en dat is voor hen dan ook de beste en meest propere methode. Goed warm water met soap aan de ene kant, spoelwater aan de andere kant en dan schrobben maar. Even voortonen en dan konden we aan de slag. Goed nat maken, schrobben over je handen en de plank en zo de was eerst mooi maken. Maar oei oei we begonnen nog maar en ze schoot nu toch in de lach. Noëmi en ik keken naar elkaar “wat doen we verkeerd?”. Geen idee dus, maar twas niet goed voor ons Joyce. Nog eens tonen. We moesten precies de stof meer over elkaar wrijven, of over onze vingers of harder, geen idee, maar ons lukte het dus niet volgens de Afrikaanse normen. Ze stond echt te schudden van het lachen. Zelfs zo erg dat ze Maria (de andere werkster) erbij riep. En jaja, beide stonden ze daar echt goed te lachen met de wastechniek van die twee blanke belgjes hoor? Je moet je dus twee, toch wel mollige, echt typisch Afrikaanse vrouwen voorstellen die ons stonden uit te lachen. We moesten onze mama’s dringend leren hoe je echt de was moet doen (dus bij deze “sorry mama, maar je moet duidelijk ook nog bijleren” ). Aangezien dat ze het echt niet konden aanzien gingen ze ons maar even snel helpen en hebben zij de was gedaan en werden wij gedegradeerd tot spoelmeisjes. En zelfs daar deden we het precies niet heel goed want was volgens hen veel te grappig om te zien. Gelukkig uiteindelijk dat we zo de was deden, want Noëmi had een topje mee die ze nog nooit had gedragen, een rood, en inderdaad die kleur ging enorm af! Dus goed dat het met de hand gebeurde of al onze rode was had plekken (en je moet weten dat ik veel roodtinten mee heb!). Maar goed, eenmaal dit deel gedaan is moet alles nog eens nagespoeld worden in de wasmachine met verzachter, om inderdaad, alles zacht te houden. En dan de droogkast in. Gelukkig konden wij hier dan even ter hulp schieten en zeggen dat we toch liever enkele zaken in de zon hingen te drogen want een fleeceke bijvoorbeeld zou denk ik niet zo goed eruitzien als het uit de droogkast komt. En aangezien de zon hier toch zo mooi schijnt, waarom zou je dan een machine gebruiken. Een wasdraad dat is hier dan weer een ander verhaal, gewoon aan de omheining was de boodschap. Natuurlijk niet zo evident voor de kleren want de omheining bevat nogal wat uitstekende ijzerdraadjes waardoor voorzichtigheid geboden was, maar toch gelukt en na een uurtje was al onze was droog en de droogkast had voor de andere kleren ook duidelijk zijn job gedaan. Gevolg lekkere frisruikende kleertjes en zelf weer lekkere zachte handdoeken. Ik kijk al uit naar mijn douche…

Zoals jullie misschien kunnen vermoeden heeft dit alles toch wel het grootste deel van onze voormiddag in beslag genomen. Buiten wat gepruts voor het printen van onze lesjes voor morgen is er niet echt heel veel gebeurd. Eten deze middag was echt vrij belgisch, pattatjes of rijst met erwtjes en worteltjes maar ook keuze voor spruitjes met hamburger. Ik kies hier raar maar waar veel sneller voor de rijst. Ik denk dat ze er saffraan of weet ik veel bij doen want de rijst is altijd geel en echt niet droog en jaja ik heb zelf spruitjes geproefd, terwijl dat eigenlijk niet echt mijn ding is. Als dessert een heerlijk stukje fruit en dan konden we er tegenaan voor ons lesje. Deze middag dan van half 3 tot half 4 computerlesje met de leerkrachten en het is super gegaan. We besloten hen vandaag echt zelfstandig aan het werk te zetten. Een oefening in Word die ze op eigen tempo moesten proberen volbrengen en wij liepen ondertussen rond met raad en daad. Het ging echt goed en de tijd vloog voorbij. Zelfs de leerkrachten hadden de tijd niet echt in het oog want het was pas toen enkele kinderen binnenkwamen om iemand te halen dat ze zagen dat het al zo laat was. Groot contrast dus met de eerste les waar ze om half 4 direct rechtsprongen en zeiden dat het tijd was. En ik denk dat dit een heel belangrijk teken is dat de les goed was en interessant. Wel is opvallend hoe slecht ze nog overweg kunnen met de muis. Dat pijltje op de goeie plaats krijgen en juist klikken is echt één van de zwaarste moeilijkheden. Terwijl dit bij ons allemaal zo vanzelfsprekend is. Maar welk kindje leert niet op school een computerspelletje spelen waarbij de muis gebruikt wordt.

