Zalig, aftellen, niet meer dan twee handen nodig! Ik voel me net een klein kind. Vandaag voor de laatste maal naar Wim, onze fysio geweest, op hoop van zegen.
A propos, heel de dag speelt mijn onderrug wat op, niet speciaal door verkeerde bewegingen, neen, gewoon, een geknaag ter hoogte van de broeksriem. Wim heeft heel de boel nog maar eens gecenterd. Ik krijg oefeningen mee, vooral ter versteviging van de rug- en onderste buikspieren, ook relaxatie-oefeningen.
Ik bekijk nog maar eens de gps-tracks van de verschillende fietsdagen en haal er enkele foutjes uit. Ik denk dat ik gewoon fouten zoek tot ik fouten vind, bezigheidstherapie!
Ik kan maar beter de bloggers wat leesvoer geven. De woon- en slaapkamer ziet er dag na dag voller uit. Begin deze week lagen er links en rechts al enkele stapeltjes, kleren maar ook paperassen, wat manden met prularia, Ria heeft de huis (lees mth) apotheek bijgevuld en dat staat al keurig klaar. In de berging staan al enkele Curver-bakken met fietskledij klaar, best impressionant, goh, ik wist niet dat ik over zoveel sportspullen beschikte. Tja, en alles moet mee, Voor de winter, de lente en de zomer, tegen wind, regen en zon. Een stapper naar Compostela meldde amper een week geleden dat hij langs de Pyreneeënpas nog door de sneeuw moest ploeteren... Goed, bij ons duurt het nog een maand maar toch!
Elke dag zie je de bomen groener worden, met witte of amarante bloemen. Ik kon het niet nalaten om te stoppen toen ik daarstraks langs een prachtige Magnolia reed. Zo mooi, maar spijtig genoeg duurt die schoonheid niet lang. Qua tijdstip van vertrek zitten we prima. Alles staat op z'n groenst als we vertrekken. Elk tijdstip biedt op zich wel iets maar als ik dan toch mag kiezen geef mij dan toch maar de groei- en bloeimaanden.
Morgen werkendag aan de motorhome, als ik nog tijd over heb zet ik de fietsen nog onder de shampoo en anders zal dat voor 't weekend zijn.

Weeral een maand voorbij. Het was best koud deze morgen op de fiets, 5 volle graden wees de thermometer aan, in het park van Brasschaat nog nauwelijks 3. De lange fietsbroek kwam nog goed van pas, winterhandschoenen en een muts tot diep over de oren, lente!
Het ging deze morgen voor geen meter, je kan dat zo hebben, maar voor gene meter hé. Ik denk dat ik nog nooit zo lang heb gereden tot het werk. Was het nu de kou? Ik kwam nooit op temperatuur, mijn benen waren als lood. De brug leek een marteling, pfff.
Ik ging normaal een toer rijden vandaag, geen haar op mijn hoofd dat daaraan denkt!
Lekker binnen, met de verwarming aan, leve Mei

Het leven draait om cijfers en cijfers! Nog 5 werkdagen en 't zit er op voor een tijdje, 't is echt haast niet te geloven!!!
Vandaag geen fiets aangeraakt. In de uren dat ik normaal moet fietsen naar en van het werk regende het behoorlijk, vooral deze avond. Voor morgen ziet het er wat beter uit.

Voor velen waarschijnlijk een getal als een ander, voor mij en de voorbereiding echter, toch wel een belangrijke mijlpaal! Toen we 1 januari startten met alle registers op '0' leek alles nog zo rooskleurig. Na de winterprik van december keken we al uit naar de eerste lentedagen en van aanhoudende rugklachten was nog helemaal geen sprake! Maaaaaaaar.......... 'Het kan verkeren, zei Bredero'
Die 2000ste kilometer is niet gevierd met 'bubbels' of 'groffe uitspraken' omdat ik weet dat het conditiepeil toch een zo broos gegeven is. Van die 2000 heb ik er een dikke 1100 op de weg gepeddeld en de rest op de spinningfiets. Het is zeker niet slecht en 'Het had veel slechter gekund'.
Maar het had ook beter gekund mocht alles een beetje meegezeten hebben!
Had ik dan vroeger moeten beginnen?
Ik denk het niet. In die 4 maanden is de fysiek trapsgewijs op enig niveau gebracht, met vallen en opstaan, in en onder condities die niet vooraf ingepland konden worden. Ik ben al bij al tevreden met het resultaat.
Of het genoeg is, dat zal ik binnen enkele weken weten! Of ik het met die kennis dan anders aangepakt zou hebben?
That's Life!
Het enige waar ik me een beetje zorgen over maak is het feit dat ik nog 'geen' hoogtemeters op m'n conto heb. Bergop rijden is toch een specifieke vorm van fietsen: De verandering van trapfrequentie, ademhaling en hartslag, ...
De eerste ritten in de Ardennen zal ik ze wel een beetje zien vliegen denk ik.
Maar dat zullen we wel overleven zeker....en met het vooruitzicht van een 'Orval'

