een gezonde afwijking waar (nog) geen medicatie voor bestaat
08-04-2012
Mariah Carey en zalig Pasen
Een kille paasochtend. Zes uur. Voor dag en dauw de volle maan bewonderen en fluitend het ochtengloren aanschouwen. Geen wolkje aan de hemel. De pallieter in mij wordt wakker. De goddelijke stem van Mariah Carey op mijn smartphone zorgt samen met opkomende zon voor een gratuit spektakel. De natuur ontwaakt. Geen kat op straat. Wel een aan flarden gereden dode vos. Niemand wil op deze feestdag vroeg vanonder het dons om zich op die eindeloos lijkende Noord Franse wegen te begeven. De pelgrim vindt dit leuk. In Suippes wil ik een overnachtingsplaats zoeken.
------------------------------------------
Te Suippes niemad thuis. Gesloten, volzet. De vriendelijke hoteluitbater van Hotel de la Gare geeft wel gesloten maar helpt me aan een onderkomen in Bussy-le-Chateau. Leuk: Want dat is de perfecte staprichting. Minder leuk: Het is nog 8 km. Het was een slopende dag. 51 km staan er op de teller.
Tot gisteren ben ik schitterend begeleid door mijn vrouw. Vanaf deze morgen sta ik er alleen voor. Haar afwezigheid laat zich voelen. Een van de gevolgen is dat ik alles zelf moet torsen. De snelheid tobt af en de brandstof is vlugger op. Zo heb ik onderweg 3 keer de voorraad weer moeten aanvullen. Na 6 en 42 min stappen arriveerde ik 40 km verder in Attigny. Een klein stadje in de buurt van Rethel. Ik vond er een klein hotelletje La Lorreine. De camping is nog niet open. Bovendien heb ik mijn tent, na het wegen van mijn rugzak, wijselijk terug meegegeven. Benieuwd hoe de benen morgen gaan reageren. Ze verklaren me wellicht gek.
Prachtige dag. Het weer en het landschap krijgen van mij 10 op 10. Het uiterste zuiden van de provincie Namen met haar loofbossen in voorjaarstooi zijn heerlijk. Bosannemoontjes en narcissen op een bedje van fris lentegroei. Belicht door een beloftevolle lentezon. Ik stak vandaag de Franse grens over. Ik strandde in Charleville Meziere. De stad heeft een wat grauwe uitstraling. Door de zon van vandaag heeft ze iets Zuiders.Er staan net geen 40 km op de teller.
Gisteren hebben we de Maas 33 km stroomopwaarts gevolgd. Anseremme terminus. Zo ook voor de vele peddelaars die hier de Lesse komen afvaren. Begin april liggen parkings vol kayaks te wachten op het massatoerisme. Nu is het hier een dooie boel.
Vanmorgen vertrokken om 7 uur. Op dit moment rusten we na 27 km uit bij een tas verse soep in Le Relais te Vencimont. Nog een boogscheut verwijderd van Gedinne. Waar is die wolf ergens?
Een oude spoorwegbedding omgebouwd tot fietspad bracht ons van Huppaye naar Namen. In een decor van vers omgeploegde akkers, fris lentegroen en enkele opgeschrikte fazanten. Pelgrim in Brabant Wallon. Hier aan de Maas op 106 km van huis, starten we morgenvroeg richting Dinant.
De eerste stapjes zijn gezet. We stapten naar Scherpenheuvel met 19 collegas en vrienden. Het vertrek was emotioneel. Wie laat ik allemaal achter. Ga ik die gigantische afstand wel baas kunnen. Twijfel afgewisseld door de drang naar vreemde horizonten. Een bizare cocktail. De symphatisanten die getuige waren van die eerste twijfelachtige stappen moedigden me sterk aan. De kop is er af. Dank aan ieder voor de sterke steun. Op dit moment zit ik al op de grote marktvan Tienen. Straks steken we de taalgrens over. On parle francais. Tot later
Wanneer vertrek je? De meest gestelde vraag van de laatste dagen. Op zondag 1 april om 8.00 's morgens trek ik thuis de deur dicht voor een 3 tal maanden. U kan het eerste traject meestappen. Ik zal niet alleen zijn. Vele vrienden, collega's en familie gaan mee op pad. De eerste dag ga ik via St Jozef- en Achterolen, Oevel, abdij Tongerlo, Westerlo, Mie Maan, Averbode, Zichem naar Scherpenheuvel. Omstreeks 15.00 uur arriveren we daar.
