5u30: wekker loopt af 6u: snel een hapje eten 6u30: de auto in en hup weg voor een dagje "toerist"-spelen
673km later en ondertussen 20u10: terug op Pax Een boterhammeke eten
21u: blog aanvullen maar gewoon iedereen laten weten dat ze nog dagje in spanning zullen moeten afwachten. Het uitgebreide verslag komt er morgen aan maar nu ben ik echt veeeeeeeeeeeeeel te moe!
Eén tipje van de sluier kan ik al oplichten: Ik heb vandaag mijn eerste echte giraf gezien!!!! Hij stond in een klein wildparkje die langs onze weg lag te eten aan een boom!! JOEPIE
Morgen kunnen jullie verhaal van vandaag en foto's bekijken!
De start die we nodig hadden is er vandaag gekomen!!
Thobela,
Vandaag de dag waar we een beetje naar zaten uit te kijken. De wekker liep af deze morgen, hmm ik lag nog zo goed te slapen. Wil niet opstaan. Maar dan dringt het door, nog een groot uur en onze eerste les begint. Mijn eerste les. De eerste maal dat ik voor een klas zal staan en ook echt iets moet gaan aanleren. Iets waar ik eigenlijk al zolang naar uitkijk want is lesgeven niet één van de dingen die ik in overweging neem voor later???? Het gaat natuurlijk maar om een klein lesje, 4 volwassen mensen die niet kunnen omgaan met een computer en waar wij hen willen helpen om dit instrument wat onder de knie te krijgen. We zijn goed voorbereid, hopen dat ons Engels meewil en het moet normaal wel vlotten. Eerst gaan ontbijten, kwestie van stevig in onze schoenen te staan want ik wist echt niet goed wat ik zou moeten verwachten. Ne goeie pot kellogs cornflakes met veel melk, moet voldoende zijn toch. Of nee, misschien nog een super overheerlijk banaantje erbij doen!
Kwart voor 9, tijd om even de computerklas proberen te openen. Hebben sleutels gekregen die normaal zouden moeten passen maar nog niet geprobeerd. Stel je voor dat ze niet passen. Maar geen probleem op een mum van tijd de juiste sleutels gevonden en het alarm uitgeschakeld. Alles klaarleggen. Stoelen klaarzetten. Stift zoeken voor het bord. Ok 5 voor 9, tijd om naar de lagere school te gaan en onze leerlingen van de morgen op te halen. Allemaal mooi op tijd, goed we gaan op tijd kunnen beginnen. Maar eerst moesten we echter binnen bij de directrice. Als er vrijwilligers ofzo komen moeten deze iets in het guestbook schrijven. Wat je komt doen en heel belangrijk, hoeveel dit gaat kosten. Directrice zat ondertussen pap met vlees te eten, hoe kan je dat zo vroeg in de ochtend binnenkrijgen? Geen flauw idee . Ok 20 na 9, richting de computerklas en de les starten. Alles verliep vlot. Noëmi en ik pikten goed in op elkaar. Ze letten goed op en leken heel enthousiast en geïnteresseerd. Soms beetje zoeken en vooral zoeken naar het correcte Engelse woord maar het ging. Na wat theoretische inleiding rond een computer tijd voor het echte gebruik. Opstarten van de computers, geen probleem. Maar dan, Word openen zodat ze de verschillende knoppen van het toetsenbord kunnen uittesten. Eerste problemen . Op één computer zat er een figuur in ieder nieuw word-document die je opende. Hoe krijg je dat in hemelsnaam weg? Geen idee. Andere computer dan maar. Ook daar problemen, alleen maar rare tekentjes in plaats van tekst. Gelijk welk lettertype dat je aanklikt, alleen tekentjes en geen letters. Nog een andere computer dan. Ok iedereen aan het werk. Wat zoeken, wat persoonlijke vragen oplossen. Tijd voor iets anders. Spelletje pictionairy via paint. Hilarisch! En echt iedereen amuseerde zich. Dit was de bedoeling. Als slot nog een spelletje waarbij je moet leren typen. Probleem, spelletje wil niet opstarten. Wat nu? Even zoeken en gelukkig vond Noëmi een ander programma om te leren typen. Wat gepruts om alles in gang te krijgen. Saaier dan wat we hadden voorzien maar toch ging iedereen ijverig aan het typen. Zelfs zodanig dat wij op een bepaald moment de les hebben afgesloten want ze zouden daar precies uren blijven typen. Super geslaagde eerste les dus. Enkele zaken waarvan we nu weten dat we ze moesten gaan aanpassen voor dezelfde les die we maandag zullen geven aan de leerkrachten zelf. Zo is een qwerty-toetsenbord echt compleet anders dan azerty! Aanpassen dus die handel. Ook het bord, zon wit waar ge met die speciale stiften op schrijft is niet alles. Bordwisser is er niet en met gewoon toiletpapier is het een hel om dat af te krijgen. Gelukkig kan ik wat werken met powerpoint en hebben we ervoor gezorgd dat we maandag dat bord niet nodig hebben.
