13 december 2011

Vandaag zouden we gaan zeilen. Ik ga met de dinghy naar land om te douchen en mijn was te doen (onder de douche) zodat ik die later op de boot te drogen kan hangen. Als ik terugkom gaat Kris afscheid nemen van mensen die hier ook geankert liggen. Hij komt pas een paar uur later terug en vind het dan te laat om nog te vertrekken aangezien het handiger is voor het donker ergens aan te komen.

‘s Avonds gaan we eten in een kein local restaurantje en daarna iets drinken bij Nimrod’s rumshop waar we Tick weer zien die ons de eerste dag met de auto weer naar de boot heeft gebracht. Met de nodige rum, vodka en bier wordt het weer heel gezellig. Ik beloof Tick in de zomer naar Francorchamps te komen als in dan in Belgie ben zodat hij mij achter de schermen kan rondleiden. Hij noemt mij een “Free Spirit” en hij is niet de eerste die mij zo noemd.

Ik zit al redelijk aan de vodka (bij gebrek aan Malibu) en moet van Tick en de eigenaar wat op de muur schrijven als herinnering (het lijkt wel 080 hier, maar dan zonder nederlandstalige muziek) Dit wordt dus, in opdracht van Tick, “Where the fuck is the Malibu??”

Later dan gepland (zoals gewoonlijk als je in een rumshop zit) nemen we afscheid en gaan slapen.

14 december 2011

Auw auw vodka, misselijk zijn op mijn eerste dag zeilen en het komt niet van zeeziek te zijn….! We ontbijten, gaan de watertank bijvullen en het eerste zeil wordt gehesen. De bedoeling is om vandaag naar Carriacou te zeilen wat volgens Kris 6u zou duren. Aangezien er zo goed als geen wind is halen we ‘s avonds enkel de noordkust van Grenada…

Toch maar vroeg slapen vandaag, maar eerst filmpje kijken……

15 december 2011

Als ik opsta is Kris met de kajak aan wal en komt rond 9u30 terug. Rond 10u worden de zeilen weer gehesen en gaan we verder op weg naar Carriacou. Na gisteren weet ik al een beetje beter hoe de dingen werken en dus hijs zelf het anker. De koers is gezet en met de wind die er vandaag wel meer is halen we 5 knopen. Jammer genoeg komt deze wind dan weer van het noorden en aangezien we in noordelijke richting varen, varen we dus tegen de wind in wat niet zo een ideale situtatie is. Elke keer als we overstag gaan moet ik aan het roer en de boot in de wind houden zodat Kris het grootste zeil van richting kan veranderen. Simpel is dit niet voor mij want een boot vaart heel anders dan dat een auto rijdt, maar ik heb het al vrij snel door.

De eerste dolfijnen komen naast de boot zwemmen maar blijven jammer genoeg niet lang genoeg zodat ik de camera kan pakken. Aangezien de wind vandaag niet ideaal is gaan we Carriacou weer niet halen voor het donker dus rond een uur of 6 ankeren we aan bij Ronde Island (klein onbewoond eilandje ten noorden van Grenada) Het eten wordt klaargemaakt en ik heb een nieuwe hobby gevonden:

Vroeger had ik op mijn slaapkamer plastieken sterren tegen het plafond hangen die licht gaven in het donker. Er is niets heerlijker dan op het del van de boot te gaan liggen, eventueel muziekje op en naar de sterren te kijken. En geloof mij, hier zie je er veel! Een foto ervan maken lukt niet dus je moet me maar geloven. Zo kan ik gemakkelijk langer dan een uur of 2 uur blijven liggen. Ook een goed moment om even stl te staan, na te denken en vooral beseffen wat ik op dit moment doe en waar ik ben! In de maand december 2011 lig ik dus in de Caraiben naar de sterren te kijken. En ja ik heb medelijken met iedereen die nu klaagt over de kou maar langs de andere kant: wie houd je tegen hetzeflde te doen?

16 december 2011

7u ‘s morgens, ik ben al vroeg wakker en heb heel slecht geslapen. Door de golven werdt de boot vannacht heel fel heen en weer geslingerd. Ik hoor dat Kris met locals staat te praten en als ik uit mijn cabine kom heeft hij heel goedkoop (voor 30 EC = 10 euro) kreeft gekocht. Hij geeft de mannen ook een nog bodum rum mee en we krijgen een hele tros bananen in de plaats.