We stapten van Balen Hulsen naar Tongerlo. 21,5 km. Met een erg gekleurd ACW-CM-ACV gezelschap. De zon nog ontwakend uit zijn winterslaap.Allemaal gezond twijfelen of de full option C. wel aan hun besteed is. Zeer toffe bende. Toffe babbels met Liliane, Steven, Johan, Jef, Moni, Carine, Frieda, Hild, May, Rob, Karla, Marleen en Rik. Rik mag al nadenken over de editie 2013!
Gisterenavond naar het verhaal van Arnout Hauben geluisterd. De reportage van man bijt hond over zijn tocht naar C mag je zonder overdrijving beschouwen als Vlaams cultureel erfgoed. De man zelf is een rasverteller en heeft het 30 koppige gezelschap in Postel goesting doen krijgen om meteen de rugzak te pakken om de tocht aan te vatten. Dank u Arnout, puik werk. Ook het contact met pelgrim Leo en zijn partner Lea, hebben mee veel bijgebracht....pelgrim worden doe je onderweg. Vandaag gaan we met 16 collega's een stukje van de camino stappen. Ik ben er klaar voor
De gemeente Kasterlee wordt doorkruist door de zeer drukke N19. Sinds kort maakt men werk van de expresweg die het dorpscentrum leefbaar moet maken. Elk voordeel hep zijn nadeel... een reusachtig lidteken dat de bossen van de hoge Mauw en de Netevallei ontsiert. In mijn jeugdjaren was ik tegen. Vandaag is dit wellicht de minst slechte oplossing. Een symbolische plaats om in een opengereten ijzerertsader een steen met fossiel te zoeken. Verleden zondag ben ik daar in gelukt. Op Cruz de Ferro in de buurt van Ponferrada zal deze Kempische steen op 1500 m hoogte worden neergelegd. Hopen maar dat op de dag van mijn ultieme beoordeling deze steen het verschil kan maken. Er zal meer voor nodig zijn... moeder Aarde zal de daad zeker zien als een verzachtend zalfje aan haar Kempische winkelhaak.
Ga je ook een camera meepakken zoals die van den TV?
"Ga je ook een camera meepakken zoals die kerel van man bijt hond?" Nee dat ga ik niet doen, maar ik zou hem wel eens willen ontmoeten. Een beetje toevallig, zo gaat dat soms, op woensdagavond 7 maart krijg ik de kans om naar zijn verhaal te luisteren. Arnout Hauben, de programmamaker van "een weg naar Compostela", komt dan naar de abdij van Postel.
Wanneer de eerste goesting kwam bovenborrelen om aan dit avontuur te beginnen kan ik me niet meer precies herinneren. Het was Cyriel De Cleen uit Lichtaart die ik er het eerst over hoorde spreken. Een pelgrim die als kersvers weduwnaar in het begin van de jaren 90 de onvoorstelbaar lange tocht voor zijn rekening nam. Hij getuigde over uitgestorven streken in Noord-Frankrijk waar de honger hem parten speelde. Hij vertelde me over het buitengewoon ruige Aubrac landschap in centraal Frankrijk. Uit pure nieuwsgierigheid heb ik kort daarna het desolate en met rotsen bezaaide hoogplateau met een vriend / collega bezocht. Ik vond het fascinerend.
Toen ik in 2008 met mijn oudste dochter de Morvan bezocht tijdens de paasvakantie ontmoete ik een uit Tielen afkomstige pelgrim die uit Eindhoven vertrokken was. Jaak Peeters stuurde mij een kaartje bij aankomst in Galicië als tegenprestatie voor het verzenden van een digitale foto van hem aan zijn vrouw. Ik voelde een gezonde vorm van jaloezie in mij opborrelen bij het gesprek met deze man. Ik wou het ook doen, maar wanneer?
