Inhoud blog
  • Week 15. Afscheid.
  • Week 14. Marie Kondo
  • Week 13. Gebed.
  • Week 12. GELUK(T)
  • Week 11. Woensdag
    Mijn favorieten
  • Eckhart Tolle
  • Junipershop
  • 365 vreugdedansjes
  • Ontwaken
  • Happiness is ... an inside job
  • Wijze woorden
  • Spiritueel Boeddha
  • Wereldmeditatie
  • Super Soul Sunday
  • Inspirerend leven
    Archief per maand
  • 06-2015
  • 05-2015
  • 04-2015
  • 03-2015
  • 02-2015
  • 01-2015
  • 12-2014
  • 11-2014
  • 10-2014
  • 09-2014
  • 08-2014
  • 07-2014
  • 06-2014
  • 05-2014
  • 04-2014
  • 03-2014
  • 02-2014
  • 01-2014
    365 dagen meditatie, tijdens mijn zoektocht naar permanent geluk, en elke dag beschrijf ik deze ervaring

    30-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Klaproos
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Klaproos

    Tijdens een heel intense en begeleide meditatie kreeg ik steeds het beeld van een klaproos voor ogen.  Ik probeerde er langs te kijken, langs links en langs rechts.  Maar het beeld verdween niet.  Zuchtend besefte ik dat het zou blijven.  Mijn begeleider suggereerde te vragen wat het kwam zeggen. 

    Jij bent als een klaproos, indien je het contact met je bron verbreekt, verwelk je ogenblikkelijk.  Ogenblikkelijk.

    Wat is dat dan contact met DE bron vroeg ik?  Toch wel wat geïrriteerd want ik had de bedoeling dit contact met mijn intuïtie voor een andere prangende vraag te gebruiken. 

    Contact met de bron is contact met je levenskracht, met je chi, met moeder aarde, met het stromen van je innerlijk leven, met aldatis, met het witte licht, met god als je dat wil.  Het is een contact met je bewustzijn.  Met jou dat het bewustzijn is.  Het is het contact met je ziel, met je echte zelf, dat verbonden is met alle zielen van de hele wereld, overal.

    Aahaa, mijn irritatie was ondertussen helemaal verdwenen, het is inderdaad zo dat als ik het contact verbreek met mijn bron ik me verloren en eenzaam voel.  Alleen en verlaten, angstig en onzeker, aan mijn lot overgelaten.  Vanuit dit angstig gevoel begin ik te piekeren, heel hard en intens, krampachtig zoekend naar antwoorden en hoe ik van mijn angst kan af geraken.  Voor mij is de wereld zo overprikkelend, zo intens en lawaaierig.  Als ik niet mediteer, niet dicht bij mijn echte zelf blijf, duurt het maar even, voor mijn neurosen overnemen. 

    Ik wil wel permanent contact met de bron.  Permanent bewust zijn.  Permanent contact met mijn intuïtie.  Permanent vol levenskracht.  Permanent verbonden met aldatis.  Permanent in stilte.  Permanent lijkt me heerlijk. 

    Met hulp van deze blog wil ik het permanente bereiken.  Een steun in mijn zoektocht.  Een herinnering aan mijn doel.  Een luisterend oor.  En hopelijk een inspiratiebron en ontmoetingsmogelijkheid voor anderen. 

    Zoeken jullie mee?

    Searchesssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss

    30-01-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:spiritueel, zoektocht, spirituele, bewustzijn
    31-01-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrouwelijk perfectionisme alias de dwingeland in mezelf
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 2, het prille begin en heb er gisteren een halve nacht van wakker gelegen.  Heerlijk en griezelig ruimte te hebben om twee dingen te kunnen doen die ik zo graag beleef: schrijven én mediteren.  Waarlijk fantastisch, het stemt me dankbaar en maakt me super-streverig.

    Deze titel wilde ik al lang gebruiken.  Ok, ik geef toe dat niet enkel vrouwen perfectionistisch zijn, maar we kunnen er toch wel wat van.  Hoe komen we er in godsnaam op dat we in alles perfect moeten zijn?  Zelf ben ik een (bijna) veertiger met twee kinderen in de lagere school.  En ik doe zo mijn best.  Zo mijn best om mijn voltijdse job goed te doen en hierin nog te groeien. Zo mijn best om het huis gezellig en opgeruimd en gepoetst te houden.  Zo mijn best om elke dag gezond én lekker eten te koken (echt, echt niet evident met twee kinderen).  Zo mijn best om mijn kinderen gelukkig te maken (opnieuw, echt niet evident want ze hebben hun uitdagingen meegekregen).  Mijn best ook om mijn man te steunen en te stimuleren.  Mijn best om de huisdieren een fijn leven te geven en ja, helemaal achteraan kom ik.  Meestal bijzonder slechtgemutst omdat ik vind dat het allemaal toch wel wat beter kon.  Dus op het einde van de dag lig ik verwijtend en zorgen makend in mijn bed te woelen.  Je kan het je voorstellen hoever af dit ligt van het paradijselijke klaproos verhaal. 

