|
We
hebben gisterenavond nog reuze gegeten op de camping. Voor 13 was er een vast
menu met soep, varkensribbetjes met frietjes à volonté, een dessert met koffie
en rode en witte wijn ook al à volonté. Als rasechte Belgen konden we ons
buikje nog eens lekker rond eten met FRIETEN
Toen
we het kleine restaurantje op de camping buitenkwamen restte ons nog een
surprise
rond onze motorhomes stonden een half dozijn paarden rustig te
grazen
met de poort wagenwijd open! Dat hadden we ook nog nooit meegemaakt!
Algemeen jolijt bij de bende natuurlijk
Het
slechte nieuws was dat het gisterenavond is beginnen te regenen en dat het de
hele nacht door is blijven regenen
Deze
ochtend zou je gedacht hebben dat het weer zou opentrekken en tegen beter weten
in hebben Thierry en ik voor onze laatste rit eerder luchtige kledij
aangetrokken. Dat, hadden we beter niet gedaan
Het
is dik negen uur als de laatste motorhome met de nodige slipproblemen van de
camping rijdt en de fietsers achterlaat. Daar staan we dan, nog droog, 12°C met
een frisse bries
Van
uit Portomarin gaat het de eerste 13km al snedig bergop, de wind zit echt
slecht en afhankelijk van de bochten voor het merendeel pal op kop. De gevoelstemperatuur
is dermate dat Thierry en ik afwisselend even stoppen om kledij bij aan te
trekken. De kilometers gaan tergend traag op de teller. Al snel komen we de
eerste fietser tegen, te voet
Er zijn veel wandelaars op de been, ze moeten
minstens 100km afleggen voor hun Compostolaat en je ziet ze echt in bosjes. Ook
zijn er ineens veel taxis onderweg, toeval???
Bij
de Albergues is het plots aanschuiven voor een stempel of een kop koffie en
je moet echt oppassen om niet de pas te worden afgesneden door een busje, dat
op de smalle wegen, zo snel mogelijk hun vracht moet afzetten of ophalen
Je
houdt het niet voor mogelijk maar toch is het zo!
We
zijn amper een uur op de baan of de eerste bui is een feit. Eerst nog wat zacht
gesputter, maar dan in volle hevigheid. Kort, maar krachtig, net genoeg om van
kop tot teen doordrenkt te zijn.
We
passeren de zoveelste Albergue in de buurt van Ligonde. De weg is
nauwelijks meer dan enkele geplavijde tegels breed, gescheiden door een
aftandse goot in het midden. Kippen lopen los, honden op elk erf, een tractor
verspert ons even de weg.
De
tweede bui zit er aan te komen, de derde ook, het zal niet meer ophouden voor
de rest van de dag.
We
trekken alles van kleren aan wat we nog kunnen vinden in onze magere bagage. Het
lijkt nog kouder te worden, ijzig zelfs, er verschijnt warme damp uit onze
monden als we uitademen. De ene steile heuvel is net achter de rug als de
volgende zich al aanbiedt.
Dit
wordt zonder twijfel de zwaarste rit en we moeten nog meer dan 50km! De N547
is niet bepaald de lekkerste weg om op te fietsen maar wel de kortste. Het Sweerman
alternatief biedt twee lussen aan maar met een surplus van 20km, neen, dank u.
we kiezen beiden voor de korte pijn, en pijn zal het doen.
In
Boente, recht tegenover de kapel vinden we een kleine herberg waar we in alle
rust onze boterhammen kunnen opeten. Even buiten die vervelende wind, even opwarmen
zonder regen.
We
kijken elkaar aan, veel komt er niet uit, het is nog ver.
Daarbuiten
in de wrede wereld gaat het er hels aan toe. Het wolkendek hangt laag, veel te
laag zodat het zicht nauwelijks meer is dan enkele voetbalvelden lang. Het is
grijs, novemberweer, herfst, zelfs winter als je de temperaturen in acht neemt.
De wind giert in elke spleet, speelt met elk loshangend blad, maakt dat het nog
kouder aanvoelt.
Dit
is niet leuk meer!
