Vrijdag (14/08) hadden we één doel: op tijd in Dakar geraken om het vliegtuig te halen. En dat vertrok pas om 1u 's nachts. Haalbaar dus, maar hier hebben we al geleerd dat ook dat niet per se vanzelfsprekend is! 😊 Dus, we ontbeten in het tentenkamp en werden door de eigenaar afgezet aan Kebemer. Heel lief, want nu moesten we geen taxi meer nemen tot daar! In Kebemer een 7-place gevonden waar nog 3 plaatsen vrij waren. Okeeee, dat moest lukken. Na een goed uur wachten was de auto vol en waren we weg. In Thies waren de andere passagiers al allemaal uitgestapt, dus werden ook wij dan maar uit de auto gezet. En in een andere (lege) 7-place gedropt om zo door te rijden naar Dakar. Moesten we daar dus ook nog eens wachten tot die 7-place vol zat. Manman! Maar, dat verliep gelukkig ook heel vlot. Hop naar Dakar, richting Via. Stilaan een beetje kind aan huis precies ☺ Maar we hadden onze grote bagage daar laten staan, konden daar al online inchecken en afdrukken en mochten nog een douchke nemen. OEF, zo welkom! Nog een laatste dinertje met Somaya en Abdu en .... daar gingen we dan!

Wij richting luchthaven, om iets na 1 's nachts dan vertrokken en rond 6u (7u plaatselijke tijd) aangekomen in Lissabon. En BLIJKBAAR was dat niet op tijd, dus hebben we onze aansluiting gemist! WAT?! 

De volgende vlucht was om 16u15 ... neeeeeeeeee. 😣 En net of ze het erom doen van op de luchthaven stoelen te zetten waarop je zeker niet zou kunnen slapen! Bon, we waren dus moe en slapen ging daar niet echt. Dan toch maar even de luchthaven ontvlucht, wat door Lissabon geslenterd en weer terug. Vliegtuig genomen en rond 22u kwamen we aan in Zaventem, opgepikt door de ouders van Sep en ons bedje in! Want DAT hadden we gemist! 😊

Woensdag (12/08) was het plan om naar Lompoul te gaan. De 'desert' van Senegal. Dus begonnen we met inpakken en opzoeken: hoe daar geraken en waar verblijven. Maar toen we er dan net helemaal uit waren bleek dat er geen plaats meer was in het campement. Verdorie, dan is het voor morgen. (Wat het iets spannender maakt, want overmorgen hebben we onze vlucht naar Brussel en moeten dus op tijd terug zijn!) Vandaag dan nog één nacht in de Via verbleven en de marktjes en winkeltjes van Dakar eens gaan bezoeken. Het was een hele beleving! Marché Kermel was de eerste, een mooi rond gebouw waar je allerhande eetwaren vindt. Ik denk zo ongeveer alles wat je in Senegal kan krijgen: hopen groenten, fruit, vlees en vis. Mooi om te zien! Rond de markt (aan de buitenkant) stonden dan de meer typische kraampjes met diezelfde houten beeldjes die we al ongeveer overal hebben gezien, stoffen, jurkjes, maar ook konijnen en rare vogels. Zo ging het maar door. We werden natuurlijk overal vastgeklampt om iets te kopen in een bepaald kraampje. Maar we zochten onze weg en kochten natuurlijk al die dingen die ze onder onze neus duwden niet. ☺ Maar op den duur kregen we het wel erg lastig met een aantal locals die bleven volgen en heel obsessief gids wilden spelen. We zeiden misschien wel 4, 5 of 6 keer dat we alleen door wilden gaan. Maar gewoon NIET luisteren. Echt super irritant. Natuurlijk kregen we dan (toen het dan toch begon door te dringen dat we er ECHT niet mee gediend waren) de volle laag dat we racisten zijn en wat nog allemaal. Echt zielige gastjes. We hadden wel een aantal leuke spulletjes gekocht, maar de pret was er dus af en gingen tegen de avond weer naar de Via. 