In alle bescheidenheid mag ik van mezelf zeggen dat ik als wel wat wandelervaring heb. Sinds mijn 40tigste gaan we tweemaal per jaar met een groep mannen één week met de rugzak op pad. Veel naar Frankrijk, maar ook naar Spanje, Duitsland, Ierland, Schotland en Italië. Geef ons een groot stuk bos en een pak bergen en we amuseren ons rot. Soms in Gites of refugios, andere keer primitief met de tent. Dagelijkse trajecten in de bergen van 30 a 40 km waren geen uitzondering. Heel wat van mijn kameraden beoefende fanatiek de loopsport en tal van hen liepen meerdere marathons.
Een sportief clubje, maar bovendien ook een hechte groep kameraden die zeer prettig gestoord met mekaar omgaan ter compensatie van het serieuze volwassenenbestaan. Reeds 3 jaar gaat ook mijn zoon (21 jaar) jaarlijks één keer mee op pad. De max man! En hij vindt het nog plezant ook.
Maar OK, dit keer ga ik alleen EN voor iets meer dan één week. Een nieuwe sportieve uitdaging, waarbij het op mezelf aangewezen zijn mogelijk de grootste uitdaging zal worden. Hoe zal het zijn om al wie ik liefheb zolang te moeten missen? Mijn vrouw en kinderen, mijn familie, vrienden en collegas
De tijd van de voorbereiding kan ik nu echt niet meer uitstellen. Het komt zenuwachtig dichtbij allemaal en er is nog van alles te doen!
Op 1 april 2012 vertrek ik vanuit de Kempen richting Santiago De Compostela in Galicië te Spanje. Ik heb tijd tot 30 juni 2012 om de 2.130 km af te leggen. Op deze blog kan u mijn belevenissen volgen. Ik zal u regelmatig op de hoogte houden van het zuur en het zoet, de verrassende ontmoetingen, het geflirt met de pijngrens en de vreugdevolle ervaringen. U zal ook mijn traject kunnen volgen. Reageer maar lustig op deze blog, uw steun zal meer dan welkom zijn ... ik kijk er naar uit!
Een kille paasochtend. Zes uur. Voor dag en dauw de volle maan bewonderen en fluitend het ochtengloren aanschouwen. Geen wolkje aan de hemel. De pallieter in mij wordt wakker. De goddelijke stem van Mariah Carey op mijn smartphone zorgt samen met opkomende zon voor een gratuit spektakel. De natuur ontwaakt. Geen kat op straat. Wel een aan flarden gereden dode vos. Niemand wil op deze feestdag vroeg vanonder het dons om zich op die eindeloos lijkende Noord Franse wegen te begeven. De pelgrim vindt dit leuk. In Suippes wil ik een overnachtingsplaats zoeken.
Gisterenavond naar het verhaal van Arnout Hauben geluisterd. De reportage van man bijt hond over zijn tocht naar C mag je zonder overdrijving beschouwen als Vlaams cultureel erfgoed. De man zelf is een rasverteller en heeft het 30 koppige gezelschap in Postel goesting doen krijgen om meteen de rugzak te pakken om de tocht aan te vatten. Dank u Arnout, puik werk. Ook het contact met pelgrim Leo en zijn partner Lea, hebben mee veel bijgebracht....pelgrim worden doe je onderweg. Vandaag gaan we met 16 collega's een stukje van de camino stappen. Ik ben er klaar voor
De gemeente Kasterlee wordt doorkruist door de zeer drukke N19. Sinds kort maakt men werk van de expresweg die het dorpscentrum leefbaar moet maken. Elk voordeel hep zijn nadeel... een reusachtig lidteken dat de bossen van de hoge Mauw en de Netevallei ontsiert. In mijn jeugdjaren was ik tegen. Vandaag is dit wellicht de minst slechte oplossing. Een symbolische plaats om in een opengereten ijzerertsader een steen met fossiel te zoeken. Verleden zondag ben ik daar in gelukt. Op Cruz de Ferro in de buurt van Ponferrada zal deze Kempische steen op 1500 m hoogte worden neergelegd. Hopen maar dat op de dag van mijn ultieme beoordeling deze steen het verschil kan maken. Er zal meer voor nodig zijn... moeder Aarde zal de daad zeker zien als een verzachtend zalfje aan haar Kempische winkelhaak.