    Dus ik vind het dringend tijd om eens heel goed met mijn dwingeland te ‘praten’.  Mijn begeleidster wordt zo zenuwachtig van mijn dwingeland dat ik er niet meer durf over te beginnen bij haar.  Tja, ik kan me wel voorstellen dat ze haar irritant vindt.  Ze is ook irritant en tegelijk onmiskenbaar aanwezig.  Terwijl ik hier zit te schrijven komt de poes er al bij.  Zij ziet mediteren steeds goed zitten.  Ik zie haar vaak als ik mediteer, ze loopt dan mee met mij, als een vurige schim, speels naast of voor mijn voeten lopend.  Zo moeiteloos als zij in en uit trance gaat.  Daar ben ik echt nog lang niet.  Het kost me zoveel moeite het hoofd leeg te maken en de trance te laten overnemen.  Goed niet langer treuzelen.  Let’s start meditating.  Poes kijkt me meewarig aan: meditatie, huh, for dummies zeker.  Ah, dwingeland, je bent er al, goed zo, dan kunnen we eens deftig spreken…

    31-01-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:mediteren, perfectionisme
    01-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Gesprek met haar, mijn dwingeland
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 3 en ik heb nog geen verslag gemaakt van het gesprek. Waarschijnlijk omdat ik vind dat het gesprek nogal kort en bondig uitgevallen was.  Het was eerst en vooral zeer moeilijk om in meditatie te gaan.  Heb weer een tijd niet gemediteerd en dat voel ik wel. Mijn hoofd gedachtevrij en helder maken is een hele klus. Poes zat zichzelf de hele tijd te wassen, goed wetende dat ik nog heel ver van het doel stond.  Maar toen ze voelde dat ik er bijna was, hield ze plots op, legde haar hoofd neer en begon heerlijk te spinnen. 

    Ik riep om haar, dwingeland waar ben je?  Niets.  Waar ben je?  Niets.  Waar ben je?  Niets.  Of misschien toch niet niets, een grote grijze wolk vormde zich.  Heel groot, het benam het hele zicht.  Het hele zicht van mijn gesloten ogen.  De grijze wolk is de dwingeland, overweldigend en alles overschaduwend.  Een grijze wereld plots.  In plaats van ermee te vechten of ervoor te vluchten of erlangs te geraken ging ik er recht in.  Dook ik er helemaal in.  En enige seconden later spatte de grijze wolk open.  Ze werd opengereten door een prachtig geel zonlicht en verbrandde in dit helle aanschijn.  Plots was er de stilte, het niets, ik zweefde over de dageraad, rood-paars licht in.  Toen dacht ik: is dit alles?  Is het echt zo simpel? Gewoon met je aandacht erbij blijven en volhouden tot het oplost?  En toen was het moment voorbij.  Niks zweven meer.  Boem, bang terug in mijn lichaam.  Dat stomme denken ook.  Zou dat een beginnende eenheidservaring geweest zijn?

    Deze nacht lag ik om 2u nog te woelen, helemaal overgeleverd aan mijn gepieker.  Ik herinnerde de ervaring en besloot met mijn aandacht in mijn hoofd te gaan, het uit te houden, tot het eeuwige getater zou ophouden.  De eerste keer lukte het maar even, de volgende keer, werd ik 7u later wakker.  

    01-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:eenheidservaring, meditatie, stilte
    02-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.De wind, mijn vriend
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 4.  Ah, de wind.  Meeste mensen verwelkomen hem niet, vinden hem eerder lastig, verzetten zich tegen hem.  Maar voor mij is hij een zachte vriend.   Altijd bereid om me gezelschap te houden.  Ik hou van hem in al zijn vormen.  Ik hou van hem als zeewind, met zijn zilte smaak.  Ik hou van hem als ochtendwind, vol verwachting.  Ik hou vooral van hem als herfstwind, met zijn warme streling en liefdevolle omhelzing.  Als ik alleen ben tijdens mijn ochtendwandeling, gaat vaak het denken met mijn tijd lopen.  Maar dan is daar de wind.  Hij strijkt langs mijn wang, beweegt wild door mijn haar of laat speels blaadjes rond mij dwarrelen.  Zelfs zijn geluid herinnert me aan wat echt is en wat maar gedachten zijn. 