Na een geslaagde les dus tijd om effe te relaxen en te eten. Wat in de zon zitten, beetje atletiek kijken en tijd om ons voor te bereiden op maandag. Terwijl Noëmi zich vooral toespitste op de bundels die we maandagmorgen zullen geven aan de mensen van skills, paste ik de eerste computerles aan. Wat een samenwerking. Nog wat dierenprentjes zoeken en wat kleren voor onze oefeningen maandagmorgen. We gaan namelijk een les houden rond who am I? waarbij ze zichzelf wat in vraag moeten gaan stellen enzo. En wat is leuker dan starten met een kennismaking waarbij ze zichzelf moeten voorstellen aan de hand van een dier en een kleur. En jaja, een giraf kon natuurlijk niet ontbreken tussen onze dierenprentjes. Tussendoor tijd voor een 4-uurtje. Een stukje cake en blikje sprite in combinatie met een vleugje zon, wat wil een mens nog meer. Alles afwerken voor het avondeten en ook dit lukte perfect.
Gegeten, nieuws gekeken en nog even meegenoten van de gouden en zilver medaille van op de Olympische spelen en nu blogje aanvullen. Vandaag maken dat we iets vroeger ons bedje in kunnen want morgen om 6u30 staat onze plaatselijke gids, broeder Luc, ons al op te wachten om te vertrekken voor een uitstapje. Ik kijk er super naar uit. Morgen is echt pure ontspanning, genieten van de prachtige natuur en de verhalen van broeder Luc. Zo zullen we weer helemaal ontspannen terugkomen vermoed ik om maandag te starten met een drukke week! Een week waarin veel lessen staan gepland, maar een week waar ik nu al naar uit kijk. Sinds vandaag heb ik het gevoel dat het goed zit. We werken nu naar een doel toe. Zijn niet meer in het wilde weg bezig, maar weten wat er moet gebeuren. Alles komt dan toch nog goed, na de nodige portie geduld . Het zalige Afrikaanse leven zeker ..
Ik denk aan jullie en hoop dat jullie toch ook nog wat zon te zien krijgen en wat kunnen genieten!
Tot morgenavond en hopelijk kan ik jullie dan laten wegdromen van enkele prachtfotos!
Hoe gaat het daar in het verre België. Bij deze nodig ik jullie dus allemaal uit om reacties te geven op mijn blog, te mailen of wat dan ook. Het is altijd leuk om een beetje nieuws vanuit dat kleine landje hier ver vandaan te ontvangen.
