We hebben een tijd lang niets op ons blogje geschreven. Reden ? Al onze vrije tijd gaat naar onze dochter Raya. Inmiddels is de rust weergekeerd, maar is ons leven wel drastisch veranderd. Tijd om langzaam te wennen is er niet, zoals bij de de geboorte van een eigen kind iets meer het geval is. Sinds Raya's komst staat het huis en ons leven een beetje op z'n kop.
Raya voelde zich al snel thuis bij ons. Raya en ons hondje Moby zijn al goede vrienden. Moby wil zelfs een blokje omlopen voor Raya als zij weer eens een erg enthousiaste bui heeft. Buiten wandelen doet ze heel graag, weer of geen weer We letten wel goed op als Raya met Moby speelt. Raya zelf moet nog leren wat wel en niet kan en tot hoever zij kan gaan met Moby. Gelukkig hebben ons Moby en Raya hetzelfde karakter: zacht, vrolijk en speels!
Raya begint al aardig haar nieuwe omgeving te wennen.Ondertussen is onze dochterlief ook haar grenzen aan het verkennen. Ze ontdekt nu ook de Belgische keuken. Raya laat ons duidelijk blijken wat zij niet lust en dan doet ze meestal met haar hoofdje van neen. Er is eigenlijk weinig dat ze echt niet lust ...
Spelen gaat prima. Ze houdt ons goed in de gaten. Dat betekent ook dat ze soms even in paniek is als één van ons apart weg gaat, bijvoorbeeld als een van ons even naar buiten gaat.. Meestal staat Raya voor het raam, wijst naar buiten, naar papa of mama, net zolang tot we weer terug zijn.
's Avonds vindt Raya spelen veel leuker. Tussen 18 uur & 19 uur is ons prinsesje het hevigst. Dan moet ze alle energie die ze nog heeft kwijt. Maar meestal na half acht is Raya al haar energie kwijt geraakt en dan gaat ze zonder protest slapen.
Na enkele dagen bekomen van de jetlag zijn we hier weer. Onze aankomst in Zaventem was fantastisch. We hadden wel enkele mensen verwacht die ons zouden verwelkomen, maar zoveel ... Wat een verwelkoming ! Raya was pas tijdens de landing wakker geworden, naar eens uit het vliegtuig was ze al in haar nopjes. Zij had blijkbaar meer en beter geslapen dan wij.
Op onze bagage was het wel even wachten, dan langs de paspoortcontrole en dan nog de nodige opfrisbeurt. Uiteindelijk was het al na 7uur toen wij de aankomsthal bereikten. Voor de familie was het wel even geduld oefenen. Maar dat werd beloond door onze altijd goed gezinde Raya. Die vond het heel leuk en genoot van alle aandacht, balonnen, bloemen en cadeautjes.
Eens terug thuis moest ze even wennen aan de nieuwe omgeving en ons hondje Moby. Dat was weer iets nieuws voor haar. De eerste uren was ze echt bang van de hond. Maar al snel zag ze er een speelkameraad in die haar geen kwaad deed.
De komende dagen gaan we het nog rustig aan doen en niet veel bezoek toelaten. Zo kan Raya haar dagelijkse ritme wat terugvinden.
Langs deze weg willen wij iedereen nogmaals bedanken om, ondanks het vroege uur, naar de luchthaven te komen.
Wij nemen morgen afscheid van Thailand . Het is een emotioneel afscheid, dat is logisch. Wij gaan toch met gemengde gevoelens terug naar huis. Ergens blij maar ook wat triest. Een beetje triest voor onze dochter, die wij zomaar meenemen uit haar vertrouwde omgeving, en haar geboorteland. Wij weten zeker dat Thailand een tweede thuis voor ons zal worden (of zelfs al is). Dit gevoel willen wij onze dochter zeker meegeven als adoptieouders
Maar na een verblijf van 17 dagen hebben wij er nu echt behoefte aan om weer thuis te zijn. We zullen heel blij zijn met het weerzien van familie en vrienden.
Dus tijd om de valiezen te pakken ! Maar eerst nog even afscheid nemen van Britley, het Australie's vriendinnetje van Raya, waar ze de laatste dagen veel heeft mee kunnen spelen.