    De wind weeft zachte geluiden in mijn tuin doorheen de bamboe.  Ze zeggen dat wind door een bamboe bos net het geluid van een ruisende zee voorstelt, en weet je, dat is zo waar.  Als ik buiten kom, komt de rust van de tuin me tegemoet in het geluid van de zingende bladeren.  Ze zingen een prachtig lied van verwelkoming en ruisen de mensenwereld weg uit mijn gedachten.  Daarnet nog, toen ik gehaast in de slaapkamer de lakens ververste, herinnerde hij me aan het oneindige stille in ieder van ons.  (De bamboe staat onder ons slaapkamerraam.)  Ik stond even stil en liet alles van me afglijden.  Voelde een rilling van vreugde over mijn rug glijden.  Wat ben ik toch gezegend met deze vriend.  Steeds aanwezig, steeds alert om me liefdevol maar vastberaden tot innerlijke vreugde te brengen. 

     

    02-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:stilte, vreugde
    03-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Laten we klinken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 5.  Gisteren ben ik op een feestje geweest.  En er was alcohol.  Veel alcohol, zoals vaak op de feestjes waar ik kom.  En weet je, ik drink graag.  Ooit zag ik op tv een reportage over het effect van alcohol op de hersenen.  Niet over de negatieve gevolgen, maar over het genotsgevoel dat het oproept.  Met een contrastvloeistof konden ze bekijken hoe sterk het genotscentrum reageert op alcohol.  Vanuit je familiale erfenis kan je ofwel weinig tot geen reactie vertonen in je genotscentrum na het drinken van alcohol ofwel ‘licht’ het helemaal op en reageer je heel sterk op alcohol.  Hoe meer reactie, hoe leuker het is om te drinken.  Mensen die weinig stimulans krijgen door alcohol hebben de neiging om niet veel te drinken en niet te vatten wat daar nu eigenlijk leuk aan is.  Mensen die heel sterk ‘oplichten’, zullen graag en vaak drinken.  En uiteraard meer neiging hebben om alcohol te misbruiken.  Het zal ondertussen al wel duidelijk zijn dat ik bij de tweede groep behoor.  En waar ik de avond op het feest vrolijk, dansend en tetterend rondloop, voel ik me de dag daarna barslecht.  Niet van een kater, ik heb ondertussen ontdekt dat een paar glazen water op het einde van de avond een garantie is voor totaal geen kater (gecombineerd met het geluk van een gedienstig en gezond lichaam).  Neen, het slechte gevoel is vooral psychisch.  Ik schaam me de dag erna.  Ik schaam me over mijn onbeheerstheid, over mijn ongematigde beweeglijkheid en vooral over mijn loslippigheid. 

    Vandaag kreeg ik van Eckhart Tolle’s site de quote: het leven geeft jou de ervaring die je het meest helpt bij je evolutie naar bewustzijn.  En hoe weet je of je net deze ervaring nodig hebt?  Wel, omdat het de ervaring is die je hebt.  Dus het feesten en het schamen is mijn ervaring die ik nodig heb om te groeien naar bewustzijn?  Drinken benevelt de geest, je vorm werkt niet helemaal goed meer.  Je voelt het genot en de vreugde van het pure zijn, onbegrensd, geen interne kritische blik meer, gewoon genieten van het moment, één met het moment, in volle overgave.  Het is het genieten van deze eenheid van een leven zonder denken.  Je schakelt het denken uit, met goed veel alcohol, en je wordt vrolijk.  Het denken is zo serieus, altijd alles onder controle willen, altijd verhalen vertellend, altijd het imago hoog houden en hopen dat anderen je ok vinden.  Zonder het denken is het leven veel authentieker, echter, eerlijker, bewuster.  Maar de bedoeling is niet onder het denken uit te zakken, maar boven het denken uit te stijgen.  Ik denk niet dat alcohol drinken onder, boven het denken uitstijgen, valt.  Zeker niet als ik terugblik op gisteren.  Maar het is wel dat vreugdevolle leven dat ik zoek.  Met een brein dat uitgeschakeld is en ruimtevol.  Het is die leegte van het denken die ik zoek.  Maar dan een leegte die ik zelf realiseer, geen nagebootste of surrogaat.  Maar mijn denken stopt nooit, ze vertelt verhalen over vroeger, ze stoeft of vergruist mezelf of anderen, of ze dwingt me mijn takenlijst af te werken of ze vindt wel nog iets anders uit.  Alles is goed om maar niet te stoppen met praten en haar invloed over mij te bewaken. 

