een gezonde afwijking waar (nog) geen medicatie voor bestaat
03-04-2012
La Meuse
Een oude spoorwegbedding omgebouwd tot fietspad bracht ons van Huppaye naar Namen. In een decor van vers omgeploegde akkers, fris lentegroen en enkele opgeschrikte fazanten. Pelgrim in Brabant Wallon. Hier aan de Maas op 106 km van huis, starten we morgenvroeg richting Dinant.
De eerste stapjes zijn gezet. We stapten naar Scherpenheuvel met 19 collegas en vrienden. Het vertrek was emotioneel. Wie laat ik allemaal achter. Ga ik die gigantische afstand wel baas kunnen. Twijfel afgewisseld door de drang naar vreemde horizonten. Een bizare cocktail. De symphatisanten die getuige waren van die eerste twijfelachtige stappen moedigden me sterk aan. De kop is er af. Dank aan ieder voor de sterke steun. Op dit moment zit ik al op de grote marktvan Tienen. Straks steken we de taalgrens over. On parle francais. Tot later
Wanneer vertrek je? De meest gestelde vraag van de laatste dagen. Op zondag 1 april om 8.00 's morgens trek ik thuis de deur dicht voor een 3 tal maanden. U kan het eerste traject meestappen. Ik zal niet alleen zijn. Vele vrienden, collega's en familie gaan mee op pad. De eerste dag ga ik via St Jozef- en Achterolen, Oevel, abdij Tongerlo, Westerlo, Mie Maan, Averbode, Zichem naar Scherpenheuvel. Omstreeks 15.00 uur arriveren we daar.
We stapten van Balen Hulsen naar Tongerlo. 21,5 km. Met een erg gekleurd ACW-CM-ACV gezelschap. De zon nog ontwakend uit zijn winterslaap.Allemaal gezond twijfelen of de full option C. wel aan hun besteed is. Zeer toffe bende. Toffe babbels met Liliane, Steven, Johan, Jef, Moni, Carine, Frieda, Hild, May, Rob, Karla, Marleen en Rik. Rik mag al nadenken over de editie 2013!
Gisterenavond naar het verhaal van Arnout Hauben geluisterd. De reportage van man bijt hond over zijn tocht naar C mag je zonder overdrijving beschouwen als Vlaams cultureel erfgoed. De man zelf is een rasverteller en heeft het 30 koppige gezelschap in Postel goesting doen krijgen om meteen de rugzak te pakken om de tocht aan te vatten. Dank u Arnout, puik werk. Ook het contact met pelgrim Leo en zijn partner Lea, hebben mee veel bijgebracht....pelgrim worden doe je onderweg. Vandaag gaan we met 16 collega's een stukje van de camino stappen. Ik ben er klaar voor
De gemeente Kasterlee wordt doorkruist door de zeer drukke N19. Sinds kort maakt men werk van de expresweg die het dorpscentrum leefbaar moet maken. Elk voordeel hep zijn nadeel... een reusachtig lidteken dat de bossen van de hoge Mauw en de Netevallei ontsiert. In mijn jeugdjaren was ik tegen. Vandaag is dit wellicht de minst slechte oplossing. Een symbolische plaats om in een opengereten ijzerertsader een steen met fossiel te zoeken. Verleden zondag ben ik daar in gelukt. Op Cruz de Ferro in de buurt van Ponferrada zal deze Kempische steen op 1500 m hoogte worden neergelegd. Hopen maar dat op de dag van mijn ultieme beoordeling deze steen het verschil kan maken. Er zal meer voor nodig zijn... moeder Aarde zal de daad zeker zien als een verzachtend zalfje aan haar Kempische winkelhaak.
Ga je ook een camera meepakken zoals die van den TV?
"Ga je ook een camera meepakken zoals die kerel van man bijt hond?" Nee dat ga ik niet doen, maar ik zou hem wel eens willen ontmoeten. Een beetje toevallig, zo gaat dat soms, op woensdagavond 7 maart krijg ik de kans om naar zijn verhaal te luisteren. Arnout Hauben, de programmamaker van "een weg naar Compostela", komt dan naar de abdij van Postel.
Wanneer de eerste goesting kwam bovenborrelen om aan dit avontuur te beginnen kan ik me niet meer precies herinneren. Het was Cyriel De Cleen uit Lichtaart die ik er het eerst over hoorde spreken. Een pelgrim die als kersvers weduwnaar in het begin van de jaren 90 de onvoorstelbaar lange tocht voor zijn rekening nam. Hij getuigde over uitgestorven streken in Noord-Frankrijk waar de honger hem parten speelde. Hij vertelde me over het buitengewoon ruige Aubrac landschap in centraal Frankrijk. Uit pure nieuwsgierigheid heb ik kort daarna het desolate en met rotsen bezaaide hoogplateau met een vriend / collega bezocht. Ik vond het fascinerend.
