Vrijdag (31/07) vertrokken uit Lemon Creek met een taxi richting grens. Daar paperassen weer in orde gemaakt en met een goed volgepropte 7-place verder door naar Ziguinchor. Terplaatse kregen we van een lieve dame met een dure auto (die kom je hier niet vaak tegen, zelfs zonder barsten in de voorruit en mèt airco!) een lift tot aan campement Casafrique. Het regende alweer pijpenstelen, de straten waren echt één zwembad. Aangekomen op onze kamer het regenjasje van de bomma bovengehaald en daar gingen we dan, richting tourist information. Het eerstkomende winkeltje nog vlug binnengewipt voor een deftige paraplu. Gelukkig had ik teva's aan, daarmee kan je losjes door het water stappen. Seppe daarentegen dartelde mooi over de plassen en riviertjes heen. De tourist information bracht ons niet veel nieuws. De man die daar zat was ook liever lui dan moe, en dan moest hij 'plots' naar de luchthaven, dus ging de zaak dicht. Bon, niet dan. We kochten wat verder postkaartjes bij ne Zweed en gingen op zoek naar een restaurantje dat in de trotter staat en hadden er wifi. Skype met de mama en Franksken en hopen dat het stopte met regenen, maar dat deed het niet. We planden dan maar gewoon de volgende dag door te rijden naar Oussouye, daar kan je mountainbiken en kajakken. We kwamen er ook nog een Belgisch koppeltje tegen. (Voorlopig trouwens nog bijna geen toeristen tegengekomen. We slapen bijna elke keer alleen in een campement! Het toerisme ligt hier echt op z'n kop) Zij waren ook bij Youssou geweest in Toubakouta maar gingen een andere weg uit dan ons. We weten nu niet goed wat te doen met die regen. Het is blijkbaar nooit zo dat het dagenlang regent, zelfs niet nu in het regenseizoen. Maar nu dus stilletjesaan precies wel... Even een zonnedansje doen?

Zaterdag (01/08) begon met ... tatataaaaa ... regen. Kregen een ontbijtje, pakten onze spullen en gingen weer naar 'het station' om een auto naar Oussouye te versieren. Het was een busje, alweer heel goed in orde en splinternieuw! Maar we reden nog geen 20 meter verder of iedereen moest al overstappen in een ander busje. De reden hiervoor begrepen we niet goed, maar de mensen maakten van hun oren. Dat tweede busje was dus niet zo splinternieuw... Hoewel, nog steeds heeeeel goed in orde naar Senegalese normen. Bon, in Oussouye aangekomen was het nog steeds royaal aan't gieten. We aten een omeletje (na de reis het eerstkomende jaar geen eieren meer voor mij, denk ik!) en deden de was. We kregen een grote ton van de madam des huizes dus probeerde ik een nieuwe techniek: met de voeten. Tof hoor! En erna regelden we een fietstochtje en trekking bij VTT voor morgen. Hopelijk zijn de weergoden ons goed gezind!

Hier zitten trouwens ook nog twee beestjes gevangen. Een kleine krokodil in een hok en een aapje aan een touw in een boom. Beetje sip 😕 maar het eten is hier dan weer wel dubbel en dik in orde!

Woensdag (29/07) met opa'tje in gedachten alweer vroeg het bootje op. Dit keer met de bedoeling nijlpaarden te spotten. We hadden een gids en hij verzekerde ons de dag voordien dat we ze zouden zien. Maar ... je raadt het al. Ook dit keer was het noppes! Aapjes, vogeltjes, zelfs een wrattenzwijn langs het water, maar geen nijlpaarden. De gids voelde zich heel schuldig en bleef maar over de rivier turen om er te vinden. Maar bon, dat is de natuur. Hebben ze geen zin om hun kop te laten zien, dan doen ze dat ook niet. Hoe zou je zelf zijn ☺ natuurlijk wel sneu dat wij er zoveel kilometers voor gereden hebben! Ik hoor die nijlpaarden al grinniken tot hier. 😁 De bastards. We gingen nadien te voet verder (zagen een grote varaan!) en bezochten het eilandje Jangjangbureh, ook een soort slaveneiland. Van hieruit werden slaven verzameld en naar Banjul gebracht, en van Banjul naar Gorée in Dakar. Het slavenhuis stond er nog gedeeltelijk, het houten huisje en ook een schooltje bezochten we. Hierna aten we Somaya ' s lievelingsgerecht van hier (de naam even kwijt): rijst met een soort stoofvleessaus met pindasaus. (Ik zonder het vlees uiteraard, voorlopig overleef ik het hier nog op z'n vegetarisch by the way... met de nadruk op 'overleef') En dan was het weer tijd om te vertrekken. De hele rit terug! Stilaan kwamen de buien terug en naar de avond toe was het echt vre-se-lijk. De baan was niet verlicht, het regende pijpenstelen en om één of andere reden zijn de gambianen ZO dwaas om met hun fares aan te rijden. Je zag dus ... geen steek. Met vieren zaten we vooruit te staren en te stressen over het verkeer. Want ohja, komt daarbij dat hier helemaal geen verkeersregels zijn! Heeft de tegenligger even zin om op jou rijvak te rijden moet je maar maken dat je uitwijkt zonder daarbij iemand van de weg te maaien. Kortom, 't was dolle pret!

Donderdag (30/07) op't gemak opgestaan en auto teruggebracht. Seppe en ik besloten nog een nacht in Lemon Creek te verblijven, ons vorige adresje hier in Banjul. Zo konden we eens bekijken wat de volgende bestemming zou worden, wat opzoeken op internet en uitrusten. We namen afscheid van Somaya en Abdu, maar zullen hen waarschijnlijk nog een keer in Dakar zien! De dag was verder heel rustig. Alweer slecht weer trouwens, dus niet meer gaan zwemmen. Maar we kregen wel bezoek van enkele aapjes + één babyaapje op ons balkon. Oeeeehhh! Morgen weer verder naar het zuiden, terug naar Senegal richting Casamance!