Rond 8u30 vertrekken we richting Carriacou. Kris hijst de zeilen terwijl ik de boot in de wind probeer te sturen, vaar zelf de baai uit en ben trots op mezelf dat dit mij allemaal al lukt na drie dagen zeilen. Het lukt me zelfs al redelijk een goede koers te zetten aan de hand van de wind. Rond 14u30 komen we aan in Carriacau. Veel ondiepe stukken in de baai zodat het moeilijk is een goede ankerplaats te vinden. We leggen de dinghy weer in het water, gaan aan land en zoeken een supermarkt. Als we terugkomen bij de boot leggen we de kreeft op de barbecue en hij smaakt heerlijk!

Na het eten ga ik al op bed liggen. Ik voelde mij door de dag al niet 100% en nu na het eten al zeker niet. Blijkbaar ben ik in slaap gevallen want ik wordt pas om 23u30 weer wakker en kan niet meer in slaap geraken……

17 december 2011

Ik lig heel de nacht wakker, er staat een wind van ongeveer 20 knopen en het regent goed. De boot schommelt nog harder dan gisterennacht. Om 5u hoor ik een geluid aan de romp van de boot, schiet in mijn kleren want het kan zijn dat we in het ondiepe terecht zijn gekomen..

Kris is het anker al aan het optrekken en ik moet aan de hand van de kaart en de dieptemeter hem naar de juiste plaats sturen. Dit hoort erbij in de felle wind, regen en golven maar ik vind het eerlijk gezegd niet erg en toch wel spannend, ook al moet ik om 5u ‘s nachts opstaan.

5u45, ik kruip terug mijn bed in, in de hoop dat ik toch nog even kan slapen…….

17-12-2011, 20:28 geschreven door Saartje  

12 december 2011

Vandaag poging nr.2 om naar de “seven sisters”watervallen te gaan. We nemen een busje naar de busplaats in St.George en stappen daarover in een busje naar de watervallen. Onderweg stop ik ergens om naar de wc te gaan. Voor nr 1 is de bootwc goed genoeg maar als je al een grotere boodschap moet gaan doen dan toch maar op een normale wc. Ik weet ook wel dat als ik op volle zee zit, ik dit niet kan doen, maar zolang het kan toch maar even gebruik van maken.

Het heeft heel de nacht en voormiddag geregend (fijn ‘s nachts wakker worden ondat je nat wordt, wel verkoelend maar de luikjes moeten wel worden dicht gedaan) ik zie een verharde weg richting watervallen dus wel ok. De weg ging redelijk steil bergaf en dan via een trappenweg van zand, ondertussen modder, weer steil naar omhoog. Te vroeg gejuicht van de verharde weg dus,

Reminder: trek nooit witte allstars aan voor een stijle gladde modderweg te beklimmen, maar aangezien ik niets anders had dan allstars of slippers……

Boven rusten we even uit en eten ons lunchpakket op (nog steeds geen kreeft dus maar banaan vandaag) Er komt een local langs die een tros bananen van de boom hakt en deze trots aan ons wilt laten zien. Hij vraagt waar we naartoe gaan, geeft mij een bamboewandelstok mee en zegt ons voorzichtig te zijn. Wat ik nog niet wist: nu begint het pas echt!!

We moeten een moddertrappen pad weer naar beneden en ik voel mij bij elke stap wegglijden (wat ben ik blij met die wandelstok!!) na een 20 minuten komen we bij de eerste waterval die we moeten oversteken maar deze is ondiep en overal steken er rotsen uit. Voor ons was er blijkbaar een groep met toeristen en hun gids loopt terug om mij te helpen. Een beetje verderop zien we een 2de en grotere waterval. De gids verteld mij dat het water normaal helder is maar nu door de regen vandaag niet. Ook dat het pad best glad en gevaarlijk is (serieus??? Had ik nu echt nog niet gemerkt!) Hij wijst ons de weg, we mogen alleen verder lopen zolang hij maar ergens in de buurt was met zijn toeristen, buiten hun groep waren wij de enigen in het woud.

En toen begon de nog hogere en steilere klim. Geen voorgemaakte trapjes meer maar een echte klim tegen een modderige zandwand bij recht omhoog waar alleen een paar stenen en boomwortels uitsteken als houvast. (had ik al gezegd dat zo een tocht niet aan te raden was met witte allstars aan?)

Nota: zo snel mogelijk ergens goede wandelschoenen gaan kopen!