Deze morgen richting lagere school om onze korte vragenlijst die we hadden uitgedeeld aan de leerkrachten op te halen. Dit gaf ons een idee waar we morgen in onze eerste les mee moeten starten. En inderdaad gewoon vanaf nul. Heel veel hebben zelfs nog nooit een computer aangezet zo blijkt. Dit geeft enerzijds wel een geruststelling, zo weten we dat we wel degelijk iets kunnen bijbrengen want ja zooooooooo computervaardig zijn we nu ook niet. Deze morgen dan nog wat lesmateriaal afgewerkt enzo, echt niet veel speciaal. Na het eten dan even siësta gehouden. Ik had echt nood aan een beetje extra slaap want ik word hier toch nog steeds veel wakker s nachts en s morgens lig ik ook al vroeg te koekeloeren wat natuurlijk niet zo plezant is. Een kort dutje kan dan ook wonderen doen. Na dit schoonheidsslaapje richting broeder Johan. Hij had ons gevraagd een planning binnen te stoppen van onze volgende weken en dat deden we dan ook. Gelukkig was hij positief, gaf ons de feedback waar we al een tijdje nood aan hadden en kunnen morgen met een gerust gevoel ons eerste lesje geven, spannend... We hebben ook beslist om toch iets te proberen opstellen voor de jongens van internaat. Enerzijds enkele activiteiten en anderzijds ook een opruimactie hier op het terrein. Het is hier echt niet om aan te zien, overal ligt er vuiligheid en papiertjes. We moeten dit echter doen in samenspraak met de boardingmasters dus volgende week een meeting met hen regelen is één van onze opdrachten voor komende dagen.
We hebben Baby ook aangesproken ivm traditionele kleren van hier. Als alles volgens afspraak verloopt zouden we volgende week vrijdag met haar naar stad gaan en kijken voor zon kleren. Als we er geen vinden gaan we samen naar een stoffenwinkel en gaan we ze laten maken. Leuk hé! Kijk ik echt al helemaal naar uit. Ik hoop zelfs stiekem dat we er geen vinden en dat we echt naar een naaister moeten gaan. Ook heeft broeder Luc ons vandaag verteld dat hij nu zondag met ons op stap wil. Het wordt een vroege dag (hij wil om 6u30 vertrekken), maar hopelijk een dag om nooit te vergeten. En met één van de beste gidsen van het land kan dat niet mislopen denk ik dan maar. De week erop gaan we waarschijnlijk de zaterdag naar Baby en kunnen we meegaan naar een trouw en de zondag zal Rina ons meenemen naar één of ander super restaurant waar ze een fantastisch buffet hebben en een prachtig uitzicht. Dus de week erop hebben we ook al plannen. Broeder Jos is vandaag moeten vertrekken naar Johannesburg ofzo, maar ook hij heeft beloofd dat we met hem op het einde van ons verblijf hier eens een uitstapje kunnen doen. Dus zoals je kan lezen, onze weekends raken toch nog gevuld. We zullen niet helemaal gek worden van de stilte en eenzaamheid hier .
Vandaag zouden we naar het koor gaan luisteren. Deze jongens zingen iedere week in de kerk en iedereen is zo vol lof over hen. We moesten dit gewoon eens meemaken. Om 18u30 zouden ze oefenen dus wij om dat uur op zoek. Bleek dat de jongens net avondgebed hadden en allemaal in de kerk verzamelden. Broeder Sam zei dat we maar een kijkje moesten nemen. Jaja Sharon binnen in een kerk! De jongens kwamen binnen en allemaal op het zelfde moment gingen ze op hun knieën zitten en begonnen ze allemaal samen te bidden. Niet echt mijn ding dus. Raar gevoel om zo eens mee te maken, maar aan andere kant wel chic dat op het einde zelfs enkelen bleven zitten om toch nog even te bidden in zichzelf. Het geloof staat hier echt hoog in het vaandel en ik vermoed dat dit ook voor velen een soort aanhangpunt is. Een geloof waar ze zich kunnen aan optrekken. Na dit gebed gingen die jongens van het koor oefenen in een soort klaslokaaltje. Wij mee met hen. We moesten ons eerst even voorstellen, kwestie dat ze wisten wie hun bezoekers van de dag waren en toen begonnen ze eraan. Ik kan het gewoon niet beschrijven. PRACHTIG. Van bij de eerste nood al kreeg ik kippenvel. Wat een stemmen. Jongens van pakweg 14 to 18jaar ofzo die zon tonen kunnen uitbrengen. Daar hebben de Belgen nog veeeeeeeeeeeeeel van te leren denk ik. Ze hebben een groot uur geoefend en ik heb echt geen spijt dat we dat hebben meegemaakt. Ik wil zelfs nog eens naar de mis zelf gaan ook, gewoon om hen bezig te horen in de akoestiek van een kerk want dat zal nog een groter effect geven denk ik. En allemaal zo vrolijke liedjes en dan beginnen ze gelijktijdig mee te wiegen op hun gezang. Dit moet je echt meemaken! Na dit muziekale stukje in onze dag liepen we dringend naar de eetzaal. Het was ondertussen al 20u en we hadden dus echt wel honger nu. Snel gegeten en nu dus mijn blogje aan het aanvullen. Bij deze heb ik dit ook weer volbracht!
