Om 6u ’s morgens is het beginnen regenen, onophoudelijk, met momenten met bakken. Eigenlijk zie ik het niet zitten om in die drash te vertrekken. Om 9u steken we de koppen bij elkaar. Ik pleit voor een snipperdag maar Thierry weet me te overtuigen, 10°C duidt de thermometer aan, weeral net geen winter.

We stellen half elf voorop om te vertrekken en hopen tevergeefs op beter. De moed zakt in m’n schoenen als ik de pedalen vastklik. We gaan proberen om de etappe van vandaag, 73km, in één ruk te rijden. Stilstaan staat gelijk aan afkoelen en kou krijgen en dat willen we zeker vermijden.

De laatste 5km op Belgische bodem zijn er om rap te vergeten. Mijn bril, eigenlijk tegen de zon bedoeld, hangt in een mum van tijd vol met waterdruppels, zowel de binnen- als de buitenkant. Diepe plassen liggen verspreid over het wegdek, dikke druppels spetteren omhoog, we zijn amper vertrokken en ik voel het water al zo langs mijn benen in m’n schoenen lopen, nog 70km, we zijn er bijna…

Net de Franse grens over wacht ons een fameuze klim. Thierry voelt zich goed en geeft er een lap op, ik haak wat af en moet de helling met nog koude beenspieren enkele versnellingen kleiner bedwingen, maar het lukt. De beentjes hebben de inspanningen van de laatste dagen wonderwel verteerd, eigenlijk voelen ze wat moe aan maar geen spatje pijn.

We duiken de vallei van de Thonne in maar stoppen eerst aan de mooie kerk van Avioth. We hadden er afgesproken met de motorhomes. Het weerzien is kort en krachtig. We plaatsen de fietsen tegen de gevel van het gemeentehuis en gaan al op zoek naar ‘de stempel’ van de dag. De bediende heeft echt kompassie met ons.

Het blijft gieten, dit is corvee, van genieten is in de verste verte geen sprake. De weg gaat constant op en neer, geen lange klimmen of afdalingen maar pittig des te meer. We rijden door Montmédy, verlaten, geen levende ziel op de baan, alleen 2 zotten op een fiets.

Het is nog 30km tot Dun s/Meuse, we volgen de D110. Elke kilometer voel ik me minder en minder lekker. De constante regen en het ijskoude gevoel begint op het moreel te werken. In Louppy s/Loison draai ik de ketting tussen de achterderailleur. Het materiaal heeft het hard te verduren, wij nog meer…

Alles is doorweekt, weeral, ik geraak niet meer opgewarmd, alles begint bij elke pedaalslag meer en meer pijn te doen, ik krijg honger.

Ondanks het voornemen beslissen we om te stoppen in Dun s/Meuse. Een koffie, verse kleren, ik kan m’n handschoenen eens uitwringen, en m’n sokken, ik kan mezelf best eens uitwringen!

Stilaan en na 2 grote ‘café au Lait’ begin ik wat te ontdooien. We kunnen weer een klapke doen tegen elkaar, iets wat de laatste uren nauwelijks ging.

Nog een Cola en dan maar weer op weg. De regen is eindelijk overgegaan in drup, na 50km in dat geklets meer dan welkom. De boekjes van Sweerman beschrijven het landschap nogal door een roze bril. Als er staat ‘matig glooiend’, ga er dan maar van uit dat er pittige hobbels tussenzitten. De heuvelruggen staan vol met gele koolzaadbloemen. In Romagne s/s Montfaucon ligt het grootste Amerikaanse kerkhof van Europa, wij rijden rechtdoor, maar Jef en de vrouwen hadden het eerder bezocht. Indrukwekkend en je kan er een heel parcours in afleggen met de auto, lees motorhome.

In Véry ligt weer zo’n hobbel, kort, enkele honderden meters, maar meer dan 15%. We zijn in Varonnes-en-Argonne na 73km en 645htm.

Alles is kletsnat, dan maar direkt onder de douche, minutenlang.

We zijn er door, weer een dag dichter bij de zon, hopelijk, want da’s zonder meer het grootste gemis!