Ik
zie amper nog iets door de zonnebril die voor de verandering nog maar eens
tegen de regen beschermt. Thierry rijdt nu constant enkele meters voor mij uit,
het is gevaarlijk rijden, in de afdalingen ligt het tarmac er maar natjes bij
en de wind maakt het er niet gemakkelijker op.
Nog
40km, er is nog geen beterschap op komst, wat het weer dan toch betreft. Ik tel
elke kilometer nu af, pruttel onverstaanbare woorden als Thierry naast mij komt
rijden
Klote hé jong, nog nooit eerder meegemaakt, en da wil al wa zegge!
We
rijgen de kilometers en hoogtemeters aan elkaar, langzaam, maar zeker. Er is
geen millimeter op mijn hele lijf nog droog, Thierry vloekt hard, klote land!
In
al mijn miserie begin ik plots te lachen, klote land!
Mijn
automatische piloot staat aan, blik op oneindig, verstand op nul, enkel
fietsen, ik zie niet verder dan twee strepen op het asfalt ver. Mijn ogen staan
gefixeerd op de GPS, meter na meter. Nog een bergop, weeral veel te steil, een korte
bergaf, het spatwater kletst overal heen, neen, we zijn nog niet nat genoeg,
neen
30km.
Thierry houdt de moed er veel meer in. Ik denk niet, ik fiets. we zijn er
bijna, volhouden.
Voor
die laatste kilometers gaat ge me niet op de knieën zene, dan gaat ge wat
anders moeten verzinnen klinkt het veel te luid.
Het
regent nog harder, op mijn fietsbroek ontstaan blaasjes, ik moet zelfs even
lachen, groen.
20km.
We stoppen even aan de kant van de weg onder een klein overhangetje. Reservekledij,
ik denk er aan, als straks de vrouwen naar de kathedraal van Compostela gaan
moeten ze verse, warme kleren meebrengen, anders zijn we op enkele minuten
doorkoud en onderkoelt! Thierry belt Malvina op.
Ik
ben nog een wrak. De regen zwakt wat af, althans dat denk ik. Nog 10km, een
dikke bult, misschien de laatste, zeker weten van niet
Het
is al lang geleden dat we nog een fietser of wandelaar gezien hebben, de
taxibedrijven doen gouden zaken, zeker weten van wel
We
worden afgeleid van de weg, het gaat rond het vliegveld van Santiago, amper een
minuutje later scheert een passagiersvliegtuig op enkele meter boven onze
hoofden, Thierry lag van het verschieten bijna in de gracht
klote land, roept
hij nog, alsof de piloot het wat kan schelen
De
weg ligt verschrikkelijk slecht, het tarmac kapot gebarsten van de warmte,
weeral steil bergop, nu zal het toch wel de laatste zijn!
Er
komt geen eind aan, bij de minste afdaling moeten we het stuur stevig
vasthouden om niet onderuit te gaan, ik heb hoofdpijn van de wind, van de
regen, van alles.
We
zien het bordje Santiago staan, dit moet op de foto, klote land
Ah
ja, dat mankeerde nog, een kasseistrook, van een kilometertje, fietsers naar
rechts, helaba, de kathedraal ligt wel links hé, klote land
We
draaien driekwart toer rond de kerk en besluiten dan maar tegen de richting in
te rijden, op het voetpad.
Smalle
straten, verdomd gladde kasseien en nog gladdere putdeksels. Komaan manne, een
trap, in twee delen, ik zie de torens van de kathedraal, heel dicht nu, we zijn
er, draaien het megagrote plein op.
Ria
en Malvina staan ons op te wachten en vliegen ons letterlijk om de hals. Er komt
een pakje emotie los, Thierry en ik omarmen elkaar, dat hebben we maar weeral
gedaan, dat vergeet je nooit meer, tot het einde der dagen, zelfs veel langer
Jef,
Christiane en Eddy stormen toe en feliciteren ons. Eerst gaan we voor het
Compostolaat en dan voor ne koffie en dan
..bergop naar de camping en uren
onder de douche
Gezien
het weer zal dit waarschijnlijk onze laatste rit geweest zijn, Finistera???
We
zijn vandaag met net geen 100km en een Ventouxke van 1.650htm serieus over de
rooie gegaan, zeker met de weersomstandigheden.
Het
einde is in zicht!
Een
vervolg komt er nog aan, zeker wat de blog betreft.
|