Met mij alles goed hoor (Rehona). Alhoewel deze morgen hadden we het weer even moeilijk met onszelf. Pff die stilte en afscherming van de rest van de wereld zou toch soms wat op de zenuwen beginnen werken. Ook het aanvoelen alsof we hier niks concreet aan het verwezenlijken zijn valt ons zwaar. Na een voormiddag te hebben geprutst moest er echt iets gebeuren. Gelukkig hadden ze ons van het middelbaar gevraagd of we hen konden helpen met het nemen van fotos van de leerlingen. Zaterdag is er in Polokwane een atletiekmeeting waar de jongens zullen aan deelnemen. Hiervoor hebben ze blijkbaar een studentenkaart nodig en dit was niet bij iedereen in orde. Op deze kaart moet ook hun foto staan dus moest Noëmi even schoolfotograaf spelen. Daarna nog wat geholpen bij het plakken en knippen van de fotos in het sjabloon van de studentenkaart maar amai, nu weten wij waarom ze hier zo traag werken. De computers hier zijn echt een hel. Zoooooooooooo traag, echt vreselijk! Gelukkig hadden we eindelijk wat resultaat van ons werk, we zagen studentenkaarten en de jongens kunnen nu normaal zonder veel problemen aan de wedstrijden gaan deelnemen.
Nog steeds door het vreselijke gevoel van deze morgen geen zin om ook maar te denken aan stage, dus toch even de sportvelden op om wat sociale contacten te leggen. De jongens van internaat hadden net gedaan met sporten en we begonnen een gesprek met één van de boardingmaster. Even later vervoegde broeder Sam ons en hij gaf ons een soort rondleiding op het terrein. Af en toe riep hij een jongen om kennis te komen maken met ons. Best grappig. Omdat ze met Noëmi haar naam nogal wat problemen hebben heeft broeder Sam ons dan maar een Afrikaanse naam gegeven. Noëmi noemt nu ook Lerato en ikzelf Mathabo (moeder van de liefde ofzoiets) maar we moeten het nog eens goed navragen wat het juist betekent. Gaan dit morgen aan Baby vragen want broeder Sam kan ons gelijk wat wijsmaken natuurlijk. Het was echt zalig om hier eens rond te lopen en te genieten. Niet te denken aan school of wat dan ook. Ook waren er enkele kinderen muziek aan het spelen in één van de lokalen. Echt zalig! Zo vol ritme, ik zou er uren kunnen naar luisteren. Was echt leuk om te zien en te horen.
