Kom op appels is het jaarlijkse initiatief waarmee Kom op tegen kanker jongeren van het babisonderwijs aanmoedigt tot een gezondere levenshouding. Centraal hierin staat de verkoop van appels. De opbrengst wordt gebruikt om jonge kankerpatiënten te steunen in hun strijd tegen de ziekte. Dankzij de inzet van de scholen kunnen ze op vakantiekamp. Hier sprokkelen ze voldoen energie bij elkaar waardoor ze er weer stevig tegen aan kunnen.
Ik
vind het heel leuk dat deze campagne georganiseerd wordt. Er wordt gevraagd aan
de mensen om de kankerpatiëntjes op een gezonde wijze te steunen. Men moet niet
gewoon geld storten, men krijgt in ruil een pak appels wat voor ons ook een
gezonde zaak is. Ik meen mij te herinneren dat deze campagne al loopt sinds ik
in de basisschool zat. Ik vond het toen altijd leuk om bij de mensen aan huis te
gaan en hen een pak appels te verkopen. Ik weet ook nog dat er een speciaal
liedje gezongen werd wat mij altijd is bijgebleven. Samen met mijn vriendinnen
deden we ook altijd het dansje na. Om oude herinneringen weer op te halen heb
ik de link van het liedje hieronder gepost
Onderzoeksvraag 2: Op welke manier kan het kind met de kanker omgaan?
Kanker brengt veel verschillende gevoelens met zich mee. Hieronder heb ik enkele
symptomen en gevoelens neergeschreven die door de kanker opkomen bij het zieke
kind.
Een kind dat kanker heeft kan zich
tijdens en na de behandeling bang, boos of alleen voelen. Hierdoor kan het zijn
dat het kind een eetprobleem vertoond. wanneer het kind zich alleen voelt, kan
de eetstoornis een machtmiddel zijn dat invloed uitoefent op de aandacht van de
ouders en de omgeving. Als ouder is het dan belangrijk dat je het kind de nodige
aandacht geeft en het mee laat beslissen in de maaltijd. Wanneer het kind zelf
mag kiezen wat het eet, zal het dit lekker vinden en zal het zijn bord
gemakkelijker leegeten.
Door de chemotherapie zal het kind
een verminderde eetlust ervaren waardoor het ook minder energie zal hebben om
iets te doen. De fut naar beweging neemt dus zeer sterk af. Wanneer het kind
weer op school is, moeten er ook duidelijke afspraken gemaakt worden over het
bewegen op school. Wanneer het kind af en toe mee kan doen tijdens de
bewegingslessen zal het zijn zinnen ook kunnen verzetten.
Door de vele ingrijpende
behandelingen wordt het kind ziek en heeft het pijn waardoor het zich niet goed
kan ontspannen. Hierdoor ondervind het kind vaak slaapproblemen. Omdat slaap
ervoor zorgt dat het lichaam weer op krachten kan komen, zich verder kan
ontwikkelen en weer kan genezen, is het belangrijk dat het kind toch voldoende
kan slapen. Daarom kan je van het slapengaan een leuk einde van de dag maken.
Het zieke kind kan zijn dag overlopen, vertellen aan de opvoeders wat hij leuk
vond vandaag? Wat hem of haar verdrietig gemaakt heeft. Het kind vind het ook
leuk wanneer er een verhaaltje voorgelezen of een liedje gezongen wordt. Deze
vaste rituelen geven een gevoel van veiligheid en rust bij het zieke kind.
Door de verschillende opnames en
behandelingen kan het zieke kind angstgevoelens ontwikkelen. Het kind kan zich
ook machteloos voelen omdat hij niet veel kan waardoor er ook angst kan opkomen.
Sommige kinderen maken deze angstgevoelens heel duidelijk door te schreeuwen, te
huilen of door te zeggen dat pijn hebben. Andere kinderen zullen de angst ook
voelen maar gaan deze beter beheersen en minder uiten. Veel kinderen hebben de
behoefte om zich af te reageren. Het is belangrijk dat het kind zijn gevoelens
kan uiten door over een ingreep te praten. Om de angstgevoelens binnen bepaalde
grenzen te houden kan het kind ook ademhalingsoefeningen doen. Verder kan men
het kind ook ontspannings- en verbeeldingstechnieken aanleren zodat het zich
kalmer kan voelen.