Morgenavond keren we dan terug richting België. Onze terugvlucht vertrekt om 20u05 richting Abu Dhabi en van daaruit richting Brussel met vlucht nummer EY 057 van Etihad Airways. Voor alle supporters die onze willen opwachten in de luchthaven zal het vroeg opstaan zijn. We komen aan om 7u00 !
Eindelijk terug naar huis !
Allemaal hartelijk dank om ons verhaal te volgen via dit blogje !
Na onze aankomst gisteren in Bangkok-city, zijn we de omgeving van het hotel gaan verkennen. Het is gelegen aan de rand van de rivier Chao Phraya. Vanuit de kamers heb je een mooi uitzicht op de rivier en de immens grote stad. Zeker 's avonds (en vanop de 36ste verdieping ! ) is het zicht indrukwekkend. Raya was heel gefasineerd door al die lichtjes ! Het waterpeil van de rivier staat heel hoog, maar is stilaan aan het zakken. Van de overstroming in sommige straten valt nog weinig te merken. Hier en daar nog een hoopje zandzakjes die blijven liggen zijn.
Vandaag een mooie dag met veel zon, dus zijn we na het ontbijt een tochtje met de boot gaan maken. Weer een hele belevenis voor Raya ... al heeft ze een deel gemist. De terugtocht was rond de middag, en dan is het haar dagelijkse middagdutje. In de buggy viel ze in slaap en is dan wakker geschrokken in het hotel. Maar ja, ze kan er maar deugd van gehad hebben he ...
Voor de rest doet ze het nog altijd heel goed. Het eten verteerd al gemakkelijker en ze begint haar dagelijkse ritme (eten, slapen, ...) wat te vinden. Enkel door de airco in de taxi heeft ze een beetje verkoudheid. Ze is niet alleen want papa heeft het ook zitten
Vandaag onze laatste dag strandvakantie, reden dus om er volop van te profiteren. Voor Raya weer een dag vol nieuwe belevenissen. Zo heeft ze voor de eerste keer in zee gezwommen (met ons erbij wel te verstaan) ! Ze had al wel wat ervaring opgedaan in het zwembad, maar toch was ze niet bang. Integendeel, ze bleef maar lachen en spartelen. Kostelijk om haar bezig te zien. We hebben al heel wat mooie foto's met haar.
Morgen om 11 uur vertrekken wij terug richting Bangkok voor nog eens 4 overnachtingen. Het is wel met een dubbel gevoel dat we terugkeren. Enerzijds verlangen we om terug thuis te zijn naar ons hondje, de familie en vrienden. Maar anderzijds was het een heel aangename en deugddoende week hier in Pattaya.
Hier nog eens een berichtje uit Pattaya. We hebben ons hotel nog voor 2 nachtjes kunnen bijboeken, dus hoeven we niet te verhuizen. Het personeel hier is heel vriendelijk tegenover ons. Raya is een beetje de lieveling van het hotel en wordt 's morgens bij het ontbijt onthaald als een prinses. Elke dag veranderd zij weer een beetje, in positieve zin, tegenover ons. Ze begint ons stilaan te vertrouwen en dat is heel belangrijk ! Naar vreemden zal ze nu minder snel naar toe gaan, wat wij niet toelaten trouwens. Ook op fysiek vlak is ze veel verbeterd. Ze staat al veel steviger en laat zich minder vlug hangen of vallen. Haar favoriete spelletjes wil ze elke dag doen liefst met ons allebei. Eten en spelen doet ze het liefst met papa. Maar als het op troosten aankomt, wil ze meestal naar mama. Kwestie van de taken wat te verdelen ... We ondervinden dat ze elke dag heel veel aandacht en genegenheid nodig heeft, wat wij haar ten volle geven. Voor ons zijn het vermoeiende dagen, maar o zo plezant !
Zo hebben wij de laatste week nog geen tv gekeken en waren dus niet op de hoogte van de overstromingen in centraal Thailand. Hier in Pattaya hebben we tot nu toe bijna geen regen gezien en zitten dus nog steeds hoog en droog. Hopelijk zijn de meeste problemen voorbij als we volgende week terug gaan naar Bangkok. Intussen genieten we nog even van het mooie weer hier.
