Maandag (27/07) begon ons roadtripje met Somaya en Abdu. Het regelen van een huurauto verliep niet zo vlotjes. Eerst zou het een 4x4 worden, maar na uren bellen en wachten werd het plots 'ne polo' en bleek dat we er niet in konden met onze bagage. Dus gingen we maar naar een 'officiële' autoverhuurder. Die (taxi)rit ernaartoe verliep ook niet zonder obstakels, want de president moest passeren. Al het verkeer werd stilgelegd zodat de zwaarbewapende legerjeeps konden voorbijvlammen. Aangezien we bijna aan het verhuurbedrijf waren reed onze taxichauffeur nog zo'n 20 meter stapvoets verder langs de kant van de weg. (Nog voordat de jeeps er waren). Maar dat was genoeg voor de flik van dienst. Hij moest zijn papieren indienen en de zaak zou voor het gerecht komen. Job voorlopig kwijt. Verbouwereerd stapten we uit. 

Hier heb je je mond niet open te trekken, gewoon gehoorzamen. Corrupte boel, hou je niet voor mogelijk. Wat geld toestoppen lukt vaak, maar in dit geval dus niet.

Onze huurauto stond klaar en de man achter de balie sprak zelfs Vlaams. We beseften pas terplekke dat Seppe 's internationaal rijbewijs niet meer geldig was, dus de nog wat onervaren Abdu moest rijden. Met een klein hartje begon hij aan het doolhof van groot Banjul. Eens uit de drukte viel het best mee. De baan aan de zuidelijke oever van de Gambia is in perfecte staat! (Tot ieders verbazing). Je wordt wel in ieder dorpje tegengehouden door een politiecheckpoint. In theorie checken ze dan je papieren of bagage, in de praktijk mochten we telkens overal doorrijden. Het weer was vandaag trouwens allesbehalve. De ene wolkbreuk na de andere. Dat maakte het rijden natuurlijk extra vermoeiend. We besloten even te stoppen bij het dorpje van Abdu en ontmoetten daar enkele familieleden. De kinderen waren dolblij in de regen aan het spelen. Bij het vertrekken was de hele straat een zwembad, uitrijden was spanneeeeend!

We sliepen in het Tendabacamp, aan de zuidoever van de Gambia. Het zag er wel wat verloederd uit ... Deze plaats had betere tijden gekend. We konden er wel nog een boottochtje regelen om krokodillen te spotten!

Dinsdag (28/07) vroeg uit de veren, ontbijtje genomen en bootje op. Alweer veel mangroven, baobabs en palmbomen. We zagen heel veel gekke vogels, in alle vormen, groottes en kleuren! Ook sprong er hier en daar een aapje weg. Maar een krokodil kregen we jammer genoeg niet te zien. Wel hun holen (ik wist niet eens dat dat beest een hol had), maar we hebben ons hoofd er toch maar niet ingestoken om te kijken 😉

Hierna vatten we de reis verder naar Georgetown oftewel Jangjangbureh. De reis verliep dit keer niet zo vlot, aangezien de politie besloot moeilijk te doen over het rijbewijs van Abdu. Na zo'n 40 min gedoe moesten we hen iets betalen en mochten we doorrijden. Aangekomen in Georgetown gingen we op zoek naar slaapplaats. Ook hier bleek er heel wat 'vergane glorie' te vinden te zijn. Er was bv een heel tof tentenkamp, de tenten waren heel leuk, maar verder was er niks in orde. Heel jammer! We vonden dan iets anders dat beter in orde was, namen een verfrissende douche (want vandaag was het weer heel zonnig) en regelden een trip voor het nijlpaardspotten voor morgenvroeg.

Op donderdag (23/07) hadden we twee keuzes om van Djiffer naar Toubakouta te gaan. Ofwel over water een serieuze shortcut nemen met een prauw, maar voor zo'n 100€, peperduur dus, zeker voor hier. Ofwel voor nog geen 7 000 cfa of 11€ per persoon een gigantische omweg over het land maken, waar we zeker wel enkele uren zoet mee waren. Na wat denkwerk toch voor over land gekozen, want dan kwamen we nog in Mbour en Kaolak, waar banken zijn. In deze regio in de verste verte geen banken te vinden. Dus, daar gingen we dan. Met 7-place naar Mbour. Daar gingen Sep en Thierno naar de bank, ik ging mee met de chauffeur en onze bagage tot aan 'La gare', waar ik al meteen 'touche' had van ne gambiaan die graag mee wilde naar mijn huis. Zeggen dat 'mijn man' er straks aankomt vond hij precies niet zo erg. Ach, volgende keer beter! 😁 Van daaruit doken we in een bushtaxi, die naar Kaolak zou rijden. Dat deed hij ook, maar ongeveer halverwege was de bushtaxi bijna leeg dus moesten we overstappen naar een bus. Zo eentje waar je 20 jaar geleden mee op schoolreis bent gegaan, met dat verschil dat ze nu nog rondbolt. Het was dus een oud wrak en de asfaltweg zat vol gaten, de rit duurde dus heeeeel lang. Rond 18u waren we pas in Kaolak ... op de kaart leek het of we nog maar 2/3 van het traject hadden gedaan. Maar, we besloten om toch maar door te gaan, volgens de mensen daar zou de rit maar max 2u duren. En, dat bleek gelukkig ook zo te zijn. Even wachten tot onze 7-place vol zat en weg waren we. Het was intussen al donker bij aankomst. We hadden in de Trotter gelukkig een adresje gevonden en gingen er gepakt en gezakt op af. Youssou, heel fijne man, fixte ons nog een lekker laatavond-omeletje met frietjes. Slaapwel! 

Vrijdag (24/07) hadden we wat geregeld met Youssou, in de voormiddag een tochtje met de prauw naar een eiland waar het dorpje Sipu zich bevindt, met een heel oud vrouwtje als dorpsoudste (wat uitzonderlijk is, meestal is dat een man). Een gezellig, klein dorpje en een lieve madam. In de namiddag deden we nog een boottochtje door de mangroven. We kwamen bij valavond aan een klein mangrovenbosje waar het krioelde van de vogels, die hier samenhokten om te slapen. Allemaal rare snuiters waarvan ik de naam niet ken, maar wel tof! We hadden er ook een nieuwe vriendin bij, Nuccia, een Italiaanse oudere dame die hier in haar eentje Senegal doortrekt. Gezellig dagje was het. Morgen op naar the Gambia!