Na de les ONGELOOFLIJK veel dorst. Het is hier vandaag echt schitterend weer geweest en daar krijg je echt dorst van, zeker wanneer je heel de tijd loopt te praten in je lesje. Tijd voor ons 4-uurtje. Dagelijks ritueel, stukje cake uit de grote koekentrommel met een blikje gecombineerd met een vleugje zon op het terras. Er nog enkele roddelblaadjes bijgenomen en even relaxen.

En zo was ons dagje weer snel voorbij en hebben we deze morgen onze lachspieren ook eens goed getraind (kwestie van sportief te blijven en te blijven trainen).

28-08-2008 om 18:31 geschreven door Sharonneke  

Hello there,

Gisterenavond was ik zo fier omdat ik bij de eerste slag een mug had kunnen doodslaan hier in ons werkkamertje (een kamer verder op de gang waar we allebei samen op internet kunnen). Maar mijn goed geluk kreeg deze nacht een andere wending. Ik schoot wakker rond half 2, even naar het toilet dus en toen ik terugkwam en bijna weer in slaap viel hoorde ik toch wel het meest irritante gezoem die er bestaat rond mijn oor zeker, inderdaad een mug. Hup de licht aan om de jacht te openen maar geen mug te vinden. Dan maar insmeren met zo van die antimuggencrème in de hoop dat dit de mug op een afstand zou houden. Maar tevergeefs, altijd een kwartiertje stilte en dan net op het moment dat ik weer bijna indommel dat vreselijke gezoem rond mijn oor. Op bepaald moment echt het licht een half uur aangelaten om ze te vinden, maar nee hoor, slim beestje niet te zien. Gevolg ik heb dan ook echt bijna geen oog meer dichtgedaan tot aan het moment dat mijn wekker afliep aangezien dat beest mij steeds kwam lastig vallen op het moment dat ik bijna in slaap viel.

Mijn humeur deze ochtend was dan ook niet super want ik had zo graag nog wat geslapen, maar niks aan te doen, van 10 tot 12 hadden we immers een les met de mensen van skills en we moesten nog alles printen en beetje knippen en klaarzetten. Dus hop uit mijn bed, kleren in, wat water in mijn gezicht gepletst en gaan ontbijten. Het weer viel ook al weer ferm tegen, helemaal grijs en enorm harde wind. Dit zou mij ook geen extra energie opleveren maar goed. Klaarmaken voor de les en afwachten hoeveel “leerlingen” we vandaag zouden hebben. Maandag hadden we er 2 van de 4 en jaja vandaag met verbetering, er kwamen er 3 op dagen. We kunnen dus niet klagen hé. Lesje verliep vlotjes en was iets vroeger gedaan dan gepland. Echt geen zin om nog iets te doen voor het eten dus dan maar mijn spannend leesboekje bovengehaald. En ja hoor, ik kon lezen in de zon want ondertussen waren de wolken weggetrokken. Weliswaar met mijn trui en lange broek aan want het waaide nog steeds hard (heeft het trouwens heel de dag gedaan) maar de zon voelen op mijn huid deed toch al goed. Na het eten toch even half uurtje op mijn bed gelegen want het slaaptekort werd te voelbaar. Na dit dutje konden we er weer even tegenaan. Uitwerken van onze lesjes voor vrijdag en volgende week tot aan het 4-uurtje. Dan tijd voor cake en een limonade van hier en man als je dacht dat cola zoet was, dan heb je dat duidelijk nog niet gedronken. (Mama het zou zeker iets voor u zijn Kan mij uw gezichtje al levendig voorstellen als je dit goedje zou drinken). Weeral eens een 4-uurtje die wat uitliep. Bij het donker worden nog even achter pc gekropen om stageverslag aan te vullen want dat moet ook gebeuren en vraagt soms meer inspanning dan we denken. Dan gegeten en nu weer hetzelfde ritme als iedere avond: blog, chatten, douchen, nog wat kletsen of boekje lezen ofzo en dan slapen. Weer dagje voorbij dus zonder al te veel spanning of avontuur.