Terwijl ik klim en rondkijk bedenk ik bij mezelf “het gaat serieus pijn doen als je hier naar beneden valt en waarschijnlijk meerdere breuken gaat oplopen”

Uiteindelijk geraken we er en het uitzicht valt een beetje tegen! Tussen veel bomen en planten en goed uitkijken dat ik niet uitglij of val……

Het mooie van deze watervallen is dat je van ze allemaal mag afspringen en het is normaal gezien de bedoeling dat je van de hoogst gelegen begint en zo op die manier weer aan de plaats van vertrek komt. Ik had hier heel erg naar uitgekeken maar natuurlijk mag het dan vandaag weer niet door te sterke stroming en teveel water (stomme regen)

Dus er zit niets anders op dan de al afgelegde weg weer af te leggen in de andere richting. Kris wilt nog verder naar boven maar de gids verbied hem dat wegens te gevaarlijk en dan is de gids verantwoordelijk. Kris denkt dat de man alleen maar op geld uit is als we meegaan, maar ik loop al achter de gids aan. Die man krijgt met heel veel plezier geld van mij als hij mij veilig en heelhuids terug brengt! Ook wordt ik ondertussen aangevallen door duizende muggen en vertrek graag weer de andere kant op.

Het is echt een supermooie tocht en zeker de moeite waard om te doen als je in Grenada bent en dat je dan hopelijk wel van de watervallen mag springen, maar nu is het echt te glad om al die dingen te gaan doen maar ik hoop dat ik ooit nog eens de kans krijg om het wel te doen (met de juiste schoenen aan dan)

We komen terug aan de plaats waar we de “bananenman” tegen kwamen en stoppen weer om wat te drinken, de gids met zijn toeristen lopen verder. Deze keer stopt er een andere local die mij probeert duidelijk te maken dat ik mijn schoenen, die ondertussen een gratis kleurbehandeling hebben gekregen, moet schoonmaken. (ja natuurijk, dat weet ik zelf ook wel)

Hij volgt ons een tijdje en geeft ons 7 guapa’s die schijnbaar heel lekker zijn!

We komen aan een beekje en de local verplicht mij mijn schoenen uit te trekken en begint te schoon te maken met een spons, gaat dan verder met mijn onderbenen en ik vind het nogal komisch. Als hij ook nog eens aan mijn broek wilt beginnen maak ik hem duidelijk dat het zo wel goed is en bedank hem. Ik trek mijn slippers aan, de rest is toch een asfaltweg naar boven. We gaan iets drinken bij het vertrekpunt aan een bar en verfrissen ons zover dat mogelijk is. Als we op een busje willen gaan wachten roept het vrouwtje van de souvenierwinkel dat we met haar in de auto mee kunnen en ze brengt ons halverwegen onze bestemming St. George. Ze verteld dat er onderweg nog een waterval is die je gemakkelijk over een driekwart mijl verharde weg kan gaan bezichtigen,

POTVERDORIE!!! Dit is de mooiste die ik heel de dag gezien heb en ik moest maar eventjes over een asfaltweg lopen,….Als Ik dit had geweten…..!!!!

Onze buschauffeur heeft blijkbaar haast en gaat met gierende banden door de haarspeldbochten, heel blij dat ik uit dat busje kan stappen,

Terug op de boot lekker hotdogs eten en vroeg slapen. Het was een fijne maar heel vermoeiende dag! Ik zal morgen de spierpijn wel voelen………..

Bijlagen:
0002tekst.jpg (157.5 KB)   
0004tekst.jpg (79.5 KB)   
0005tekst.jpg (164.1 KB)   
0006tekst.jpg (188.2 KB)   
0007tekst.jpg (284.6 KB)   
0009tekst.jpg (245.6 KB)   
0010tekst.jpg (280.3 KB)   
0011tekst.jpg (201.1 KB)   
0013tekst.jpg (75.8 KB)   
0014tekst.jpg (71.2 KB)   
0016tekst.jpg (82.2 KB)   
0020tekst.jpg (68.3 KB)   

Eerste dag van een nieuw leven…..

Na het opstijgen vul ik dan al maar mijn papier voor de douane in en 5 minuten later maken we ons al klaar om te landen….

Bij de douane vragen ze wat ik hier kom doen en wanneer ik weer vertrek…

“I come to work on a sailboat and I don’t know when we are leaving” Ik geef de invitatie brief van de kapitein af en raak zonder problemen binnen.