Het weekend zit er weeral op. Zoals gepland het weekendje doorgebracht met 'De Treffers' in het verre Limburg. Danny&Sandra, de initiatiefnemers hebben er een sportieve noot aan gegeven. Vrijdag de gebruikelijke verbroederingsrituelen, gevolgd door zaterdag, voor de liefhebbers, een 72km lange fietstocht langs de Maasvallei. Voor de iets mindere sportievelingen werd toch nog een fietslus van 44km uitgestippeld. Welkome afwisseling was de boottocht naar Thorn, waar de wereldvermaarde pannekoeken op z'n minst geproefd moesten worden.
De fietstocht was met momenten 'heavy'. Daar zorgden vooral Thierry, maar ook Ronny en Dirk/Dirk wel voor. De Compostela-fiets heeft nu niet direkt race-capaciteiten, maar de tweewieler (inclusief berijder) werd toch danig op de proef gesteld door de koersfiets-mountainbikefanaten. De wind stond scherp in het nadeel gedurende 3/4 van de tocht maar toch denderden we met een behoorlijke snelheid door de Maasvallei. Bij momenten kon Sandra nog wat mooie punten aanduiden, maar meestal ontbrak de adem daarvoor...
's Avonds werd voor de eerste keer dit jaar de BBQ opgesteld, het leek weeral jaren geleden.
Vandaag nog een wandelingetje langs de bloemende bomen en het weekend was weeral een feit...

Awel seh, ik heb in het vooruitzicht van Compostela ook de OpenStreetMaps voor Garmin gedownload en ik moet zeggen : 'Fantastisch'. Toch wil ik er onmiddellijk België en Nederland bijvoegen want daar heb ik ze al uitgeprobeerd.
De kaarten zijn makkelijk te selecteren op http://garmin.openstreetmap.nl/ en worden als .img bestand via Mapsource of Basecamp op je toestel geïnstalleerd. Ik heb nu een apart profiel op de Oregon met de OpenStreetMaps als exclusief kaartmateriaal. Ik kan ze dus makkelijk uitproberen in Frankrijk en Spanje. Als ze niet deugen verander ik gewoon van profiel en hopsaké...Techniek staat voor niets hé.

Ik ben zo stilaan begonnen met het papierwerk over de Camino, verzameld tijdens de laatste maanden, wat te ordenen. Je houdt het niet voor mogelijk, de hoeveelheid overstijgt echt alle rationele normen. Niet alleen reportages en artikels in allerhande drukwerk, neen, neem nu de elektronische gegevens van mijn Compostela-bestand op de pc; 450 mb en 623 bestanden...
Een mens krijgt toch wat bijeen, zeker na zo'n lange aanloop, maar beter wat teveel dan te weinig denk ik dan maar zo.
De laatste veranderingen aan het uiteindelijke traject zijn opgeslagen en al geëxporteerd naar de GPS, die is met andere woorden al klaar voor vertrek. Een map met de campings en de camperplaatsen, een map met bezienswaardigheden onderweg, de boekjes van Sweerman die nog altijd een bron van informatie bieden, een roadbook om achteraf zo realistisch mogelijk de dagtrajecten te reconstrueren om ze daarna op papier uit te schrijven, fototoestel, camera...
Eergisteren hebben we nog een afspraak gemaakt voor de motorhome. Die moet nog binnen voor nieuw schoeisel vooraan. De fietsen (ook die van Ria) moeten nog eens onder de shampoo en daarna kunnen we stillekes beginnen met de motorhome in te laden.
Ja, er staat nog wat op de 'To Do' lijst

Deze morgen in een slakkegangetje tot het werk. Het beloofde een prachtige dag te worden. De zon priemde al vroeg door de nog steeds kale kruinen. Na de middag was het zelfs warm, beschut tegen de wind zelfs heet! Maar ja, zoals gezegd, blies de wind weer vrij nijdig uit het zuiden. Ideaal om nog een toereke te doen alvorens naar huis te fietsen. Langs Rommersheide tot in Brecht, Wuustwezel en dan pal wind op tot Schoten. De laatste 15km was het zelfs behoorlijk afzien.
Er staan er toch weer 56 bij. Dit weekend zou de geplande 2000km een feit moeten zijn, en da's al een hele geruststelling. De rest is surplus