Slaapwel allemaal (of goeiemorgen of goeiemiddag nog, afhankelijk van wanneer je dit berichtje leest )

27-08-2008 om 19:33 geschreven door Sharonneke  

Hallo,

Hier zijn we terug maar ditmaal voor een iets korter bericht.  Vandaag is er eigenlijk niet zo heel veel bijzonders gebeurd om te vertellen. Deze morgen was mister Rapaledi ons al vroeg aan het zoeken. Hij had Baby ingeschakeld voor de zoekactie, maar rara, die twee belgjes lagen natuurlijk nog in hun bedje. De mensen leven hier echt met het ritme van de zon, maar daar zijn we duidelijk nog niet aan gewend. Na het ontbijt dus eerst even richting middelbaar om te zien waarvoor hij ons nodig had. Even duidelijk maken dat de lessen voor het middelbaar volgende week woensdag starten want hij begon te twijfelen over onze afspraken en hem even helpen met internet. Daarna richting onze kamer om wat te werken aan lesvoorbereidingen voor morgen en volgende week. Na het eten dan tijd voor een lesje met de leerkrachten van het lager. Deze keer verliep het weer precies iets chaotischer. Ze zitten op zo’n verschillend niveau dat het niet eenvoudig is om met hen te werken. Noëmi heeft haar op een bepaald moment dan ook effe boos gemaakt omdat er teveel lawaai was en ze schrokken precies wel beetje waardoor alles weer iets vlotter verliep. Sessie afgewerkt en hadden het gevoel dat ze al iets enthousiaster waren dan gisteren eigenlijk. Donderdag hebben we nog een les met hen en dan gaan we hen echt aan het werk zetten adhv een oefening. Hopelijk werkt dit. Tegen dat de computerklas helemaal was afgesloten en we even een luisterend oor hebben gespeeld voor Baby want zij voelt zich hier toch niet altijd zo goed hebben we gemerkt, was het al half 5 dus dringend tijd voor een verlaat 4-uurtje. En op het terras in de zon was het zooooooooo zalig dat we zijn blijven zitten tot aan het avondeten. Een mens moet toch eens ontspannen ook hé! We hebben Tiger (één van de poezen hier) ook in actie gezien terwijl we op het terras zaten. Hij houdt er blijkbaar van om onschuldige vogeltjes uit de lucht te plukken en er dan maar wat mee te spelen. Echt zielig om te zien, konden er niet veel aan doen natuurlijk. Hopen dat het vogeltje niet teveel heeft afgezien maar dit is de natuur zeker… Aangezien het hier ondertussen toch wat frisser was geworden snel even langs de kamer om een lange broek aan te doen voor we moesten eten. Eenmaal terug, we waren vandaag beetje te vroeg terwijl we anders te laat zijn, kwam er een jongen binnen die we nog niet hadden gezien. Hij vroeg of hij erbij kon zitten en begon spontaan tegen ons te babbelen. Bleek dat dat één van de leerlingen is die een praatje kwam slaan. We moeten eerlijk toegeven het was nog een aangenaam zicht om naar te kijken

Maar ja het was tijd om te eten dus vertrok hij weer… Hij zou morgen terugkomen zei hij. Was maar vreemd want normaal komen geen studenten binnen in de gebouwen van de broeders maar ja.

Na het eten dus internettijd en de superontdekking in mijn mail! Onze reispapier voor de rondreis en ja we dromen stiekem al weg. Al enkele websites bekeken van hotelletjes en het is vaak echt precies het paradijs. Maar dat zullen jullie hopelijk later uitgebreid horen en zien!

Zo heel veel had ik dus niet te vertellen, maar zo weten jullie toch alweer klein beetje hoe mijn dag eruit zag!