Buiten neem ik onmiddellijk een taxi en de chauffeur James is al blij dat hij mij naar zijn geboortedorp mag brengen. Onderweg verteld hij mij al wat meer over Grenada.

Oh ja en vermeldt erbij dat ik gerust mag roken in de auto als ik wil.

Grenada is een vulkanisch eiland wat vroeger een Britse kolonie was. Vandaar dus dat ze hier links rijden en het stuur rechts staat.

James was verrast dat ik zo lang in Aruba heb gewoont en verteld dat hij veel naar curacao ging,

Drinken en rijden is hier evenzeer “toegelaten” als in Aruba evenals rustig een jointje roken zoals hij regelmatig wel deed……

James zet me af bij de haven en daar ontmoet ik voor het eerst Kris, de kapitein van de boot.

Kris heeft al koffie besteld wat heel welkom is na zo een reis. Tijdens de koffie vind het eerste gesprek plaats. Daarna gaan we met de dinghy naar de Donna die voor de komende tijd mijn nieuwe thuis zal zijn.

Ik krijg een cabine met een ruim bed en de tweede cabine mag ik gebruiken als opslagplaats voor mijn spullen.

Dus jawel: beetje mijn eigen walk-in closet ;-)

Ik fris mij even op en maak me klaar om even Grenada te gaan bezichtigen. We vertrekken te voet en al snel kunnen we met mensen van de haven meerijden naar de stad. We gaan eerst een marine winkel binnen want kris zoekt iets voor de booten gaan daarna lunchen.

In de stad koop ik een nieuwe zonnebril aangezien ik de vorige was kwijtgeraakt in Curacao en een flesje wijn voor mijn aankomst te vieren. Op het locale marktje kopen we wat fruit en groenten. De lokale mannen op de markt beginnen luidop een discussie: “is that beautiful girl his wife or his daughter?” Ze geraken er niet over uit….. ik vind het allemaal wel grappig.....

Rond een uur of 5 besluiten we terug naar de boot te gaan en nemen het openbaar vervoer. Dit zijn mini-busjes waar2 mensen per busje werken: eentje die rijd en de andere die “conducteur” is. Deze persoon wijst je plaats aan en ontvangt het geld. Per ritje betaal je 2,5 Grenada dollar wat overeenkomt met bijna 1 euro.

Ooit al eens geprobeerd hoeveel personen er in een Kever geraken? Hier doen ze precies hetzelfde met al die busjes.

Als je denkt dat het volzit komt er weer ergens een klapstoeltje naar buiten, zit het dan vol worden de kussentjes boven gehaald om tussen de klapstoeltes te leggen.

Er geraken zo een 22 personen in het busje. Fijn hoor in zo een hitten tegen vreemde bezweette lichamen aangeplakt te zitten. Bushaltes kennen ze hier niet dus als je eruit moet klopt je heel hard op het binnenwerk van het busje. Met als gevolg dat als ik iemand uitmoet ze stoppen maar het goed kan zijn dat er 20m verder iemand anders uitmoet en ze weer stoppen (lopen doen ze hier voor geen meter)

Kris denkt dat we er bijna zijn dus klopt en we stappen eruit.

Blijkbaar zijn we er veel te vroeg uitgestapt en beginnen te lopen. Na bijna een uur komen we voorbij het huis van iemand die Kris kent en we stoppen even om iets te drinken.

Die man is Tick, een Brit die al 9 jaar in Grenada woont en voor de formule 1 werkt. Tick brengt ons met de auto terug naar de haven. Ik ga mijn spullen pakken op de boot en ga douchen aan de daarvoor voorziene cabines op het land. Terug aan de boot eet ik een boterham en ga zo om 20u EINDELIJK slapen!

Wat kan een bed toch heerlijk liggen!!!

Maar een aangename eerste kennismaking en dag! De wijn heb ik vandaag niet meer gehaald……

10 december 2011

10u30 wordt ik wakker en kom pas rond 11u mijn cabine uit. Deed deugd even zo lang slapen. Ik ontbijt en daarna wordt er gewoon gerelaxed op de boot, bespreken we wat praktische dingen en worden er plannen gemaakt voor de komende dagen. Rond 16u nemen we een busje naar Georgetown om boodschappen te doen.

Toen het busje voor de terugweg volzat roept de “conducteur op Javier, onze chauffeur.

Javier loopt doodnormaal met een flesje lokaal bier naar de auto en vertrekt. Ik zie een paar van mijn medepassagiers een kruisteken maken en al snel begrijp ik waarom…..