Toen ik in 2008 met mijn oudste dochter de Morvan bezocht tijdens de paasvakantie ontmoete ik een uit Tielen afkomstige pelgrim die uit Eindhoven vertrokken was. Jaak Peeters stuurde mij een kaartje bij aankomst in Galicië als tegenprestatie voor het verzenden van een digitale foto van hem aan zijn vrouw. Ik voelde een gezonde vorm van jaloezie in mij opborrelen bij het gesprek met deze man. Ik wou het ook doen, maar wanneer?
In alle bescheidenheid mag ik van mezelf zeggen dat ik als wel wat wandelervaring heb. Sinds mijn 40tigste gaan we tweemaal per jaar met een groep mannen één week met de rugzak op pad. Veel naar Frankrijk, maar ook naar Spanje, Duitsland, Ierland, Schotland en Italië. Geef ons een groot stuk bos en een pak bergen en we amuseren ons rot. Soms in Gites of refugios, andere keer primitief met de tent. Dagelijkse trajecten in de bergen van 30 a 40 km waren geen uitzondering. Heel wat van mijn kameraden beoefende fanatiek de loopsport en tal van hen liepen meerdere marathons.
Een sportief clubje, maar bovendien ook een hechte groep kameraden die zeer prettig gestoord met mekaar omgaan ter compensatie van het serieuze volwassenenbestaan. Reeds 3 jaar gaat ook mijn zoon (21 jaar) jaarlijks één keer mee op pad. De max man! En hij vindt het nog plezant ook.
Maar OK, dit keer ga ik alleen EN voor iets meer dan één week. Een nieuwe sportieve uitdaging, waarbij het op mezelf aangewezen zijn mogelijk de grootste uitdaging zal worden. Hoe zal het zijn om al wie ik liefheb zolang te moeten missen? Mijn vrouw en kinderen, mijn familie, vrienden en collegas
De tijd van de voorbereiding kan ik nu echt niet meer uitstellen. Het komt zenuwachtig dichtbij allemaal en er is nog van alles te doen!
Op 1 april 2012 vertrek ik vanuit de Kempen richting Santiago De Compostela in Galicië te Spanje. Ik heb tijd tot 30 juni 2012 om de 2.130 km af te leggen. Op deze blog kan u mijn belevenissen volgen. Ik zal u regelmatig op de hoogte houden van het zuur en het zoet, de verrassende ontmoetingen, het geflirt met de pijngrens en de vreugdevolle ervaringen. U zal ook mijn traject kunnen volgen. Reageer maar lustig op deze blog, uw steun zal meer dan welkom zijn ... ik kijk er naar uit!
Gisterenavond naar het verhaal van Arnout Hauben geluisterd. De reportage van man bijt hond over zijn tocht naar C mag je zonder overdrijving beschouwen als Vlaams cultureel erfgoed. De man zelf is een rasverteller en heeft het 30 koppige gezelschap in Postel goesting doen krijgen om meteen de rugzak te pakken om de tocht aan te vatten. Dank u Arnout, puik werk. Ook het contact met pelgrim Leo en zijn partner Lea, hebben mee veel bijgebracht....pelgrim worden doe je onderweg. Vandaag gaan we met 16 collega's een stukje van de camino stappen. Ik ben er klaar voor
De gemeente Kasterlee wordt doorkruist door de zeer drukke N19. Sinds kort maakt men werk van de expresweg die het dorpscentrum leefbaar moet maken. Elk voordeel hep zijn nadeel... een reusachtig lidteken dat de bossen van de hoge Mauw en de Netevallei ontsiert. In mijn jeugdjaren was ik tegen. Vandaag is dit wellicht de minst slechte oplossing. Een symbolische plaats om in een opengereten ijzerertsader een steen met fossiel te zoeken. Verleden zondag ben ik daar in gelukt. Op Cruz de Ferro in de buurt van Ponferrada zal deze Kempische steen op 1500 m hoogte worden neergelegd. Hopen maar dat op de dag van mijn ultieme beoordeling deze steen het verschil kan maken. Er zal meer voor nodig zijn... moeder Aarde zal de daad zeker zien als een verzachtend zalfje aan haar Kempische winkelhaak.