26-08-2008 om 20:27 geschreven door Sharonneke  

Ook nog even een kort overzichtje van mijn dag vandaag. Deze week is de eerste echt drukke stageweek aangebroken. Vandaag stonden er twee lessen op het programma. Deze morgen les met de mensen van skills. En dan deze middag les met de leerkrachten van het lager onderwijs. Aangezien ik gisterenavond echt te moe was zouden we deze morgen allebei een douchke nemen. Je moet namelijk weten dat we hier precies een soort regeling hadden dat ik ’s avonds douche en Noëmi ’s morgens. Maar aangezien het gisteren echt niet lukte beslist om vandaag kwartiertje vroeger op te staan en beide te douchen. Toen Noëmi mijn kamer in kwam gelopen dat het mijn toer was keek ik al helemaal uit naar een warme douche om goed wakker te worden. Je voelt het misschien al aankomen, idd, warm water had ik niet. Ik draai de kraan open, nog een straaltje die mijn haar net wat nat maakte en dan enkel druppels. Het enige dat ik nog kon was een koude douche nemen, maar daar heb ik toch maar voor gepast. Ik was eens afgespoeld en dat moest maar genoeg zijn dan. We gaan ons dus vanaf nu maar best terug aan ons schema houden en ik zal mij voortaan terug ’s avonds douchen. We vermoeden dat het te maken heeft met het feit dat overdag water verwarmd wordt door zonne-energie en er misschien niet genoeg op een korte tijd kan verwarmd worden. Nu ja, ik denk niet dat ik aan het stinken ben dus dat is het voornaamste.

Na het ontbijten naar Rina haar kantoor om onze werkblaadjes voor deze morgen te printen. We komen binnen en Rina liet weten dat ze onmogelijk de meeting kon halen. Ze had het veel te druk en verontschuldigde zich. Ook Cathrine had vorige week al laten weten dat ze er niet zou zijn dus ja hopen dat Benedict nu afkwam of het zou enkel Baby zijn en dat zou nu ook maar jammer zijn van al ons werk. Terwijl we dit moesten afwachten toch maar onze blaadjes printen. Was het echter niet dat de printer daar anders overdacht. Hij zei dat er een papier vastzit maar nee nee geen papier te bespeuren. Lap wat nu, gaan printen in de computerklas dan maar. Ook daar had de printer duidelijk last van een ochtendhumeur en wou dat ding niet meewerken. Lap onze les was ondertussen al 10min te laat begonnen en geen werkblaadjes. Snel improviseren, oefeningen dan maar in een simpele powerpoint plekken zodat we dit konden projecteren en ze gewoon op blanco blaadje laten schrijven. Iedereen naar de computerklas halen en aan de slag. Een “who am I?”-lesje met twee man. Alles verliep vlot. Ze werkten goed mee, hadden plezier en denken wel dat we ons punt hebben duidelijk gemaakt. Ook gemerkt dat de groepssfeer bij skills niet zo optimaal is en we daar dus misschien een sessie over kunnen doen. Eens wat teambuilding kan misschien wonderen doen, als er suggesties zijn, laat maar komen hé!

Na de sessie even relaxen, wat mailtjes bekijken waaronder een mailtje van onze rondreis, oooh we dromen al stilletjesaan weg. Eten en dan alles klaarmaken voor de computerles. Printer in computerles wou al printen maar kregen we het probleem met een figuur. Op ons scherm ziet dit er perfect leesbaar uit, maar iedere keer dat het print ist bijna een volledig zwarte kader. Niet goed dus! Instellingen veranderen en doen maar geen goeie afdruk van de tekening te verkrijgen. Dan maar snel opzoek naar een andere prent. Gelukkig zijn de leerkrachten van het lager niet zo goed in op tijd komen en kregen we nog alles klaar voor de start van de les. Deze les was echter al veel moeilijker! Was dezelfde materie als zaterdag maar onze “leerlingen” deden maar half zo goed mee, zaten wat in het ronde te praten, half op te letten. Moeilijker dan verwacht dus en niet zoveel interesse als gedacht. En om half 4 keken ze al allemaal op hun horloge en zeiden ze al dat het tijd was. We hebben dan ook besloten om aan hen nu 3 lessen echt basis mee te geven en wie wel echt geïnteresseerd is kan erna nog komen! Wel weer enkele ervaringen rijker bij deze want een echte leerkracht zal waarschijnlijk heel vaak met leerlingen te maken hebben die daar enkel zitten omdat het zo hoort.

