Wat is dit toch een ellende. Ik moet toegeven ik voel mij wel goed in mijn vel maar elke seconde van de dag mis ik F. Ik kan het niet laten hem te bellen of te smsen. Het is een echte verslaving. Gewoon zijn stem even horen maakt mij al gelukkiger. Goed komt het niet meer tussen ons en toch hoop ik dit nog steeds. Er is gewoon geen weg terug er is ondertussen teveel gebeurt. Telkens als ik hem zie besef ik pas hoe groot onze liefde was en misschien wel nog steeds is. Maar ja de tijden veranderen he. Eigenlijk heb ik mij nooit aan iets geërgerd, buiten het feit dat hij Enorm stil en eigenlijk ook wel een beetje associaal is. Wat mij nu enorm pijn doet is dat ik het gevoel heb dat hij mij aan alle kanten probeert te kleineren en dit vooral in het bijzijn van A, P en D. Ik ben blij dat hij vrienden heeft maar ik denk niet dat dit het perfecte is om nu mee om te gaan. Ik kan verkeerd zijn maar dat is iets waar ik het moeilijk mee heb. Vooral omdat A mij onlangs vertelde dat ze eens snel een lief zullen zoeken voor F. Je mag het nu draaien en keren hoe je het wil zo iets doe je gewoon niet!!!!! Ik kon wel door de grond zakken van colère. Maar ja, laat ze maar zeggen. Met de kindjes gaat het eigenlijk veel beter dan verwacht, en geef nu toe dit weer is eigenlijk ideaal om samen met de kinderen te ravotten, te zwemmen, enz... Allé ik ga er nu maar eens mee stoppen, ik hoop dat deze situatie misschien ooit nog goed komt maar ja, tijd heeft raad.