Omdat het kind tijdens deze periode
een stressvolle ervaring vol verdriet meemaakt kan het zijn dat het weer gaat
bedplassen. Doordat dit zich voordoet kan het kind zich nog slechter gaan
voelen. Daarom is het belangrijk dat er ingegrepen wordt. Een mogelijkheid om
het incidentje te verhelpen is een plaswekker. Maar ook je kind meerdere malen
per nacht wakker maken kan helpen. Tijdens deze periode is het van groot belang
dat het gewenste gedrag van het kind positief gestimuleerd wordt.
Verder worden er voor de zieke
kinderen ieder jaar kampen en uistapjes georganiseerd door verschillende
verengingen. Dit geeft aan de kinderen de kans om kennis te maken met andere
kinderen die dezelfde ziekte delen. Verder kunnen de kinderen hun zinnen
verzetten en genieten van de momenten samen en plezier beleven.
In het ziekenhuis worden er ook
enkele dingen georganiseerd waardoor het zieke kind zijn gedachten even kan
verzetten. Op de website van de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker heb ik
kennis gemaakt met de kanjerketting. Dit is een koort dat de kinderen krijgen
bij hun diagnose. Telkens wanneer ze een ingreep hebben ondergaan, mogen ze een
kraal aan het touw hangen die hoort bij die ingreep. Er zijn ook kralen voor
goede dagen en kralen voor slechte dagen. Deze mogen ze dan ook bij aan het touw
hangen. Deze ketting toont dus eigenlijk alle stappen aan die het kind gezet
heeft tijdens de weg van de behandelingen. Het geeft de persoonlijke
geschiedenis van het kind weer. Persoonlijk vind ik de Kanjerketting een zeer
leuk initiatief. Zowel jongens als meisjes vinden dit mooi en leuk om te doen.
Het is een moment waar ze naar uitkijken. Door er kralen aan toe te voegen
ontstaan er leuke momenten bij minder leuke handelingen. Het vormt dus als het
ware een afleiding voorhet kind. De ketting geeft de kinderen ook extra sterkte
en steun. Het is een speciale manier van begeleiding en communicatie tijdens de
ziekte. Naar later toe is dit ook een leuke herinnering. Via deze ketting kan je
het hele proces weer herbeleven en vertellen.
Een ander medium om met de
kanker om te gaan is muziektherapie in het ziekenhuis. Deze vorm van therapie
kan mogelijkheden bieden voor de mentale verwerking van de ziekte. Het biedt
ondersteuning en het kan het zieke kind aanzetten om zijn gevoelens, fantasie en
leefwereld uit te drukken. Vooral bij kinderen die verbaal niet sterk zijn
kunnen in de muziektherapie de mogelijkheid vinden om hun gevoelens kenbaar te
maken.
Naast dit aanbod zijn er nog
tal van andere acties die ondernomen worden en ervoor zorgen dat de kinderen
zich kunnen ontspannen en even niet met de ziekte bezig zijn. Zo heb ik ontdekt
dat er mentoren bestaan waarmee kinderen kunnen praten. De mentoren zijn
personen die zelf ook kanker hadden maar dit nu overwonnen hebben. Wie nood
heeft aan een babbeltje kan dus bij deze mensen terecht. Verder worden er ook
jongerenbijeenkomsten georganiseerd waarbij de jongeren hun verhaal aan elkaar
kwijt kunnen. Dit is dan eerder voor kinderen uit de basisschool.
Deze informatie heb ik via volgende bronnen
gevonden:
Onderzoeksvraag 3: Hoe staan de verschillende godsdiensten tegenover een terminale ziekte?
Ieder individu gaat op zijn eigen
manier met zijn eigen gedachten, opvattingen en gevoelens om met kanker. Maar
iedereen heeft ook zijn eigen angsten, vragen en twijfels over de ziekte.