Donderdag  (13/08) was dus de officieel laatste uitstap die we deden: naar Lompoul. Eerst naar la gare routière om daar een 7-place naar Kebemer te bemachtigen. (Zo'n 3/4 uur rijden) Van daaruit namen we dan een taxi naar Lompoul, waar we dan werden opgepikt door de mannen van het campement. Dit deel van Senegal is al veel droger, maar geen woestijn. Eigenlijk is het een kleine regio heel wat uit de kluiten gewassen duinen, waardoor je wel het gevoel krijgt dat je in een woestijn zit. Het is er dus ook geen 45°C ofzo. Het campement waren een aantal tenten, met achteraan een buitentoilet en 'douche naturel'. Op zich wel leuk gemaakt, maar het zag er ook wel een beetje 'fake' uit. Er stonden twee dromedarissen waarmee je een wandeltochtje kon maken om het 'nog meer' op een woestijn doen te lijken. Vandaar dus het 'fake'-aspect. Maar op zich was het er wel gezellig, er was een grote groep Europeanen, het eten was er lekker, djembé achteraf. Onze laatste avond was een feit!

Maandag (10/08) was alweer een vermoeiende reisdag! Gisterenavond al afscheid genomen van Carmen en Roberto, zij zetten de toch verder richting Casamance en moesten daarvoor al om 5u 's ochtends klaarstaan, wij keerden terug naar Dakar. Rond 8u waren we aan la gare ennnn er stond een 7-place. Het goede nieuws was dat hij bijna vol was (nog 1 plaats vrij) dat wil dus zeggen: bijna vertrekken. Het slechte nieuws is dan dat je achteraan zit. Dat wil zeggen, met 3 personen serieus geplet en opgetrokken benen. Dit voor 7 uur aan een stuk. Slik. En nee, ze nemen geen pauzes om even de benen te strekken. Gewoon los doorrijden. Kwam daarbij dat de vrouw voor mij haar raampje niet wilde opendraaien door 'l'enfant' die op haar schoot zat, zelfs niet op een kiertje. Waardoor er achteraan al bitterweinig lucht was. Stijve benen en zweten, dolle pret! In Dakar aangekomen rond 16u en een taxi naar de Viavia genomen. Daar zat Somaya toevallig. Eventjes bijgekletst over wat we nog allemaal gedaan hadden en voor de rest rustig aan gedaan.

Dinsdag (11/08) hadden we Lac Rose op het to do-lijstje staan. Enkele kilometers ten noorden van Dakar ligt dus een meer dat ten eerste heel zout is, er wordt dus veel zout ontgonnen. En ten tweede, het is roos. Door bepaalde kleine organismen die het water een rose kleur geven. Hmm. Daar aangekomen (met de locale bus en overstappen, wat wel lang duurde maar verbazend vlot verliep qua aansluitingen) leek het meer op een gewoon meer. Tedoeme, dachten we stilzwijgend. Maar toen we verder liepen naar de bootjes waar de mensen het zout aan het uitladen waren, zag je het wel heel goed. Het leek wel of ze in fristi aan't werken waren 😊 Hoe dikker het pak water, hoe rozer de kleur ook. Daarom dat je van opzij niet veel ziet. Je moet er echt boven staan. Erboven vliegen zou helemaal cool zijn. Maar dat ging dus niet. Ooooooh. Iets gedronken en weer op de bus gesprongen, richting Ngor. Het eilandje waar we in het begin van de reis al waren geweest. Het was er gezellig toen en niet veel volk, want dat was tijdens de ramadan. Nu daarentegen was het er erg druk en dus net wat minder gezellig dan voordien. Iets kleins gegeten, gedronken en plonsje gewaagd.