Het klinkt misschien dom, maar telkens ik de blog open kijk ik met wijd opengesperde ogen naar de 'Countdown'! Wat jaren geleden als droom en idee begon, begint nu, zelfs angstvallig dichterbij te komen.
Ergens, ver in mijn achterhoofd, rest toch nog een zweem van schrik. Het zal wel menselijk zijn zeker?
Schrik voor het onbekende misschien, ook mijn eigenste kunnen wat in vraag stellend? Ach, soms welt het even op, maar al even snel is die gedachte voorbij. Ik hou me altijd voor om positief te denken en te zijn.
Aftellen is en blijft toch altijd iets speciaal, kriebels in je buik, en de één zal er al wat gevoeliger aan zijn dan de ander zeker?

Na het mindere sportieve nieuws van eerder deze week, toch terug wat euforie. Vandaag de 'Classic Ludo Peeters' achter de kiezen gedraaid. 82 km over slechte fietspaden, tientalle gevaarlijke oversteken en twee wegomleidingen; kortom een toereke door België. Uiteraard was er ook moois te zien en heb ik na lang wachten toch de eerste hoogtemeters overwonnen. Heist-op-den-Berg noemt toch niet voor niets zo
De fiets draait subliem, de nieuwe Schwalbe Suprême echt fantastisch. De eerste meters dacht ik echt met een volledig afgeveerde mtb over de oneffenheden te rossen. Ik heb direkt de remmen serieus ingerodeerd en de ketting op spanning gezet, neen echt, hij draait veel beter dan op de Durano's. Uiteraard zit het 37mm loopvlak daar voor iets tussen. Meer comfort dus en 'vooral' het vertragende effect lijkt mee te vallen, misschien een kilometertje per uur, de moeite niet om erover te schrijven. De wind duwde het merendeel van het parkours in de flank, enkel de laatste twintig, langs het Albertkanaal, pal op de kop.
Ik ben echt tevreden, goed, ik was best moe eenmaal over de meet, maar da's niet abnormaal, maar vooral fiets en rug deden het voortreffelijk. De rest zullen we toch moeten pakken zoals het eraan zal komen. Nu nog van die valling vanaf geraken die ik 'ergens ten velde' heb opgeraapt en binnen dik twee weken kunnen we toeteren...

Ondanks de zon was er toch wat grondvorst geweest vanacht! Ik besloot dan maar om de echtelijke plichten te vervullen en met Ria wat te markten. Kort na de middag op ziekenbezoek geweest en daarna even naar de Shopping. Bij 'United Brands' hadden ze een ruim assortiment aan sportondergoed en deze keer was niet voor mij alleen.
Mijn fietske blinkt nogal zene. Nieuwe pads op de remmen, nog een setje mee als reserve, en om helemaal zeker te zijn nog een reserveschijf ook. Niet dat dit perse hoeft maar beter meehebben dan ergens zonder remmen te staan. Het is niet direkt de grote kost en het is ook niet verloren. Bij de fietswinkel hadden ze wel wat moeite om een hoogteslag(je) uit m'n wiel te halen maar uiteindelijk bleek het toch te lukken. Hij rijdt terug als een naaimachientje, morgen de grote test, morgen het vervolg

Zo goed ik mij de voorbije week voelde, zo ellendig voel ik me nu. Ik bleek over mijn fysieke conditie een ietsiepietsie te euforisch denk ik. Een tochtje tegen 'weer en wind' en weg illusie
Gisterenavond voelde ik elke minuut de spiertjes strammer en stijver worden. Het gebeuk tegen Aeolus had duidelijke gevolgen. Ook het tikkerke klopte iets rapper dan normaal. Deze morgen moest ik dan ook al de resterende moed bijeen rapen om mij richting werkstee te begeven! Een fris en montere 'ik' was er zeker niet bij!
Toch kan ik me niet voorstellen op welk moment ik boven mijn theewater ben gegaan. Hard duwen is hard duwen natuurlijk, maar ik vond nu niet van mezelf dat ik in het rood was gegaan. Blijkbaar was mijn lichaam het toch niet zo eens met mijn gevoel en antwoordde met een opgeblazen indruk!
Niet dat ik er conclusies aan vastbind, maar prettig is het niet zo kort voor vertrek. De situatie was extreem en gelijk wie zou zich de pleuris uit zijn lijf hebben gedapt, maar toch? Ik dacht dat mijn lichaam dit wel zou verteren na een brokje nachtrust, maar neen.
In principe stond een weekendje Valkenburg op de planning, maar omstandigheden op het werk hebben mijn agenda willens nillens aangepast. Vandaag raak ik alleszins geen fiets meer aan, zelfs niet om een hersteltraining af te werken! Straks mijn werkpaard voor de komende maanden afhalen bij de fietswinkel en voor de rest 'platte rust'.
Afhankelijk van het weer zal ik morgen of overmorgen wel een tochtje doen van een kilometer of tachtig, bij wijze van controle op het nazicht van de fiets. Bij het minste gepiep of gekraak hebben we dan nog tijd om alles in orde te krijgen.
In ieder geval sta ik terug met beide voetjes op de grond