Tijdens mijn zoektocht naar een antwoord op deze vraag, ben ik te weten gekomen
dat er in de niet-westerse culturen een hele andere sfeer en beleving heerst
wanneer het over kanker gaat.
Voor sommige culturen is kanker een
maatschappelijk taboe. De reden hiervoor kan de maatschappelijke norm zijn, maar
ook het (bij)geloof. Wanneer de persoon te horen krijgt dat hij of zij kanker
heeft, wekt dit een gevoel van schaamte op. Dit is niet expliciet voor een
bepaalde cultuur. Iedereen kan dit gevoel van schaamte ervaren. Maar in sommige
culturen, zoals in de Turkse cultuur, komt het taboe rond baarmoederkanker voort
uit de angst om als onvolmaakte vrouw te worden beschouwd. Wanneer er bij een
Turkse vrouw vastgesteld wordt dat ze geen kinderen meer kan krijgen vanwege da
kanker, wordt dit vaak verzwegen aan haar aangetrouwde familie. Voor hen is de
vrouw nu onvolmaakt en kunnen ze overwegen om haar uit de familie te zetten.
Zowel de zieke vrouw als haar omgeving, kunnen zich schamen voor de ziekte.
Verder bestaan er ook taboes rond
intimiteit en seksualiteit. Dit komt zowel bij vrouwen als bij mannen voor. Vaak
vind men het vervelend en raar om zijn of haar intieme plaatsen bloot te geven
aan een arts of verpleger. Dit zowel in de Westerse culturen als in andere
culturen. Maar in de Westerse cultuur is het bijna vanzelfsprekend dat een
patiënt zich uitkleedt tijdens een bezoek bij de dokter. Maar in de Marokkaanse
en Turkse cultuur is dit helemaal niet het geval. Zeker bij vrouwen van de
eerste generatie, is dit taboe nog groter omwille van maatschappelijke of
religieuze redenen. Wanneer er bij hen bijvoorbeeld borstkanker vastgesteld
wordt, willen zij vaak geen verdere behandeling. Hiervoor hebben ze allemaal hun
eigen redenen. Dit kan puur uit schaamte zijn omdat ze zich moet blootgeven aan
een arts en omdat het dan voor haar omgeving duidelijk wordt dat ze kanker
heeft. Sommige Islamitische vrouwen willen zich niet verder laten behandelen
omdat ze bang zijn dat hun man hen zal laten vallen of omdat ze het gevoel
hebben dat ze beschadigd zullen worden. Ze zijn bang dat ze niet langer seksueel
aantrekkelijk zullen gevonden worden door hun man, ze denken dat de kanker
besmettelijk is en ze de liefde met hun man niet meer mogen bedrijven en
hierdoor dus zullen scheiden. Een andere grote oorzaak voor het niet verder gaan
met de behandeling is dat ze niet geloven in herstel. Voor hen gaat kanker
gepaard met de dood.
Het woord kanker op zich wordt soms
als taboe ervaren. Sommige mensen linken kanker meteen aan de dood. Als arts
moet je dan ook goed weten van welke afkomst je patiënt is en op welke manier je
de patiënt met de waarheid kan confronteren. In sommige landen mag er niet over
de dood gesproken worden en moet men zoals het ware rond de pot draaien. In
andere landen moet men meteen zeggen waar het op staat. In de Marokkaanse
cultuur is het zo dat wanneer je kanker hebt, je deze ziekte zo veel mogelijk
moet verbergen. Want voor hen is ziek zijn een teken van zwakte en onrein. Bij
mannen werkt dit nog dieper in op hun persoonlijkheid. Een Marokkaanse man hoort
krachtig en sterk te zijn maar wanneer hij ziek is neemt dit af. Hun mannelijke
eer en trots wordt dus als het ware afgenomen. Hun status als vader van het
gezin en dus ook binnen de gemeenschap, komt als het ware onder druk te staan.