Na onze rondleiding gingen we iets drinken en daar zijn we voor de tv blijven plakken. Het was al snel tijd om te eten en daarna opnieuw even tv. Echt puur ontspannen dus. Samen met broeder Luc en broeder Jos naar het Belgische nieuws gekeken, dan naar schooltv waar we een geschiedenislesje kregen. Best grappig dus! Maar dit alles heeft ons zooooooooooo deugd gedaan. Nu dus even blogje aanvullen, mailtjes checken, nog wat relaxen en dan slapen en klaarmaken voor een nieuwe dag. Zaterdag hebben we dan ons eerste lesje en we hopen dat we eenmaal daarmee bezig we alles wat beter kunnen inzien en een beter gevoel zullen krijgen. Ook ga ik mijn scoutsleidercapaciteiten nog even bovenhalen want we zullen kijken om enkele activiteiten uit te werken voor de jongsten van het internaat. Dat zal misschien leuk zijn voor hen om eens iets anders te doen en leuk voor ons om nog eens buiten te zijn en bezig te zijn met andere dingen dan die stage. Zo niet veel speciaal dus om te vertellen vandaag. Alhoewel ik natuurlijk nog veel details kan geven over deze morgen en deze middag, maar pff niet veel zin om te schrijven en ik denk nu ook niet dat jullie daar zoveel aan hebben. t Kan niet alle dagen uitgebreid zijn hé!
Jullie mede landgenootje hier in het verre Zuid-Afrika heeft het vandaag een beetje lastig met zichzelf. Misschien ligt het aan het feit dat het weer opnieuw aan het draaien is. Af en toe komt de zon al piepen en we hebben de twee truien al kunnen inwisselen voor één trui, en nu zit ik hier zelfs enkel in mijn topje! Schitterend. Maar dus nog niet het goeie weer waar we goed op functioneren. We zitten in de overgangsfase dus even alle organen laten aanpassen zeker . Maar goed, genoeg gezeverd. Gisteren had ik eigenlijk totaal geen zin om mijn blog aan te vullen. Kweet het, sorry aan de trouwe lezers, maar een soap op tv wordt soms ook onderbroken voor de voetbal ofzo. Bij mij was het niet de voetbal die mij ervan weerhield maar het gesprek met broeder Sam gevolgd door de buitengewone verhalen van onze trouwe broeder Luc. Toen we de dinning room binnen stapten was enkel broeder Thomas aanwezig. Dat zag er niet goed uit En inderdaad, er waren problemen met het internaat. Blijkbaar hadden ze al een tijdje waarschuwing gekregen van het departement over één van de gebouwen waar de jongens in slapen. Nu hadden ze die waarschuwing niet in acht genomen en gisteren was het departement langsgekomen en ze moesten die blok onmiddellijk sluiten. Broeder Thomas was echt kwaad. Begreep niet dat de anderen het zover hadden kunnen laten komen. Hij was precies zelfs een beetje boos op ons, niet direct op ons, maar op het feit dat bezoekers wel onmiddellijk slaping enzo krijgen terwijl er nog niet eens gedacht wordt aan de jongens. We konden hem natuurlijk geen ongelijk geven, maar ja veel konden we niet doen. Ik voelde mij dan ook wel even wat onwennig! Gelukkig konden ze de jongens wel bij de anderen te slapen leggen (jaja nog meer op elkaar gepakt). Nu goed, veel werd er niet meer over gezegd. Broeder Sam kwam binnen en omdat het er wat onwennig aan toe ging kwamen we al snel op het gespreksonderwerp België. Wat zijn de grote verschillen met Zuid-Afrika, hoe zit het met eten, politiek, muziek, echt alles werd op tafel gegooid. Toen het ging over muziek stelde hij zelfs voor om ons eens mee te nemen naar een casino. Volgens dat we begrepen is dit geen casino zoals wat wij er onder verstaan, maar eerder een pub waar DJs komen draaien. Dus jaja we gaan misschien nog het uitgaansleven van Zuid-Afrika met de plaatselijke R&B en Hip-Hop leren kennen met een broeder!!!! Als dat geen ervaring zou zijn .. Toen we al lang klaar waren met eten kwam toen ook broeder Luc binnen en daar gingen we dus weer. Ontelbare verhalen afgewisseld met af en toe een goeie mop en voor we het wisten was het al 22u. Ik had echt geen zin meer om dan nog een blog aan te vullen en al mijn andere avondrituelen invullen dus gewoon ja blog effe dagje op non-actief gezet.