Amai, 't was trappen! Er was een briesje voorspeld, maar het was eerder een klein orkaneke dat over Belgenland trok. Deze morgen viel het nog mee maar vanaf de middag was het hens aan dek. Panelen vlogen over de weg, fietspaden vol takken en twijgen, mastedoppen met de kilo, huisvuil in zakken dat plots van eigenaar veranderde, kortom 'veel wind'. Ik heb er vandaag een kleine 70 kilometer opzitten, met momenten stond mijn tweewieler in een vrij onnatuurlijke hoek en was het zelfs moeilijk om 'normaal' te ademen. Maar; het was een goede training, opgesteld volgens de oude normen; No pain, no gain!
De foto's van de bollen, eerder geplaatst, bleken wat 'blogproblemen' op te leveren, dus plaats ik ze nog eens opnieuw

De lente breekt eindelijk door! 's Morgens voelt het zalig op de fiets. In de bossen is het nog donker en kil, in de verte op de grasvlakken hangt nevel. Het leven keert langzaam maar zeker terug in het bos. Bomen in de knop, links en rechts zie je al één of andere exemplaar in de bloei, het gras wordt weer groen. Vogels kwetteren uitdagend en opgewonden. een eekhoorn spurt over de weg, hier zou ik uren kunnen rondfietsen!
Voor het eerst sinds lang heb ik korte handschoenen aan, voor de korte broek is het nog even wachten. Gisterenavond hebben we de Compostela-fiets binnegebracht voor 'groot onderhoud'; Ik heb er vooral de nadruk op gelegd dat 'ALLES' maar dan ook 'ALLES' moet nagekeken worden. Zowizo nieuwe padjes voor de remmen maar zeker ook de afstelling ervan. Ik kan het niet nalaten om aan de mekanieker mijn bedoeling uit te leggen. Op hoop van zegen inspireert het hem
3 werkdagen mijnheer....Wat, 3 werkdagen?
Hoe bedoel je? Tja mijnheer, 1 straal zon en iedereen brengt zijne fiets binnen. Heb je dat hier al eens zien staan? Heel de ruimte staat vol...
Ik kon het niet ontkennen dat er inderdaad een werkplaats vol met fietsen stond, maar 3 dagen, het leek wel een eeuwigheid dat ik mijn trouwe metgezel zou moeten missen!
Laat een telefoonnummer achter en als het enigszins kan bel ik je vroeger op!
Een magere troost natuurlijk.
Al maar goed dat mijn ouwegetrouwe crosser nog in de beugels hing. Zodoende kan ik nog enkele kilometer meepikken vandaag...Al meer dan 1700 km

Nog 23 dagen! In de vooravond heb ik met hoogdringendheid de fiets onderhanden genomen. Cassette, ketting en schijfrem werden van het originele wiel afgehaald, met petrol de hele klodders zand en smurrie van de onderdelen verwijderd en daarna gemonteerd op het nieuwe wiel. Voor- en achterwiel werden van nieuw rubber voorzien. Ja, 't fietske ziet er onmiddellijk anders uit, wat robuuster, iets minder sportief.
's Avonds hebben we de laatste maal voor vertrek de koppen bijeen gestoken. Niet dat het perse nog hoefde maar 'goed en volledig' in de picture is toch meegenomen. Na de spaghetti en bij een glaasje wijn of water werd het scenario van vooral de eerste dagen nog eens doorgenomen.
De korte start van 11 Mei met Thierry die me nog wat tegemoet zou rijden, Ria met de motorhome tot in Noorderwijk, Jef & Christiane die wat later zouden aankomen, het vertrek van zondag, kortom vele, vooral praktische zaken.
We overlopen nog enkele wijzigingen aan het campingpatroon en hebben het uitgebreid over 'wat meemoet' en 'wat achterwege' kan gelaten worden. Van tanken, LPG, parkeren, reservestukken voor fiets en camper tot de BBQ en het celibatair gedrag van de sporter.... De stemming zat er natuurlijk al direkt goed in en dat moet ook wel. In het beste geval zijn we anderhalve maand samen op stap en dan moeten 'alle' plooien gladgestreken zijn, anders is het zinloos om er ook maar aan te denken om te vertrekken.
Thierry en ik zitten zeker op de juiste en vooral op dezelfde golflengte wat het fietsen betreft. Voor de bende van Jef ziet het er ook prima uit: Malvina en Ria hebben verleden weekend nog enkele honderden kilometer met de motorhome gereden en geoefend en dat gaat er al vlot aan toe!
Met de rug gaat het ook wat beter, de wolken beginnen zo langzamerhand op te trekken, het mag ook wel.
Volgend weekend gaan we waarschijnlijk richting Nederlands Limburg en een fietstocht langs het parcours van de Amstel Gold Race zit er dik in. Ik heb tussen de soep en de patatten al een ritje gevonden dat als basis kan dienen; de Mergellandroute. Origineel is die tegen de 130 km, maar daar zullen we wel een mouw aan passen dat ik zo rond de 80 km uitkom. Met de enkele honderden hoogtemeters zal het al zwaar genoeg zijn. Nu nog hopen op zon