    Ik voel nu een rilling van bewustzijn door mijn lichaam trekken.  Kon ik haar maar eeuwig vasthouden.  Dank je.  

    03-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:bewustzijn, bezinnen, denken
    04-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Stroom door mij bewustzijn
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 6 had ik een heerlijke meditatie.  Ik startte vandaag met de zittende meditatie van Edel Maex, onze Vlaamse mindfulness leraar.  Hij stelde voor om de aard van onze geest te aanvaarden: ons denken neemt ons mee op stap en dat is, ...., volkomen normaal.  Wordt daar bewust van en je bent al terug, terug bij bewust zijn.  Als ik de onderzoekers mag geloven ontstaat die stem in je hoofd maar rond je zevende levensjaar.  Mijn zoon vertelde me plots over geesten in zijn hoofd die vanalles zeggen.  Ik vond het zo erg, vanaf nu heeft hij ook steeds zo een lastige stem bij.  Daarvoor was het tenminste stil in zijn hoofd. 

    Bewust zijn is beseffen dat jij niet je denken bent, maar diegene die die stem in je hoofd hoort en bewust is van het denken.  Als je dat beseft, als je dat diep voelt, heb je contact met jezelf, met je ware zelf. 

    De meditatie eindigt op een open houding aannemen.  Open voor de wereld?  Open voor wat er komt? Open voor alle indrukken komende van buiten én van binnen.  Met deze open houding, mijn armen open en ontvankelijk, klaar voor een dikke knuffel, vroeg ik: hoe kan ik permanent bewust zijn?  Permanent de beelden van het universum door mij laten stromen?  Nodig haar uit, kwam er naar boven.  Nodig haar uit om permanent door jou te stromen? Ik vroeg het en wilde een deur open zetten zodat ze altijd binnen kan.  Waar kan een mens nu zo een deur plaatsen dacht ik?  Invite her in.  In mijn hart bleek duidelijk de meest geschikte plek.  In mijn geestesoog creëerde ik een eenvoudige deur, gemaakt van prachtig verduurd hout en deze zwierde ik vrolijk open, ter hoogte van mijn hart: stroom door mij bewustzijn.  Altijd.  Ik laat deze deur altijd open.  En ik voelde vervolgens mijn lichaam helemaal tintelen.  Het startte in mijn buik en rees omhoog tot in de puntjes van mijn vingers.  Ik weet dat als het de punten van mijn vingers bereikt, de trance diep gaat.  Ik bleef zo lang ik kon in dit heerlijke gevoel.  Nodigde haar herhaaldelijk uit om binnen te komen. En dit lukte.  Gedurende enkele minuten...    

    De hele verdere dag heeft er een plekje net boven mijn hart gebrand.  Dank je.  

    04-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:mindfulness, mediteren, bewustzijn
    05-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Citaat 1

    Dag 7: een drukke dag vandaag, dus ipv meditatie een quote om me op de been te houden:

    Geloof is de scheppingskracht waarover alle mensen beschikken, en dat heeft niets met religie van doen.

    Don Miquel Ruiz (Tolteekse sjamaan)