Vele groetjes van Raya, Ruth en Dirk en tot binnenkort
Eindelijk wat rust hier in Pattaya. We hebben een goed hotel voor 5 nachten maximum, nadien zien we wel. De goede hotels zijn hier blijkbaar goed volgeboekt. We hebben een promotie op de prijs per nacht omdat het nieuw hotel is. Vandaar het grote succes ...
De komende dagen gaan we het dus wat rustiger aan doen, en gaan ons blogje ook wat minder gebruiken. We laten zeker binnen enkele dagen nog berichtjes als er wat nieuws is !
Raya doet het super goed en heeft vandaag voor het eerst de zee gezien ! De medicatie voor de maag begint te werken en het gaat al beter, maar toch nog even wennen aan het andere eten.
Deze morgen om 8u00 dus afspraak in de Belgische Ambassade, een nummertje trekken en het Schengen-Visa formulier invullen. De Thaise dame achter de desk deed zelfs een poging om correct nederlands te spreken. Maar algauw schakelde ze terug over naar het Engels, wat veel vlotter ging. Zij deed de aanvraag van documenten die we over een goeie week terug mogen ophalen. Tijdens het wachten in de gang kwamen wij heel toevallig een Belgische vriendin tegen die net aankwam in Bangkok. Van toeval gesproken !
Wij hebben dus een weekje tijd om te rusten en hebben een rustig hotel geboekt in Pattaya. Morgen vertrekken we om 11 uur met de taxi, zo`n 2 uur rijden.
Met Raya alles ok. Enkel wat problemen met de spijsvertering, om het proper uit te drukken.
Vandaag heeft ze de hele namiddag aan het zwembad gespeeld.
Vandaag werden wij verwacht op het Adoption Board in het centrum van Bangkok. We werden afgehaald met een taxi aan het hotel.
De spanning begon voor het eerst te stijgen wanneer we ontvangen werden in de vergaderruimte van het Child Adoption Center. Het was wachten op Miss Anchalee. Zij is diegene die ons dossier zo een beetje beheert, die alles wat betreft de adoptie coördineert (voor België) en ons persoonlijk zal begeleiden naar de board.
Met het woord 'Board' wordt een comite bedoeld, zoals wij hebben begrepen is dit een onderdeel van het ministerie van gezondheid en sociale zaken. Die leden van dit comite zouden ons een aantal vragen gaanstellen. Van te voren was ons verteld dat de adoptie hiervan niet zou afhangen , maar desondanks ging het er wel heel officieel aan toe. We waren ruim op tijd, en moesten niet lang wachten. We hadden geluk en waren als 2e aan de beurt ! Iedere twee weken komen hier zo'n 30 adoptie-echtparen van over de hele wereld.
Uiteindelijk mochten we meekomen en werden naar een vergaderzaal gebracht. We namen plaats, Raya op de schoot van papa. Voor ons vergader-microfoons. Aan de overkant van de tafel een paar oudere Thaise dames. Daarachter nog een paar jongere vrouwen, die tijdens het hele interview druk aan het schrijven waren. De oudere dames hadden de gegevens die wij in juni 2007 hadden opgestuurd, vertaald in het Thais in een dossier voor zich liggen. Ze wilden weten waarom we voor Thailand gekozen hadden en of we andere Thaise adoptiekinderen kenden. En hoe het tot nu toe met onze dochtertje ging en wat we zouden doen als we volgende week terug zouden komen in België.
We vertelden dat tot het einde van het jaar allebei thuis zouden zijn om voor Raya te zorgen. Na tien minuten was het voorbij en stonden we weer op de gang. Daardoor begrepen we dat dit toch wel een officieel moment was. Het aankomende jaar moeten we elke twee maanden nog verslag maken voor ditzelfde comite voordat Raya officieel onze dochter is. De formele adoptie is dus pas in 2012. De Thaise overheid vindt het belangrijk te weten dat het goed gaat met de kinderen die voor adoptie naar het buitenland gaan.
Raya heeft zich heel de voormiddag flink gehouden. Het was leuk om te zien hoe ze met de andere kindjes kon spelen.
Morgen voormiddag nog een laatste officieel bezoek, en dit aan de Belgische Ambassade in Bangkok. Daar vragen we de documenten aan om naar België terug te kunnen keren. In de namiddag hebben we afgesproken met de Thaise gids waarmee wij vorig jaar de rondreis door Thailand maakten. Het zal een leuk weerzien worden !