Tijdens het weekend waren we er met de groep motorhomevrienden op uit getrokken. 'De Bollen' spreken tot ieders verbeelding en voor tulpen en molens krijg je snel een hoop volk op de been.
Zaterdag stond een fietstocht van 35km op het programma, zondag eentje van 42. Het weer was redelijk maar er stond wel een felle wind. Bollen bij de vleet, maar spijtiggenoeg bleven de miljoenen bloemen nog verscholen onder de aarde.
Natuurlijk mochten de natjes en droogjes niet ontbreken. Het was weer fantastisch. Onze groep had er niet beter op gevonden om Christiane, Malvina, Ria, Thierry, Jef en mezelf op de knieën te dwingen en officieel tot pelgrim te dopen (letterlijk). Het was best emotioneel en sommigen moesten zelfs een verloren traan wegpinken. Ook langs deze weg wil ik de 'Treffers' nog bedanken voor de attentie, de wenskaart heeft al een plekje gevonden in onze motorhome. Jullie hebben nog enkele fotokes te goed, maar dat zal voor morgen zijn...
Morgenavond steken we de koppen nog eens bij elkaar om alles nog eens te overlopen en de laatste update van campings en camperplaatsen door te nemen! Nog 25 dagen, ik kan het haast niet geloven

Het is toch bijzonder frustrerend. Tot voor kort was ik best een gezonde, stevige brok natuurgeweld. Nooit echt ziek geweest en buiten twee voetoperaties vielen hospitaalbezoeken ook best mee... Maar wat ik met die rug moet? Ik weet het niet helemaal zene! En, spijtig, je hebt er maar éne!
Sinds een jaartje zak ik er regelmatig door, en niet door het zware hefwerk of labeur, neen, gewoon, door gewoon te doen!
Mijn huisarts zweert bij het overgewicht als boosdoener, maar een collega heeft het nog harder als ik te pakken en die is graatmager...
Rugoperaties zijn tegenwoordig uit den boze, maar ergens moet er toch een oplossing te vinden zijn. Wim, onze kiné, heeft vastgesteld dat mijn bekken geregeld scheefstaat, maw dat de balans in het bekken een fragiele constructie is die soms verkeerdelijk kantelt!
De waarschuwing van gisteren blijkt mee te vallen. Als ik na een half uurtje zitten, rechtop sta is het wat stram, maar enkele tellen later kan ik al normaal stappen... De rugspieren hebben natuurlijk weer een krakje gekregen en dat zal weer enkele dagen duren voor de balans weer optimaal zit.
Rond 18u nog even voorbij Wim en dan naar de Bollen! Voor zaterdag en zondag staan er twee fietstochtjes op het programma, maar die zullen wel lukken denk ik.