Zaterdag (08/08), dag twee van onze trekking. Boeltje gepakt en met 4x4 naar Dindefelo. Daar onze bagage gedropt en een kleinere zak gemaakt voor de komende dag. We zouden in Dande (boven de waterval, dus hoog!) overnachten, dus hadden best niet alle bagage bij, want dat is wat te zwaar. Oké, van daaruit dus op pad, naarrr de waterval (de onderkant, dus). Het had vannacht goed geregend dus het pad ernaar toe was een riviertje. Maar nog goed te doen. Alweer ging de tocht goed de hoogte in dus lekker zweten! En daar was ze dan! Een waterval omgeven door hoge rotsen, en eronder een (koud!) meertje waaruit het water verderkletterde als rivier. Oké, zwemkledij aan en plonssss. Lekker verfrissend! Dat duurde uiteraard niet lang, want na de lunch gingen we weer verder de hoogte in, richting Dande. Het pad was nu wel echt érg stijl! Dan te bedenken dat de mensen die in Dande wonen om simpelweg een brood te kopen héél die trip naar beneden moeten doen. Of zijn wij nu de piskes? Enfin, eens boven hadden we natuurlijk een heel mooi zicht. Het dorpje Dande bezocht en de boys speelden er een potje voetbal met 'the black devils', geen zever, blijkbaar heet hun voetbalploeg echt zo. Seppe en Roberto verloren met een droeve 3-1. 😂 Het werd donker dus tijd voor een 'douche naturel' in het campement: emmer die aan een balk hangt met gaatjes in, een bak met water op de grond en een bekertje. Het is eens wat anders! Heel basic hier dus, maar wel leuk!

Zondag (09/08) daalden we weer af. Eerst gingen we naar de plaats waar de waterval begint. Bizar. Rotsplaten op elkaar geperst waar dan water tussendoor sijpelt. Daarna kropen we nog een rots in waar vluchtelingen uit Mali zich een tijdlang in verscholen. We kwamen nog een veld 'champignons' tegen, een soort kleine termietenheuvels. En zo daalden we stilaan weer af richting Dindefelo. Daar was de zondagse markt. Die bezochten we en namen van daaruit weer de 7-place naar Kédougou. Ook dat was nog spannend! Even gewacht tot de 7-place vol zat, maar dan kwam de chauffeur niet opdagen! Allemaal goed en wel, maar de rit duurde anderhalf uur, en over 2 uur hadden we al een plaatsje gereserveerd in de bus naar Tambakounda (we hebben al een beetje een patent op die plaats, ofzo). DUS, nu geen tijd voor grapjes. Mamadou zag ook dat het menens was dus stapte iedereen uit en stapten we in een andere 7-place die er stond. Dat is normaal 'not done'. Even over-en-weer-gekibbel waar we niks van verstonden en dan vertrokken we toch, uiteindelijk! Met een heel goeie chauffeur! De rit was net een of ander playstationspelletje. Een race over een kronkelende zandweg met putten en plassen, tegenliggers, fietsers, koeien of geiten die plots oversteken, mensen die in de weg lopen. Maar het was niet eng, die vent kon dat. 😁 En, we waren op tijd! Een rit van 17u tot 21u, herberg gevonden, gezien en goedgekeurd en slaapwel. 

Donderdag (06/08) vergeet je maar best het beklag dat ik dinsdag deed ivm het openbaar vervoer. Deze dag sloeg echt àlles! 😲 we stonden alweer vroeg op want men had ons gezegd "dat je om 7u op straat moet staan. Dan komen er enkele bushtaxi's voorbij die je kan nemen richting Kédougou." Onze volgende bestemming. Oké, goed. Opstaan, ontbijten en daar stonden we dan, om 7u gepakt en gezakt met onze Spaanse vrienden. We hadden na een tijdje al stilletjesaan door dat het al niet zo vanzelfsprekend zou zijn. Op 'jeudi' rijden er precies niet zoveel bushtaxi's naar Kédougou... We stonden daar 1uur, 2uur ... En dan zei er iemand: "er is in Dakar een bushtaxi vertrokken vannacht, die komt hier rond 10/11 uur zeker toe." TIEN/ELF UUR? We zijn dan maar voor niks om 6u opgestaan zeker? En toen was het 10u, en toen was het 11u, en toen was het 12u. Seppe en Roberto speelden wat met de kinderen op straat om de tijd te doden. We probeerden een ezel met kar te fixen uit wanhoop, maar neen. Na 6u wachten en nietsdoen hadden we het echt GE-HAD. Dus namen we een bushtaxi naar Tambakounda, jawel, daar kwamen we van, dat was dus in de verkeerde richting. Maar in Tamba zou je een 7-place kunnen nemen (hier dus niet, ook onmogelijk om er een te laten komen blijkbaar) en zo wéér diezelfde weg nemen tot Kédougou. Dus, een rit van zo'n 1,5u naar Tamba, daar wat onderhandelen en na een klein uurtje zat de 7-place vol. Dus konden we de rit van 4u alweer aanvatten. Om 16u kwamen we weer door het dorpje Wasadou, waar we dus zo lang hadden gewacht. Om 19u waren we in Kédougou. Een rit van 3 uur werd er dus eentje van 12. Het ongeloof was groot en het woord incroyable is meermaals uit onze monden gevloeid. Wat - was - dat.