Smalle wegen heel steil bergop en al even steil bergaf, haarspeldbochten en ze rijden links wat ik nog altijd niet gewoon ben. Het lijkt wel een heel goedkope pretpark attractie en ik denk bij mezelf: “als mama hier moest inzitten had ze het allang in haar broek gedaan” Ik ben niet snel bang maar ik was toch heel blij dat ik heelhuids uit dat busje kon en deze keer wel op de juiste plaats!

Kris steekt op de boot de barbecue aan en maakt de kip klaar, dan is het nu maar tijd voor de fles wijn open te trekken! Na het eten besluiten we dat we morgen naar de 7 watervallen gaan. Via de IPAD kunnen we opzoeken welke planeten er zichtbaar zijn en zien zo jupiter en venus, orion was ook heel goed zichtbaar. Leuk speelgoed zo een Ipad, alleen jammer dat die ik besteld had niet op tijd in Aruba was. Even ME-time en dan tijd voor bed

11 december 2011

Vandaag zouden we naar de 7 watervallen gaan en nemen de dinghy tot aan land en moeten even wachten tot er een busje voorbij komt.

De chauffeur vraagt wat we van plan zijn want de busjes rijden vandaag enkel om mensen naar en van de kerk te brengen. Hij geeft ons de raad om morgen te gaan want anders moeten we een taxi terug gaan zoeken die heel duur is.

Dus we rijden met hem terug naar de baai waar de boot ligt en varen met onze dinghy naar een klein eilandje in de buurt van de boot en gaan daar een trektocht door het bos doen. Aangekomen op een klein privestrandje spreekt een local met ons dat we moeten oppassen voor giftige planten, als we weer verder gaan komt hij ons al snel achterna om ons te wijzen welke planten we voor moeten oppassen en welke ok zijn.

Na een paar uur lopen ben ik al goed verbrand en lopen terug naar de dinghy om naar de boot te gaan, nog een paar uurtjes lekker niets doen op de boot want zo een tochtje is toch wel vermoeiend.

12-12-2011, 01:21 geschreven door Saartje  

Ik had het er met Teresa nog over dat we het niet erg vonden om alleen te vliegen, hangt er natuurlijk vanaf wie er naast je zit. Maar een goed boek en een I-pod kunnen altijd goed van pas komen.

In het vliegtuig ga ik op stoel 8-E witten, midden van drie stoelen dus ik hoop dat het vliegtuig niet vol zit en ik rustig kan zitten.

Er komt een vrouw aan het raam zitten en een Surinaamse “ik-praat-graag-veel”vrouw van 60 jaar genaamd Millie. Na anderhalf uur ken ik zo ongeveer haar hele leven. Ze woont al 7 jaar in Curacao waar we een eethuisje heeft en ik moet beloven dat ik zeker langskom als ik weer in Curacao ben. Millie is wel een heel aangenaam persoon en de vlucht vloog letterlijk voorbij.

Ik stap in Trinidad uit en Millie blijft zitten richting Suriname. Maar niet voor ook bezorgd te zijn en mij waarschuwt voor de airco……”loop niet bloot naar buiten want dan komt de lucht aan je longen en wordt je ziek”

Trinidad airport is ook heel koud dus volg ik Millies advies op en doe onmiddellijk al 2 truien aan…

Ik heb al veel luchthavens gezien maar om 21 u nog langer dan anderhalf uur aanschuiven bij de douane….. zelfs in China en HongKong niet! Eindelijk erdoor en bagage ophalen, dan snel naar de vertrekhal om te kijken welke de eerstvolgende vlucht naar Grenada is. Bij de desk van Liat zie ik dezelfde mensen staan die gisteren in Curacao ook voor mij aan de desk stonden ruzie te maken en ze hebben vandaag evenveel lawaai bij als gisteren.

Het is waar dat deze maatschappij niet deugd maar om nu een uur tegen een hostess te staan schreeuwen die van niets weet en niets kan doen…..

Dus ik loop naar een supervisor en leg kalm uit (ik was al moe…) dat snap dat hij er niets aan kan doen dat mijn vlucht is gecancelled maar aangezien de maatschappij van de desk naast hem om 5u40 naar Grenada vliegt hij tenminste wel mijn ticket gratis kan overzetten. Dus 5 minuten later krijg ik inderdaad mijn ticket en de andere passagiers ook.

