Zoals gezegd, hadden we vandaag alle tijd. Er was geen lange afstand te overbruggen en dus konden we voldoende stops inbouwen om foto’s te maken. Want dat moet gezegd, als motorrijder, zie je ontzettend veel maar je kan niet altijd stoppen en dus blijven de herinneringen vooral in je hoofd en in je hart kleven.

Al vroeg stond de zon aan de hemel en we genoten van een super ontbijt. Het wordt stilaan dagelijkse routine, inpakken, uitchecken en wegwezen. Onze GPS gaf zoals elke dag zonder aarzelen de route aan en wij genoten. De ochtend stond vooral in het teken van het Caledonisch Kanaal. We reden er links van, we staken over, reden rechts, staken terug over, enfin … je snapt het verhaal. Een mooie rit langs de flanken van de bergen was ons deel voor deze dag en verder overal water, riviertjes, een loch op zijn tijd en kort na de middag zelfs een ‘arm’ van de Atlantische Oceaan.

Op onze route vandaag ook een stop aan een monument voor de gesneuvelden van de Common World, een stop aan Loch Loyne, even stoppen aan Loch Cluanie en uiteraard eentje aan ‘Eileen Donan Castle in Kyle of Lochlsh. Tot slot nog even een ‘sprong’ over Skye Bridge om aan te komen in Kyleankin.

Een toffe hotel-madam verwelkomde ons hartelijk en kwam eerst en vooral naar de moto’s kijken. Hier zijn motards van harte welkom en dat is leuk. Een ‘private parking place’ voor onze ‘fietsen’ en een kamer in de garden house vlakbij. Super vriendelijk volk.

Eén gebeurtenis van vandaag probeer ik uit mijn geheugen te wissen, maar het lukt me niet dus hier kort wat er is gebeurd (en vraag me niet waarom alle stommiteiten altijd mij overkomen). We komen deze middag op een schoon pleksken in het zonneken aan een lokale eettent langs een arm van de Atlantische Oceaan. Alle ingrediënten dus voor een zalige lunch maar wat denkt ge, die mens zijn parking is recent opgevoerd met wat nieuwe asfalt (zonder deftige ondergrond allicht). Moto’s geparkeerd, even geschud of hij toch relatief goed in balans stond en dan richting ‘eethuis’. Terwijl we op het bord onze keuze uit de menu staan te maken, komt er ineens een figuur uit de keuken gesprongen : “Your bike has fallen over”.

En inderdaad, mijn machine lag op zijn zijkant (of is het haar zijkant). De poot waarop dat ding steunt was zo’n 15 cm in mijnheer zijn asfalt gezakt en dus vond die fazer het moment rijp om erbij te gaan liggen. Ik moet het niet vertellen, wat ‘kasseibrand’ aan mijn zijkoffer, linker spiegel, kuip, enz … Ach alles bij mekaar is dat geen ramp. Hij was al ne keer gearrangeerd bij mijn duikske op de reis in Noorwegen en toevallig aan dezelfde kant. Hij is 7 jaar oud, dus waardeloos voor de 2^de handsmarkt maar voor mij hopelijk nog jaren de ideale reisgezel. (en ik zie er ook geen 3X7 meer uit dus mijne moto kan wat ‘schartzjes’ hebben)

Ge ziet, ik troost mezelf.

Al bij al goed dat die mens mijn motor zag ‘zinken’ want die van Tony was ook bijna vertrokken en die hebben we dus nog kunnen redden.

Vreemd ….. wat we ook doen ….. alles overkomt altijd mij (ge moogt zoeken maar hiervan zult ge geen foto vinden = geen tijd gehad, moesten beide paarden snel op een andere wei parkeren)

07-06-2013 om 23:10 geschreven door Tony & Lut  

De ochtend bij Angela in the Abercorn Guest House begon zonder zorgen. Angela was duidelijk al vroeg op want ze had haar laag plamuur en minstens 2 lagen verf al op haar gezicht gelegd. Maar ongeacht hoe ze eruit zag, is ze een super lieve madam.

Ons ontbijt was perfect in orde. Alles wat er besteld was, was er … en meer.

Na enkele bezoeken aan het toilet (het eten gisteren in die fantastische pub was niet goed gevallen), de moto’s weer beladen, vertrokken we richting Fort William. Waar we gisteren vooral noordwaarts en een beetje naar het westen reden, was het vandaag een beetje naar het noorden maar vooral veel naar het westen.

De hemel was zwaarbewolkt en het weerbericht voor Edinburgh voorspelde regen tegen de middag. Het had dus geen zin daar nog lang rond te hangen. Eens goed en wel voorbij Glasgow, brak de zon door de wolken en de rest van de dag zou er eentje worden van veel zon, prachtige omgeving, een eerste proefje van de bergen en …meren, het ene na het andere. En volgens Tony komt er morgen weer meer meer.

De rit verliep heel relax en we waren al vroeg in Fort William. Snel ingecheckt, de bagage op de kamer achtergelaten en dan richting the Caledonian Canal. In een documentaire op National Geografic hadden we een reportage gezien over de staircase van Neptune en die wou ik dus zien. Het gaat eigenlijk om een reeks van 7 sluizen die schepen zo’n 64 voet hoger of lager brengt. Het Caledonian Canal is eigenlijk een soort verbinding helemaal van de Noordzee tot de Atlantische Oceaan (of de andere kant uit afhankelijk van waar je komt ;) En in het midden tussenbeide, ligt Loch Ness. Je ziet, wij reizen om te leren.