Een verloren dag, dus!

In Kédougou stond Mamadou al klaar. Zijn nummer van Somaya gekregen (bedankt voor de tip! 😆) en was voorlopig onze enige hoop op slaapplaats. Hij loodste ons naar een fijn, simpel en goedkoop campement. Daar verbleven nog twee andere Spaanse koppels en we zijn met z'n allen nog iets gaan eten. (We wisten niet wat ons overkwam. Plots zoveel toeristen?!) Morgen doen we een tweedaagse trekking met Mamadou, Carmen en Robertoooo!

Vrijdag (07/08) was een fijne dag, en warrrrrmmmm. We gingen vanuit Kédougou naar Bandafassi, een klein dorpje met heel basic campement, om onze bagage te droppen en 's avonds te overnachten. Van daaruit begonnen aan de trekking naar Ibel en nog een dorpje (naam even kwijt), waar we bassari en bedik volkeren bezochten. Met mooie, gekke juwelen en stokjes door de neus 😊 bon, niet iedereen. Maar vooral de oudjes liepen er nog echt traditioneel bij. De dorpjes zelf deden een beetje denken aan Asterix en Obelix, met ronde hutjes en strodak in een supermooi landschap. Hier zijn trouwens ook bergen, halleluja. De trekking in Oussouye was niets vergeleken met deze. Stijl klimmen en dalen. En het zicht loonde telkens de moeite! Mamadou is trouwens super als gids en hilarische momenten met Carmen en Roberto! Op naar morgen!

Dinsdag (04/05) begon zeer frustrerend. Wekker om 6u30 gezet, ingepakt, ontbeten en richting 'gare'. Daar vertrok net voor onze neus een volle 7-place richting Tambakounda, onze volgende tussenstop. Dus was het alweer wachten tot de volgende 7-place vol was. Maar ... er kwam echt nie-mand opdagen! Na meer dan twee uur wachten waren er nog maar 4 van de 7 plaatsen opgevuld (met ons erbij, dus). We hadden nog een heel lange trip voor de boeg en het begon een beetje op ons systeem te werken! Om 12u30 zijn we uiteindelijk vertrokken en hebben we de laatste twee zitplaatsen gewoon ook gekocht. Misschien wat decadent? Maar djeezes Senegal doe iets aan je 'openbaar vervoer'! Dus, daar gingen we dan, een te dure rit maar met als voordeel dat het niet meer zo proppen was als gewoonlijk. Een 4 à 5 uur later waren we dan in Tambakounda, halleluja! Daar een bushtaxi richting Kédougou gevonden die bijna vol zat (meevaller!) en een Spaans koppeltje ontmoet dat ook die richting uitging. Zij stonden daar al 2 uur te wachten tot de bushtaxi zou vertrekken. Hmm... waar hadden we dit nog gehoord?! 😆 

Onze bestemming was Wasadou, een mini dorpje met een interessant campement om het nationaal park Niokolo Koba te bezoeken. We belden Moussa, de eigenaar, die ons kwam oppikken met 4x4. Het campement was wel belachelijk duur, maar goed in orde en heel mooi! Net als in Kolda krioelde het ook hier van de aapjes! De Spanjaarden (Carmen en Roberto) waren meegekomen en we bezoeken morgen samen het park. Leuk vooruitzicht!