Om 23u kan ik Kris bellen om te laten weten dat ik om 7u ‘s morgens op Grenada land.

Dit betekend dus: nachtje wakker blijven en op de airport doorbrengen…..

Drie keer raden wat er ‘s nachts op een luchthaven te beleven valt…. Niets, niets en nog eens niets. Ondertussen heb ik het zo koud dat ik ergens iets warms om te drinken ga zoeken. De bar is open en ze hebben koffie, dus dan hier maar kamperen.

Ik bestel net een koffie als er iemand naast me komt staan, een heineken besteld en mijn koffie ook betaald. Hij stelt zich voor als Buddy Chance uit Arkansas (de echte boeren dus) en helikopter piloot is. Vier uur later ken ik dus ook zijn heel levensverhaal….wat kunnen mensen toch eenzaam zijn en verdorie veel praten….

Veel praten + moe zijn + Saartje = geen goede combinatie!

Maar ik heb wel geleerd hoe je een huis van gratis energie kunt voorzien…. Voor de geinteresseerden, ik stuur het plannetje wel op!

Uiteindelijk is het 3u30 en dus tijd om te gaan inchecken. Ticket in orde en ik neem afscheid van Buddy, rook buiten een sigaret en aangezien het al 9 december is ondertussen even mama bellen voor haar gelukkige verjaardag te wensen.

Nog iets wat ik niet snap van een luchthaven……….Nu ben ik er al drie gepasseerd met identiek dezelfde spullen en in Trinidad moet de rugzak open en wordt mijn aansteker eruit gehaald. Dus vraag ik maar hoe ik in Grenada dan een sigaret kan opseteken….”you have gum” yeah wright, alsog ik daar tevreden mee ben.

Ben al blij dat hij mijn handtas niet doorzocht,….zo slim ben ik nu ook weer wel of hij zo dom!

Nog een uur voor ik het vliegtuig op mag en aangezien ik toch al voor de gate zit probeer ik even te slapen. Ik hoop alleen dat er nu niet weer een praatgrage persoon naast mij komt zitten, na Millie en Buddy heb ik er even genoeg van zo 4u50 ‘smorgens zonder slaap….

Slapen lukt niet zo dus dan maar wakker blijven en een beetje rond gaan lopen.

Uiteindelijk stappen we om 6u30 pas in het vliegtuig en ik val in slaap van het moment dat ik zit!

Jammer genoeg wordt ik al weer wakker op het moment dat het vliegtuig opstijgt, tot zover het slapen….

12-12-2011, 00:40 geschreven door Saartje  

12-12-2011, 00:00 geschreven door Saartje  

11-12-2011, 00:00 geschreven door Saartje  

Na bijna drie jaar Aruba werd het tijd voor iets anders! Via het internet kreeg ik contact met een landgenoot Kris die met zijn zeilboot een wereldreis aan het maken is en mij contacteerde om mee te varen….. Zeker een geweldige uitdaging die ik dus graag met beide handen heb aangenomen!!!

Morgenochtend vertrek ik! Eerst naar Curacao en via Trinidad naar Grenada. Nu ben ik voor de laatste keer naar Bugaloe aan het lopen voor een afscheidsborrel met de vrienden en vriendinnen en afscheid nemen van mijn collega’s waar ik de laatste bijna drie jaar een hele mooie tijd mee heb beleefd! Raar gevoel maar zo voelt het helemaal nog niet.Naar mijn gevoel is het mijn vrije dag en moet ik morgen gewoon gaan werken bij Bugaloe. De vrienden zijn er al en de collega’s natuurlijk ook. Het word al snel een hele gezellige avond, tot half tien want dan besluit ik afscheid te nemen en beginnen er traantjes te komen……

BEDANKT IEDEREEN VOOR EEN SUPERTIJD IN ARUBA DIE IK ZEKER NOOIT MEER GA VERGETEN!!!!!!

Dus richting huis om mijn auto af te leveren bij de koper, laatste spullen inpakken en proberen te gaan slapen.

7 december 2011

Weinig geslapen maar om 6u20 staat Hans al voor de deur om mij naar de luchthaven te brengen. Koffers zijn ingechecked en ik ben al blij dat ik niet moet bijbetalen voor mijn 15kg zware tas vol duikmateriaal. De vlucht is op tijd dus ik ping Teresa dat ik land op Curacao om 8u40.

07-12-2011, 00:00 geschreven door Saartje