Raya heeft vanacht goed geslapen, veel beter dan wij ! Maar dat hadden we een beetje verwacht ... Ze was wakker om 6u30, het uur dat ze gewoon is wakker te worden. Om 7u30 naar het ontbijt, waar ze ons liet zien hoe goed ze wel kan eten ! Rijst, brood, groenten, fruit en liefst zoveel mogelijk !
Voor ons vandaag een vrije dag, een goeie gelegenheid om ons volop met Raya bezig te houden. En dat hebben we gedaan ook ... Gisteren ondervonden we nog dat ze tegenover ons wat teruggetrokken was. Maar na een hele voormiddag spelen en knuffelen was het ijs voor haar gebroken ! Deze namiddag kregen wij van haar de eerste spontane knuffels, kwam naar ons toe i.p.v. wij naar haar en begon ze te lachen. Een goed teken dus !
In de late namiddag zijn we naar het MBK shopping center nog wat kleertjes en schoenen gaan kopen.
Morgen is het weer een belangrijke dag. We moeten dan voor het "Child Board" verschijnen voor een interview en de nodige papieren.
Ons laatste nachtje met z'n tweeën, en voor Raya het laatste nachtje met haar vriendjes. Vandaag ging het gebeuren: we gingen haar ophalen. Miss Anchalee had voor 's middags een afspraak gemaakt bij het kindertehuis.
We reden zo'n 45 min. naar Pakkred Babies' Home even buiten Bangkok. Eens in het kindertehuis werden we ontvangen in mooi ingericht kantoortje waar allerlei zoetigheid voor ons klaarstond. We konden het allemaal proeven.
Een vrouw waarvan wij vermoeden dat het de directrice van het tehuis was gaf de verzorgster opdracht afscheid te nemen en Raya aan ons te geven. Van een andere verzorgster uit de groep van Raya kregen we een heel mooi fotoboek. We wisten niet wat we zagen ... Zelfs 2 melkflesjes voor onderweg kregen we. We zouden ook de kans krijgen om met eigen ogen de slaap- en speelzaal van ons kleintje zien. Tijdens ons bezoek kregen we de mogelijkheid om enkele vragen aan zijn verzorgster te stellen i.v.m. haar gewoontjes en dagschema. Na de rondleiding moesten wij aantal formulieren invullen, handtekenen en hadden de mogelijkheid om wat meer informatie te vragen over haar achtergrond ... Ze knuffelden haar allemaal nog eens, samen op de foto en toen kwam het afscheid.
In Pakkred Babies' Home krijgen de kinderen een vrijwilliger toegewezen. Van buiten het tehuis komen mannen en vrouwen regelmatig een bezoekje brengen aan 'hun' kind. Wij hebben begrepen dat dit wordt gedaan om de omgang met andere mensen dan de vaste verzorgsters te stimuleren. Raya had maar liefst 3 vrijwilligers.
Eens in ons hotel aangekomen gaven wij onze dochter haar eerste badje. Vlug andere kleedjes aangedaan en dan zijn we in restaurant van het hotel gaan eten. Nadien had Raya het zwembad opgemerkt en wou ze direkt gaan plonzen.
Hier zijn we dan eindelijk met ons eerste verslagje. We hebben onze bestemming veilig en wel bereikt. Om twintig na tien 's avonds vertrokken we zonder vertraging richting Bangkok. Een vlucht van iets meer dan 10 uur met nog een tijdsverschil van 5 uur. Een grote Boeing 777 stond voor ons klaar. De eindbestemming van deze vlucht is Abu Dhabi (De Verenigde Emiraten).
Bangkok Airport
Om 18 uur (lokale tijd) kwamen we aan op het nieuwe vliegveld van Bangkok. Het vliegveld is zeer indrukwekkend. Mooi van architectuur, maar meteen ook met Thaise accenten, zoals de beelden en de palmbomen. Een kennis van Miss Paula stond ons al op te wachten in de aankomsthal. De wandeling van de uitgang naar de auto kregen wij de eerste indruk van de tropen. Het was alsof we een sauna binnen stapten. Het moet ergens tussen 30 en 35 graden geweest zijn, maar bovendien erg vochtig.