Het bezoek aan de staircase was de moeite waard (foto’s volgen). Een prachtige zeilboot werd net naar trapje 6 geloodst

De dag werd afgesloten met een douche, een lekker etentje in het hotel, wat foto’s kijken (en de 1^ste video filmpjes) en dan bed in.

Morgen wordt een heel rustige dag, geen lange afstand en ze beloven mooi weer …. Wie zegt er dat Schotland een drama is wat het weer betreft ? (of hebben we nog wat te verwachten ?)

06-06-2013 om 00:00 geschreven door Tony & Lut  

Vanaf 7u was de ontbijtzaal open. We waren redelijk vroeg op en waren dus bij de eersten. Alles was aanwezig en we lieten het ons goed smaken. We moesten er ‘kloek’ opstaan voor onze 1^ste dag op Engelse wegen.

Een collega had ons aangeraden da A68 te nemen naar Edinburgh en we kunnen natuurlijk niet zeggen of dit beter was dan onze oorspronkelijke route maar het moet gezegd dat het een prachtige rit werd. Het landschap werd van glooiend stilaan meer heuvelachtig. Het land is eindeloos groen. De schapen zijn hier wellicht uitgevonden. De zon lachte ons toe. Een super dagje. Ik zal wel eventjes een blad bovenaan in mijn tank tas stoppen met daarop “Ze rijden hier links” want als je iets te veel vakantiegevoel krijgt en dus iets minder alert bent, durven gewoontes en reflexen het overnemen en dan eindig je zonder nadenken op de rechtste kant van de weg.

Wat ik van Edinburgh had verwacht, weet ik niet zo goed. Maar we waren gelogeerd in Abercorn Guest House in Portobello, een gehucht van Edingburgh langs de Noordzee. De tijd heeft hier stilgestaan. Niet te beschrijven hoe de huisjes eruit zien, een kust die op geenenkel vlak kan vergeleken worden met onze Noordzee kust. Geen appartementen, geen restaurants, geen terrasjes.

Hoewel onze ‘land-lady’ helemaal wild was van een pub aan de zeedijk, vonden wij het maar minnetjes. Behalve ‘burgers’ werd er weinig geserveerd en wat ze er aan sausjes tussen gooien, zou bij ons het licht niet mogen zien.

Gelukkig hadden we er een fles rode wijn bij besteld die absoluut in de smaak viel. Terug naar de hotelkamer, blog bij werken (bij een internet dat helaas niet super is en me dus niet toelaat iets meer toe te voegen dan tekst). En dan slapen ….

Morgen rijden we westwaarts van Edinburgh naar Fort William. We ruilen dus de Noordzee voor de Atlantische Oceaan. De weersvoorspellingen zijn ietsjes minder positief maar we hopen op het beste.

05-06-2013 om 22:49 geschreven door Tony & Lut  

4 juni bood zich aan zoals je van de 1^ste dag van je vakantie mag verwachten.

De wekker maakte z’n bekende geluid, maar we waren al een tijdje wakker. De nacht was kort geweest, te kort wegens : weer eens te laat in bed en vooral onrustig slapen. Ik reed al een flink stuk van de nacht aan de linker kant van de weg en alles wat kon misgaan op die ferry, ging ook mis. Maar de ochtend zag er rooskleurig uit.

We waren goed voorbereid, we zouden vertrekken rond 9u30. Eerst een verkwikkende douche en een lekker ontbijt en dan op weg. We hadden alle tijd. We moesten gewoon ergens tussen 14u en 16U30 aankomen in IJmuiden om in te schepen.

Snel nog even bijtanken en de banden blazen. De 1^ste pomp (Esso voor de geïnteresseerden) was goed genoeg om te tanken maar hoe durven ze 50 cent vragen voor ‘lucht’ ! Dus naar de volgende : Lukoil (same story) Ja schat sorry, bij de Shell is dat ook niet gratis. Enkel bij Q8 kan je nog gratis banden blazen dus betaal nu gewoon die 50 cent en dan gaan we rijden.

Banden geblazen maar …. Al die tijd had Tony z’n contact laten opstaan. Dus dit brabants trekpaardje werd achter het ijzeren ros gespannen en kon het ding in gang duwen. Op de parking van den Droomland een schouwspel van de bovenste plank maar al mijn brute kracht, mijn ongelooflijke fysiek en Tony zijn technische handigheid, zorgden er toch voor dat we ook echt het ding aan de praat kregen.

Nu kon het niet meer fout gaan, de zon brak stilaan door het wolkendek en de rest van de tocht zou vast pijnloos verlopen.

Honderden verkeerslichten, massa’s camera’s en een reeks wegenwerken, zowel in Vlaanderen als in Nederland, zorgden ervoor dat het op het einde nog krap werd. Het was na 16u als we in IJmuiden belandden.

Snel in de rij met de tientallen andere moto’s en dan inschepen. De paardjes vastgezet zoals echte routinees en dan onze kajuit opgezocht.

Het werd een hele verkwikkende overtocht, een lekker biertje, een goed diner en een goeie nacht later stonden we monter klaar voor de rit van Newcastle naar Edinburgh. Maar daarover meer morgen.

04-06-2013 om 00:00 geschreven door Tony & Lut  

03-06-2013 om 21:34 geschreven door Tony & Lut  

02-06-2013 om 20:57 geschreven door Tony & Lut