    05-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:spiritueel, religieus
    06-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Reden
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 8: Vandaag tijdens het werk realiseerde ik me, dat ik altijd zou willen schrijven over mijn zoektocht  naar bewustzijn vinden in alles, in mijn hele leven.  Ik realiseerde me dit tijdens een gesprek vandaag.  Hoe het geen toeval is dat mijn afspraken in hun worsteling me steeds meenemen naar thema’s die in mijn leven ook spelen.  Vandaag nodigde mijn eerste afspraak me uit om beter uit te drukken wat bewust-zijn nu eigenlijk is.  En de volgende nodigde me uit om heel dicht bij mezelf te komen.  In zijn kalme, beheerste aanwezigheid kon ik mijn angstige zenuwen laten kalmeren en dicht bij mezelf komen.  Ik besefte plots.  Het bewustzijn dat ik zoek, is een zoektocht van zovelen, elk op hun eigen manier, een stap vooruit en vervolgens weer twee ter plaatse of een achteruit.  Een zoektocht naar gelukkig zijn, naar jezelf opnieuw heel voelen, al lopen we allemaal zoveel verschillende wegen uit en zijn we in de war over hoe we daar moeten geraken.  In de vele boeken die ik lees, vertelt de schrijver zijn eindconclusie, zijn waarheden.  Net zoals ik in mijn boek deed.  Het maakt van de schrijver een soort wijze, een soort meester, iemand die je zelfs stiekem een beetje ophemelt en bewondert.  En je hebt van die mensen die plots wijs worden of misschien wel wijs geboren worden.  (Of worden we allemaal wel wijs geboren?)  Mensen die op een dag altijd in hun bewustzijn leven en ons, arme stumpers in onze zoektocht, proberen hun inzichten door te geven.  En deze mensen zijn fantastische wegwijzers, echt.  Dankzij hen weet je uiteindelijk waar je naartoe wilt.  Maar het lijkt hen zo gemakkelijk af te gaan.  En het is ontmoedigend, het gemak waarbij ze in hun bewuste staat blijven.  Bij de meesten onder ons is het helemaal, compleet, volledig en ongelooflijk extreem anders. 

    De ene dag ben ik bewust aan het werk en verlies ik alle bewustzijn als de kinderen thuis komen.  De andere dag loop ik hypernerveus rond en ben ik helemaal niet bewust.  De dag erna heb ik diepgaand gemediteerd en voel ik me dankbaar, tot ik met de hond ga wandelen en zij mijn arm eraf trekt in een poging de hond achter de deur in onze straat op zijn plaats te zetten.  Ik voel me meer verloren dan ik me bewust voel.   Ik voel me meer moedeloos dan gelukkig. 

    Waarom is het zo moeilijk om permanent in contact met het bewustzijn te leven?  Waarom schiet ik automatisch in mijn kleine, angstige, boze, onzekere kind?  En ik steek daarbij de schuld uiteraard op mijn omgeving.  Zou mijn hond maar wat beter luisteren.  Hadden mijn kinderen maar wat meer zelfbeheersing.  Had ik toch maar niet zoveel verplichtingen.  Kreeg ik toch maar meer aandacht van mijn man.  En, das mijn favoriet, scheen de zon toch maar en leefde ik in een warm land.  Ja, dan zou ik me zeker in balans voelen. 

    Deze blog, dit dagboek, gaat over die zoektocht.  Misschien loopt jouw zoektocht wat gelijk met de mijne.  Maar maak je niet ongerust, mijn verhaal, is helemaal niet speciaal.  Het is een dagelijkse worsteling die jij misschien herkent?

    06-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:spiritueel, zoektocht, bewust zijn, wijsheid, gelukkig zijn
    07-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Tekens volgen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 9: Ik ben begonnen met mediteren toen mijn zoontje een jaar oud was (hij is trouwens net 7 geworden) om te kunnen omgaan met mijn oververmoeidheid.  Ik was helemaal niet gezegend met baby’s die direct doorsliepen.  Mijn dochter sliep nog af en toe een nacht door maar mijn zoon heeft er 1,5 jaar over gedaan om de eerste keer zijn mama een hele nacht te laten slapen.  En ik was uitgeput.  Niet gewoon uitgeput, ik liep op mijn laatste benen. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat het thema burn-out op alle mogelijke manieren in mijn leven naar boven kwam. Plots overal artikels over het onderwerp, boeken die onder mijn aandacht kwamen, mensen die ik ontmoette die thuis zaten met een burn-out.  Meer, veel meer dan toeval. 

    In die periode kreeg ik ook voor het eerst de boeken van Paulo Coelho onder ogen.  Heerlijke boeken stuk voor stuk.  Brida vind ik echt een prachtig liefdesverhaal, over echte liefde.  Over magische liefde. Paulo Coelho spreekt heel vaak over tekens.  In zijn beroemdste boek, de alchemist, gaat het helemaal over jezelf vinden en de tekens volgen. 

    Ik vond dat eerst zo raar in die boeken over tekens.  Ik zag er nooit. Ik had NOOIT tekens.  Had nog nooit een teken gezien, misschien wel een deja vu maar dat was het ook.  Ik had nog geen dromen gehad waarmee ik iets kon, behalve dan misschien die ene die me waarschuwde dat ik me ging overslapen voor een examen.  Maar een teken, helemaal niets… nada. 