Het is een spreekwoordelijk gezegde maar toch....
Gisteren rustdagje, maar vandaag was ik toch zinnes om een uurtje op de spinfiets te kreufelen. Tot ik broek en shirt aanhad...pits...weer een steek in de onderrug...shit, da kan toch ni waar zijn!
't Was weliswaar een korte verwittiging maar toch één die ik in alle ernst neem.
Gebeld naar Wim en morgen, net voor het vertrek naar de Bollenstreek, even langsgaan om de 'schade' op te meten. Toch curieus hé, 2 dagen van relatieve rust en patat...
Je zou er moedeloos van worden, zien wat het morgen geeft

Toen ik deze morgen mijn rolluiken optrok en nog even plat op de rug in bed bleef liggen had ik toch enige twijfel. Eerst het ene been, dan voorzichtig het andere, dat zat wel ok, rug, ok, het hele lichaam ok...
Hartslag in rust? OK, nu ja, een slagje of drie meer dan gewoonlijk, maar geen tekenen van vermoeidheid of slechte recuperatie. In de verte zo nog het gevoel van iets gedaan te hebben, maar niet meer dan dat!
Even voor 7u terug de fiets op richting werkstee. Het was al goed licht, geen vrieskou, gewoon een fris lentedagje, zeker niet meer zoals de voorbije weken. Na enkele honderden meters zat alles terug zoals het hoorde, geen pijn aan en in de bips, poepeke ok en dan maar fris en monter de brug over.
Dat gevoel bezorgde me toch enige tevredenheid. Goed, een dikke 80km is nu net geen wereldreis, maar het is toch weer een jaartje geleden dat ik nog eens die afstand bolde, komt daar nog de gebrekkige voorbereiding bij! Neen, ik ben best tevreden.
Voor de rest van de week voorspellen ze veel nattigheid, dat wordt dus de spinningfiets. Als we maar in beweging blijven en 'vooral' aftellen?
Ik was me overigens deze morgen aan't afvragen wat mensen zoal moeten meemaken die zonder enige fietsvoorbereiding aan de tocht beginnen! Die moeten toch over bergen karakter beschikken? Ofwel over een meer dan gezonde dosis zelfpijnigingsdrang? Die moeten toch een helse eerste week hebben en uiteraard een enorme portie geluk om dit zonder kwetsuren te overleven...
Je gelooft het waarschijnlijk niet, maar toen ik de fora afschuimde op zoek naar bruikbare informatie bleek er toch een aanzienlijk percentage fietsers te zijn die niet bepaald 'extra' bijfietste of trainde. Liever zij dan ik!
En nog even dit, het heeft totaal niets met het fietsen te maken maar mijn mutatie-aanvraag van begin oktober is eindelijk gunstig afgerond. Ik kan dus naar Evere....na het fietsavontuur!

Het was best frisjes toen ik de fiets het portaal afduwde. Een magere 5°C en zo te zien toch nog wel een windje. Niet met de felheid van de laatste weken, maar toch nog beduidend.
Ik heb sinds kort twee nieuwe drinkflessen van 3/4L, niet dat ze nu zo speciaal zijn, alhoewel?
Ik heb echt een grondige hekel aan drinkflessen die echt stinken naar plastiek en daarbij ook nog die geur afstaan aan de inhoud, gewoon walgelijk. In navolging van de gekende halve rugzak met drinkbuidel heeft hetzelfde merk nu ook een fles op de markt gebracht uit enerzijds geur- en smaakloos plastiek, maar ook nog eens met een thermische folie tussen de twee buitenwanden wat betekent dat warme dranken langer warm blijven en koude, koud. Deze morgen had ik 1 fles met lauwe thé gevuld en 1 met water. De test is alleszins geslaagd. De lauwe thé was na 2uur nog altijd lichtelijk warm, het water fris maar niet ijskoud, prima dus.
Ik had de 'Van Looy' route in de Garmin gegooid en rond 10.15u de voordeur achter mij dicht getrokken. Frisjes, lage zon, wolkenloos, perfect fietsweer dus!