Woensdag (05/08) vroeg uit de veren, ontbijtje genomen en het park bezocht. Het park is gigantisch. Er zitten zo'n 100 leeuwen, maar om die te zien moet je al veel chance hebben. En die chance hadden we jammer genoeg niet! 😯 wel heel wat andere - minder gevaarlijke - beestjes van ver en dichtbij gezien. Everzwijnen, gigantische antiloopachtige beesten, troepen bavianen, ... vroeger waren er ook olifanten, maar die zijn er niet meer. De parkwachters krijgen gewoon de middelen niet om zo'n groot domein (2x België hebben we ons laten wijsmaken) te beschermen. Dus komen vooral mensen uit Guinee de beestjes losjes afknallen. Top.

Het was dus een hobbelige dag, achteraan in de 4x4. Ook de natuur was heel mooi, met stukken open vlakte, maar ook heel dichte begroeiing, bijna oerwoud-achtig. En het was vooral veel kijken. Kijken, kijken, kijken en in verhouding natuurlijk weinig 'zien'. Het landschap glijdt voorbij en achter, tussen, onder, in elke boom kan een beestje zitten. Maar wel een toffe ervaring! 

Zondag (02/08) om 8u ontbijtje om om 9u te vertrekken met de mountainbike. Heeft het zonnedansje gewerkt? Of bezitten we goeie karma? Geen idee, maar regenbuien bleven wonder boven wonder uit! Het was wel drukkend warm. Heel raar. Het is bewolkt, geen zon en toch sta je letterlijk nat in't zweet van de minste inspanning! (Dus toch een beetje regen, mihihi) we fietsten door bossen, langs rijstvelden en kleine dorpjes. De huizen zijn hier trouwens super mooi. Nog echt hutjes van leem, maar ook netjes afgewerkt en heel goed onderhouden. Dat hebben we voorlopig nog niet vaak zo gezien... Huizen zijn meestal gewoon niet afgewerkt omdat de mensen er geen geld meer voor hebben. Maar aangezien hier alles met natuurlijk materiaal wordt gedaan lukt dat dus blijkbaar wel. Afval was er ook niet te bespeuren. Kortom, drop je mij voor een tijdje in Senegal, doe dat dan maar hier! 😊 we kregen ook een korte demonstratie van hoe je palmwijn moet ontginnen. Heel simpel. Alleen de klimtechniek is wat moeilijker. We hebben dan ook mogen proeven, speciale smaak! Maar er zat zo goed als geen alcohol in. Na enkele dagen rusten (zonder een dop op de fles te draaien, anders ontploft ze) zou het alcoholpercentage blijkbaar hoger worden. Smiddags weer lekkerrrrr gegeten in ons campement en na de middag trekking gedaan. Fijn dagje!

Maandag (03/08) rustig ontbeten en babbeltje geslaan met de eigenaar des huizes. Zo kwamen we te weten dat er enkele straten verder een weeshuis is. Hmm, dat wilden we wel eens bekijken. Bij aankomst waren er kindjes buiten aan't spelen en zat er een oud nonneke te haken. We werden meteen 'doorverwezen' naar een veel jonger nonneke die ijverig de ramen zat te poetsen. En ze had haar handen vol. Zorgen voor de 20-tal baby's en kleuters, maar ook nog voor een stokoud nonneke dat niet meer uit bed kon, allemaal in haar eentje. De kinderen waren in feite geen 'echte' weesjes, maar kinderen van wie de mama is gestorven bij de geboorte. Alle kinderen werden daar dus als baby binnengebracht omdat papa of andere familieleden niet voor hen kon zorgen. Heel sip, maar het vrouwtje deed echt alles wat ze kon en dat was mooi om te zien.

Hierna vatten we de reis verder weer richting Ziguinchor, om van daaruit naar Kolda te gaan (als tussenstop, de eigenlijke bestemming is Wasadougou, zo'n dagrit verder). Dat verliep niet meteen van een leien dakje. Er stond een bushtaxi klaar, maar ... die vertrekt dus pas als hij vol is. En wij waren de eersten... Na zo'n 2 uur wortelschieten vertrok dat ding dan eindelijk, dus toen hij vol zat. In ziguinchor nog vrij vlot een 7-place kunnen nemen voor een lange rit naar Kolda. Daar verbleven in een hotel met airco (maar dat frigo/diepvries-effect vinden we maar niks) en met een zwembad met groen water en één meter diep (why?) om de volgende dag verder te kunnen reizen.