Met nog minder dan een maand voor het champagneavontuur stijgt de motivatie bij de rouërs om 's zondagsmorgens mee te rijden.
Toevallig dachten zowel de Gust als de Lukken dat ze bij Peter moesten gaan vragen of er gereden werd,
of was het voor de barbecue die ze hadden geroken ??
 Na zowat half de diepvriezer en wijnkelder te hebben geplunderd werd besloten om 's anderendaags 8h30 samen te komen.
Er werd geopperd dat Stefaan dringend nog eens moet meerijden dus besloot de Gust hem te bellen. Tevergeefs ... zou hij om middernacht niet meer opnemen dan ???
De Wilfried die normaal gezien niet met watjes meerijdt werd uitgedaagd omwille van minder vaardigheden in karrensporen en modder en besloot om eens te laten zien wat hij allemaal kan met zijn nieuw machien.
William nog steeds niets geleerd voor zijn examen maandag besloot ook eens mee te rijden (nog tijd genoeg en tis maar geschiedenis)
Zoals gewoonlijk was het even wachten op de Peter (we beginnen te vermoeden dat hij 's morgens heel wat werk heeft voor de spiegel)
Bij de start nam Peter onmiddellijk de leiding en zette een rotvaart erin bijzover dat de Luc en de Gust achteraan kreunden om mee te kunnen.
Gelukkig herinnerde de Luc nog de pinnekesdraad op de grond van verleden week en presteerde het om weeral plat te rijden.
Lang respijt heeft hij echter niet gekregen want we hadden onze supermecanieker Wilfried mee.

Dan maar de pauze wat rekken met het materiaal terug in het potteken te krijgen moet de Luc hebben gedacht.
Terug op weg lieten we het baantje van Peter deze keer links liggen aangezien Maria het nog steeds niet had opgekuist.
Het kieken dat de Gust verleden week had aangereden net uit coma ontwaakt werd door 12 wielen terug de grond ingereden.
In het baantje dat eigenlijk niet bestaat zagen we de eerste keer tetten, al een hele verbetering tegenover verleden week.
Na verschillende maïsvelden te hebben afgereden (beiden interpretaties) belanden we in onze target Lierde.
Tijdens de pauze terplekke bewonderden we nogmaals de Wilfried zijne nieuwe fiets.
William bedacht dat hij eigenlijk ook wel een nieuwe bike kon gebruiken en eigenlijk ook een nieuwe gsm , computer + scherm en ook nog een digitaal toestel. Verschillende suggesties werden aangereikt: benefietavond tvv William of misschien meteen William-aid ??
Uiteindelijk werd besloten dat een studentenjob misschien de ongebreidelde consumptiedrang van William kon invullen.
Op de terugweg besloten we richting Kerksken op de gps-en in te geven teneinde eens andere baantjes te zien.
Nadat de Skeer zijn machien ons in een doodlopende veldweg stuurde, werd de Peter aangesteld tot nieuwe navigator ... de gevolgen waren navenant.  ...    Het baantje waar hij ons instuurde werd hachelijker met de lopende meter.
 Achteraan klonken de protesten van de Luc en de verongelijkte Skeer steeds luider, maar de Peter beducht voor muiterij werd gelukkig gered door William die (zoon van zijn vader) heldhaftig de weg door netels en bramen toonde.
Wat verder vlogen William en Wilfried als raketten een berg op, de Gust beloot wijselijk de Luc gezelschap te houden doch dat bleek nog te snel.
Ter hoogte van St Antelincks vroeg de Skeer zich af waarom iemand een pagode in zijn tuin zette, de Gust moest er hem op wijzen dat het een grafzerk op een kerkhof betrof. (eerste verschijnselen van suikertekort).
Met 40.5 km op de teller belandden we eindelijk in de Welkom Back.
Na nog wat gemijmer over wat gedaan als de Paribas en Moore op de fles zouden gaan (alsnog starten met Peter & De Gust ??)
besloten we naar huis te gaan kijken wat de pot schafte.
Peter die in zijn eentje zelfs in Denderhoutem zijn weg niet vindt, moet wel eerst nog Leeuwveldbos in de gps steken

22-06-2008 om 00:00 geschreven door Gust  

Kayak

Op 11 mei 2008 gingen de Rouërs met vrouw en kind kayakken op de Ourthe, zogezegd om onze zomeruitstap naar de Champagne te bespreken(!).  Om 10 uur werd er afgesproken aan “Les Merlettes” in La Roche. De kayaks waren besteld, maar de Hollander aan de kassa deed toch nog wat moeilijk.  Verderop in dit verslag komen we nog even terug op dit heerschap.  Een busje dat betere tijden gekend had,  bracht ons van La Roche naar Maboge, waar de kayaks lagen te wachten.  Tijdens het busritje werd er voorzichtig nagegaan wie er al wat ervaring had, en wie er dus als eerste in het water zou belanden.  Natuurlijk werd er ook gepraat over de twee die de nacht ervoor waren verdronken in de Ourthe, maar daar werd vlotjes overheen gegaan : verdrinken is immers voor losers.

