Hoofdstuk één
Tweeënveertig fucking jaren,grijzend bij de slapen, bijziend lens-en brildrager,prothese in de tandeloze mond, een meter zeventig, mager maar met brede schouders, een strakke buik, fijne lende en gespierde benen van de lange nachtelijke wandelen in De Stad Zonder Naam. Tien dagen onafgebroken dronken. Twintig Smirnoffs netjes in twee rijen op de lage, lange designkast. Een scène uit leaving L.A. waarin Nicholas Cage 's nachts wakker wordt met sterke ontwenningsverschijnselen en naar een kast met een batterij lege flessen staan, tot de druppel leeg gedronken en hij uiteindelijk soelaas vindt in de koelkast waar zich nog enkele slokken bevinden.Net tien dagen geleden liet mijn lief Lies me stikken voor een oetlul van half mijn leeftijd.Niet dat ik drink uit zelfmedelijden. Ik wachte gewoon op een week, een maand waarin ik ongestoord kon zuipen.
Ik zuip niet omdat ik haar mis.Toch mis ik haar.Ik bevind me emotioneel in een in vacuüm verpakt niemandsland.Ik ruim zand in mijn hersenwoestijn met enkel een miniscuul schopje. Hierdoor krijg ik een enorme dorst. Niet naar water, fruitsap, cola light of suikervrije limonade. Dranjes die de dorst prima lessen. Neen. Ik zucht naar het alcoholische vocht dat mijn tong, keel, huig, slokdarm en maag in brand zet,alvorens bosbranden in die woestijn,mijn woestijn waar bossen soms opduiken en verdwijnen, te ontketenen.Smirnoff als pyromaan.
Naast zand ruimen is drinken die laatste drie dagen een full time bezigheid.Deze activiteiten beoefen ik op de sofa van mijn vrijwel leeg,wit appartement. Benenden aan de overkant van mijn straat wordt een industriegebouw beurs geslagen met bulldozers, pneumatische boren, reusachtige vorkliften en een stalen bol aan het uiteinde van een kraan.Er wordt mortel gedraaid en grind gestort.Ik heb gehoord dat het gebouw moet wijken voor een kantorencomplex. Intussen moet ik metaforisch zand ruimen. Sloten, rivieren, zeeën vodka moet ik ledigen opdat mijn hersencellen ophouden prikkels door te geven,en afsterven zodat ze zich niet kunnen herinneren wat ik zo graag zou vergeten: mijn kloteleven.Languit op de sofa, met emmer en bijzettafeltje ernaast,met bloeddoorlopen ,prikkende ogen op het plafond gericht zie ik een familie grote, grijze vliegen roerloos ondersteboven hangen. Ze bewegen niet. Elk van hen blijft op dezelfde plaats. Ze wachten op het delirium om zich bij het halucineren te voegen.
O, wat beleef ik hier , in dit appartement met de vliegen en zicht op negentieneeuws industrieel puin de tijd van mijn leven. Urenlange sublieme zinledigheid.Ik pulk de kaas vantussen mijn tenen. Ik neurie kinderrijmen. Ik was me niet. Ik stink uit mijn bek en poriën. Ik eet niet. Ik rook de ene gerolde Gauloise na de andere. Ik brand gaten in de sofa. Af en toe val ik in een ondiepe slaap om een paar minuten terug wakker te worden.Ik kijk televisie zonder iets te begrijpen. Ik zie beelden zonder betekenis.Langzaam maar zeker leg ik mijn persoonlijkheid af.Langzaam komt het zand onder de Vodka te staan. Langzaam ontmens ik me tot een op formolin een bokaal gestopt amorf object.
Hoofdstuk één
Tweeënveertig fucking jaren,grijzend bij de slapen, bijziend lens-en brildrager,prothese in de tandeloze mond, een meter zeventig, mager maar met brede schouders, een strakke buik, fijne lende en gespierde benen van de lange nachtelijke wandelen in De Stad Zonder Naam. Tien dagen onafgebroken dronken. Twintig Smirnoffs netjes in twee rijen op de lage, lange designkast. Een scène uit leaving L.A. waarin Nicholas Cage 's nachts wakker wordt met sterke ontwenningsverschijnselen en naar een kast met een batterij lege flessen staan, tot de druppel leeg gedronken en hij uiteindelijk soelaas vindt in de koelkast waar zich nog enkele slokken bevinden.Net tien dagen geleden liet mijn lief Lies me stikken voor een oetlul van half mijn leeftijd.Niet dat ik drink uit zelfmedelijden. Ik wachte gewoon op een week, een maand waarin ik ongestoord kon zuipen.
Ik zuip niet omdat ik haar mis.Toch mis ik haar.Ik bevind me emotioneel in een in vacuüm verpakt niemandsland.Ik ruim zand in mijn hersenwoestijn met enkel een miniscuul schopje. Hierdoor krijg ik een enorme dorst. Niet naar water, fruitsap, cola light of suikervrije limonade. Dranjes die de dorst prima lessen. Neen. Ik zucht naar het alcoholische vocht dat mijn tong, keel, huig, slokdarm en maag in brand zet,alvorens bosbranden in die woestijn,mijn woestijn waar bossen soms opduiken en verdwijnen, te ontketenen.Smirnoff als pyromaan.
Naast zand ruimen is drinken die laatste drie dagen een full time bezigheid.Deze activiteiten beoefen ik op de sofa van mijn vrijwel leeg,wit appartement. Benenden aan de overkant van mijn straat wordt een industriegebouw beurs geslagen met bulldozers, pneumatische boren, reusachtige vorkliften en een stalen bol aan het uiteinde van een kraan.Er wordt mortel gedraaid en grind gestort.Ik heb gehoord dat het gebouw moet wijken voor een kantorencomplex. Intussen moet ik metaforisch zand ruimen. Sloten, rivieren, zeeën vodka moet ik ledigen opdat mijn hersencellen ophouden prikkels door te geven,en afsterven zodat ze zich niet kunnen herinneren wat ik zo graag zou vergeten: mijn kloteleven.Languit op de sofa, met emmer en bijzettafeltje ernaast,met bloeddoorlopen ,prikkende ogen op het plafond gericht zie ik een familie grote, grijze vliegen roerloos ondersteboven hangen. Ze bewegen niet. Elk van hen blijft op dezelfde plaats. Ze wachten op het delirium om zich bij het halucineren te voegen.
O, wat beleef ik hier , in dit appartement met de vliegen en zicht op negentieneeuws industrieel puin de tijd van mijn leven. Urenlange sublieme zinledigheid.Ik pulk de kaas vantussen mijn tenen. Ik neurie kinderrijmen. Ik was me niet. Ik stink uit mijn bek en poriën. Ik eet niet. Ik rook de ene gerolde Gauloise na de andere. Ik brand gaten in de sofa. Af en toe val ik in een ondiepe slaap om een paar minuten terug wakker te worden.Ik kijk televisie zonder iets te begrijpen. Ik zie beelden zonder betekenis.Langzaam maar zeker leg ik mijn persoonlijkheid af.Langzaam komt het zand onder de Vodka te staan. Langzaam ontmens ik me tot een op formolin een bokaal gestopt amorf object.