Na de les, tijd voor 4-uurtje. Enkele verhalen van broeder Luc en zelfs het bovenhalen van enkele oude fotoboeken en dan weer tijd om een beetje te werken. Was het natuurlijk niet dat het internet dan weer niet aan onze kant stond en uitviel. Beetje geprutst en dan gegeten!

En nu weer internet en tijd om te bloggen en te chatten met het thuisfront!

Groetjes

25-08-2008 om 20:40 geschreven door Sharonneke  

Hier komt het lange verhaal dan. Neem alvast even de tijd om te lezen want ik vermoed dat het lang zal worden. Het gaat immers over twee dagen en gisteren was een heel bijzondere dag. Zoals jullie in het vorig berichtje zagen werd ik al vroeg gewekt door mijn wekkertje. Oh en ik lag nog zo goed te slapen. Gelukkig liep de wekker af voor een dag een rit die ons eindelijk een aantal prachtige plekjes van dit land zou gaan tonen. Klein uurtje later, met de frigobox in de koffer, lieten we het stoffige Pax achter ons en waren we vertrokken. De zon begon op te komen en toverde enkele prachtige kleuren aan de horizon. Het zou een lange rit worden had broeder Luc ons verteld maar we keken er zo naar uit. Eerst zagen we het vertrouwde uitzicht van de dorre, kale vlaktes zoals we ze hier alle dagen zagen. Voor we Polokwane inrijden opnieuw de krothuisjes waar ik het nog steeds wat moeilijk bij krijg wanneer ik die te zien krijg. Wij westerlingen kunnen ons denk ik echt op geen enkele manier voorstellen hoe het moet zijn om daarin te wonen, te leven, met een heel gezin dan nog. Ik overdrijf echt niet wanneer ik zeggen dat deze huisjes, of beter kampjes, niet groter zijn dan onze garages. Eens Polokwane door begon het nieuwe voor ons. Zover waren we nog niet geweest dus we gaven onze ogen de volle kost. Een drukke baan die richting de Limpopo universiteit loopt, nog steeds niet veel speciaals. Dan het eerste verhaal van onze plaatselijke gids. We naderden namelijk de hoofdstad zeg maar van de grootste sekte van zuid-afrika. Zion- city of Moria. Moria zou een berg zijn die ook voorkomt in de bijbel (maar daar ken ik natuurlijk niks van) en Zion kan je vergelijken met het Rome voor de katholieken. Het is hier een sekte die een mengelmoes is van zowel joden en protestanten. Volgelingen komen van overal om vieringen hier bij te wonen. Met Pasen is het grootste feest en dan zouden er duizenden bussen en auto’s enzo staan om dit te vieren. En nu op een gewone zondag zagen we al heel veel bussen staan en tentjes. Op de bergflank schitterend dan ook een grote joodse ster om Zion aan te kondigen.