De tocht begon.  Alles ging goed.  Al vlug bleek dat de 2-persoonskayaks veel stabieler waren dan de kleine.  Een hele geruststelling voor Danny en Britt, die dit voor de eerste keer deden.   Gina, die een éénpersoonskayak had, geraakte moeilijk op dreef en besliste even later met iemand mee te varen die al meer ervaring had.  Nog geen half uur later werd er beslist uit te kijken naar een aanlegplaats, om de eerste emoties door te spoelen.  De Skeer, die tot dan toe droog gebleven was, gleed bij het uitstappen weg op de gladde stenen en had dus als eerste een natte broek..  Noodgedwongen bracht hij de rest van de dag in zwembroek door.  Of dit nu een verbetering was op esthetisch vlak, daarover zijn de meningen nog verdeeld.

Bij de eerste apero-stop haalde Luc een paar flessen heerlijk gekoelde cava boven.  Terwijl we deze leegdronken, deden we vanop de oever vrolijk santé naar de voorbijvarende kayaks, vanwaar menige jaloerse blikken geworpen werden.  Ook Gerda bleek bij aankomst een nat pak te hebben, maar zij besloot het voorbeeld van de Skeer niet te volgen.

Kwam het door de cava of was het beginner’s luck ? In ieder geval, de kayak met Britt en Danny nam de leiding en gaf de leidersplaats de rest van de dag niet meer af.  Niet slecht, voor iemand die zichzelf “geen waterrat” had genoemd.
 

Iets na de middag begon het aperitief zijn werk te doen, en werd de oever opnieuw aangedaan om de zelfgekochte broodjes, de slaatjes en de sardines binnen te spelen.  De Gust had een party-box witte wijn mee, die een groot succes bleek te zijn. op deze prachtige lentedag. 

Na enkele glaasjes kozen we opnieuw het ruime sop. De Ferre was met ons. What shall we do with a drunken sailor ? 

De namiddag vloog voorbij. Iedereen was onder de indruk van het landschap.  Toen we goed halfweg waren, kwam er meer volk op de Ourthe, en even verder besloten we nog een stop in te lassen, om wat uit te rusten en de partybox van Gust soldaat te maken  Hier vergastte William ons op een natte versie van "Walk like an Egyptian".

Bij deze gelegenheid kon onze reporter ook ongewild het volgende gesprek opvangen tussen twee mensen die in stille bewondering voor de Ourthe stonden :

- Vero ?

- Ja, Peter.

- Ier est skoeën, ee ?

- Ja, Peter.

- Vero ?

- Ja, Peter.

- Oos zwembad es naa toch bekaast af, ee ?

- Ja, Peter.

- Zommen oos tein naa in oozen hof giejen beeksken moaken, azoe gelek as d’Ourthe ? Ee, Vero ?

- Nieje, Peter.

Terug het water in.  De tocht liep naar zijn einde.  Iedereen werd er stil bij.  En in La Roche aangekomen, werden de kayaks op de oever getrokken.  Luk was aan het mijmeren, en probeerde zichzelf ondertussen een tong te draaien.

Terwijl we naar de auto’s stapten, werd de rekening van de kayaktocht gemaakt en toen bleek dat de Hollander die ’s morgens aan de kassa zat, geprofiteerd had van de domheid (ja, ja) van de Gust en de Skeer.  Hij had er ons voor 35 EUR opgelegd en zo 10 procent extra winst gemaakt.  De verbolgenheid was groot, en ze werd doorgespoeld met een veel te duur lokaal bier op het terras van “Les Merlettes”.  Daar werd op het nippertje nog een catastrofe vermeden, want enkele kinderen van onze groep hadden besloten om steentjes in de ventilator van de keuken te werpen.  De chef  kwam van zijn oren maken en er werd wijselijk besloten het hazenpad te kiezen nadat de rekening betaald was.  Voortaan staat er op hun menu een nieuw gerecht : “bifteck aux cailloux”.

Het toeval wilde dat we de Hollander van ’s morgens op het terras zagen zitten, en we spraken hem aan over die 35 EUR, maar zijn naam was Haas.  Hij ging eens kijken of zijn kassa klopte en de Gust mocht ’s anderendaags teruggaan en nog wat geouwehoer etc… Het gezegde “Als een Hollander u niet bedrogen heeft, is hij het vergeten” kreeg een nieuwe dimensie.

Tussendoor zagen we op de parking van “Les Merlettes” ook de broer van Bibendum, het Michelinmannetje. 

En hoewel Michel Fournier nog niet opgestegen was, dachten er een paar dat zij zijn ballon al zagen in La Roche.

Het avondmaal riep, en we stapten naar het Italiaans restaurant waar de pizza al besteld was.  Dit Italiaans restaurant had de groep vorige jaren ook aangedaan, en de reputatie was pico bello. Bij aankomst bleek dat de Italianen zich twee uur vergist hadden, en dat onze plaatsen al ingenomen waren.  De charme van Karo en Gust brachten echter alles in orde, en de pizza’s waren heerlijk, hoewel tijdens het eten bleek dat dit niet het restaurant van de vorige keer was.  Iedereen begon zijn “kloppen” te krijgen, en we besloten naar huis te vertrekken.  Gust en Karo bleven op hotel in La Roche, want ze vierden moederdag met een citytrip.  De rest keerde terug naar de heimat.  In de auto’s was het zeer stilletjes op de terugweg…

18-06-2008 om 00:00 geschreven door Danny