Vanaf 7u was
de ontbijtzaal open. We waren redelijk vroeg op en waren dus bij de eersten.
Alles was aanwezig en we lieten het ons goed smaken. We moesten er kloek
opstaan voor onze 1ste dag op Engelse wegen.
Een collega
had ons aangeraden da A68 te nemen naar Edinburgh en we kunnen natuurlijk niet
zeggen of dit beter was dan onze oorspronkelijke route maar het moet gezegd dat
het een prachtige rit werd. Het landschap werd van glooiend stilaan meer
heuvelachtig. Het land is eindeloos groen. De schapen zijn hier wellicht
uitgevonden. De zon lachte ons toe. Een super dagje. Ik zal wel eventjes een
blad bovenaan in mijn tank tas stoppen met daarop Ze rijden hier links want
als je iets te veel vakantiegevoel krijgt en dus iets minder alert bent, durven
gewoontes en reflexen het overnemen en dan eindig je zonder nadenken op de
rechtste kant van de weg.
Wat ik van
Edinburgh had verwacht, weet ik niet zo goed. Maar we waren gelogeerd in Abercorn
Guest House in Portobello, een gehucht van Edingburgh langs de Noordzee. De
tijd heeft hier stilgestaan. Niet te beschrijven hoe de huisjes eruit zien, een
kust die op geenenkel vlak kan vergeleken worden met onze Noordzee kust. Geen
appartementen, geen restaurants, geen terrasjes.
Hoewel onze land-lady
helemaal wild was van een pub aan de zeedijk, vonden wij het maar minnetjes.
Behalve burgers werd er weinig geserveerd en wat ze er aan sausjes tussen
gooien, zou bij ons het licht niet mogen zien.
Gelukkig
hadden we er een fles rode wijn bij besteld die absoluut in de smaak viel.
Terug naar de hotelkamer, blog bij werken (bij een internet dat helaas niet
super is en me dus niet toelaat iets meer toe te voegen dan tekst). En dan
slapen .
Morgen
rijden we westwaarts van Edinburgh naar Fort William. We ruilen dus de Noordzee
voor de Atlantische Oceaan. De weersvoorspellingen zijn ietsjes minder positief
maar we hopen op het beste.
4 juni bood
zich aan zoals je van de 1ste dag van je vakantie mag verwachten.
De wekker
maakte zn bekende geluid, maar we waren al een tijdje wakker. De nacht was
kort geweest, te kort wegens : weer eens te laat in bed en vooral onrustig
slapen. Ik reed al een flink stuk van de nacht aan de linker kant van de weg en
alles wat kon misgaan op die ferry, ging ook mis. Maar de ochtend zag er
rooskleurig uit.
We waren
goed voorbereid, we zouden vertrekken rond 9u30. Eerst een verkwikkende douche
en een lekker ontbijt en dan op weg. We hadden alle tijd. We moesten gewoon
ergens tussen 14u en 16U30 aankomen in IJmuiden om in te schepen.
Snel nog
even bijtanken en de banden blazen. De 1ste pomp (Esso voor de
geïnteresseerden) was goed genoeg om te tanken maar hoe durven ze 50 cent
vragen voor lucht ! Dus naar de volgende : Lukoil (same story) Ja schat
sorry, bij de Shell is dat ook niet gratis. Enkel bij Q8 kan je nog gratis
banden blazen dus betaal nu gewoon die 50 cent en dan gaan we rijden.
Banden
geblazen maar . Al die tijd had Tony zn contact laten opstaan. Dus dit
brabants trekpaardje werd achter het ijzeren ros gespannen en kon het ding in
gang duwen. Op de parking van den Droomland een schouwspel van de bovenste
plank maar al mijn brute kracht, mijn ongelooflijke fysiek en Tony zijn technische
handigheid, zorgden er toch voor dat we ook echt het ding aan de praat kregen.
Nu kon het
niet meer fout gaan, de zon brak stilaan door het wolkendek en de rest van de tocht
zou vast pijnloos verlopen.
Honderden
verkeerslichten, massas cameras en een reeks wegenwerken, zowel in Vlaanderen
als in Nederland, zorgden ervoor dat het op het einde nog krap werd. Het was na
16u als we in IJmuiden belandden.
Snel in de
rij met de tientallen andere motos en dan inschepen. De paardjes vastgezet
zoals echte routinees en dan onze kajuit opgezocht.
Het werd een
hele verkwikkende overtocht, een lekker biertje, een goed diner en een goeie
nacht later stonden we monter klaar voor de rit van Newcastle naar Edinburgh.
Maar daarover meer morgen.
Hier zitten we dan nog even op ons gemak in de zetel.
Het is alles bij mekaar nog een drukke dag geworden. De motoren staan in de startblokken, zuchtend onder de bagage. De route zit in de GPS, muziek gedownload voor onderweg. Nog even het weerbericht voor de volgende dagen bekeken. Het ziet er op het 1ste zicht niet al te slecht uit. Maar we gaan het niet aan ons hart laten komen. We nemen het zoals het komt.
Nog even alle reserveringen uitgeprint en de foto's bekeken van al die charmante hotels waar we de komende dagen zullen overnachten. Laat Schotland maar komen, wij hebben er zin in.
Zondagavond 2 juni. Nog 1 dag en 2 nachten scheiden ons van onze vakantie in Schotland.
Zoals gewoonlijk, lijkt Tony de rust zelve en begin ik stilaan te stressen als een lagere school kind dat op schoolreis mag.
Er zijn heel wat voorbereidingen getroffen maar er staat nog flink wat op de agenda voor morgen.
De motor heeft nog recht op een wasbeurt, er moet nog ingepakt worden (altijd een uitdaging om voor 10 dagen zo weinig mogelijk mee te nemen), de bandenspanning moet nog gecheckt worden. Nog even testen of het geluid van intercom en radio goed zijn ingesteld. Enfin .... nog genoeg te doen.
En het rijden aan de linkse kant van de weg, zal ook weer wennen zijn. Het is 5 jaar geleden dat we Wales doorkruisten en dat 1ste rond punt staat nog in mijn herinnering gebrand. Pure paniek was dat ....
Wat net wel gelukt is, is het downloaden van onze 10-daagse op de Zumo. Ik voeg hier alvast een overzicht toe van de geplande route. Elke kleur is een andere dag
Motorreis 2013
Zondagavond 2 juni. Nog 1 dag en 2 nachten scheiden ons van onze vakantie in Schotland.