Nu reden we verder en begon het bergopwaarts te gaan. Het vertrouwde landschap lieten we achter ons en we maakten ons klaar voor het nieuwe. We reden echt van precies het ene land in het andere. Het is ongelooflijk hoe je op een paar kilometer tijd zoveel verschillende landschappen kunt zien. Van bergwegen waar het steeds wat groener wordt en het veel vochtiger is waardoor er langs de weg een grappig soort boompjes staan met de naam vuurpijlen omdat die in de zomer mooie rode bloemen hebben op hun top, tot de vlaamse ardennen waar ik me echt weer even in België waande en de wegen echt omgeven waren door grote bossen met vooral naaldbomen. Het is zo dat de bomen hier direct worden heraangeplant wanneer er oudere worden gekapt. Een zicht op een prachtig meer liet ons alweer wat wegdromen. Via Tzaneen wat echt de fruitstreek is en je dus de eerste bloemen kunt spotten en overal fruitbomen en fruitstruiken en noem maar op tegenkomt. Aan Tzaneen moesten we even tanken want we zouden even een eindje rijden zonder iets tegen te komen langs de weg. En inderdaad, een goeie 100km denk ik met langs de zijkant enkel en alleen draad en bomen. MAAR plots roept broeder Luc “ Dat was een nest van een vogelspin!”. Ik dacht natuurlijk dat hij mij weer schrik probeerde aan te jagen want ja hoor hij heeft al kennis mogen maken met mijn spinnenfobie. Maar nee hij was bloedserieus en plots zagen we hier en daar, en de omheining zo’n nest hangen. Echt griezelig. Ik krijg het er nog kou van als ik eraan denk. Even gestopt want we moesten daar natuurlijk een foto van hebben. Noëmi had iets meer lef en is dichter gaan kijken om de foto te nemen, ik besliste om op veilige afstand te blijven. Broeder Luc zegt dat je de spin zelf zo goed als nooit uit haar nest ziet komen, enkel als je echt haar nest begint aan te vallen en in te porren, maar dat ben ik toch niet van plan. De nesten zijn ook zo immens groot. De naam vogelspin komt er, althans dat zei broeder Luc ons, door het feit dat kleine vogeltjes ook in zijn nest gevangen kunnen raken en dan lekker worden opgepeuzeld door dit diertje. Brrrr….. Langs de weg hier waren het dus allemaal kleine wildparkjes waar we regelmatig eens een springbokje zagen staan. Op het einde van deze lange, eenzame weg, een T- splitsing waar we naar rechts moesten. Nog steeds de kleine wildparkjes langs de kant en toen….toen gebeurde het. Zag ik tussen de bomen toch wel geen giraf staan zeker!!! Echt waar! Mijn eerste giraf hier op Afrikaanse bodem. Broeder Luc heeft onmiddellijk de auto gedraaid zodat ik er toch een foto van kan nemen en om te zien of we er nog zagen want meestal zijn die toch in groep. Maar nee, we vonden enkel die ene giraf. Hij keek eens naar ons, we konden een foto nemen en toen begon hij rustig verder te eten. ZALIG. Ik had echt nooit gedacht dat ik gisteren al een giraf zou spotten. Dacht dat ik zou moeten wachten tot in het Krugerpark volgende maand, maar nee dus daar stond hij. Mijn dag kon in ieder geval al niet meer stuk. We reden verder nadat ik van de shock was bekomen en toen kwamen we opnieuw in geheel andere landschappen. Eerst heel rotsachtig waarbij er voor ons uitlopers van de Drakensbergen te zien waren. Echt prachtige kleuren hadden deze rotswanden en dit komt vooral door de aanwezigheid van koper. De bergen hebben hun naam verdient aan het gegeven dat ze zo ruw en grillig zijn. Een klein tunneltje bracht ons naar de andere kant van deze rotsen waar we plots in de groene vallei kwamen. Onvoorstelbaar, eerst rotsen tot en met en dan plots groene vlaktes. Heel vruchtbare gronden met echt super groene grassen op. Prachtig. Dan onze eerste stop van de dag, de drie rondavels. Drie bergen die de vorm hebben van de typische hutjes (rondavels van hier). Prachtig uitzicht over deze bergen. Alleen geen frietkrot aan dit toeristische stopplekje. Broeder Luc snapt niet dat er geen enkele zuid-afrikaan zo slim is om een frietkot te zetten op deze plekjes. Een goei fris pintje en een bakje friet zou iedereen toch willen bij zo’n uitzicht. Op een jaar tijd ben je miljardair denkt hij. Maar nee, geen frietkot, alleen souvenierskraampjes die allemaal hetzelfde verkopen. Onze tocht wordt verder gezet nu richting de Blyde River canyon. Dit is een canyon waar de twee rivieren, de Blyde en de Treur samenvloeien en waar door de jaren heen enorme putholes zijn ontstaan. Dit zijn een soort afzettingen in de rotswanden door het schuren van het water. Prachtig. Het verhaal van de rivieren vertel ik wel aan de geïnteresseerden eenmaal ik thuis ben want anders heb ik niets meer te vertellen doordat jullie allemaal mijn blog lezen. Het water nu in de canyon stond vrij laag, het is hier dan ook droogseizoen maar toch was het zicht prachtig. Ook de watervalletjes die er te zien waren trokken onze aandacht zeker en vast. En ja als we dan in oktober nog eens daar passeren tijdens onze rondreis zal het uitzicht er misschien al helemaal anders zijn door de bloemen en het extra water die er tegen dan hopelijk is. Nu zou onze tocht naar twee watervallen lopen. Onze weg werd gekruist door een kudde koeien die doodleuk overstaken, wat geitjes en jaja ook een stel apen. Dan de Berline-fall en de lisbon-fall en dan afzakken naar Graskop om een hapje te eten. Broeder Luc keek al helemaal uit naar zijn Wimpie-restaurant maar wat bleek nu, het Wimpie-restaurant had zijn deuren moeten sluiten en was verdwenen. Op zoek naar iets anders dan. Een klein restaurantje met heel vriendelijke bediening dan maar. En wat zouden we eten. Ik had geen zin in het “gewone” eten dus koos ik voor een hartige pannenkoek. Bij ons komt dat ook op, maar had het zelf nog niet echt geprobeerd dus bij deze een pannenkoek met kip en champignons. Even later werd mij een mooie opgevulde pannenkoek gepresenteerd vergezelt van wat rauwkost en man dat heeft mij gesmaakt. En de prijs is echt ongelooflijk. Voor nog geen 5euro had ik en de pannenkoek en een blik cola naar binnen gespeeld. Dessert (een ijscoupe dus) zouden we in een klein restaurantje nemen op de terugweg. Het enige dat op het terras van onze middagmaaltijd enorm op mijn zenuwen heeft gewerkt was de groep Duitse toeristen. Man ik zou geen goeie zijn in de horeca want die werkten ferm op mijn zenuwen.

