Vandaag was weer even een stressmoment, vermits ik voor mezelf had beslist (als de mama het zag zitten) om voor het eerst weer buiten op Safirr te kruipen. De mama had hem aan de leadrope vast (lekker los), dus kon er niks gebeuren... Hij was ook heel flink, liep lekker ontspannen Maar die hertjes, hé... Dat zijn dus echt vraatzuchtige kleine wezens die in één hap een paard naar binnen kunnen spelen Safirr vond ze dus helemaal niet leuk en wilde niet meer vooruit, die beestjes moesten echt in't oog gehouden worden
Maar verder ging het echt goed! Op moeilijke ondergronden (bevroren modder) was hij heel voorzichtig, maar als hij gras onder zijn voeten had, wist hij snel tempo te maken. Toch geen slecht begin, zo'n tochtje van 6 km 500...
Gisteren heeft Safirr nog eens aan de dubbellonge mogen lopen. Dat vindt hij duidelijk nog moeilijker dan gewoon aan de longe, maar ja, het was voor ons de derde keer en het was ook weer enorm lang geleden, dus is het wel logisch dat het niet altijd even goed ging. Maar hij deed wel zijn best en heeft flink een aantal rondjes doorgedraafd, dus was ik wel tevreden.
En met het ontwormen nog meer Ik had maar een halster aangedaan, want soms doet hij wel eens vervelend met het ontwormen, maar niks daarvan... Baasje had wel problemen met de ontwormingstube, want ze had het gewicht niet aangepast en dus lukte het niet om de spuit door te drukken. Gelukkig vond Safirr het niet erg, dat hij daar stond met een spuit in zijn mond, terwijl baasje probeerde dat ringetje te verdraaien En dan deed baas het halster af en merkte dat er nog iets in de tube zat, dus er nog even de ontwormingsspuit ingestoken zonder halster aan en meneer stond daar maar, druk te kauwen...
Maar die hertjes, hé... 
Dat zijn dus echt vraatzuchtige kleine wezens die in één hap een paard naar binnen kunnen spelen 