Maar vandaag zijn we er dus terug en ondertussen heb je al een klein beeld van gisteren, want veel meer is er niet gebeurd eigenlijk. S Morgens heeft Rina ons meegenomen naar het centrum waar we eerst naar de plaatselijke bibliotheek gingen. Terwijl zij binnen was in de bib zijn we naar een lokale kunstgalerij gegaan en ja voor diegene die mij goed kennen, kunst is niet echt mijn ding. In het gastenboek heb ik als opmerking dan ook geschreven kunst zeker?. Daarna nog even naar de bank, wat extra geld afhalen en terwijl we stonden te wachten naar de Vodacom telefoonwinkel om een plaatselijke sim-kaart te kopen. We hebben hier nu dus ook een Zuid-Afrikaans gsm-nummer zodat iedereen ons hier wat makkelijker kan bereiken. Daarna moest Rina naar één of andere meeting en heeft ze ons afgezet in Savannah, een shoppingcenter en eigenlijk voelden we ons terug in België. Echt wel een beetje teleurstellend, niks speciaal dus ook geen grote verhalen rond. Buiten dat ik een super lekkere warme choco heb gedronken inclusief twee marshmellows on the top!
Deze morgen dan weer iets vroeger uit ons bed want in de voormiddag een meeting met lagere en middelbare school. En het is opnieuw gebeurd. Heeeeeeeeel onze planning en ideeën zijn terug gekanteld en gewisseld en gedraaid. Je krijgt hier echt soms het gevoel dat je ter plaatse blijft trappen, je hebt geen voldoening van wat je doet want resultaten zijn er echt nog niet en dat werkt echt wel wat op mijn humeur. Gelukkig zijn we hier met twee, kunnen we wat zagen en klagen tegen elkaar en elkaar er wat bovenop proberen helpen (dank u wel Noëmi!). De planning ziet er momenteel zo uit dat we vanaf zaterdag beginnen met lessen voor management van het lager, dan maandag, woensdag en vrijdag lessen voor skills en dan woensdag lessen voor secundair. Het lijkt veel en moeilijk om aan te beginnen, zeker wat de computerlessen betreft, maar blijven gaan baby!!!! (En hier bedoel ik niet Baby mee waar we mee samenwerken). Dus nu gewoon ja blijven gaan, vooral proberen genieten en gekke bekken trekken zeker
See you later ALIGATOR! Hieronder nog enkele sfeerbeelden: ik aan het werk ; samen met broeder Luc op een terrasje met een heerlijke Frulata (zie verhaal van zaterdag) en dan een prachtige foto van de heerlijke warme choco!
Gisterenavond waren er jammer genoeg elektriciteitsproblemen, of beter internetproblemen waardoor ik mijn blogje niet heb kunnen aanvullen. Dus sorry aan alle trouwe lezers voor het wachten maar hier zijn we terug met het verhaal van de dag. Misschien eerst een stukje over gisteren zelf. s Nachts veel wakker geworden door de wind. Jaja de schapenwolkjes die de avond ervoor aan de hemel waren verschenen waren toegenomen en zagen nu wat grijs en brachten vooral een harde wind met zich mee. Gevolg was dat veel dieren onrustig waren. Ik hoorde de paarden, de vogels en allerlei andere geluiden die er normaal niet zijn. Ook de deur stond heel de tijd te kloppen, maar daar had ik al snel een oplossing voor: een kartonneke ertussen en gedaan met geklop! Proberen om toch nog wat te slapen want de wekker loopt hier meestal vrij vroeg af. En ja hoor, enkele korte uurtjes later liep deze alweer af. Opstaan, maar we werden al snel ontgoocheld bij het openen van de gordijnen. Waar was de mooie blauwe lucht en de zon? Het was grijs en kil en koud en een harde wind, typisch Belgisch weer. Dit waren we al helemaal niet meer gewoon. Rustig gaan ontbijten en dan maar een beetje werken voor de stage. Jaja ook op zondag! We hebben zelfs goed doorgewerkt! Enkele cursusbundeltjes gemaakt over enerzijds Word (Noëmi) en ikzelf heb Internet voor mijn rekening genomen. Je