Ok nu nog naar God’s Window en dan werd het stilaan tijd om de tocht terug te maken want het was al rond 3u ondertussen. God’s Window is HET uitkijkpunt hier in zuid-afrika en amai. Je kan echt super ver kijken. Het is zo mooi en zo onbeschrijfbaar stil. Buiten wat gepraat en geklik van fototoestel achter je hoor je er echt niks. Of toch een yamahaai (moto voor de niet-kenners) in de verte….

Ook hier weer toeristisch maar geen frietkot te bespeuren hoor. Alleen de kraampjes met de prachtige hebbedingetjes. En kettingen en oorbellen amai heb mij moeten inhouden. En zoveel met girafkes. Had mij voorgenomen er gisteren nog geen te kopen aangezien we er toch nog terug passeren bij de rondreis normaal maar pff heb op mijn tanden moeten bijten. En ik denk dat ik misschien maar best een budget opstel op voorhand voor zo’n dingen want tis ongelooflijk en echt niet duur. Voor nog geen 1euro heb je zo een giraffenhangertje!

Ondertussen tijd om stilletjesaan te denken aan terugkeren. Want ja hier wordt het natuurlijk rond 18u al donker. Jammer genoeg moesten we dezelfde terugweg nemen want anders rij je super ver om. Maar het landschap nam ons al snel terug in zijn pracht op. Tijd voor het ijsje, toch niet, want dit restaurantje had ondertussen zijn deuren gesloten. Ging dicht om 16u30 (wat een uur om dicht te gaan) en het was 16U45. Pech dus. Dan maar stoppen aan het tankstation en een soort magnum daar eten. Nog snel even naar het toilet want de lange, eenzame baan stond voor de boeg. Geen giraffen meer gezien maar wel enkele herten, sprinkbokjes en nog een heel groot soort hertachtigdier (naam ontspringt mij). Ondertussen begon de zon te zakken achter de bergen en dit leverde natuurlijk opnieuw een pracht aan kleuren op. Zo rustig en midden in de natuur. Eenmaal donker was het natuurlijk wat wennen want dan ist ook echt donker. Zeker op de weg, vol bochten en draaikes en geen straatverlichting zoals wij gewoon zijn. Gelukkig woont broeder Luc hier al lang en is hij nog vrachtwagenchauffeur geweest dus heeft hij voldoende rijervaring. En als je dan even door het raampje naar de hemel gluurt word je onmiddellijk stil en rustig door de overweldigende sterrenhemel. Het is echt zooooooooo ongelooflijk om te zien.

Rond 20u reden we de hekkens van Pax terug binnen en hadden we dus een ferm aantal kilometers afgelegd, maar het was zeker de moeite!

25-08-2008 om 20:33 geschreven door Sharonneke