Sommige gelovigen, zoals
bijvoorbeeld de erg gelovigen in de Moslimcultuur, zien kanker als een straf dat
door hun God is opgelegd. Zij hebben de straf gekregen omdat ze in hun eigen
ogen of volgens hun religieuze overtuiging een aantal fouten gemaakt hebben.
Anderen die ook gelovig zijn, geven hun God helemaal niet de schuld van hun
ziekte. Zij geloven dat hun God hun lichaam geschonken heeft en ze dit zo goed
mogelijk moeten verzorgen. Ook wanneer je weet dat je gaat sterven. Andere
mensen geloven dan weer dat de kanker een straf is omdat ze nooit erg gelovig
geweest zijn. En verder zijn er ook mensen die geloven dat ze kanker verdiend
hebben om het gene wat ze in hun leven gedaan hebben.
Toen ik al deze informatie
gelezen en verwerkt had, stond ik er wel eventjes bij stil. Ik vind het
eigenlijk erg dat sommige culturen zo kunnen doen over kanker. Wanneer je kanker
hebt, moet je er in mijn ogen alles aan doen om weer beter te worden en dit via
steun van vrienden en familie. Persoonlijk kan ik er niet inkomen dat men in
sommige godsdiensten moet verzwijgen dat men kanker heeft.Verder geloof ik ook niet dat kanker een
straf is die God je heeft gegeven. Kanker is iets wat plots optreed en je
helemaal niet kan zien aankomen. Het is ook iets dat je niet in handen hebt.
Eigenlijk vind ik het best wel erg dat er in bepaalde godsdiensten zo gedaan
wordt over kanker
Deze informatie heb ik allemaal
gehaald uit onderstaande bron:
De
Meyer, L. & Van De Walle, G. (2010). Allochtonen en kanker. Pg 24-68. Brussel: VLK
Ik heb een interview afgenomen met
Siemen en zijn mama. Siemen is een vriend van mijn broer en had op jonge
leeftijd te maken met kanker. Nu is hij 16 jaar en kankervrij. Siemen en zijn
mama hebben mij vertelt over de ziekte en de behandeling. Ik heb veel
bewondering voor hen omdat het niet gemakkelijk is om jezelf sterk te houden in
zo een situatie. Ze hebben een heftige periode meegemaakt maar ze zijn er met
veel succes uitgeraakt. http://www.youtube.com/watch?v=5wm8n5NdQbE&feature=youtu.be
Toen Siemen in behandelig was,
heeft hij van het ziekenhuis de prentenboeken Chemo-Kasper en Prinses Lucie
en de Chemo-ridders gekregen. Deze boekjes zijn bedoeld om het zieke kind en
ook zijn klasgenootjes duidelijk te maken wat kanker is en hoe het hele
proces precies is zijn werk gaat.
In het verhaal van Lucie en de
chemo-ridders wordt kanker op een fantasierijke manier aangebracht. Het is een
verhaal over een prinsje dat kanker heeft. In haar lichaam vechten er
chemo-ridders tegen de slechte cellen waardoor ze weer beter wordt. Persoonlijk
vind ik dit een hele leuke manier om de kanker bij kinderen aan te brengen.
Vooral bij oudere kleuters omdat zij houden van fantasie. Maar ik kan me wel
voorstellen dat het moeilijk is voor de kinderen om zich op deze manier een
beeld te kunnen vormen over hoe de kanker in je lichaam echt is. De cellen die
in het lichaam zitten worden weergegeven als echte mannetjes, wat in werkelijk
niet zo is.
In het boekje Chemo-Kasper
daarentegen, worden het verhaal zelf en de prenten realistischer weergegeven. Er
wordt kennis gemaakt met enkele onderdelen van het lichaam en het kind wordt
echt betrokken bij het verhaal. De cellen hebben ook een vreemdere vorm en je
kan zien aan het kind in het boek dat het ook echt ziek is. In dit boekje wordt
de kanker dus voorgesteld zoals het ook echt is in je eigen lichaam wanneer je
kanker hebt.
Het verhaal van Chemo-Kasper en
zijn jacht op de slechte kankercellen kan je terugvinden op het internet.
Wanneer je op onderstaande link klikt, begint de voorstelling.