leest het goed, we worden nog echte computerexperts als je het mij vraagt. Na het middageten toch even tijd om van de zondag te genieten en wat te relaxen. Misschien een filmke? Maar veel soeps hebben de Broeders niet te bieden in hun videocollectie, dan maar eens zappen. Er is hier satelliet dus er zal wel iets te bekijken vallen. Het enige dat ons aanstond was CSI Miami dus dan maar een uurtje kijken naar de moordoplossing. Misschien was de tijd nu wel aangebroken om even te zien of we Broeder Johan konden vinden. Hij is uiteindelijk diegene die onze stage moet gaan beoordelen enzo, hij is beetje de opdrachtgever laat ons zeggen, maar echt veel contact hebben we met hem nog niet gehad. Na dit gesprek terug naar onze werkkamer dan maar om af te werken waar we aan begonnen waren en even brainstormen over wat we net allemaal te horen hadden gekregen bij Br Johan want we moesten het toch even over een andere boeg gaan gooien. Wanneer we de deur opendeden van onze werkkamer zien we plots een vrij grote gekko (salamanderachtigbeest) op de gordijn zitten. Heel de middag heeft hij daar hangen slapen en pas s avonds is hij beginnen rondlopen in de kamer, echt zalig, alle in die kamer toch, moest het in de slaapkamer zijn zou het misschien toch zo tof niet zijn. s Avonds gingen we dus nog even het thuisfront opzoeken via internet en blog aanvullen, maar dat lukte dus spijtig genoeg niet. Dan maar stageverslag aanvullen en nog wat in een boekje lezen.
Deze morgen hadden we dan al vroeg een afspraak met Baby, haar proberen duidelijk maken dat we van Br Johan onze opdracht wat moeten aanpassen en de rest van de dag ook paar goeie gesprekken gehad met haar, over hoe de communicatie hier soms wat verkeerd loopt, over het leven, over wat zij wil, over dat ze wil verder studeren (en er zeker de capaciteit voor heeft) maar het geld niet bij elkaar krijgt (6000rand = 600euro). Ook de anderen van Skills aangesproken en uiteindelijk zijn we tot een goed plan gekomen. We zullen vanaf volgende week maandag starten met enkele workshops met de 4 mensen van Skills en dit telkens op maandag, woensdag en vrijdag van 10u-12u voor de rest van ons verblijf. Hier zullen we ons dan ook verder op toespitsen en zien dit nu als het hoofddoel van onze stage. We focussen hierop en zullen hiermee ons ding doen. Leven van dag tot dag is het moto en gewoon je best doen ..
Verder is er vandaag niet veel speciaal gebeurd. Heb wat last van één of andere ontsteking ofzo aan mijn oor, hopelijk is het geen insectenbeet en gaat het snel weg, maar we zien wel zeker. Zolang mijn oor er maar niet afvalt zal het wel niet veel kwaad kunnen.
Daarnet even kort met papa en mama geskypt en het is zoals papa zei, het is toch vreemd hoe je op zon eenvoudige manier kunt praten met elkaar over zon immense afstand en dat allemaal via wat kabeltjes en een computer. Maar toch leuk om hen even te horen en te zien. Zeker papa zijn gekke bekken op de webcam brachten weer een grappige noot in ons avondprogramma
Zo tijd om mijn stageverslag zelf uit te typen en dan te slapen want morgen is alweer een dag vol verrassingen, winkelen (nu neemt Rina ons eens mee naar t stad), werken en misschien wel wat stress, maar vooral het genieten van de duizenden emoties die ons overvallen, beslissingen die moeten genomen worden en de verhalen van Broeder Luc!
Tot blogs
PS: Jan en Cynthia ik wil jullie via deze weg al heel hard proficiat wensen met jullie verloving! Ik kijk al uit naar een trouw en ja jullie veel geluk enzo wensen dat is misschien wat overbodig want dat zijn jullie uiteraard al 20 jaar, maar ik zou zeggen: vervijfvoudig dat maar en geniet vooral van elkaar!