Vandaag binnen exact 5 weken wordt het startschot gegeven.
En we kunnen er over blijven zeuren, maar vanaf morgen zou de lente ook stilaan echt uit de startblokken moeten vliegen. Eerst vanacht nog een stevige laatste vriesnacht, tot plaatselijk -6°C, en vanaf morgenvroeg zou de temperatuur alleen nog maar maar stijgen. Laat ons hopen...
Goed nieuws alleszins. Ik wilde eerst vandaag voor de eerste maal dit jaar een grote tocht, nu ja, 80km op m'n eentje, afleggen, maar ik heb toch maar beslist om'm uit te stellen tot morgenvroeg. Hier in de geburen ligt blijkbaar een lus, uitgetekend door R. Van Looy en die gaat er aan geloven. Langs het kanaal Schoten-Dessel tot bijna in Turnhout, dan pal naar het zuiden en terug langs het Albertkanaal. Waarom je nu precies Van Looy moet noemen om 2/3 van je lus langs de waterkant uit te tekenen weet ik niet, maar voor mij is het in ieder geval ideaal. De schrale Oostenwind zou vanaf morgen ook stilaan draaien en da's ook mooi meegenomen.
De racefiets staat klaar om de gashendel iet of wat open te draaien. Op het programma van EnergyLab staat immers een tocht van 120min tegen 125-135 hartslag en tegenwoordig duurt het al even om 'die' polsslag te bereiken. Het kanaal vormt dan een ideaal parcours om lang een stabiele hartslag aan te houden want elders in België of algemeen in de BeNeLux is dit niet zo evident. Lintbebouwingen en kilometerslange, slecht onderhouden of hobbel de bobbel-fietspaden zijn gemeengoed terwijl het op de wegen zo druk is dat de fietser altijd in verkeersonveilige situaties verkeert! Zeker als ie al alleen is.
Goed, langs de waterwegen gebeurt zelden iets spektaculairs, maar de kilometers glijden wel voorbij.
Dat wordt wel even aanpassen! Binnen 5 weken zou de nadruk minder moeten liggen op de verplaatsing zelf maar wel op het gebeuren, zeg maar 'de tocht'
Toen ik deze week 's morgens naar 't werk reed vroeg ik me af over wat we het zo allemaal zullen hebben met Thierry gedurende die 39 dagen. Over elke grasspriet? Of zullen er ook lange 'stille' momenten zijn? Zou er een verandering in ons denkpatroon waar te nemen zijn na 2800km? Of zou de beleving net intenser worden na al die dagen.
Het zijn natuurlijk vragen waarop het antwoord niet direkt leverbaar is. Elke vakantiefietser zal dit ook wel anders aanvoelen denk ik. Probleem is dat ik nooit 'vakantiefietser' ben geweest en ook niet weet hoe ik al die 'inputs' ga verwerken. Het is alleszins plezant om er op voorhand even bij stil te staan, maar niet te lang, morgen eerst even de 'lange' vuurproef en vlotjes voorbij de 1500km

Volgens Het Laatste Nieuws van vandaag :

"Pas in de laatste tien dagen van mei krijgen we eindelijk lenteweer. Maar dan wordt het wel meteen zomers met temperaturen tot 25 graden." Dat zeggen de langetermijnvoorspellers van het commerciële Meteo België, nadat enkele dagen geleden ook al een Amerikaans weerstation gezegd had dat de lente in de Benelux pas in mei zou beginnen. Dat schrijft Het Laatste Nieuws.

Eén ding was me opgevallen op de fietsbeurs in Mechelen; de robuustheid van voornamelijk het achterwiel op de doorsnee vakantiefiets. Dat moest ook wel. Omdat ik toen voor een tweestrijd stond of ik nog een reservewiel zou kopen en meenemen als back-up, had ik er best wat tijd voor uitgetrokken om met een aantal fietsbouwers een 'klapke' te doen. Toen ze me stuk voor stuk taxeerden en aankeken stelden ze toch allemaal vast dat dit zeker geen overbodige luxe zou zijn. Ik moet er wel bijzeggen dat ik toen twee dikke truien over elkaar had aangetrokken omdat het die dag bijzonder kou was...
Natuurlijk heeft het achterwiel het hard te verduren mijnheer; tel je eigen gewicht, het gewicht van de fiets en je bagage en je kent de druk die de velg en de spaken te verduren krijgt. Neem daarvan afgerond 1/3 vooraan en 2/3 achteraan om snel te tellen... Tja, da's niet niks natuurlijk.
Toen ik de technische specificaties van mijn Ridley erbij haalde  vielen al meteen een aantal rijklare standaardwielen uit de boot, vooral door toedoen van de schijfrem! Toch iets om rekening mee te houden.
Goed, en nu!
Ik liet op de beurs links en rechts wat prijs opmaken. Vooral onze Noorderburen zijn nog best bedreven in het maken van eigen wielen. In België vind je nog zelden fietswinkels die zelf de wielen breien, de loonkost eist onmiddellijk een gigantisch percentage van het totaalbedrag op, hetgeen natuurlijk niet concurrentieel is tegenover de fabriekswielen, maar soms kun je niet anders...
Een 'normaal' wiel houdt er meestal 28 of 32 spaken op na. Hoe lichter de berijder hou minder spaken nodig zijn, hoe zwaarder de fietser of hoe meer materiaal hij moet meesjouwen, hoe meer spaken, da's zowat de regel. Al snel werd duidelijk dat een 36-spakig wiel het meest voor mij aangewezen zou zijn.
Ik hing dus al vast aan twee vaste gegevens; 36 spaken en een schijfrem hetgeen het aanbod drastisch deed wegkrimpen. Ik had op de beurs nog geen beslissing genomen want ik wilde toch ook onze lokale fietshandelaar zijn zegje laten doen, maar om de één of andere reden had ik meer vertrouwen in de kwaliteit van de Noorderburen. Ook financieel scheelde het een derde.
Ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt en een tweetal weken geleden de beslissing genomen en een 'Sputnik Rigida' wiel besteld. Het zegt u waarschijnlijk niets, maar het is in het vakantiefiets-wereldje een nogal bekende leverancier van kwaliteitswielen. Als naaf kon er zeker een Shimano Deore op. Zeker niet de top maar degelijk. Zoals eerder aangehaald legden de 36 spaken en de schijfrem een groot aantal beperkingen op!
Het wiel werd gisteren keurig aan de deur afgeleverd. Dit weekend gaan de cassette en de schijf er op en dan kan ik eens een testrondje rijden. De 37mm Schwalbe Sûpreme past er alleszins al perfect op.