De bevriende kennis van Miss Paula bracht ons naar ons hotel siam@siam . Miss Paula stond ons daar op te wachten in het hotel. We maakten kennis met elkaar en Miss Paula vertelde ons wat het programma voor de komende week zou worden. Voor ons was maar één ding van belang: wanneer gingen we naar Raya? Dat stond gepland voor maandag 18 oktober . Om negen uur 's ochtends brengen wij een bezoek aan het weeshuis.
17 OKTOBER
Het hotel valt reuze goed mee, goede ligging, comfortabele kamer en een heerlijk bed! We hebben nu al een plaatsje gekozen voor het kinderbedje. Het is zondag en in Thailand wordt ook niet gewerkt. Het is daarom iets rustiger op de weg. Toch is nog altijd heel druk in Bangkok
Vandaag vieren we feest want het is Ruth haar verjaardag. We hebben leuke dingen gedaan en maakten nog een wandeling in een grote en drukke winkelstraat vlak bij hotel. En in de namiiddag noch een duik in het zwembad van het hotel ...
Verder kregen wij verdere instructies van Miss Paula en Ruth kreeg zelfs een kleine cadeautje, een echte verrassing op de kamer ! Het was vandaag een heel geslaagde dag en met Miss Paula hebben we een goed contact.
Wij kijken met veel spanning uit naar morgen....Nog 1 nachtje slapen en we zien Raya voor de eerste keer ! ! !
Wij zijn nu een week later en die is voorbijgevlogen. Als we niet aan het werken zijn, dan zijn we wel bezig met de voorbereidingen. Eindelijk is het bijna zo ver. We gaan naar Thailand om ons dochterje te halen ! Nu gaan we onze spullen ingepakken en voor het eerst in ons leven moeten we ook aan de spulletjes van ons kindje denken. Deze middag hebben we alvast wat leuke kleertjes gekocht. Maar of ze passen weten we niet. Er spelen nu allerlei vragen door ons hoofd. Eet ze goed ? Wat eet ze in Thailand ? Wat zou ze leuk vinden om mee te spelen ? En hoe is het in het kindertehuis? Daarom hebben we maar genoeg kadootjes voor de kindjes en de verzorgsters meegenomen en hopen natuurlijk dat ze het leuk vinden. Ondertussen ligt onze vlucht vast. Ons vliegtuig richting Bangkok vertrekt op vrijdag 15 oktober om 22 uur 20, en komt aan in Bangkok op 16 oktober om 18 uur plaatselijke tijd. Wij verblijven daar zo'n 18 dagen. Tenslotte landen we met z'n drietjes op woensdag 3 november op Zaventem om 7 uur 's morgens. Dus wie ons wil komen verwelkomen zal vroeg moeten opstaan !
Gisterenavond hebben we het verlossende telefoontje van Fiac gekregen ! We hebben eindelijk een toewijzing !Een meisje van 1 jaar en 3 maanden ! Vandaag zijn we bij FIAC het "aanvaardingscontract" gaan tekenen en kregen we natuurlijk de foto's te zien.
Na meer dan 3 jaar wachttijd zijn we eindelijk mama en papa geworden van een prachtige en gezonde dochter.
Haar naam kunnen wij helaas nog niet bekend maken via het blog dus ra-ra-ra.
Toen wij het fotootje van ons prinsesje zagen, stal ze ons hart voor eeuwig. Elk moment van de dag denken wij aan haar en staren zoveel mogelijk naar haar fotos. Zij is gewoon prachtig wij hebben er geen woorden voor. Nu aftellen om te vertrekken naar Thailand ! ! !
voor altijd samen jij nooit meer alleen voor altijd samen met een mama en papa om je heen die jou heel veel liefde geven voor altijd samen dat is een heel mooi leven.
drie jaar wachten wij al op het kindje dat bij ons komen zal drie jaar eindeloos wachten en hopen op het kindje van onze dromen
drie jaar in onzekerheid en met heel veel vragen waar ben je nu, wat is je naam wanneer ben je geboren maar vooral, hoelang duurt het nog voordat we van je horen
drie jaar wachten hadden ze ons verteld het zal niet langer duren werd ons nog gezegd drie jaar lang met honderd en één vragen, zonder antwoorden die onzekerheid daar is moeilijk mee te leven
. 
