Af en toe kom je van die parels tegen die helaas al bezet zijn.

In mijn geval is het net goed dat hij bezet is. Dit klinkt raar waarschijnlijk maar zo kan ik sneller mezelf zijn bij die persoon. Er is geen druk om indruk te willen maken en het is veilig om met hem bevriend te geraken want hij zit al in een relatie dus is hij off-limits.  

Het is net dat off-limits-aspect dat ervoor zorgt dat ik een crush heb op heer Speedbroem. Ik vind het enerzijds zeer aangenaam dat hij in een relatie zit want zo kan ik fantaseren en doen wat ik wil zonder dat ik m'n hart moet openstellen. Ik ga heus niet achter hem aangaan, ik ga heus niet een versierpoging opstarten, ik ga heus niet tussen hem en zijn vriendin komen. Zo ben ik niet en zo wil ik ook niet worden.

Die crush brengt me even in hogere sferen en maakt me blij. Vanop een veilige afstand.

Momenteel heb ik het zwaar te pakken voor Speedbroem en hij heeft er werkelijk geen idee van. Op dat vlak is hij een typische vent maar dat is best oké.

We horen elkaar praktisch de hele tijd. Het is een mengeling tussen werk, zever en persoonlijke praat. Hij heeft geen flauw benul dat ik telkens een vreugdesprongetje maak wanneer hij mij een bericht stuurt. Elke keer dat m'n gsm oplicht, hoop ik stiekem dat hij hier verantwoordelijk voor is.

Ik val heus niet op alle mannen met een lief. Verre van zelfs!Dit exemplaar is gewoon toevallig mijn type: hij zegt dat hij een eikel is maar eigenlijk schuilt er daaronder een heel lieve persoon. Ik val wel op deze combinatie hard-zacht. Hij is er voor mij, hij luistert naar mij en maakt me aan het lachen. Op dit moment is hij alles wat ik nodig heb. Ja, ik beken dat dit maar een tijdelijke fase is. Het gaat wegebben.

Ik vraag me wel af wat er gaat gebeuren na de examens en van zodra ik weer een sociaal leven ga hebben. Ga ik hem dan beu zijn? Gaat mijn crush nog aanwezig zijn? Ga ik hem naar de achtergrond schuiven van zodra ik weer het zonlicht zie?

Toegegeven vind ik het leuk om deze afleiding te hebben maar ergens word ik er ook zo moe van. Moe doordat het weeral hetzelfde verhaaltje is: vallen voor de kerel die je toch niet kan krijgen en voor de veilige optie. Maar eerlijk, ik schaam me ook. Niet naar mezelf toe maar naar m'n vrienden en vriendinnen toe. Ik schaam me dat ik hen weeral een nieuw mannenverhaal uit de doeken doe. 

Ze vinden m'n verhaaltjes wel altijd leuk maar ik voel me zo puberachtig door het vluchtige karakter van het verhaal. Zij worden echt verliefd en ik heb een crush zoals bij een bakvis zo vaak het geval is. Ook al zit ik in bindingsangstland, ooit wil ik hieruit. Ooit wil ik een goed lief om dagelijks mee wakker te worden en af en toe eens ruzie te maken. Ik wil een stabiele relatie. Ik wil m'n muren kunnen afbreken en een hatelijke vent toelaten tot m'n hart. Ik verlang hiernaar. Maar ik ben er waarschijnlijk nog niet klaar voor.

Ondertussen blijf ik verder dromen over Speedbroem en ooh, zie, ik heb weer een bericht van hem en dat maakt me blij. Tijdelijk dan.

Liefs!