We zijn nog minder dan 40 dagen voor vertrek, amper 5 en een beetje week. De zenuwen beginnen zo nu en dan al eens de kop op te steken vooral over het feit of ik, gezien de beperkingen die er geweest zijn, wel in de best mogelijke positie aan de start kan verschijnen.
Maart was geenszins een voorbeeldmaand. We hadden enerzijds het zeer koude weer en anderzijds de lumbago die mij op fysiek gebied toch wel een dag of 10 heeft gekost. Sinds begin januari staan er nu 1400km op de teller waarvan zo'n 500 op de tarmac en de rest op de spinningfiets. Het vooruitzicht om er zeker 2000 te hebben voor vertrek moet wel lukken denk ik. Met wat geluk een 1000tal buiten.
Op organisatorisch gebied zullen we één dezer de koppen nog eens bij elkaar steken. Thierry en Malvina zijn terug uit Spanje en voor Jef zit het Pétanque seizoen er ook op.
Tijd om de logistieke vraagtekens weg te werken en voor de rest: aftellen...aftellen en vooral aftellen

We zijn rap content dezer. Niet dat het zo slecht was, maar het is toch weeral 50 jaar geleden dat we nog zo'n frisse maand maart moesten verteren. Sinds eind vorige week droog een flets zonnetje maar met temperaturen onder of net rond het vriespunt. Er staat nog steeds een ijzige oostenwind die de gevoelstemperatuur toch met enkele graden laat zakken. Zaterdag nog een laatste sneeuwbui en laat het nu de laatste zijn...
Na twee weken aan de zetel gekluisterd te zitten snakte ik toch naar een beetje frisse lucht. We zijn er dit weekend met de motorhome op uit getrokken, naar de 'bollen' t.t.z. de streek rond Nederlands Lisse!
Geen bloem te zien natuurlijk. Alles zit nog netjes de grond in. Het is sinds '62 geleden dat het zo rampzalig was voor de telers. De corso binnen drie weken zal er met de pootjes uithangen wist men ons te vertellen. Alles wat je toch ziet heeft in de kast gestaan, op't veld alleen aarde zo ver het oog reikt!
Van de massa's toeristen die er gewoontegetrouw aanmonsteren zie je niets, alleen verlaten café's en lege terrassen. Zelfs de parking op 'Keukenhof' was verlaten...
Hoh, maar bloemen hebben niet veel nodig hoor; Ja dat zal wel!
Met de fiets loopt alles op wieltjes. Het blijft 's morgens nog altijd wat strammetjes, maar één keer middag is alles verdwenen. Zaterdag nog een spaak kapotgereden, een geluk op nauwelijks 2 kilometer van een fietsenzaak. Geen probleem mijnheer, herstellen we onmiddellijk, kopje koffie? Of thé? We beginnen er dadelijk aan!
Tja, da's bij ons ook ni waar zene...Kom binne een uurke of twee maar eens terug...
Nee, in Lisse ging het vooruit. Spaak vernieuwd, de rest terug op spanning, een kwartiertje en 17€ later waren we alweer onderweg!
Mijn GPS baart me ook zorgen. Het ding is nog geen drie jaar oud, maar sinds hij vorig jaar tegen 65/u en op't einde van een serieuze afdaling, uit de fietsbeugel en tegen het tarmac is gevlogen is de betrouwbaarheid ver zoek. Dan krijg ik'm niet meer opgestart, dan lukt het weer wel maar blijft het beeld af en toe staan. Dit weekend ineens al m'n geocaches weg, kwijt, en zeker dat ik ze'r ingezet had.
Nee, ik heb er zowat alle vertrouwen in verloren. Ik vrees dat ik nog voor kosten sta....