    Dus diende ik te leren kijken.  Maar hoe doe je dat?  Als ik paniekerig keek met mijn verstand vond ik niets.  Erger nog, als ik mijn verstand alleen aan het woord liet, geloofde ik eigenlijk helemaal niet in tekens.  Ik moest leren kijken zonder de filter van mijn denken in te schakelen.  Puur in mijn zintuigen blijven.  Ik moest leren kijken met mijn hart. 

    Volgens wat ik las, kon alles een teken zijn.  Vogels die kraaien (weet nog altijd niet wat dat betekent) of een printer die plots niet meer werkt.  De hond die niet mee wil naar een bepaalde plek.  Iets vergeten thuis.  De kids die je spiegelen en je eigen gedrag teruggeven.  Kaarten die antwoord geven op je vragen.  Mensen die net de juiste dingen zeggen.  Ik leerde de harde censuur in mijn hoofd het zwijgen op te leggen….

    Als je rondom jou kijkt zie je inderdaad overal tekens.  Tekens die je helpen te weten wat er aan de hand is.  Tekens die je ondersteunen in je zoektocht.  Tekens die antwoorden brengen.  Tekens die je op de juiste plaats brengen.  Zoals iets thuis vergeten is waarschijnlijk een teken dat je later moet gaan.  Ik aanvaard het vergeten en wacht even met dankbaarheid.  Als ik iets laat vallen, weet ik dat het een teken is dat ik te gehaast ben en te weinig bewust, ik heb geleerd dat ik dan moet afremmen.  Ik volg meer en meer de tekens.  Soms brengt het teken me bij een boek, dat me dan ongelooflijk wijzer maakt.  Soms brengt het me bij een inzicht.  Vaak vertelt een teken me iets over mijn leven.  Zoals een verkoudheid een teken is dat ik vermoeid geraak en dien te rusten.  Ik aanvaard ze met vreugde en dankbaarheid.  Het is mijn persoonlijke oefening in overgave.

    Punt is de tekens brachten me (toen nog volledig onbewust) naar het mediteren en ik ben ze gevolgd.  Kijk jij ook soms met je hart en zie je tekens?  

    07-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:tekens, paulo coelho, alchemist, mediteren
    08-02-2014
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Geluk
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dag 10: zijn we allemaal op zoek naar hetzelfde?  Zijn we uiteindelijk allemaal verbonden omdat we één ding gemeen hebben?  Volgens mij wel: we zijn allemaal op zoek naar geluk.  Ons lichaam is zo geprogrammeerd dat we op zoek zijn naar geluk, elke dag, elke keer opnieuw.  Ik ben er zeker van, dat hebben we allemaal gemeen.  Tijdens het mediteren ervaar ik deze verbondenheid regelmatig, alsof ik het kan zien, alsof het zo simpel is. 

    Ons lichaam wil er alles aan doen om ons zo goed mogelijk te laten aanpassen aan onze omgeving, dat is ons design, zodat we zo lang mogelijk overleven.  Onze emoties helpen hierbij.  Boosheid kregen we mee om onszelf te verdedigen.  Verdriet om dingen te kunnen loslaten.  Liefde om ons te hechten.  Angst om gevaarlijke dingen te vermijden en geluk… om gedrag dat goed voor ons is te herhalen.  Om gedrag dat goed voor ons is te herhalen.  Zoals eten.  Dan voel ik me toch bijzonder gelukkig, hihi.

    Hoe vinden we geluk?  In het westen denken we geluk te vinden door veel spullen te hebben: als het materiële overvloedig aanwezig is, zullen we gelukkig zijn.  Of we denken het geluk te vinden in bewondering, bijvoorbeeld beroemdheid, grootse sportprestaties of een bloeiende carrière.  Velen onder ons zoeken geluk bij anderen , als we maar die fantastische partner zouden vinden of een BFF. Misschien zelfs in het krijgen van kinderen.  Of in intense ervaringen, drugs of gevaarlijke ondernemingen.  Soms proberen we enkel de basis van geluk te bereiken, bijvoorbeeld zonder pijn leven of niet meer in armoede.  Maar wat als we het voorgaande allemaal al bereikt hebben?  Hebben we dan het geluk gevonden?  Menig 30er kan beamen…. Is dat alles?  Een comfortabel leven opgebouwd, min of meer gezond, een liefdevolle partner, gezonde kids.  Waarom ben ik nu niet gelukkig?  Of toch niet echt. 

    Wat maakt dan echt gelukkig?  Deze vraag onderzoek ik tijdens mijn meditaties.

    08-02-2014 om 00:00 geschreven door Searchesss  


    Tags:geluk, mediteren, emoties


    Foto

    Zoeken in blog


    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!